Jan Vollaard is dus die 'man in the back' waar Blokhuis naar refereerde haha. ? Deze altijd goed tegen kritiek kunnende man heeft mij eens op twitter geblokkeerd nadat ik hem uit goede wil op een kleine inhoudelijke fout wees in 1 van zijn stukken.

Ik reageer wel eens op twitter en krijg regelmatig een antwoord terug. Vind ik tof. Ken hem verder niet persoonlijk hoor.

22-05 Sarah Blasko (support Sarah Belkner) - Bitterzoet, Amsterdam 4,75*

Ik was de laatste dagen zo bezig met andere muzikale zaken dat ik vergat dat dit concert er aan zat te komen. Weinig geluisterd naar haar albums voorafgaand aan het optreden en dat Sarah Blasko geen 5* krijgt heeft deels te maken met mezelf maar ook het voorprogramma. Sarah Belkner is de toetsenist en tweede stem voor de andere Sarah. Helaas waren dat 5 nummers iets te koud die alle uit haar synth kwam plus haar stem, ze heeft een EP uit die beduidend beter klinkt dan dit wat hier gepresenteerd werd. Het is mooi dat Sarah Blasko haar toetsenist een kans geeft om haar vleugels uit te slaan maar het verschil is wel erg groot, niet wat muziek betreft maar wel het verschil tussen een amateur en een professional.

Dan Sarah Blasko zelf, deze Australische dame heeft al 5 prachtige albums gemaakt (Indie-Folk, Pop-Rock, Soft Rock maar Jazz wordt ook niet geschuwd), maar vooral de laatste 2, I Awake en Eternal Return zijn mijn favoriete. Het verbaasd me dat er nog zo weinig fans van haar muziek zijn hier in Nederland. Dat ze 3 jaar geleden optraden in People's Place (Amsterdam) optrad was wel logisch want onbekend maakt onbemind maar nu zou ze toch al een Melkweg oude zaal of Paradiso kleine zaal moeten kunnen vullen. Niet dus, maar dan nu wel genieten op luttele meters van deze geweldige zangeres met iets wat hese stem. Met slechts 50 man in de zaal is het moeilijke sfeer te krijgen maar wonderwel kwam dat er wel en gelukkig had iedereen er zin in, op en af het podium. Het geluid was goed zij het iets te hard, men had duidelijk gehoopt (of verwacht) op een vollere zaal.

Een kleine kundige band die precies doet wat het moet doen, die vocalen niet in de weg zitten maar wel sfeervol de muziek neerzetten. Af en toe Jazzy aandoend met soms een contrabas op 't podium. Alle 10 de nummers van het nieuwe album worden gebracht dus hoeft ik geen favoriet te missen, plus 2 van I Awake en 2 van oudere albums. Een geweldige avond, wie haar wil zien/horen kan vanavond in Groningen terecht. Je zult niet teleurgesteld worden.

Bohren & der Club of Gore - 013, Tilburg

Wat voor muziek speelt het Duitse Bohren & der Club of Gore eigenlijk? Darkjazz? Doomjazz? Ik kreeg gisteren het antwoord (lees dit met een fout Duits accent): ''Hello, we are Bohren & der Club of Gore from West-Germany, and we play detective trance.''

Voor dit optreden had ik alleen Sunset Mission eenmaal gehoord, maar dat zorgde er wel voor dat ik dit gezelschap zeer graag live wilde zien. Heerlijke stemmige en sfeervolle ''jazz noir'' die door zijn duistere en zeer trage ondertoon bij veel metalfans in de smaak valt, dit kon je ook zien aan het publiek. Bohren & der Club of Gore maakte van de Kleine Zaal van 013 anderhalf uur even een verloren café waar achterin een mysterieuze en ongrijpbare man een sigaretje staat te roken, dat zal de detective wel zijn. Die sfeer brachten ze met een zekere knipoog, iets wat ik ontzettend waardeerde. Zo kwamen de leden een voor een het compleet donkere podium op met een zaklamp en werden de drumpartijen verdeeld onder alle leden: de snaredrum was het middenpunt op het podium en deze draaide constant rond met een microfoon erbij voor het ruisende effect terwijl de contrabassist met zijn voeten de snaredrum en een bekken hanteerde, de toetsenist had een ridebekken en hi-hatpedaal voor de puls van de muziek en ook de saxofonist/vibrafonist ging af en toe met een bekken in de weer. Daarbij waren de aankondigingen bij een aantal nummers echt met gortdroge humor en ook het eind werd met stijl aangekondigd (weer met fout Duits accent): ''This is our last piece of the evening. Then we will play two encores.''

Ja, dat was wel een mooi sfeervol avondje.

Was geweldig ja!
"Ze next zong is a love zong. A zong 'bout our love for murder und manslaughter."

