Dan mag je wel oppassen, dat is toch enorm besmettelijk?

Heb het overleefd.



Ok, voor jou nog even een uitgebreidere review:

Net Kratwerk's 3D Tour de France concert gezien in Tivoli. Wat een geniale show. Een high concept show, het concert, geabstraheerd tot een audio visueel kunstwerk. Bijzonder om deze godfathers van de house live te gezien. Vond het briljant!

Een beknopt maar helder verslag, dank je wel! Ga zo door!

Kraftwerk was echt te gek.
Perfecte combi tussen audio en visueel.
Volume en met name de bas had wat harder gekund mijn inziens.
Publiek leek wat tam en stond maar wat te staan.
Kan natuurlijk ook zijn dat mensen letterlijk perplex stonden van al het moois wat ze zagen en hoorden.

Ben blij dat ik deze legendes nu eindelijk eens live heb mogen zien.
Nu op naar King Crimson...legendes in een andere muzikale stroming

Nou, bereid je dan maar voor op beroerd geluid, want het in in de Grote Zaal van TivoliVredenburg.

Gisteren naar het jaarlijkse Metropolis Festival in Rotterdam geweest.
Het was iets rustiger dan andere jaren en het altijd leuk om nieuwe bandjes te ontdekken.

Onder andere Black Honey met een daverend slot waarop de zangeres ging crowd surfen:

Dat is toch gewoon de oude Vredeburgzaal? Nou daar was het geluid normaliter altijd juist goed

ik heb een paar concerten in de oude Vredenburgzaal meegemaakt, zowel voor als na de verbouwing. Altijd was het geluid slecht als de muziek versterkt is.

De zaal kan blijkbaar de zware bas niet goed aan en is meer geschikt voor akoestische of klassieke concerten.

Nou ik ben er wel meer dan een paar geweest en ik heb daar nooit last van gehad. Wel is het zo dat hij ooit gemaakt is klassiek dus daar zal hij vast meer geschikt voor zijn. Ik ben pas 1 keer na de verbouwing geweest dus het kan zijn dat het nu minder was. Die ene keer was dan weer wel bij Pet Shop Boys en om nou te zeggen dat dit akoestisch was en dat de bas niet ingezet werd

Wel is het zo dat ik vrijwel altijd op sta dus het kan zijn dat het hoger op de tribune anders is. Over het algemeen staat de zaal goed aangeschreven.

Nou ja zeg. Hoe kom je daar nou bij? Deze zaal wordt akoestisch beschouwd als één van de allerbeste van Europa, wat voor muziek je er ook speelt. Ik ben er vaak geweest, bij allerlei - ook versterkte -concerten, en als je nou ergens een goede akoestiek hebt.....

Ook ik ben vooralsnog altijd tevreden geweest over zowel de Grote Zaal als de Ronda, alleen in Pandora was er vaak wat mis.

St. Vincent in november van dit jaar (tijdens Le Guess Who) had een beroerd geluid. Marillion in december was geluidstechnisch ook matig. En nu dus Modest Mouse. Het geluid bij Roger McGuinn (in oktober) was wel weer goed, maar dat was geen vol geluid en hoofdzakelijk akoestisch. St. Vincent, Marillion en Modest Mouse heb ik eerder ook in Paradiso gezien, en toen had ik niets te klagen.

Ik ga dus voortaan heel goed nadenken voordat ik een kaartje voor de Grote Zaal koop.

Mogelijk ligt het aan de geluidsman, bij The Waterboys in 2006 was het een geluidsbrij.
Na de verbouwing James Vincent McMorrow gezien, daar waren de bas en drums veel te hard afgesteld. Pas toen hij akoestisch / onversterkt een nummer gaf, hoorde je dat het wel goed klonk.

ik probeer dus nu ook de grote zaal te vermijden.

