Gisteren (zondag 5 juni 2016) FortaRock, Goffertpark, Nijmegen. Eerste woord: Heet !!!
Vervolgens; best veel publiek zo'n 15-20 duizend metalfans waren op het spektakel afgekomen. Ook opvallend: Lange rij (100 meter) met jongelui voor de signeersessie van Vollbeat (afsluiter).
De Mainstage stond pal in de zon dus de bands tot aan de afsluiter hebben geen lichtshow om de boel op te leuken. Suicidal Tendencies (wie kent ze nog?) en Megadeth hadden zelfs niet de moeite genomen om een groot logo achter de band op te hangen. Dit alles in tegenstelling tot de tent waar Babymetal het vooral van die show moet hebben en King Diamond er een complete show inclusief trappen en Grandma in de rolstoel bijsleept. Ook een paar Mercyfull Fate klassiekers kwamen voorbij (oa Melissa) om vervolgens het album Abigail (1987)integraal te spelen. See for yourself Compilatie met op 4:40 Suicidal Tendencies, 11:30 Megadeth, 18:40-einde King Diamond.
Niet mijn opnames maar zeer de moeite waard.

07-06 Autolux, Paradiso 3,25*

Autolux is de heerlijke ontdekking die ik een paar maanden geleden maakte. De single Brainwasher werd op Deezer voorgesteld en op Last.fm tags gezien die me bevielen. Dat leidde naar de andere single Soft Scene en die weer naar het album met de intrigerende titel Pussy's Dead.

Alhoewel het prima singles zijn was ik niet meteen overtuigd, ook niet na het luisteren van een paar oudere nummers maar er was genoeg om ook het nieuwe album een kans te geven. Daarop staan de prachtige nummers Reappearing en Change My Head, achter elkaar. De eerste heeft een hoofdrol als zangeres voor de drummer van de band: Carla Azar, het andere nummer is het beste van het album maar mij is niet duidelijk of het de bassist of de gitarist is die het zingt. Het enige wat ik wel weet is dat ze het NIET gespeeld hebben tijdens het 1,5 uur vertraagde concert in de kleine zaal. Bovendien klonk het helemaal niet zo strak als op de CD. De drummer Carla wordt op diverse plekken de hemel in geprezen maar ik vond het minder dan ik verwachtte. Het is soms leuk als nummers anders gespeeld worden dan op CD maar hier vond ik het meestal tegenvallen.

Ik had de nieuwe CD wel gekocht tijdens het wachten op de band want die staat bijna in mijn Top 10 albums van 2016. Ze speelde wel Reappearing, Soft Scene en SellectAllCopy van het nieuwe album en de grafics show was interessant en duister maar dan was de band wel zwaar onderbelicht, alleen bij Reappearing kwam beeld en geluid wel goed samen, één van de weinige hoogtepunten voor mij. Gelukkig konden anderen wel meer genieten van ouder materiaal die ik niet of slecht ken.

"It's so so sad to be happy all the time" van SellectAllCopy

09-06 CC Dust, Butcher's Tears, Amsterdam 3,0*

Het gaat lekker deze week, NOT! Had ik eerst een teleurstellend concert van We Are Scientists, die alles onnodig oversturend hard speelde in de Bitterzoet (Amsterdam) 3,5*, daarop volgde het matige optreden van Autolux eergisteren en dan nog meer teleurstelling vanavond.

CC Dust is een Synthpop duo rond Mary Jane Dunphe van Punkband Vexx uit Olympia, VS, ik kende maar één aardig nummer van hen, meer staat er niet online. Maar omdat deze DIY locatie me interesseerde, een proeflokaal / bierbrouwerij á la buurtcafé met een krakerssfeer en die wilde ik wel eens verkennen. Dus ik wist dat het mogelijk tegen zou vallen wat de entertainment betreft. Tenslotte was het vrije toegang tot het terras en een vrijwillige bijdrage voor de band.

Van alles wat ik de afgelopen 10 jaar live gezien heb behoort dit optreden wel tot de top wat amateurgehalte. Niet dat ze niet hun best deden, er kwam prima muziek uit de laptop, en de bassist waande zich een tweede Peter Hook met dito muziek kruising Joy Division / New Order. Maar die DIY punk zangeres was een verhaal apart, duidelijk een alternatief publiek gewend. Dansen deed ze met enorme overgave en energie maar haar microfoontechniek was zeer matig en verkeerd (te hard) ingemixt. Dan gilt ze over de muziek heen en dan lijkt het bijna op karaoke. Dat wil je niet! Dan krijg je een lacherig publiek, wat heet publiek: 25 man inclusief personeel. Ik kan alleen bewondering hebben voor het doorzettingsvermogen maar meer dan 5 euro was het me niet waard. Als ze meer oefenen en een beter soundcheck / mixer regelen dan wordt het vast beter. Hoop dat ook mijn volgende concert beter wordt.

Shellac in Paradiso Tolhuistuin.

Uitverkochte bak, en terecht. Het was veel beter dan ik vooraf had gedacht. Hiervoor Shellac 2x live gezien. Op Lowlands, ongeveer 20 jaar geleden alweer, bizar gewoon, en nog een keer kort daarop in Paradiso. Vooral Lowlands was een bizar goede show, maar bij de recente filmpjes op youtube had ik toch wel het idee dat de jaren wat beginnen te tellen voor Steve Albini. Behalve dat hij een beetje pafferig wordt was hier gisteren niks van te merken. IJzersterk optreden met materiaal van de allereerste single tot en met de laatste plaat, allemaal bizar strak, snoeihard en vol overtuiging gebracht. En met de nodige humor, tot en met het afbreken van het drumstel tijdens het laatste nummer.
Ook leuk dat de heren erg aimabel en benaderbaar zijn, iedereen kan een praatje komen maken na het optreden en daar wordt dan ook dankbaar gebruik van gemaakt, ook door itchy+eega.

