At the Drive-In, Melkweg Amsterdam.
Zeer sterke opening, kippenvel momentjes.
Nog steeds een geweldige band om naar te kijken.
Iets minder middenstuk, klein beetje inkakkend.
Sterk einde weer met knaller One Armed Scissor, dak er af!

Eens met jurado, al met al een geweldig optreden van een geniale band. Had het leuk gevonden als ze wat meer nummers hadden gespeeld in plaats van de jamsessies af en toe. Publiek was ook top, het dak ging er meerdere malen af!

Monsta Kody / jurado Hoe was het voorprogramma Le Butcherettes. Dat is eigenlijk de band waarvoor ik wilde gaan maar ik was te laat.

Bijzonder ondermaats, erg nietszeggend bandje wat mij betreft.

Da's dan jammer want ze hadden Iggy Pop en John Frusciante voor hun laatste album weten te strikken. Heb ik in elk geval weinig gemist.

Had ook een kaartje voor ATDI gekocht, maar weer verkocht, want ik had al een hele tijd geleden kaartjes gekocht voor Hauschka in het concertgebouw op dezelfde avond. Die trad gisteren op met strijkkwartet en dat was heel erg mooi, zowel Hauschka's eigen werk als muziek van Hayn, Shoshatovitch, etc. Hoop wel dat ATDI dit jaar nog eens komt, zodat ik ze alsnog kan zien...

Muzikaal was het nog wel aardig, wel erg theatraal en een beetje 'raar doen om het raar doen'. Maar op momenten kon ik het wel waarderen.

Dat klinkt wel als wat ik zou verwachten van Teri Gender Bender, een beetje over the top ze wordt door sommigen vergeleken met Björk, Siouxsie en Karen O. De band heeft een Mexicaanse oorsprong en het kan zijn dat die latin invloeden (minder recht-toe recht-aan rock) niet geheel aansluit bij een pure Amerikaanse (punk-)rock cultuur.

Puike terugkomst inderdaad van At The Drive-In! Reünies zijn lang niet altijd een goed idee, maar in dit geval vond ik het fijn om deze band na vijftien jaar weer terug op een Nederlands podium te zien. ATDI wist te overtuigen door 'gewoon' een zeer energieke punkshow te geven (of moet ik posthardcore zeggen?). Daarbij lag de nadruk op hun meesterlijke album "Relationship of command". Na het logische laatste nummer 'One armed scissor' volgde er geen toegift, maar dat was absoluut geen gemis. Zo'n beetje alle sterke nummers waren gespeeld, het optreden was af, bedankt en tot ziens!

Joe Satriani, Lincoln Theatre, Washington DC.

Spetterend, bijna 3 uur durend optreden van de onnavolgbare gitarist, waarbij de setlist evenredig putte uit z'n 15-albums-tellende carriere. M'n schatje en ik zaten bijna vooraan in het midden, dus dat was puur genieten geblazen. Hoogtepunten noemen is zinloos want de gehele show was er een en de duels tussen Satch en Mike Keneally (de gehele begeleidingsband bestaat uit pro's) zorgden voor uitzinnige reacties. Na wat hondeweer op de terugweg kwamen we met een beanie, een hoodie, wat toffe foto's en een gedenkwaardige avond op zak terug thuis!

Klinkt goed, kaztor, ik kijk er al naar uit om hem in juni te zien! =)

Inderdaad een geweldig optreden. Vooraf was ik nogal sceptisch omdat de energie toch vaak ontbreekt bij een reünie na zoveel jaar. Maar de heren hadden het goed naar hun zin. Omar stond ook weer fabuleus te spelen, echt een grootheid. Ik vond de jam halverwege Enfilade juist het hoogtepunt van de set. Alhoewel, het openingssalvo (Arcarsenal, Pattern Against User en Sleepwalk Capsules) was ook geniaal te noemen. Hopelijk kan ik ze dit jaar nog een keer zien.

Gisteren naar Charles Bradley geweest in een stampvolle Ronda in Tivoli Vredenburg. De verwachtingen waren hoog na zijn geweldige optreden met the Menahan Street Band in Paradiso 3 jaar terug. Het viel me nu een beetje tegen. Het bleek soms een exacte kopie te zijn van zijn vorige show, zelfs de danspasjes en kleding. Alleen zaten er natuurlijk nieuwe songs bij, die overigens meestal prima uit de verf kwamen. De show kwam ook wat moeizaam op gang, het tweede 'zangdeel' met Charles vond ik dan ook het beste. Hij blijft een geweldige live zanger en de band is echt top. Jammer alleen dat hij dit keer langere toespraken hield, die wel heel erg soft waren. Dat haalde de vaart er wat uit. Daarom van een een kleine 9 drie jaar terug naar een ruime 7 nu.