Gisteren Larry Graham & Graham Central Station ft. Candy Dulfer & Jett Rebel in het Patronaat

Graham Central Station stond al langer op het wenslijstje, en aangezien de man al 68 is, moest daar maar niet te lang mee gewacht worden. De aangekondigde toevoeging van Candy Dulfer maakte de beslissing om een kaartje te kopen helemaal makkelijk.
Geen seconden spijt van gehad. Larry Graham en consorten gaven een spetterende, 2,5 uur durende funkshow. Het eerste halve uur ging het dak er al vanaf, met vooral eigen werk van Graham. Daarna zakte het wel een beetje in, met allemaal korte solo's waarin de bandleden iets over hun voorbeelden mochten vertellen en er ook een stukje van speelden (James Brown., Maceo Parker, Miles Davis, etc.). Best aardig, maar zoals gezegd was de flow er een beetje uit.
Na een medley van Sly & The Family Stone nummers werden vervolgens talentvolle bezoekers opgeroepen om mee te komen spelen, en een man of tien deed dat ook (om de beurt). Kwalitatief helemaal niet slecht, maar ook hier haalde het de flow weer uit het optreden. Gelukkig werd sterk afgesloten, met onder andere een cover van 1999. Tijdens de laatste toegift werd vervolgens weer Jan en alleman het podium op getrokken (de eerder meespelende invalmuzikanten maar ook de hele tweede klas van het muurbloemjeslyceum), wat om eerlijk te zijn ook wel weer wat potsierlijk was.
2,5 uur Graham Central Station was echter geen moment slecht en vaak zelfs heel erg goed. Graham geeft zijn muzikanten (Jett Rebel en Candy Dulfer erg veel ruimte) en een en ander draagt bij aan een ontzettend losse sfeer op het podium (al werd dat laatste dus wel eens wat overdreven). Absoluut een topavond gehad!

Het lijkt mij inderdaad aan de geluidsmensen te liggen. Ik zag bijvoorbeeld the Rolling Stones daar in 2003 ( ) en dit jaar D'Angelo, beide versterkte concerten, en die klonken subliem.

Maar als het aan de geluidsmensen ligt, hoef je toch juist niet de grote zaal te mijden?

Aan Marillion ligt het ook niet hoor

Die heb ik denk ik een keer of 3 a 4 daar gezien en dat klonkt eigenlijk altijd erg goed, die keer laatst in december was ik er dan weer niet bij maar vervelend om te horen dat er geluidsproblemen waren.

Goed voorbeeld doet volgen zullen we maar zeggen.

Dus als ik het goed begrijp baseer je dat op één concert van tien(!) jaar geleden en één concert van na de verbouwing?

[quote]Brunniepoo schreef:
Gisteren Larry Graham & Graham Central Station ft. Candy Dulfer & Jett Rebel in het Patronaat



Dank je wel voor het accurate verslag.
Was inderdaad een geweldige show. En ik moet zeggen, ik ben het helemaal met je eens dat de vele covers toch wel wat afbreuk deden aan het repertoir van mr. Graham.
Hij heeft zoveel geweldige eigen nummers, dat hij niet zoveel hoeft te teren op andermans werk. Ik vond de covers de vaart er inderdaad uithalen en teveel Sly & family stone werk inzitten.

Ook mistte ik deze keer wel de gebruikelijke solo en vond ik dat hij de bas wel vaak liet staan (en vervangen door synths of een andere speler). Maar hij is inderdaad al bijna 69 en ik hoop dat ik op die leeftijd nog zoveel energie heb. Hij beweegt nu alvast een stuk beter dan ik. En heeft veel meer energie.
Top optreden, maar ik heb hem beter gezien.

Net naar Trevor Horn Band geweest. Was een feestje met een indrukwekkende Seal en een band die er veel plezier in had.

Gisteren ook bij de Trevor Horn Band geweest en heb daar toch wel een dubbel gevoel bij. Opening met Frankie Goes to Hollywoods Welcome to the pleasuredome was erg sterk, en sowieso trapten ze prima af en kwamen ze enthousiast over. Daarna ging het regelmatig mis.
Een niet bijzonder 10CC-nummer en een volkomen overbodig nummer van Jett Rebel (want die was er uiteindelijk zelf helemaal niet bij). Daarna een set van Seal die erg sterk begon en besloot met een waanzinnig Crazy. Het leek wel goed te komen maar hierna volgde enkel nog Relax.
Al na vijf kwartier ging de band van het podium af, en kwam terug met weer een volstrekt overbodig nummer (Message in a bottle, omdat de avond ervoor iemand van The Police erbij was ) en als afsluiter een suf nummer van Will Young, waarmee het nummer al na anderhalf uur uitging als een nachtkaars.