Ik was ook naar het concert van Shellac in de Tolhuistuin. Concert was hard en heel strak, Opvallend vond ik ook dat ondanks het gitaargeweld Albini's stem goed te horen was. Het geluid was hard, maar niet overstuurd. Sterk optreden!

Mijn persoonlijk verslag over het concert van Peter Bjorn and John afgelopen woensdag in de Melkweg.

8-6-2016 Melkweg, Amsterdam is als hoofdstad van ons land de favoriet bij kleine en grote bands, zo ook bij Peter Bjorn and John die na vijf jaar weer terugkeert in de Melkweg voor een concert met nieuwe verse indie hits.
Het heeft lang geduurd voordat er nieuws kwam over dit Zweedse duo, de laatste twee jaar hielden zij iedereen warm met foto’s en video’s over hun werk in verschillende studio’s, maar een release kwam er toen nog niet.
In 2016 kwam langzaam naar voren dat zij met een nieuw album zouden komen voor dit jaar.
De release werd toen als snel bekend gemaakt, het nieuwe album ‘Breaking Point’ zal op 10-6 dit jaar uitkomen.
De Breaking Point tour werd ook bekend gemaakt en daar zat ook deze avond tussen in de Melkweg.

Het podium wordt vanavond gedeeld met de band Spain die eigenlijk aan de overkant zou gaan spelen bij ‘Sugar Factory’ maar nu overgenomen is door de Melkweg.
Helaas heeft dat wel een grote inpakt op de line-up die een paar uur van te voren pas werd bekend gemaakt, zo krijgen beiden bands de volle tijd om een volle setlist te vervullen.

'Om een heel verhaal kort te houden, hier het verslag over het Peter Bjorn and John concert.

Na een half uur wissel aan instrumenten en pedalen staan de heren Peter Bjorn en John al naast het podium op te warmen met een teamdansje en de laatste bespreking voordat zij het podium op gaan.
De intro wordt afgespeeld in het donker waar alleen de neon lichtbuizen flikkeren van het licht en de heren het podium opkomen waarop zij worden toegejuicht door het enthousiaste publiek.
Meteen wordt er ‘May Seem Macabre’ ingezet wat tijdens deze tour op nummer één staat op de setlist
Het nummer wordt uitbundig gespeeld waarop Peter Moren over het podium springt en al bijna de nijging krijgt om in het publiek te springen, mooiere opening kan je eigenlijk niet krijgen.
De band is er klaar voor en dat is goed te zien, zij worden bij gestaan door Klaus (op synth’s) en Freya (op drumcomputer/djambays) die de nummers een kleine maar originele sound weten toe te voegen.

Na het spelen van drie nieuwe verse nummers heb je live al een beetje kennis kunnen maken met het nieuwe werk van de heren.
Gelukkig knallen zij er ook nog een nummer in van het album ‘Living Thing’ namelijk ‘It Don’t Move Me’ wat als enige nummer van dat album gespeeld wordt, de rest van de nummers komen van de drie laatste platen af.
Toch voegt ‘It Dont Move Me’ goed aan op de setlist en zeker op het moment dat Moren van het podium af komt om door het publiek heen te lopen en te zingen
Het snoer is vrij lang en wordt nog even snel opgepakt door iemand van de crew die dit waarschijnlijk niet had zaan zien komen, gelukkig zat de sfeer al snel in, maar dit zorgde weer voor meer gezelligheid. Mensen in het publiek glunderen, maken foto’s en iemand probeert zelfs nog aan te sluiten om er een polonaise van te maken!
Moren klimt weer op het podium om het nummer verder te spelen en daarna is het even tijd om het publiek toe te spreken!

Ze zijn blij hier weer te zijn en promoten het album een beetje door er wat grapjes over te maken, daarna wordt aangekondigd dat zij een hoop liedjes hebben gemaakt over steden waar zij geweest waren, of wel het is tijd voor het nummer ‘Amsterdam’ waarop er zelf wordt meegezongen door het publiek. De zang wordt afgewisseld door Peter Moren en John Ytlling die het nummer qua zang mooi tot zijn recht weten te brengen.
Vervolgens is het weer tijd voor een nieuw nummer ‘In This Town’ en ook dat nummer gaat over een stad met een verhaal.
Op de setlist is te zien dat het lekker wordt afgewisseld met nummers van het album ‘Gimme Some’ ‘Writters Block’ en de release ‘Breaking Point’ .
Ik had het erg naar mijn zin en voelde mij erg blij dat ik er bij kon zijn!

Maar helaas stopt het concert hier voor mij, dit aangezien ik een lange rit terug moest maken (ivm werkzaamheden) met het openbaar vervoer
Om (onder andere) deze reden blijft Amsterdam voor mij gewoon niet leuk om aan te doen.
Dit was tevens de eerste keer dat ik een bezoek bracht aan onze hoofdstad voor een concert, deze band wilde ik namelijk enorm graag live zien.
Zeker met de reden dat Peter Bjorn and John voor mij de eerste band was die ik in de indie scene had ontdekt en ik vanaf dat fan werd van de band en de muziekstijl.