PS: ik weet niet wat anderen van de Ronda vinden, maar ik vind de zaal te groot in verhouding tot het podium, wat al te groot is, ook voor zo'n grote band als gisteren. En de zaal is niet één geheel, van lang niet alle plekken heb je overzicht over de hele zaal (slechte zichtlijnen of zo?), wat de sfeer niet ten goede komt.

Voor de eerste keer Charles Bradley en ook voor de eerste keer Ronda. Degelijk goede show en omdat ik 'm nog niet eerder in levende lijve heb gezien, krijgt ie van mij een 8; toespraken hou ik ook niet van. Het devies blijft aftikken en spelen wmb.

Podium van Ronda leek inderdaad wat groot, band stond 'los' van elkaar. Sfeer was prima, Utrechts publiek is doorgaans enthousiast en komt voor de muziek, zo soms is dat in Groningen wel anders.

Ik kom vaak in de Ronda en met veel plezier. Ik vind het juist mooi dat het podium zo lang is. Zo ziet iedereen wat.

Voor mij was het de 3e keer Charles Bradley, waarbij Paradiso 3 jaar terug ook de meeste indruk maakte.

De man is een held, heeft charisma (door zijn echtheid) en een dijk van een stem. De band is fantastisch, en het concert was gewoon degelijk. De toespraken zijn typisch Amerikaans, en ik stoor me er niet zo aan. Mooi juist dat ie refereerde aan de gebeurtenissen in Brussel.

De nieuwe songs komen mooi uit de verf.

Je kan wel zien dat de leeftijd van de man parten gaat spelen in uithoudingsvermogen.

Van de 90 minuten speeltijd, werd zeker 20 instrumentaal gespeeld. Nog steeds geen straf want ik hoor de band graag.

Na 3 keer vind ik het wel welletjes, want ik moet de man ook niet thuis 2 uur achter elkaar horen.

Live zeker een aanrader, maar het is eigenlijk net als zijn platen, niks nieuws onder de zon, maar toch wel erg goed!

Damien Jurado in Doornroosje.
Het derde optreden van Damien Jurado dat ik mocht bijwonen, ik kan ook gelijk zeggen dat ik wel eens betere optredens van hem heb gezien.
Het één en ander verloopt niet geheel vlekkeloos en Damien reageert, sympathiek als hij is, erg luchtig en bijzonder grappig.

Het geluid is 3/4 van het concert behoorlijk uit onbalans, gitaren staan te zacht, toetsen veel te hard.
Twee zangeresjes die bar weinig toevoegen en soms ronduit vals zingen, waarschijnlijk lag dat aan het podiumgeluid. (?)
Verder komt de band in mijn ogen niet over, erg onzeker en bijna schoolbandjes niveau.

Damien Jurado zelf zingt de sterren van de hemel en prikt met zijn prachtige stem gelukkig hard door de mix heen.
Duidelijk de meest ervaren muzikant van het stel.
De solo stukken die hij verzorgt zijn daarom een verademing, dit is precies waarom ik al zo lang van zijn muziek houd.
Kleine liedjes worden groots gebracht.

Ondanks dat ik het bandgedeelte niet geheel vond overtuigen (eerste show van de tour, jetlag etc.) was het fijn om Damien Jurado weer aan het werk te zien.

Gisteren Alex Turner en Miles Kane oftewel The Last Shadow Puppets in Paradiso gezien. De band bestond naast de twee mannen uit een drummer, bassist en toetsenist aangevuld met vier strijkers (drie viool en één cello). Toen ik rond tien over zeven de zaal binnenliep was deze al goed gevuld. Veel mensen besloten al op tijd aanwezig te zijn, wat maar eens aangeeft hoe erg dit concert leefde bij veel mensen.

Eerst was er nog Yak als voorprogramma. Yak is een trio dat lekkere smerige garage/punk rock maakt gecombineerd met schreeuwerige zang. Ik denk dat een groot deel van het publiek het klerenherrie zal hebben gevonden, maar ik vond het wel erg lekker. Op plaat zijn de nummers nog van normale tot vrij korte duur, maar live word een uitgesponnen jam niet geschuwd. Om vervolgens weer ineens hard en snel te keer te gaan. Debuutalbum moet ergens binnenkort verschijnen, om in de gaten te houden.

Zo rond kwart voor negen kwamen dan eindelijk onder luid gejoel de Puppets het podium op om direct fel af te trappen met Calm Like You en direct daarna al The Age Of The Understatement eruit te gooien. Vanaf het begin was te merken dat het geluid erg goed was afgesteld en de strijkers waren prima te horen. De setlist was mooi in verhouding met oud en nieuw werk. Het oude werk werd niet geheel onverwachts beter ontvangen dan het nieuwe, maar het nieuwe album is natuurlijk pas een week uit dus zo gek is dat niet. Het nieuwe werk klonk live zeer goed en geen moment werd het niveau minder. In de toegift werd een geweldige versie van I Want You (She's So Heavy) van The Beatles gespeeld (zoals ze ook de laatste keer deden toen ze in Paradiso speelden geloof ik). Standing Next To Me werd voor het laatst bewaard en was de kers op de geweldige taart.