Het optreden had prima momenten, maar ik vond het achteraf toch behoorlijk wat gemiste kansen hebben en bovendien vrij kort. Ik ben het dan ook maar ten dele eens met de reactie van Reinbo: ze hadden er wel plezier in, maar het kwam op mij toch wel erg plichtmatig over.

Dank voor het compliment (en gefeliciteerd met je eerste post).

Ik heb zelf geen vergelijkingsmateriaal, maar neem direct van je aan dat Larry Graham zélf beter kan (of in ieder geval kón). Tenzij hij wat tijdelijke ongemakken had, vermoed ik dat dit de insteek van zijn toekomstige shows gaat zijn: boegbeeld zijn maar verder de ruimte laten aan zijn muzikanten en veel van de presentatie overlaten aan Biscuit. En dat werkte verder prima, zeker voor de bezoeker zonder vergelijkingsmateriaal.

Zelfde hier. Met de beide Buggles nummers was ik bijzonder in mijn nopjes, dat dan weer wel.

Ja, Trevor Horn optreden was inderdaad wel een allegaartje van nummers die soms niets met hem te doen hadden. Groot vraagteken waarom inderdaad dat nummer van no-show Jet Rebel er in moest als er zoveel veel betere nummers van Trevor of Lol beschikbaar zijn. Message in a Bottle was erg leuk om te horen maar wederom liever iets van The Buggles of Art of Noise.

Slave to The Rhythm was fijne bonus, had liever Killer van Seal gehoord dan die tweede, mij onbekende, ballad. Dat Video Killed a Radio Star zo vroeg in de set zat was ook vreemd, je zou denken dat ze daarmee zouden eindigen of in het encore zouden stoppen. De opbouw van de setlist laat flink te wensen over. De avond is anders verlopen dan gepland door 2 no shows Stewart Copeland zou volgens mij ook één nummer spelen (die van The Police, uiteraard). Maar uiteindelijk toch wel genoten van bekende nummers die wel gespeeld werden. Het gebrek aan goede vocalen vond ik wel iets minder, okay de heren zijn ook niet de jongste meer maar ook dat kon beter. Jammer dat Trevor dat proces verloren heeft om enkele Frankie nummers met vocalen te mogen uitvoeren.

TREVOR HORN BAND 13-7-2015 Paradiso, Amsterdam

Ook ik was bij persoonlijk held Trevor Horn in de Amsterdamse Paradiso. Sterker nog ik was samen met Brunniepoo en Casartelli. Om gelijk even in te haken op een opmerking van eerstgenoemde plichtmatig vond ik het zeker niet en dat was ook wel te merken aan een aantal zaken die fout gingen en hoe de mensen op het podium daar mee omgingen. Er werd gewoon hard gelachen als iemand een foutje maakte tijdens het spelen.

Iets meer dan 5 kwartier is natuurlijk niet lang voor iemand (Trevor Horn) met zo'n lange carriere en ook nog eens met zulke grote hits (Power of Love, Belfast Child, The Look of Love, Future Love Paradise, Left to my Own Devices om maar eens wat grote hits te noemen die niet voorbij kwamen en wat te denken van materiaal van eigen band Art of Noise). Binnen die vijf kwartier kreeg bandlid Lol Creme ook nog 2 keer de zegen met een 10cc hit en mocht de hopeloos solerende Stephen Lipson (produceerde o.a. Annie Lennox, Propaganda, Pharell Williams en vele soundtracks) ook nog een keer in de spotlight met de afsluiter van de avond. Een bloedeloze ballade van Engelse ster Will Young.

De opbouw van de setlist was ook een beetje het probleem denk ik. Het trio aftrappers was ondanks de kleine foutjes (vooral in t geluid) fantastisch en hadden wellicht beter opgespaard kunnen worden om als toegift te fungeren. Maar goed de sfeer zat er gelijk goed in de band had er zichtbaar plezier in. Horn zelf baste (vooral in Two Tribes) als een beest en het zweet liep langs de muren. Daarna kwam een zeer positieve verrassing in de vorm van het uitermate sterk gespeelde titelnummer van de eerste plaat van The Buggles. Na een best sterk door de achtergrondzangeressen gezongen hit van TaTu en de spotlight voor Creme had de eerste gast Jett Rebel moeten zijn maar met welke reden dan ook was het zogenaamde wonderkind (...) niet komen opdagen. Dat ze het liedje dan wel speelden kan ik wel begrijpen het is natuurlijk niet bekend hoe laat de afzegging kwam (als er al een afzegging is geweest).