Gisteren voor de derde keer alweer InFloyd gezien, in P60 in Amstelveen ditmaal. De band is erg succesvol met hun vertolking van Roger Waters' Amused to Death en ook gisteren was dit weer een geweldige ervaring, hoewel niet anders dan de vorige twee keer. Aanvullend werd ook Dark Side of the Moon gespeeld, en in de toegiften het nogal afgezaagde Wish you were here, een waanzinnige (maar voorspelbare) afsluiter in de vorm van Comfortably Numb en de wel verrassende Astronomy Domine en Cymbaline. Met name bij die laatste was wel gaaf om daar eens een liveversie van te horen. Anyway, het was weer erg goed, misschien volgend jaar in de Heineken Music Hall nog wel een keer.

Nou, gisteren was het dan eindelijk zover. Bruce Springsteen op het Malieveld.

De afgelopen dagen was ik eigenlijk meer bezig met de vraag 'hoe houd ik het vijf uur vol in de stromende regen en op een verzopen veld?' dan met voorpret voor Springsteens optreden. Achteraf allemaal volkomen onnodig, want het was gisteren(avond) een bijna perfecte avond voor een openluchtconcert: lang licht, droog, (soms) een lekker zonnetje en redelijk windstil.
Omdat ik vlak in de buurt van het Malieveld werk, kon ik het me veroorloven om pas op het laatste moment richting het veld te gaan en na een voorspoedige toegangscontole kwam ik precies bij de openingsmaten van het optreden van The Stereophonics binnen. Een band die ik wel van naam kende, maar waar ik verder geen nummer van zou kunnen noemen. Ook na gisterenavond kan ik dat niet. Ik vond het een prima voorprogramma, heb me prima vermaakt, maar zal er verder nooit meer naar luisteren.

Klokslag half acht begon het echte werk. Badlands is altijd al een ideale opener geweest voor concerten en ook gisteren zat de stemming er vanaf het begin meteen goed in, zeker toen dit ook nog eens gevolgd werd door fanfavoriet No surrender. Het was het begin van een setlist met vooral veel werk van slechts een beperkt aantal albums. Met vijf nummers (op een totaal van 32) uit de gehele periode vanaf Tunnel of Love kan gerust gesteld worden dat de recentere jaren er slecht vanaf zijn gekomen, alleen van Born to Run werden al even veel nummers gespeeld (maar helaas niet mijn absolute favoriet Backstreets). Van The River, in welk teken deze tour oorspronkelijk leek te staan, kwam uiteindelijk ook 'maar' vijf nummers. Was dat erg? Nee, in het geheel niet, want welk nummer de E Street Band ook speelt, ze spelen alles met evenveel plezier.

Verder zou een Springsteenoptreden geen Springsteenoptreden zijn zonder de interactie met het publiek. De bordjes met verzoeknummers die steeds prominent in beeld kwamen (en waarvan er uiteindelijk een stuk of vijf gedraaid zijn), een meisje dat een stukje Waitin' on a Sunny Day mee mocht zingen, een drietal vrouwen dat mee mocht doen met Dancing in the Dark. Het is allemaal al vaker gedaan, maar het werkt nog steeds prima. Wel vond ik dat Bruce niet bijzonder spraakzaam was. De eindeloze intro's bij nummers heeft hij al een tijd afgezworen, maar nu worden nummers eigenlijk zelden nog ingeleid. Aan de andere kant: in plaats van dat geouwehoer uit het verleden krijgen we nu waarschijnlijk drie nummers extra.

Favorieten zijn moeilijk aan te wijzen. Jungleland was wel erg goed getimed, in de inmiddels intredende schemer kwam dit nummer nog eens extra goed tot zijn recht, maar het was toch vooral Jake Clemons die hier (en op wel meer plekken) de show stal. Tijdens Tenth Avenue Freeze-Out volgde via de videoschermen nog een kort tribute aan oom Clarence, maar de echte nagedachtenis aan het belangrijkste lid van de band staat gewoon op het podium...
Negatieve uitschieters waren er ook niet, al had de tweede toegift, een akoestische versie van This Hard Land, voor mij niet echt gehoeven. Misschien was dit ergens middenin het concert wel aardig geweest, nu was het een beetje overbodig rustpunt na een hele energieke eerste set toegiften.

Complimenten verder nog voor de goede organisatie. Toevoer en afvoer van bezoekers ging erg vlot en ook de verkeerstromen richting (en op) het station werden goed gemanaged. Het maakte dat ik ondanks de drukte vlot en probleemloos thuiskwam van een hele mooie avond. Mijn derde Bruce-concert en wat mij betreft de beste. Ik kan niet wachten tot de cd's op de mat liggen.


Setlist:

1. Badlands
2. No Surrender
3. My Love Will Not Let You Down
4. From Small Things (Big Things One Day Come)
5. Sherry Darling
6. Night
7. Spirit in the Night
8. My City of Ruins
9. Jersey Girl
10. Hungry Heart
11. Out in the Street
12. You Can Look (But You Better Not Touch)
13. Death to My Hometown
14. The River
15. Racing in the Street
16. The Promised Land
17. Working on the Highway
18. Darlington County
19. Waitin' on a Sunny Day
20. I'm on Fire
21. Because the Night
22. The Rising
23. Thunder Road
24. Land of Hope and Dreams

25. Jungleland
26. Born to Run
27. Seven Nights to Rock
28. Detroit Medley
29. Dancing in the Dark
30. Tenth Avenue Freeze-Out
31. Shout

32. This Hard Land

Wat een leuke show heb ik gisteren gezien. Doe Maar in de Ziggodome.

Na 2000 is dit absoluut de leukste! Ik heb er veel gezien, waaronder ook veel try outs, maar dit was feest!

Het gerigiseerde van SiR is weg, en het kan weer spontaan!