Buiten het feit dat de nummers geweldig werden gespeeld mag de stageperformance van Miles én Alex niet onbesproken gelaten worden. Van Miles wisten we al dat het op het podium echt een mannetje is met grootste en wilde gebaren en een en al enthousiasme. Alex was echter acht jaar geleden nog het in zichzelf gekeerde manneke, maar is inmiddels ook een echte performer geworden, nog meer dan tijdens de laatste tour van Arctic Monkeys al te merken was. Hoogtepunt daarvan was tijdens The Dream Synopsis waar Turner een heel theaterstuk opvoert ala Father John Misty, en al kruipend aan de voeten van Miles eindigt.

Misschien is niet iedereen overtuigt geraakt van het nieuwste album, maar mocht je ze dit jaar nog ergens live kunnen zien dan is het meer dan aan te raden om ze te gaan zien want ze waren geweldig!

In de uitverkochte kleine zaal van Paradiso was gisteravond Protomartyr aan het werk te zien. Joe Casey had zijn beste pak weer aan en blijft meer hebben van een tweedehands autoverkoper dan frontman van een rockband. Zijn voorkomen blijft een van de charmes van deze band.

De setlist had meteen een goeie verrassing met het voor mij onbekende Blues Festival. Dat 'nieuwe' nummers mij live meteen bevallen komt niet zo heel veel voor. Pluspuntje!

Op het wat meer subtiele Pontiac 87 na, gingen ze als een stoomtrein door de setlist. Joe dacht dat er sprake was van een record. Om dat te vieren kregen we twee toegiften in de vorm van It Ain't so Simple en Come and See.

Wat mij betreft één van de betere bands van het moment en live wellicht nog beter dan op plaat. Helaas kan ik vandaag zelf niet, maar ik raad iedereen aan af te reizen naar Rotterdam, waar je vandaag naast Protomartyr ook o.a. Spinvis en Broeder Dieleman kunt zien.

Setlist:

Cowards Starve
I Forgive You
Blues Festival
Pontiac 87
I Stare at Floors
Scum, Rise!
What the Wall Said
The Devil in His Youth
Pagans
Feral Cats
Uncle Mother's
Dope Cloud
The Hermit
Clandestine Time
Why Does it Shake?
Ain't so Simple
Come and See

Gisteren Weezer gezien. De laatste keer dat ik ze zag is al weer 20 jaar geleden tijdens hun Blue Album tour in Rotterdam. Ze speelde een mooie mix van verschillende albums en ook 5 nummers van het nieuwe White album. Duidelijk is wel dat de nummers van de eerste twee albums de beste zijn.

Mala Vita in Hampshire Hotel in Delft. Wat een geweldige live band is dit toch. Nummers van hun nieuwe album "So far so good " waren live ijzersterk (net als de bekende oudjes)

Door omstandigheden niet tot het einde kunnen blijven maar vandaag een mooi punkdagje gehad.
Pitfest. Erica (dat ligt in Drenthe, dicht tegen de Duitse grens).
Dacht dat het buiten was ('festival', lente) maar het was gewoon indoor. En het was echt een enorm succes. Bijna uitverkocht en alom gezelligheid. Een aantal oude punkers 'van toen' hebben de hanekammen bij elkaar gestoken en hebben dus een punkfestival georganiseerd.
Nou je hoorde links en rechts op zo'n hele dag wel wat en het is duidelijk dat de belangstelling hun stoutste verwachtingen had overtroffen en alles was ook gewoon dik in orde. Twee zaaltjes, met een buitensteeg ertussen, beetje raar maar had wel wat. In de ene zaal de wat bekendere bands (zoals Sinister en Herder) en in de andere zaal het aanstormend talent en ook de echte punk.

Buiten een terras en een kraampje voor de inwendige mens (patat, etc.).
De consumptieprijzen waren heel redelijk: een patatje voor 1 munt (2,-) en een broodje hamburger voor 1,5 munt. Grote glazen echt bier voor 1 muntje. Er werd flink wat geconsumeerd. Natuurlijk veel vrienden(clubjes) van de organisatoren maar je moet verder maar afwachten hoeveel volk er op af komt maar het was dus bijna uitverkocht.

Binnen was ook een kleine vinylmarkt, nou ja 'klein' ik denk dat het voor de gemiddelde underground punk liefhebber smullen geblazen was. Zeer redelijk geprijsd en obscuur vinyl. Nieuw en tweedehands. En al die band(je)s die optraden verkochten ook T-shirts en CD's in hun merchandisestands. Dus er was een speciale merchandisehoek/markt in de 'punkholstage'-zaal.
Ze hadden het allemaal mooi aangepakt.