Lars Muziek. leuke recensie !!

De reden dat ze minder oud spul spelen is vanwege de nieuwe drummer. Ook zal er eind van dit jaar een nieuw album opgenomen worden.
Ik zag ze vorig jaar live met de ouwe drummer en daar speelde ze veel oud werk. Ook Slow Binders.
Zeer energiek drietal toen, die zich helemaal leeg speelde.

Dankjewel Frank!

Jammer dat ze geen oude nummers meer spelen vanwege dee reden van de nieuwe drummer, maar dat kan ik nog wel begrijpen! Ik weet van de opnames af en ik ben dan ook erg benieuwd naar het nieuwe werk!
Nu zijn ze met zijn drieën nog steeds vrij energiek, ze gaan lekker los tijdens de solo's, waarvan vooral de zanger 'Marcel' lekker uit zijn bol weet te gaan en het publiek weet te hypnotiseren!
Hele leuke band en nog van eigen bodem ook, daar hou ik van!

Bij binnenkomst had ik een beetje het idee dat ik de plaatselijke bejaardensoos was binnengelopen en het erelid mocht op het podium zijn dingetje doen.

50 jaar bestaat de band inmiddels maar enkel zanger/toetsenist Gary Brooker heeft al die jaar meegemaakt. Komende zondag viert hij zijn 71ste verjaardag dus een verjaardagslied verdiende hij wel en kreeg hij dan ook. Gary Brooker is een vermakelijke licht cynische statige Engelse man die er ongeveer net zo oud uit ziet dan dat hij is. Zijn stem klinkt nog immer goed en vitaal (al klonk hij eind jaren '60 al "oud", positief bedoeld). De rest van de band is allemaal veel korter aanwezig. Gitarist Geoff Whitehorn precies 20 jaar, de waanzinnige hammond organist Josh Phillips ietsje langer, bassist Matt Pegg een kleine 15 jaar en rete strakke drummer Geoff Dunn ongeveer 10 jaar.

Zoals te verwachten kreeg de uitverkochte Boerderij een greatest hits show waarbij de grote hits/klassiekers Homburg, Conquistador (lekker rockende versie) en A Whiter Shade of Pale uiteraard voorbij kwamen en ook de monumenten Grand Hotel en A Salty Dog gelukkig niet vergeten werden. De laatste twee door mij genoemde vormde voor mij ook gelijk de twee hoogtepunten van de show. Al moet ik daar de wals van Grand Hotel ook wel bij vermelden.

Een goede band, een prima geluid en een enthousiaste zaal vol met pensionado's zorgden voor een geslaagde avond.

Shine on Brightly
An Old English Dream
The Blink of an Eye
Holding On
Homburg
All This and More
Grand Hotel
Conquistador
The Truth Won't Fade Away
Whaling Stories
Man With a Mission
Strangers in Space
Pandora's Box
(Happy Birthday)
Whiskey Train
Skip Softly (My Moonbeams)
A Salty Dog
A Whiter Shade of Pale

The House of Love in Paradiso.
Het is niet volledig uitverkocht, want de balkons blijven leeg. Een eenmalig concert op continentaal Europa van The House of Love trekt blijkbaar geen volle zalen. Ze spelen 1,5 uur.
De nummers van hun eerste twee albums blijven overeind staan. In het midden zakt het wat in, maar het slot was wel erg goed.

Ja, op het balkon was het gisteren een aparte bedoening. Grijs volk dat kennelijk niet vaak naar popzalen gaat, en dat de sta(!)tribune vooral leek te zien als persoonlijk domein. Ook tijdens het concert bleef een aantal mensen stug zitten, om af en toe even op te veren bij een bekend nummer (eerste set: Homburg en Conquistador. Grand Hotel was kennelijk al te obscuur...). Het deed mijn concertbeleving geen goed, dus in de lange (reanimatie?)pauze ben ik bij vigil in de zaal gaan staan. Daar leefde het concert gelukkig wat meer, en waren de (vermakelijke) gesproken teksten van Gary Brooker ook wat beter te verstaan.
Al met al was het een bijzonder aardig concert, met een Brooker die de zangpartijen nog moeiteloos aankon. Ook voor mij de hoogtepunten vooral in de bekendere nummers: Grand Hotel, Whaling Stories, Homburg en A Salty Dog. Af en toe was er natuurlijk ook wel eens een nummer dat ze van mij weg hadden mogen laten (The Truth Won't Fade Away bijvoorbeeld), maar met aan de andere kant heb ik ook niet het idee dat ze echt toppers zijn vergeten (of het moet het lastig speelbare In Held Twas In I zijn).
Prima vermaakt, moeten we over een jaartje of tien maar eens herhalen.

Het woord bejaardensoos wat ik hierboven bij Procol Harum zag, zou hier wat overdreven zijn, maar ik had de indruk dat ik toch wel een van de zeer weinige aanwezigen was die de band niet al eind jaren '80 actief beleefd had. De heren zijn zelf ook de jongste niet meer en de podiumuitstraling hield ook niet echt over. Al dan niet daardoor was het publiek mijns inziens ook vrij tam.

Een en ander had zijn charme (de band kwam ineens zomaar het podium op, terwijl het zaallicht nog uitgedraaid moest worden; geen lange spanningsopbouw, sterallures of andere poespas), maar als de band dan bruto anderhalf uur speelt, maar er in die anderhalf uur al verlate soundchecks en wachten op de toegift inbegrepen zitten, houdt het niet echt over.

Anderzijds was anderhalf uur voor mij ook meer dan genoeg. De kracht van de band zit toch erg nadrukkelijk in de eerste twee (niet al te lange) albums. Ze hadden kennelijk ook wat nieuw materiaal, maar daar heb ik de meerwaarde niet aan afgehoord. De rockers kwamen vrij goed uit de verf, maar van Beatles and The Stones, toch hun grootste klassieker (die overigens al na een half uur kwam) hebben ze gisteravond op mij de magie niet over kunnen brengen. Kort voor de toegift werd nog even keurig een noisemuurtje opgebouwd wat om mij heen in de nodige vingers in oren resulteerde.

De setlist:

Hope
Christine
Questionnaire
Never
Eyes on You
Plastic
Road
A Baby Got Back On Its Feet
Sweet Water
The Beatles and the Stones
I Don't Know Why I Love You
This Strength
Home
Nothing to Me
Safe
Can't Stop Loving You
Destroy the Heart
Touch Me
Love in a Car

Phone
Se Dest
Shine On

ik heb ze eerder op Parkpop in 1988 een ongeïnspireerde snoeiharde show zien geven. Dan viel het mij dit keer erg mee. Laatste nummer voor de toegift was het hoogtepunt van het concert. De bierbekers op het podium begonnen heftig mee te dansen.

poehee, wat is die Guy Chadwick oud geworden zeg...

Nog meer nostalgie met Travis in de Melkweg Amsterdam. Het vorige concert in 2013 ging niet door stemproblemen en de keer daarvoor was in 2008. De band had er zin en speelde een groot aantal oude en een paar nieuwe nummers. Twee keer ging Fran de zaal in met dit resultaat:



en

Highasakite, Paradiso, Amsterdam

Net als een aantal andere mumers was ik afgelopen donderdag te vinden in Paradiso. Ik was echter te vinden in de kleine zaal bij het Noorse Highasakite.

Bewapend met kennis van iets meer dan een handjevol songs stond ik (wederom) vooraan. Als er niet te lang gestaan hoeft te worden vind ik dat toch wel fijn. Bij de grotere zalen gaat mijn voorkeur uit naar een zitplaats.

Precies om acht uur werd er afgetrapt met 3 voor mij onbekende nummers. Gebeurt mij toch weinig dat ik nummers die ik niet ken live meteen heel goed vind. Het vierde nummer was meteen het hoogtepunt van het optreden en de voornaamste reden dat ik naar Amsterdam was afgereisd. Na het prachtige Hiroshima was mijn avond al geslaagd, maar er zat nog meer in het vat.

Na Hiroshima volgde namelijk het lekker in het gehoor liggende Someone Who´ll Get It en daarna het rustige Man on the Ferry. Het laatste nummer van dit uiterst sterke trio kende ik nog niet, maar beviel wel meteen.

Met Leaving no Traces en Samurai Swords volgde er nog meer lekkers, waarna er een nummer of vijf van het voor mij onbekende laatste album werden gespeeld. God Don´t Leave Me zorgde voor wat welkome afwisseling, maar op het eerste gehoor geen echt positieve uitschieters.

Since Last Wednesday en Lover, Where Do You Live? zorgden voor een mooie afsluiting van een geslaagde avond.

Setlist

My Name is Liar
Chernobyl
My Mind is a Bad Neighbourhood
Hiroshima
Someone Who'll Get It
The Man on the Ferry
Leaving No Traces
Samurai Swords
Deep Sea Diver
Keep That Letter Safe
God Don't Leave Me
I am my Own Disease
Golden Ticket
Since Last Wednesday
Lover, Where Do You Live?

Mooi relaas, angelin, dat komt wel aardig overeen met hoe ik het ervaren heb. Een puik optreden weer!

Och ja, Procol Harum, kon al niet op de naam komen

60 inmiddels ...

Wederom wat Nostalgie in Paradiso met The Chills.

De zaal is wederom gevuld met 40+. Tijdens hun vorige concert in 2014 hadden ze al aangekondigd met een nieuw album bezig te zijn en dan ook weer te gaan toeren. Het album Silver Bullets is nu uit en daar speelden ze een aantal nummers samen met een aantal oudere songs.
Het geluid stond weer wat te hard afgesteld en dat is wel jammer met een band die het van de liedjes moet hebben.

Ik wacht nog op de concertrecensie van Daniel Romano in Tivoli afgelopen zaterdag van Rudi1984 .

Ben niet geweest.

Jij wel? Hoe was het?

Nee, ik kon niet helaas. Misschien een andere user die wel geweest? Ik denk dat ik namens mij en Rudi1984 kan spreken dat we benieuwd zijn naar het antwoord op de vraag of Daniel Romano zijn liveperformance zo goed is als op de plaat.

Ben vrijdag in Groningen geweest. Hij had een hele strakke band bij zich en bovendien liet Romano zien over de nodige gitaarkunsten te beschikken. Ipv een rhinestone-pak met hangsnor stond er nu een kale jongeman in bomberjackie voor ons die er zin in hadf. Rudi heeft de voor hem juiste keuze gemaakt daar Mosey nagenoeg integraal werd gespeeld om af te sluiten met een aantaloudere tearjerkers (oa A New Love Can Be Found). Groovende rockshow vooraleer.

Nou ja... De plaat vind ik erg slecht. Maar laten we die beerput niet weer opentrekken.

De huidige show(s) van Romano heb ik niet gezien maar ik zag hem in het verleden al drie keer live en dat was iedere keer van een hoog niveau!

Thanks Venceremos. Dat klinkt goed! Jammer dat ik er niet bij kon zijn. Ik heb hem ook al twee keer eerder live gezien en was beide keren ook zwaar onder de indruk. Daarom was ik ook zo benieuwd naar hoe hij zijn nieuwe plaat speelde. Zo te lezen dus erg goed

Ik ben wel naar Daniel Romano in Tivoli geweest en vond het ook erg goed. Stevig rockend inderdaad, maar met voldoende momenten waarop de oudere tranentrekkers ruimte kregen. Ook de afwisseling was goed gedaan. Ineens wisselde iedereen van instrument om nog een laatste slotakkoord te spelen, Daniel die alleen met een orkestband en onder een spot a la Tom Waits 100 Regrets Avenue zingt en weer wat later een gedicht declameert, het voorprogramma dat als toegift met een nummer van Daniel weer afsluit. Erg lang was het overigens niet, na vijf kwartier was het al af.

Ook ik was er bij, vermakelijke avond. Mosey werd integraal gespeeld, maar zonder de toeters en bellen. Daardoor viel nog beter op dat Romano gewoon prima rockende popsongs schrijft, met een flinke knipoog naar de jaren '60 en '70. Daarna in de toegift een paar tearjerkers van het vorige album. Ik had overigens wel medelijden met de dame op akoustische gitaar die af en toe achtergrondzang mocht doen. Ze had net zo goed thuis kunnen blijven, was nauwelijks te horen. Zelf keek ze ook alsof ze 't allemaal wel best vond.

Niet gisteren gezien, maar afgelopen donderdag.

Puscifer in Tivoli.

Wat was het geluid goed zeg. Muzikaal was het top en de show zat bomvol sfeer.
Live pakken de nummers van Money Shot allemaal net wat beter uit. Dikke aanrader om te zien, zeker voor APC/Tool fans. Goede songkeuze en een originele show (een mix van slapstickworstelen en een rock show, ja echt waar!). Support act had wel 10 minuten korter gemogen wat mij betreft, aangezien de supportact ook is verweven in de reguliere show.

Zang van Maynard was fantastisch. Ik kan nu al niet wachten op een toekomstig concert van Tool/APC. Ik wacht inmiddels al zo'n 10 jaar.

In de tussentijd is Puscifer meer dan de moeite waard. Zeker geen slap solo-project, maar een volwaardige band. Ook een dikke pluim voor Carina Round, prima zangeres.

Afgelopen zaterdag: De 75 jarige Paul Simon in een openlucht theater in Berkeley, net buiten San Francisco. Beter bij stem dan die andere Paul die ik eerder dit jaar zag en een heerlijk feestje. Een dwarsdoorsnede van z'n oeuvre met een paar songs van z'n nieuwe album. Top band en verassende solo afsluiter American Tune. Ik kan er echter niet aan ontkomen dat ik bij de S&G nummers die tweede stem toch enorm mis...

Concerten zijn niet goedkoop meer (dit kaartje koste me bijna 120 dollar), maar wat dan wel een leuke extra was, was de pas die iedereen kreeg voor een gratis download van het nieuwe album.