Er is weinig try out gedaan deze keer, en dat is wel te merken, want veel teksten gingen de mist in, en Ernst gaf Jan de kans zijn gitaar solo te starten niet, omdat Ernst meteen begon te zingen, maar dat is ook wel de charme van dit bandje. Ze gaan er leuk mee om, en het hoeft niet perfect.

Veel, echt heel veel verrassende songs. En dat maakt het zo'n leuke show!

Regen, man o man, Mach, Bang, de eerste x.. en Nix voor jou en te laat met good old Carel Copier op zang en drums. Hij is het nog niet verleerd, maar kan helaas niet meer de hoge tonen halen van weleer, echter wel enorm respect voor het feit dat ie daar toch even gaat zitten en zijn ding gaat doen, na ruim 30 jaar.

Absoluut hoogtepunt is Joost met Nederwiet. De man weet het publiek naar zijn hand te zetten binnen een paar seconde. Deze knuffel hippie zit in ieders Doe Maar hart en gaat er nooit meer uit.

Kenny B kwam zijn nummer met Doe Maar 5446 is mijn nummer vertolken. Dat nummer is me alles meegvallen, en hij past er goed bij. Maar dat daarna zijn eigen hitje Parijs ook nog gedaan moest worden vond ik een minpunt.

Ga het zien nu het nog kan. één van de leukste Doe Maar shows die je kan meemaken. Dat 't in de Ziggdome is boeit echt niks.

setlist:
1. Okee
2. Watje
3. Doe maar net alsof
4. Zoek het zelf maar uit
5. Macho
6. Vergeet me
7. Ruma Saja
8. Nachtzuster
9. Winnetoe
10. Is dit alles
11. Regen / Man o man
12. Bang
13. Nix voor jou (met Carel Copier)
14. Te laat (met Carel Copier)
15. Hé hé / Er verandert niets
16. Liever dan lief
17. Nederwiet
18. De eerste X
19. Radeloos
20. 5466 is mijn nummer (met Kenny B)
21. Parijs (Kenny B)
22. Sinds 1 dag of 2 (32 jaar)
23. Pa
24. Alles gaat voorbij
25. Tijd genoeg
26. 1 nacht alleen
27. Doris Day
28. De bom
Encore:
29. Belle Hélène
30. Smoorverliefd
Encore 2:
31. De vrolijke padvinder
32. Dansen met Alice

9e keer Springsteen 14 juni 2016 Malieveld Den-Haag

Na het overlijden van Prince eerder dit jaar staat Springsteen nu op nummer 1 wat betreft live optredens wat mij betreft houd hij zijn reputatie hoog?

19.30 stipt en we krijgen een wel gemeend "hoedenavond niederland"van the Boss toegewenst waar na het gelijk los gaat met Badlands en No Surrender. De heren en dame hebben er zin in en dat is te zien ook, wat ook te zien is dat ze in een 3 jaar tijd ouder zijn geworden vooral Nils Lofgren en Steven van Zandt zijn echte oude rockers geworden.
Springsteen's stem word steeds rauwer en ik heb het idee dat het hem steeds meer moeite begint te kosten, ja ook bij The Boss biggen de jaren te tellen vrees ik.
Maar dit alles doet niets af aan de intensiteit van een optreden van The Boss het was als van ouds goed heel goed. Ok het was in de openlucht dus met vlagen fladderde het geluid alle kanten op maar da's inherent aan een oplucht optreden de weersomstandigheden kun je nu eenmaal niet beinvloeden, hoewel The Boss betrad het podium en de zon begon te schijnen.........
De setlist inc. sign requests leunde heel erg op pre 1984 werk niets mis mee en dat is eigenlijk al jaren zo.
The E-Street Band is still alive ouder geworden dat wel, maar staat nog steeds als een huis. 3½ uur lang alles uit de kast, om Mart Smeets maar eens te quoten "daar neem ik mijn hoed voor af" en "daar maak ik een hele diepe buiging voor". De grote namen van nu halen dit soort concert lengtes niet.
Springsteen & The E-Street Band staan op een zeldzaam hoog nivo aangaande live preformences.
http://images.nrc.nl/dSL27oye6lEJv7_NlrV_XPVgYDw=/1280x/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2016/06/ANP-46143986.jpg

Set list
1. Badlands
2. No Surrender
3. My Love Will Not Let You Down
4. From Small Things (Big Things One Day Come)
5. Sherry Darling
6. Night
7. Spirit in the Night
8. My City of Ruins
9. Jersey Girl
10. Hungry Heart
11. Out in the Street
12. You Can Look (But You Better Not Touch)
13. Death to My Hometown
14. The River
15. Racing in the Street
16. The Promised Land
17. Working on the Highway
18. Darlington County
19. Waitin' on a Sunny Day
20. I'm on Fire
21. Because the Night
22. The Rising
23. Thunder Road
24. Land of Hope and Dreams

25. Jungleland
26. Born to Run
27. Seven Nights to Rock
28. Detroit Medley
29. Dancing in the Dark
30. Tenth Avenue Freeze-Out
31. Shout

32. This Hard Land

Gisteren in Düsseldorf: AC/DC met een lopende, springende en dansende Axl Rose. En oh ja: wat zong die geweldig! Hij was uitstekend bij stem: AC/DC klonkt zo beter nog dan met Brian Johnson..... En hij heeft ook meer uistraling. Ook is er sinds Axl Rose meedoet aan de setlist gesleuteld. En er worden geen 20, maar minimaal 23 nummers gespeeld. En gisteren zelfs 24: voor de 4e keer ooit werd Touch To Much van Highway to Hell gespeeld.
Grote ster blijft natuurlijk één van de beste gitaristen ooit: Angus Young. Om die zo tekeer zien te gaan is echt fantastisch. Hoogtepunt voor hem is Let There Be Rock van zo'n kwartier lang, waarvan solo 10 minuten, het laatste deel met het publiek samen. Echt uniek.

Axl Rose schijnt weer mee op tour te willen. Als dat allemaal te regelen is over een tijd zou ik dat maar snel doen als ik AC/DC was. A perfect match on stage. Een absoluut topconcert was dit. Wat een live band is het toch: niet normaal!

Van de week Bruce gezien. Heb de platen die ik van m kende nooit meer dan aardig of redelijk gevonden. Maar hij scheen een van de beste live act te xijn, dus ik ging m toch maar eens uitchecken.

Locatie Malieveld: matig geluid, slechte zichtlijnen. Maar Bruce bleek echt The Boss. Drie en een half uur pure muziek, gebracht met veel energie en plezier. Daar is zelfs de grootste chagerijn niet tegen bestand. Ook rij 162 ging volledig uit z'n dak.

Geweldige performer, echte muziek en geen voorgeprogameerde act. Wat een verademing in de wereld van de prefab rock groups. En dan zonder enige pauze 3,5 uur non stop doorspelen. Redpect! Ik ben volledig overtuigd: Bruce is The Boss!

Mooi om te lezen!

Persoonlijk verslag over het concert Samaris van afgelopen donderdag;

16-06-2016 Ekko, Utrecht heeft vanavond de Ijslandse band Samaris op het podium staan en heeft daarmee gezorgd dat de band voor de tweede keer een clubshow geeft binnen Nederlandse poppodiums.
Nog vrij recent (in april van dit jaar) speelde Samaris hun eerste clubshow in The Sugarfactory in Amsterdam, daarvoor stond de band heel wat keren op verschillende (kleinere) festivals.
Deze keer doen zij de Ekko in Utrecht aan tijdens hun ‘Black Lights’ release tour, waar er vanavond dus genoeg tijd is om te gaan genieten van een vollere setlist plus een voorprogramma.

In het voorprogramma staat de kersverse Nederlandse band ‘Jo Marches’ waarvan hun single ‘The Night’ op deze avond zijn première maakte via ‘The Daily Indie’ met daarbij een originele videoclip.
Met nog geen album en EP op zak straalt Jo Marches op het podium van de Ekko, waar zij een zeer nette show spelen en aardig wat goeie nummers laten horen.
Als eerste valt al op dat het geluid goed staat afgestemd op alle instrumenten en het samen spel er goed in zit. De set begint meteen goed met het nummer ‘Right My Wrong’ waar de synth’s goed te keer gaan en ik even kippenvel krijg op het moment dat ik Tame Impala hier in denk te horen.
Jo Marches is een indie band die vele stijlen kent en dat komt op deze avond allemaal goed terecht, sommige solo’s nog beter dan de andere, maar sommige ook weer te kort om van te genieten.
Daar uit blijkt dan ook weer dat de band zich presenteert als een ervaren formatie die al eens eerder in/of een andere band heeft gespeeld.
Na precies een half uur gespeeld te hebben heeft de band zich goed bewezen en zie ik ze graag terug tijdens de popronde!

Tijd voor de wissel, er worden aardig veel instrumenten van het podium afgehaald om ruimte te maken voor het hoofdprogramma van de avond.
Het publiek voelt zich aardig thuis in de Ekko en weet zo hun eigen weg te vinden, de ene helft loopt naar het cafe toe en andere vormen groepjes om even bij te praten.
Ondertussen is de effecten tafel al naar voren geschoven en worden de pedalen klaar gezet voor de gebruik.
Alles wordt goed gecontroleerd, zo klinkt het eerst niet zo best in een van de geluidsboxen en blijkt er een kabel te ontbreken, maar daarna is alles gott zoals zij dat zeggen in het Ijslands!

Op tijd komt Samaris het podium op lopen om te beginnen met het spelen van hun set.
De avond doet meteen wonderen, de sfeer is namelijk enorm goed en wordt aangevuld met geweldig licht en hier en daar wat stof wat van de lampen af komt en daardoor verkleurd.
De dames Áslaug en Jófríður zien er daar in tegen nog toepasselijker uit en maken met hun lange witten jurkjes als engelen de sfeer compleet!
Op deze geweldige avond word de setlist gevuld met nummers van hun eerste EP tot aan het nieuwste nummer ‘Black Lights’ de favoriete van iedereen zit er zo wel in!
Achter de knoppen staat Þórður die de band al sinds het begin helpt met het maken van de songs en het verzorgen van de beats.

Buiten deze beats worden de nummers ook live aangevuld met de mysterieuze en sfeer volle melodieën van de klarinet die gespeeld wordt door Áslaug die hier perfect mee weet om te gaan!
De klanken die Áslaug speelt op haar klarinet worden met behulp van een soort van samplebord bewaard en tegelijkertijd afgespeeld waardoor er daarboven op nog een melodie kan opgebouwd worden. Het geluid staat goed afgestemd en wordt daardoor in de set nauwelijks aangepast waardoor alles goed over elkaar loopt en duidelijk te horen is.

De zang wordt geregeld door zangeres Jófríður die haar zang nog wat effecten geeft met een echo en wat vervormingen er doorheen en zelf haar zweverige dansmoves er aan toevoegt!
Samaris voelt zich snel thuis als ze in een goede sfeer spelen, zo is ook te zien dat zij enorm genieten op hun eigen manier van het maken van hun muziek.
En als het publiek daar ook nog eens goed op reageert, door lekker los te gaan, dan heb je een goede avond te pakken!

Daarmee bewijst Samaris een goede live band te zijn die tijdens een clubshow (wie weet ) misschien wel beter tot zijn recht komt dan tijdens een festivalshow.
De band en de sfeer die hun vormen komt namelijk veel intiemer over in de kleinere zaaltjes waar het plaatje gewoon completer is en de muziek goed overkomt.
Wellicht is het na The Sugarfactory en de Ekko ook wel een tip voor de band om andere zalen te bezoeken tijdens hun toekomsite tours, maar tot die tijd heeft de band in ieder geval een goede start gemaakt in 2016 tot het spelen op de Nederlandse podia ’s.

Persoonlijk verslag van het concert van The Afterveins en NightBeats in Rotown afgelopen vrijdag:

17-06-2016 Rotown, Rotterdam heeft veel mensen op het terras zitten, je zou dan ook denken dat zij allemaal komen voor het afscheidsconcert van The Afterveins of toch voor de psych van Night Beats.
Nee, daar in tegen lijkt het er niet op dat het uitverkocht is, maar dat had zeker wel gemogen!
Night Beats stond al een tijdje geprogrammeerd in de agenda van Rotown, maar met de abrupte stop van de Rotterdamse band The Afterveins werd het programma even aangepast.
Het is nog steeds niet druk of uitverkocht als The Afterveins het podium op komt lopen.
Zelfs familie van de band staat nog ergens in de zaal on op gemerkt tussen de andere mensen, daarin tegen vallen de cameramensen wel erg op, er worden veel foto’s gemaakt.
Maar al na het eerste nummer sta ik niet meer vooraan en hebben familieleden en vrienden zich naar voren verplaats om te genieten van hun trots.

De heren op het podium krijgen het al snel warm na de eerste lange solo, zo trekt één van de gitaristen al zijn t-shirt uit om het zweet wat lucht te geven.
Na een paar nummers lijkt het nog steeds op een normale show zonder enige speciale dingetjes, toch wordt er na een paar nummers wat nummers overgedragen aan een familielid en een vriend van de band. Naar mijn idee speelt het allemaal lekker ruig door, maar valt er naar mijn idee weinig opzwepende melodieën te horen.
Opgeven moment lijken de solo’s ook wel erg veel op elkaar, maar dat drukt de pret niet, want op een of andere manier blijft het toch wel aan stekelige punk waar men goed op los gaat.

Opeens knalt de band er een bekend nummer in waar op eens toch een opzwepende sound te voorschijn komt, die ik daar voor eigenlijk nog miste.
De show lijkt nu echt te gaan beginnen, de set wordt steeds beter opgebouwd en als verrassing worden er nog wat leuke publieks acties uitgevoerd.
Zo pakt de gitarist zijn snoer van zijn gitaar en springt van het podium af om vervolgens het publiek de mogelijkheid te geven om touwtje te springen met het snoer.
Pak je lasso maar en springen maar! Iedereen heeft het naar zijn zin en gaat helemaal los tijdens deze leuke actie die vervolgd wordt met een moshpit.
Ook de andere gitaarrist mengt zich in het publiek met zijn gitaar om nog even te genieten van hun laatste optreden.
Voor een Rotterdamse band die er mee stopt en hun laatste optreden gingen geven had ik (eerlijk gezegd) ze toch een podium voor zichzelf gegeven en had ik ze al helemaal niet als voorprogramma geplaats.
Maar gelukkig weet The Afterveins een leuke eigen show neer te zetten en lieten vooral niet zien dat zij het podium voor zich hadden als een voorprogramma.

Wat je dan merkt bij het moment dat Night Beats het podium opkwam is dat er opeens ander publiek vooraan staat en het even lijkt alsof het niet zo druk meer was als daarvoor.
Gelukkig pakt Night Beats het stokje over en brengt het rouwe punk van The Afterveins in een psychedelisch rock jasje.
De formatie doet zich voor als drie cowboys die met grote laarzen, hoed en pet hun nummers met ruwe randjes verwerken tot jaren 60 70 rock.
De effecten vliegen door de oren van de mensen, er wordt flink uitgehaald tijdens de korte, maar spannende solo’s.
Tijdens deze solo’s werd er een geluidsmuur gecreëerd met een hangend geluid waar over heen flink werd uitgehaald met zwepende effecten.
Helaas is deze geluidsmeer iets te hard afgestemd waardoor het geluid over komt als destrotion, waarvan ik niet zeker wist of zij dit nou expres of per ongeluk hadden ingezet.
Toch weten deze psychcowboys goed los te gaan en nemen het publiek daar volop in mee, vooral de Britten uit het publiek wisten zich goed te vermaken!
Na een klein uur is het concert voorbij, maar kwamen de cowboys (na luchtig gejuich van het publiek) toch nog terug voor een vervolg. Op dat moment was het opmerkelijk toen de bassist met een sigaret in zijn mond op kwam en zijn wiskey even achterwegen hield.
Maar de sigaret doofde snel en na twee extra nummers was het dan toch echt klaar!

Zojuist een prima James gezien in de Melkweg. James was lekker op dreef, speelde naast nieuwe songs ook veel oud werk. Jammer genoeg geen Getting Away With It (wel gisteren in Parijs), Laid of Sit Down. Come Home was de afsluiter. Hoogtepunten voor mij waren Sometimes en Walk Like You.

Helaas heb ik me veel te veel lopen ergeren aan het continue gepraat ertussen door (de gitarist gaf hen zelfs een 'fuck off' advies mee tijdens het concert), maar ook het vele gefotografeer (nog irritanter: met felle lampje erbij aan) en gefilm met mobieltjes. Jammer. Het was een goed concert, bijna twee uur lang, maar de ergenissen overheersen (ik kan ook geen hipster met baard en zwart montuur brilletje meer zien)

Opvallend dat we bij het zelfde concert waren maar een redelijk compleet andere ervaring hadden. Jammer dat de insteek nu negatief is. Ik plaats zo een verhaal zoals het op mij is overgekomen.

Wellicht lag het aan de plek in de zaal of was mijn insteek gewoon anders omdat ik "dieper" ga met de band en zo'n 25 jaar moest wachten op dit concert.

James, Melkweg

Zondag 19 juni 2016 was het dan zo ver. De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier…

Na wat troubles met de NS was ik (ietwat bezweet door het haasten) precies half negen op de plaats van bestemming. Gelukkig leefde de mannen van James met mij mee want i.p.v. 20:30 begonnen de heren om 20:40. Een stampvolle hete zaal was in afwachting voor het eerste concert van de mannen op Nederlandse bodem in 25 jaar. Het was al snel duidelijk dat de band al had gewonnen bij de aftrap. Alle teksten werden keihard meegezongen en enthousiast meegeklapt. Wat ook opviel is dat de heren niet echt meer gewend zijn zulke kleine optredens te doen. Soms met zeven maar meestal met acht man op het podium is het gewoon wat krap zullen we maar zeggen. Veel bewegingsruimte was er niet maar Booth had met zijn act als slangenmens weinig ruimte nodig om toch helemaal in de muziek op te gaan en mee te dansen. In de eerste helft van het optreden kwamen veel nummers voorbij van hun laatste worp Girl at the End of the World. Bij James is het elk concert weer een verrassing wat ze gaan spelen en ook in welke volgorde. Wat de ene dag als opener voorbij komt kan de andere dag halverwege op de setlist staan of zelfs helemaal niet gespeeld worden.

Als derde in de rij stond mijn favoriet van het nieuwe album op de setlist. Move Down South kwam, zag en overwon. De meute (voor 90% veertigers) zong hard mee en de zaal werd heter en heter. Dit bereikte al snel een hoogtepunt toen Moving On voorbij kwam waarbij het refrein (I'm on my way, Soon be moving on my way, Leave a little light on) door de meute werd mee gebruld. Toen de band gelijk er overheen knalde met Sometimes stond het kippenvel dik op mijn armen. Wat gebeurde hier allemaal. Het publiek werd één en ik voelde een soort van trots voor mijn medebezoekers. Veelal erger ik me eerder aan het publiek maar nu absoluut niet. Op zo’n kwart van het concert gebeurde er iets vreemds. De gitarist/violist (ik weet even zijn naam niet, geheel rechts op het podium) ging achter de mic staan en sprak het publiek toe dat als mensen kwamen om te praten deze de zaal maar moesten verlaten (Fuck Off!). Dit was een eigenaardige gang van zaken want de sfeer was juist voortreffelijk. De meeste bandleden keken ook wat vreemd op toen hij dit verhaal begon. Tim Booth zwakte het verhaal ook wel een beetje af en zei een aantal nummers later nog tegen hem dat het alleen aan zijn kant was en dat dit door de bar kwam. Hierdoor was wel ineens de sfeer grotendeels weg. Ondanks een tweetal prima akoestische tracks (o.a. She’s a Star) werd het toch wat afstandelijker. Het duurde weer een aantal nummers voordat het weer helemaal top was. Maar toen werd het ook weer echt top. Zo dook, de overigens fantastische, toeteraar Andy Diagram tijdens, het overigens fantastische, Sound ineens midden in het publiek op om daar al ronddraaiend een waanzinnige solo te spelen. De reguliere set sloot af met het (volgens Tim Booth) favoriete nummer van het laatste album Attention.

De toegift was niet heel lang maar wel heel goed. De band werd weer toegejuicht alsof het net de wereldcup had gewonnen met als laatste liedje Madchester anthem Come Home. Tim Booth besloot te stagediven en werd de hele zaal rondgedragen. Het applaus na afloop was ovationeel en je zag toch dat de band daar positief verrast door was. Tim Booth sprak de wijze woorden dat de band toch maar more often wat clubgigs moesten gaan doen, waarvan akte. Wederom helemaal bezweet verliet ik met een grote grijns de venue.

Helaas is er op dit moment nog geen setlist te vinden op t net maar ze speelden naast heel veel materiaal van het nieuwe album (o.a. Catapult en Bitch) en naast eerder genoemde nummers o.a. ook Walk With You, Just Like Fred Astaire en een werkelijk perfecte versie van Tomorrow.

Nu is het raar om te zeggen dat dit concert wel 25 jaar wachten waard was want ik had vast ook enorm genoten als ik om het jaar naar ze was wezen kijken. Als cijfer zou ik hier wel een 4,5 (op 5) willen plekken. Als concert beleving de eerste en laatste drie kwartier een 5 (op 5).

Edit: inmiddels wel een setlist

Dream Thrum
To My Surprise
Move Down South
Catapult
Moving On
Sometimes
P.S.
Dear John
Walk Like You
Feet Of Clay
She's a Star
Just Like Fred Astaire
Bitch
Surfer's Song
Tomorrow
Sound
Attention

Out to Get You
Nothing But Love
Come Home

ik was er ook, vanaf het balkon heb ik discreet wat opnames van dit moment gemaakt.




ik vond het een prima concert. Jammer dat inderdaad geen Sitdown of Getting Away With It werden gespeeld.

vigil ik stond idd richting de bar. Omdat ik vrij lang ben (1.95) ga ik altijd wat achteraf/zijkant staan. Ben het verder met je eens dat er veel publiek was dat de teksten heel goed kon meezingen.

Setlist kwam ik vannacht al tegen op twitter: setlist James

Edit: en ook op setlist.fm James Concert Setlist at Melkweg Oude Zaal, Amsterdam on June 19, 2016 | setlist.fm al zie ik daar Sometimes al fout staan.

Ah, nu wel dus. De gehele ochtend gecheckt en toen nog nada

Goede kwaliteit hoor

Leuk stukje vigil. Ik ben niet zo'n groot James-fan als jij(/jullie) maar heb me goed vermaakt. Voor mij als casual-fan van het oude werk was het wel iets teveel nieuw album, maar dat kan je ze moeilijk kwalijk nemen. Sfeer was goed en ik was eveneens verbaasd over de "fuck off" (maar stond ook links in de zaal, het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben). Voor mij waren Tomorrow, Fred Astaire en Sound wel de hoogtepunten denk ik.

Gisteren gezien in de Oosterpoort, Groningen: Dropkick Murphys

In het voorprogramma stond Discipline, een Brabantse punkband, die bijzonder weinig indruk op mij maakte. Een lichtshow die werkelijk waar nergens op sloeg en een zanger die volgens mij meer aan het roepen was, dan aan het zingen.

Maar goed, ik was ook gekomen voor de Dropkick Murphys, een band die ik nog nooit eerder live gezien had. Ik was erg benieuwd hoe de muziek live over zou komen.
Maar deze Amerikaanse band maakte alle verwachtingen waar. Het was een heerlijk concert, waarin de heren in het kader van hun 20-jarig jubileum ook een dwarsdoornede uIt hun reportoire speelden. . Er was een handig geconstrueerd podium met verhogingen en een een groot logo als decor. En de heren speelden meteen vanaf het begin strak en vol energie en dat bleven ze doen.
Voor subtiliteiten was weinig ruimte, maar dat wil je ook niet bij zo'n band. Je wilt dat ze lekkere muziek spelen vol overgave, waardoor je opgezweept wordt en je een dampende zaal krijgt, die het enthousiasme van de band overneemt en dat lukte volop.
Muzikale hoogstandjes waren er niet zo veel. Heerlijke punkrock met Ierse invloeden en zelfs als het nodig was een doedelzak en fluit, waar je heerlijk op los kon gaan, was er wel. Lekkere avond gehad en voor herhaling vatbaar.

Hier een prachtige review van het James concert in het Engels: Even The Stars: James - Amsterdam Melkweg - 19th June 2016 - eventhestars.co.uk

Ik ben zondagavond naar Bruce Springsteen and the E Street Band in het Olympia Stadion in Berlijn geweest.
Eerst over de plek: ik ben in veel stadions geweest, tot nu toe was de Kuip - qua architectuur, akoestiek en sfeer mijn favoriet. Vlak voor ik 50 word is dit overtroffen door het oh zo mooie Olympia Stadion. Wat een prachtig gebouw is het met de Olympische Poort ervoor en zeer sfeervol verlicht. Als je dan binnen komt, ligt het stadion in een (Duitse) kuil en blijkt het gigantisch groot te zijn. Er zaten meer dan 90.000 mensen, maar door de constructie en uitstekende akoestiek was het juist heel sfeervol en indrukwekkend.

Dat kan je dan ook wel overlaten aan the Boss natuurlijk. Ik heb 'm nog nooit zo op dreef gezien als zondagavond. Het concert duurde 33 (!) nummers lang en 3,5 uur. De energie, de passie en de power van Bruce trok uiteindelijk echt praktisch iedereen mee in zijn enthousiasme.
En dan begon het nog wat mat met een enkel albumnummer van The River en vooral wat modderig geluid. Na 5 nummers was ook dat bijna perfect en ging het echt los bij It's A Saint In The City, wat de band ook subliem speelde. Daarna volgde een setlist om je vingers, in ieder geval die van mij, bij af te likken. Je kunt 'm hier vinden:
Bruce Springsteen Concert Setlist at Olympiastadion, Berlin on June 19, 2016 | setlist.fm

Echt wonderschoon was het trio achter elkaar van My Hometown, één van de mooiste versies ooit van The River & het indringende American Skin (41 Shots). De lange gitaarsolo op Because the Night van Nils Lofgren was indrukwekkend, net als die op The Rising van Bruce. Ik dacht toen de toegift ging komen, als nou ook nog mijn favoriete song eens gespeeld zou worden: Backstreets. En waar beginnen ze mee: een sublieme, weergaloze, fantastisch Backstreets.
Bovenop het stadion ligt een dak in de vorm van een UFO. Die bleek licht te kunnen geven van de zijkant en daar maakte Bruce tijdens de rest van de toegift (nog 6 songs) dankbaar gebruik van. Dat licht ging aan en zo ontstond er als het ware een soort reusachtig Paradiso.
Ach dacht ik, dan maar geen Thunder Road. Oh wacht, het akoestische slotnummer van de tweede toegift was een hele mooie Thunder Road. Iedereen doodstil en kippenvel.
Mijn beste Bruce Springsteen concert ooit en dus één van mijn beste concerten die ik heb meegemaakt. Ik heb nu weer kippenvel.

Wow, mooi verhaal, west. Mooi om je favoriete nummers te horen bij een concert.

Zo wacht ik altijd nog op Tougher Than The Rest en Lost In The Flood. Nog niet live gezien helaas.

Mooi verhaal west! Zo herkenbaar (wat Bruce betreft) en helemáál geweldig dat je Backstreets kreeg!

Bedankt allebei! Toevallig heb ik net Backstreets live hard aan staan vielip. Jij veel plezier in Milaan!