Toen was het Seal tijd. De goede man zag er nog patent uit en had er erg veel lol in. Ook zag je dat hij een groot respect had voor Horn dioe natuurlijk ook erg veel voor hem heeft betekend in het verleden. Seal kreeg een blokje van zes liedjes. Hij begon met een redelijke Grace Jones cover, muzikaal top maar zijn stem paste niet heel erg vond ik. Toen volgde de twee hits van zijn tweede album die iedereen wel kon en bracht daarna met zeer groot enthousiasme (one of the best songs ever written) Yes klassieker Owner of a Lonely Heart. Ondanks dat Seal natuurlijk een extreem andere stem heeft in vergelijk met Jon Anderson deed hij dit prima. Het blokje van zes werd afgesloten met de klapper van de avond Crazy.

De eerste set werd afgesloten met een zeer redelijke Relax welke werd gezongen door... eeehm ja, hoe heet die jongen eigenlijk. Een soort grote broer van Van Velzen, zowel qua looks als qua iets te enthousiast op het podum. Vocaal kwam hij overigens best in de buurt van Holly Johnson al had hij wel de neiging om alles dicht te zingen. Iets wat Johnson zelf ook heeft maar dit slechts ter zijde. Na de korte break kwam de band nog terug voor 2 liedjes waarvan het lied van The Police best aardig was maar de link met de band compleet ontbrak en dus het Will Young lied welke te weinig herkenning opleverde en bovendien erg zouteloos bleek.

Al met al was het zeker leuk maar ook zeker niet legendarisch en daar had ik me wel een beetje op ingesteld. Wel wil ik nog even een groot compliment maken voor de uitstekende drummer Ash Soan die vroeger bij Del Amitri zat en tegenwoordig als sessiedrummer al bij vele gerenomeerde artiesten zoals Billy Idol, Robbie Williams, Adele, Belinda Carlisle, Rick Wakeman en Faithless achter de drumkit is gekropen.



1.Welcome to the Pleasuredome
2.Two Tribes
3.Video Killed the Radio Star
4.Living in the Plastic Age
5.All the Things She Said
6.Rubber Bullets
7.Louise
8.Slave to the Rhythm (with Seal)
9.Kiss from a Rose (with Seal)
10.Prayer For the Dying (with Seal)
11.Owner of a Lonely Heart (with Seal)
12.I'm Not in Love (with Seal)
13.Crazy (with Seal)
14.Relax

Encore:

15.Message in a Bottle
16.Leave Right Now

Ik deel overigens ook wel de mening dat het wat kort was en de toegift beter had gekund. Maar moest ook nog terug naar Rotterdam en weer vroeg op. Was daarom niet teleurgesteld met de korte show.

Jett Rebel was bij NSJ van het podium gevallen. Vermoed dat hij daarom er niet was. Al kreeg ik door de reactie van Trevor Horn niet het idee dat hij zich had afgemeld. Jammer, had het graag gezien.

Bospop Weert: Zondag 12 juli 2015

Bospop is alweer toe aan de 35ste editie en beschikt ook dit jaar weer over een handvol van het beste wat de rockwereld ons brengt. In het verleden stonden artiesten als Neil Young, Deep Purple en Alice Cooper al eens op de podia van het festival. De zondag brengt ons de top van de progressieve rock/metal met Steven Wilson, Anathema en Dream Theater. Ook oudgedienden Europe, Thunder en FM zijn vandaag van de partij.

Het contrast met de zaterdag is groot in zowel het weer als in de muziek. Op de zaterdag was het vooral de wat lichtere rockmuziek, blues en pop wat te horen was op de podia van het festival. De zaterdag was zonnig en warm en op de zondag dalen de eerste regendruppels al snel op ons neer. De Nederlandse psychedelische rockband Pauw mag vandaag de spits afbijten. De band was met maar liefst 38 shows de topact van de Popronde 2014. Met één EP hebben de mannen pas enkele nummers uitgebracht, maar hun eerste album is in aantocht. Vandaag openen de mannen op het hoofdpodium voor de eerste toeschouwers die het festivalterrein inmiddels hebben betreden. De band klinkt opgewekt en speelt naast materiaal van hun eerste EP ook de eerste single van de band: Visions. Bij de dromerige landschappen die de mannen met hun muziek creëren ontbreekt alleen nog het zonnige weer. Na 40 minuten is het tijd om ons richting het andere podium te begeven. Het festivalterrein staat vol met de nodige tentjes waar naast merchandise artikelen je zelfs een massage kunt krijgen of een piercing kunt laten zetten. Tijd voor ontspanning vindt de menigte ook in het Crossroads café, waar verschillende biertjes op de kaart staan.

In de grote tent die op terrein staat bevindt zich het tweede podium waar de Britse band FM vandaag mag starten. Het vijftal was actief gedurende half jaren tachtig tot half jaren negentig en sinds 2007 zijn ze in een iets gewijzigde opstelling weer te horen. Sinds hun rentree hebben ze alweer vier albums uitgebracht en nummers daarvan komen vandaag dan ook veelvuldig langs. De AOR muziek trekt een volle tent, terwijl ook mensen een afdak zoeken tegen de regen buiten. De band oogt vrolijk en hier en daar horen we een korte gitaarsolo door de muziek heen. Frontman Steve Overland weet het publiek in vervoering te brengen met de nodige ballads, terwijl het aantal decibellen gestaag toeneemt.

Na FM is het de beurt aan The London Souls op het hoofdpodium buiten. Het duo neemt maar een klein gedeelte van het grote podium in beslag. Tash Neal en Chris Hilaire zijn de mannen achter de band die eerder met Stu Mahan als een trio te horen was. De New Yorkers laten de jaren zestig en zeventig herbeleven met hun stevige rock en blues. Tash oogt soms als een jonge Jimi Hendrix, al ontbreekt het hem echter aan gitaarkunstjes. De rauwe stem van Tash vormt in combinatie met de hoge stem van Chris een mooi afwisselend geluid. De band lijkt het al binnen het uur voor gezien te houden, maar komt nog even terug voor een extra nummer. Het ontbreekt nog een beetje aan lef en originaliteit, al tovert het duo een aangenaam geluid uit de instrumenten.

In de tent maakt inmiddels The Gentle Storm zich op voor hun uur. Het nieuwe project van Arjen Lucassen (Ayreon, Star One) en zangeres Anneke van Giersbergen (The Gathering, Globus) is pas sinds 2014 bij elkaar. Hun album The Diary is opgesplitst in een akoestisch en elektrisch gedeelte en bevat hierdoor zowel zware metal als folk rock. Het is vandaag niet alleen de muziek van The Gentle Storm wat we te horen krijgen, want ook twee nummers van zowel Ayreon als The Gathering brengen ze ten gehore. Het publiek staat inmiddels buiten de tent om iets mee te krijgen van het optreden. Qua muziek is dit niet erg moeilijk, want de trommelvliezen slaan binnen stevig aan het trillen. Anneke kan het publiek niet te vaak bedanken voor hun komst en geniet oprecht van de drukte.

Na de storm kunnen we ons oren nog geen rust gunnen als Black Label Society op het hoofdpodium staat. De band rondom gitarist en vocalist Zakk Wylde gaat vanaf de eerste toon hevig tekeer. Zakk zijn ervaring in de band van Ozzy Osbourne vertaalt zich naar het podium. Op zijn gitaar ragt hij er verscheidene solo's doorheen en ook bassist John DeServio weet zich prima te vermaken op zijn gitaar. Een uurtje raggen lijkt er voor het grootste gedeelte van het publiek niet in te zitten. Veel mensen staan het concert in alle rust te aanschouwen of zijn er maar weer eens bij gaan zitten. De temperatuur drukt inmiddels tegen de 20 graden aan en een enkele regendruppel die naar beneden komt lijkt voor weinig afkoeling te zorgen.

In de tent is het de beurt aan festivalbeest Danko Jones om zich tussen het rockgeweld naar voren te werken. Zijn verhaaltjes tussendoor lijken vooral zijn ego te strelen en veel opzienbarende nummers mogen we deze middag niet verwachten. Bassist van het eerste uur John Calabrese blijft toch wat meer op de achtergrond en weet een prima optreden neer te zetten. Het gitaargeluid overwoekerd de complete tent en veel mensen nemen hun moment van rust dan ook tussendoor. Het laatste album Fire Music is met een drietal nummers het focusalbum, maar daarnaast komt er van bijna elk album wel een nummer voorbij. Danko uit zijn agressie vooral op de gitaar en weet zo een prima show neer te zetten. Een momentje van rust, zo lijkt het optreden van Jools Holland halverwege de dag te zijn neergezet. Even geen wilde gitaren, maar de bekende presentator en pianist met zijn R&B orkest. De zon lijkt zelfs nog even door te breken als de warme noten van het blazers ensemble door de lucht klinken. Naast de ontspannende muziek van de band zijn het de gasten die het geheel vandaag aanvullen. De nodige jamsessies gaan over in een handvol soulnummers en enkele bekende tracks. De komst van Marc Almond (Soft Cell) zorgt voor een moment van opleving in het publiek. Met de bigband speelt hij een kleurrijke versie van Tainted Love. De leden van de band worden elk even in het zonnetje gezet met geslaagde solo's.

Na het uurtje ter ontspanning is het weer zweten geblazen als de Deense rockband Dizzy Mizz Lizzy de tent afbreekt. Ongekend populair zijn ze in eigen land vanaf de jaren negentig. Na een korte comeback in 2009 zijn ze sinds 2014 opnieuw bij elkaar. De mannen kunnen het nog steeds, snoeiharde rock van hun twee albums laten horen. Dat de band al 20 jaar dezelfde nummers speelt is vandaag nauwelijks merkbaar. Ze gaan er stevig in en slaan zich in een treinvaart door het uur heen. Op het hoofdpodium zien we inmiddels de naam Europe op een groot doek prijken. Het succesvolle gezelschap uit de jaren tachtig is alweer ruimt tien jaar bezig aan een geslaagde comeback. Met een vijftal nieuwe platen in deze periode doen ze het ook in de studio niet rustig aan. Hun laatste album War of Kings is het affiche van deze show. Het publiek wordt echter op hun wenken bediend met klassiekers als als Rock the Night en Carrie. De bekertjes bier vliegen dan al door de lucht als het nog wachten is op die ene welbekende track. Bij de beginklanken van The Final Countdown gaat het publiek als een wilde tekeer. Frontman Joey Tempest maakt er een showtje van met zijn rondtollende microfoonstandaard en zijn iets te opvallende glimlach. De oude mannen rocken nog steeds en ook de nummers van War of Kings klinken krachtig en stijlvol.

Een andere oudgediende is de Britse hardrock band Thunder. Met als enige afwisseling in de geschiedenis de basspeler zijn de mannen een strak gezelschap. De Wonder Days komen vandaag ook weer voorbij in een harde en sprankelende show. Darry creëert met zijn zware uithalen een optreden waarin het gehoor het weer zwaar te verduren krijgt. De drukte is wedergekeerd als de mannen van Dream Theater het hoofdpodium op komen. Alleen al het altijd opvallende drumstel doet het publiek opleven. Deze avond zetten de mannen een opvallend afwisselende set neer. Elk nummer komt dan ook van een ander album en roept bij het publiek weer andere emoties op. Zanger James LaBrie geeft gelijk aan dat het in een uur zoveel mogelijk materiaal erdoor heen wilt loodsen en het aantal woorden tussendoor wilt beperken. Deze belofte komt hij na, want hij laat de menigte volledig aan de muziek over. Metropolis Part 1 maakt plaats voor Burning My Soul en al snel zingt het publiek Take Me As I Am mee. Het drum- en gitaargeweld doet het toegestroomde publiek volledig uit hun dak gaan. Jordan Rudess maakt er op de rijdende keyboards een ware show van. Bassist John Myung laat zoals altijd zijn gitaar spreken met de zware klanken die worden aangevuld met de gitaarsolo's van Petrucci.

Na de snelle en indrukwekkende show van Dream Theater puilt de tent inmiddels uit voor het optreden van Anathema. De band heeft gedurende de laatste 20 jaar heel wat indrukwekkende albums uitgebracht. De gebroeders Cavaragh brachten vorig jaar nog het met elektronische muziek beïnvloede album Distant Satellites uit. Langer terug in de tijd dan 2010 gaan we vanavond niet. De drie albums waarvan nummers worden gespeeld zijn elk een pareltje op zich en het is ook moeilijk kiezen uit alles wat ze hebben uitgebracht. De zang van Vincent in combinatie met die van Lee blijkt vandaag ook weer het hoogtepunt. In de schitterende melodieën ontbreekt het vandaag aan de klanken van de gitaren. De afstelling in de tent blijkt niet ideaal, maar de band weet zich er zonder al te veel moeite door heen te werken. Untouchable en Anathema worden prachtig uitgewerkt en leven met hun zang op naar de instrumentale gedeeltes.

Terwijl de laatste klanken van Anathema nog door de lucht klinken heeft het publiek plaats genomen op het grote veld voor de slotact van het festival. Steven Wilson is misschien wel de meest opvallende naam van allemaal. Normaal gesproken geeft hij concerten in binnenpodia die met hun akoestiek je ten volle kunnen laten genieten van zijn muziek. Bij deze uitzondering haalt niemand het echter in zijn hoofd om al vroegtijdig het festival te verlaten. Tegen elven horen we de introklanken van zijn laatste meesterwerk Hand. Cannot. Erase. door de lucht klinken. Het gelach van de kinderen en de woonwijken die het scherm vullen ondersteunen vanaf het begin af aan de muziek met beelden. Onder luid applaus komen Steven en zijn live band het podium opgelopen. Na First Regret klinken al snel de klanken van 3 Years Older. Direct wordt het duidelijk wat een genie Steven zowel in de studio als op het podium is. Elke klank moet perfect worden uitgevoerd om hem in vervoering op het podium zijn gang te laten gaan. De sterke opbouw van 3 Years Older komt ook live uitstekend uit de verf.

Het intieme Hand Cannot Erase en het ijzersterke Routine volgen in de set. Het knippen met de vingers is het begin van de grauwe openingsklanken van Index. Het nummer van Grace for Drowning ontspoort halverwege in een geweld aan geluiden. Het vervolg met Home Invasion laat de grond onder ons flink schudden en op Regret #9 zijn het de spacy klanken die ons omhullen. Porcupine Tree wordt vandaag ook niet vergeten met het prachtige Lazarus en als toegift Sleep Together. Naast Harmony Korine en Ancestral is het vooral Routine dat er vanavond uitspringt. Ondersteunt door een prachtige animatie komen de woorden nog harder binnenzetten. De opbouw is verbluffend en met Happy Returns wordt er naar het einde met Ascendant Here On… toegewerkt. Steven is totaal in zijn element als hij vol overgave elk nummer tot in de puntjes toe perfectioneert. Vanavond geeft hij weer een verbluffend inkijkje in zijn werkkamer. Steven kan het echter niet zonder zijn sterke liveband die één voor één uit uitmuntende muzikanten bestaat.

De zondag van Bospop begon regenachtig en grauw, maar naarmate de dag vorderde steeg de temperatuur en werd de muziek indrukwekkender. Het Nederlandse bandje Pauw mocht alvast iets van hun nieuwe album weggeven en bleek de opmaat voor een lange rij aan gerespecteerde artiesten en gitaargeweld. Na de korte tussenstop met Jools Holland en zijn Rhythm & Blues band waren het de stevige klanken die de lucht vulden. Het laatste drietal (Dream Theater, Anathema en Steven Wilson) bracht een ijzersterke afsluiting van het festival voort. De trommelvliezen kregen geen rust vandaag, maar het was het allemaal meer dan waard.

Afkomstig van Platendraaier.

Mooie review Hugo!
Ik kwam pas bij Jools Holland bij het festival, en kan me heel goed vinden in je recensies. Steven Wilson gaf echt een van de beste concerten die ik ooit gezien heb.

Dan heb je nog wel een aantal bands gemist die de moeite waard waren om te zien. The Gentle Storm en Black Label Society gaven een prima show, maar de drie slotacts waren toch wel het hoogtepunt van het festival (Steven Wilson stak er dan weer met kop en schouders bovenuit).

16-07 Timber Timbre 4* + support: Better Person 3*, Tolhuistuin, Amsterdam

Mooie review Hugo. Ik kom nog altijd een beetje bij van de indruk die Wilson bij mij heeft achtergelaten.