Echt geweldig dat ze zoiets hebben opgezet en er waren zelfs punkpersonen uit de UK en Duitsland, als bezoekers. Ik had aan Mike (die gaat daar over alles) gevraagd of ik mocht filmen. "Waar is dat voor, waar ben je van?". Ik zei "Voor mezelf, hobby/passie, en ik knal het op YouTube, goed geluid hoor, bands zijn er tevreden over". Na enig praten mocht ik volop filmen. Echt gaaf.
Men had het over 'volgend jaar weer'.
Gig-recensies volgen nog.



Punkholstage: Pitfest - Punkhol - Erica - The Netherlands - YouTube

Pere Ubu in Utrecht! De tour was in het kader van uitgave van de tweede boxset van de eerste albums ('78 tot '82).
Dit keer met gitarist Tom Herman (gitaris van de eerste jaren) die volgens http://ubuprojex.com de setlist bepaalde.
Vrijdagavond in goedgevulde 'De Helling'. Mr. Thomas had er zin in, hoewel slecht ter been inmiddels, en de band speelde een retestrak programma van verwachte en minder verwachte nummers. Het is vreemd om muziek die totaal geimproviseerd lijkt, 35-40 jaar later met zoveel precisie en frisheid terug te horen, zonder nostalgisch geschmier.

Waarbij de grootste verrassing natuurlijk het live gespeelde "sentimental yourney" was.
Inderdaad was er van de dartelende David Thomas die ik me van 30 jaar geleden herinner weinig meer over. Al met al een leuk concert.

Ik zag hem daar ook en de dag er na op Motel Mozaique. Het geluid was inderdaad wat onwennig en soms ging het de mist in op het moment dat de band in moest komen. De drummer vond ik trouwens ook een sympathieke kerel, goedlachs ook. Verder vond ik het wel een goed optreden van 2 (!) uur lang. Een van de twee achtergrond zangeressen (met gitaar) was Courtney Marie Andrews die de vorige keer toen hij in de Duif speelde in zijn voorprogramma stond. Haar solo werk is ook de moeite waard!

Hoe was The Exploited, Gloeilamp?

Oh ja, Courtney Marie Andrews! Ze kwam me al bekend voor. Ze verzorgde een prima voorprogramma in de Duif destijds. Damien Jurado vond ik daar over het geheel genomen ook sterker dan vrijdag op Motel Mozaïque, maar het was wel fijn om de prachtige nieuwe liedjes nu te horen tussen het vertrouwde repertoire. Ook al leek de band nog niet volledig op elkaar ingespeeld, bij het spelen met een band komen de rijke arrangementen van Jurado wel beter tot hun recht dan solo. En nee, de drummer was helemaal zo slecht nog niet!

Ik ben helaas niet gegaan.. Virus op de afdeling waarop ik werk Hopelijk in mei dan naar Patronaat en anders in augustus op Rebellion!

Get Well Soon in kleine zaal van Paradiso.


.

Ze speelde een korte set want daarna speelde Michael Gira in dezelfde zaal.
De nieuwe nummers zijn iets elektronischer dan de oudere nummers.
Ik vond de oudere nummers wel wat krachtiger en afwisselender overkomen.

Waar ik dus was. De voorman van Swans begon een kwartier later gepland in verband met het voorgaande optreden. Bij binnenkomst zat meneer al klaar met zijn gitaar op schoot. Nadat het publiek een drankje bij de bar had gekocht en een plekje gezocht in de zaal begon de akoestische show. Oude Swanssongs, nummers van Angels of Light en nummers van het aanstaande The Glowing Man (uiteraard anders dan de albumversie verzekerde Gira) kwamen voorbij.

Gira's gitaarspel is net als bij zijn band basaal en repetief, maar ook op een akoestisch instrument weet hij die typische Swans groove over te brengen, zij het met een blues sausje. Groot pluspunt is de stem van Gira die je bij je strot pakt en dwingt te luisteren naar de mantra die hij over je uitstort. De sfeer was goed, Gira zat op zijn praatstoel en grapte naar mede-Swan Kristof Hahn die achter in de zaal stond - de enige Duitsers wiens Engels niet klinkt als een pruttelende koffiemachine.

Hoogtepunt van de avond was het onsterfelijke Jim, dat van een nieuwe tekst voorzien was. Dit optreden maakte benieuwd naar de richting die Michael Gira opgaat als de huidige incarnatie van Swans dit jaar haar zwanenzang speelt.

Brian Fallon in de Melkweg in Amsterdam.

Hij speelde veel van zijn nieuwe solo album en was erg relaxed.
Maar een nummer van Gaslight Anthem kwam langs en wel in een akoestische versie: