Het volmaakt tevreden gevoel over het optreden van Springsteen in Den Haag heeft nu toch een deukje opgelopen

Backstreets...

Schei uit joh Backstreets is inderdaad ook fenomenaal maar in Den Haag kregen we én Racing in the street én Jungleland!! Dat is ná 1984 maar bij 4 shows gebeurt. Just sayin'

Nou vooruit, ik ga weer volmaakt tevreden door het leven...

En hier ook nog even:

Down the Rabbit Hole 2016

Nog vóór de zondvloed Nederland en ook het campingterrein van Down the Rabbit Hole overspoelde had ik een slaapplek in Nijmegen geregeld. Achteraf bezien was dit de juiste keuze, want met een fietstochtje van 15 kilometer was ik iedere dag in een mum van tijd fris en fruitig op het festivalterrein.

Op dag één was ik daarom ruimschoots op tijd om een goede plek bij SUN KIL MOON te bemachtigen. Mark Kozelek en zijn band speelden zeven nummers in één uur tijd. Het publiek achterin de tent was helaas niet tot stilte te bewegen, wat zich in een steeds harder spelende band uitte. De verhalende zang van Kozelek werd daarbij ondersteund door zijn eigen gitaargetokkel en, naast een bassist en toetsenist, door niemand minder dan Steve Shelley. De voormalige Sonic Youthdrummer mag dan wel ingetogener spelen dan bij zijn vorige broodheer, het inventieve doortikken is hij nog altijd niet verleerd. ‘The Possum’ over een buidelrat en een Godfleshconcert en ‘Dogs’ over Marks eerste stapjes in de liefde behoorden daarbij tot de hoogtepunten van de set.

PJ HARVEY gaf het beste optreden van het festival. De als gothic queen uit de klassieke oudheid uitgedoste zangeres maakte het zich niet makkelijk door voornamelijk werk van haar (uitstekende) nieuwe album Hope Six Demolition Project te spelen. Gelukkig werd ze bijgestaan door een negenkoppige, uit oude rotten bestaande, begeleidingsband. Naast de onafscheidelijke John Parish zagen we onder meer ex-Bad Seed Mick Harvey, Gallon Drunk voorman James Johnston en zijn bandmaat Terry Edwards, die zijn sporen eerder bij Tindersticks verdiende, op het podium.

Deze verzameling van muzikaal talent en rockgeschiedenis wisselde bovendien veelvuldig van instrument, wat de dynamiek van de show ten goede kwam. In het ene nummer speelden vier man gitaar om bij het volgende enkel te handklappen. Hoogtepunten te over: het stevig rockende ’50 ft. Queenie’, waar Johnston en Edwards met hun maracas tekeer gingen alsof ze met hun eigen band op de planken stonden, ‘Glorious Land’ dat door het onheuglijke nieuws van de Brexit nog meer lading meekreeg en de nieuwe song ‘Ministry of Defence’ met Polly op saxofoon. Met het serene ‘River Anacostia’ eindigde het optreden a capella op grandioze wijze. Een toegift zat er helaas niet in, maar had misschien ook enkel afbreuk gedaan aan dit indrukwekkende slotstuk.

De weersomstandigheden op dag twee maakten dat ik pas tegen de tijd dat SAVAGES het podium betrad op het festivalterrein was. Alles aan deze band lijkt te kloppen. De vier dames zijn stijlvol gekleed, weten hoe ze podiumverlichting in moeten zetten (alleen wit licht, vakkundig afgekeken van Bauhaus) en weten wat ze willen – de gitariste deed zelf de soundcheck in plaats van dit over te laten aan een roadie. Bovendien heeft Savages in de vorm van frontvrouw Jehnny Beth een sterke troef in handen. Op bezwerende wijze eist ze de aandacht op. Toch wist hun optreden mij, net als op plaat, niet te bekeren. Daarvoor beklijft het songmateriaal niet genoeg. Aan de reacties van het publiek te zien stond ik echter alleen wat dit betreft.

Dag drie bracht geen concert in de gebruikelijke zin. ANOHNI gaf een show die meer weghad van performancekunst. De impostante voorstelling werd geruggesteund door geprojecteerde close ups van vrouwengezichten die zijn teksten mimeden. Dat deze beelden meer dan slechts decor waren, bleek uit het feit dat Anohni tijdens het openingsnummer haar teksten vanuit de coulissen ten gehore bracht.

Bij het tweede nummer, ‘Four Degrees’, verrees de zangeres opeens op de bühne. Gehuld in een donker gewaad, met een sluier voor de ogen deed ze zowel denken aan een vrouw in een niqaab als iemand die een kap over het hoofd heeft als voorbereiding op een terechtstelling. En executie was een thema dat door de show liep. Obama kreeg er stevig van langs vanwege het ‘executing without trial’ waaraan hij zich schuldig maakt. Ook het doden van ‘Indian Girls’ maakt de zangeres verdrietig en kwaad. En zo werd al het leed dat de mensheid veroorzaakt over de toeschouwers uitgestort. Er lijkt geen verlossing te zijn, want ook Anohni zelf is een ‘Virus’ zong ze.

Maar hoe indringend - en bij vlagen ontroerend - het ook was, als concert wist het niet altijd te overtuigen. Daarvoor is de muziek van Oneohtrix Never te ontoegankelijk en soms te anoniem. De zware bassen en beats zijn vaak verre van dansbaar en wanneer ze het wel zijn weerhouden de afgrijselijke teksten de luisteraar van dansen. Maar Anohni maakt dit niets uit. Ze heeft een verhaal te vertellen en deed dit met verve, soms uitbundig de handen hemelwaarts gericht en dan weer weer de microfoonstandaard achter zich aan slepend alsof ze het leed in de wereld met zich meetorst – wat misschien ook zo is.

Met Sun Kil Moon, PJ Harvey en Anohni had Down the Rabbit Hole drie artiesten in huis waar de liedteksten een onlosmakelijk onderdeel van de muziek zijn. Alle drie de muzikanten ontdoen hun schrijfsels daarnaast steeds meer van overtollige ballast. PJ Harvey observeert de brandhaarden in de wereld en vertelt wat ze ziet op directe wijze aan de luisteraar. Anohni is minder afstandelijk in haar bewoordingen dan Harvey en schroomt niet mensen ter verantwoording te roepen. Mark Kozelek schrijft zijn meer persoonlijk getinte teksten in een stream of consciousness. Ook hij laat daarbij metaforen steeds vaker achterwege. Bovendien bleek ook hij niet blind voor wat er in de wereld om hem heen gebeurt. Het kersverse nummer ‘Me We’ was een commentaar op de schietpartij in Orlando. Zo was Down the Rabbit Hole een meer dan gezellig feestje en meer dan een gezellig feestje.

Gisteren naar het jaarlijks Metropolis festival in Rotterdam geweest.
Je merkt wel dat de budgetten wat minder zijn en daardoor meer Nederlands materiaal wordt geprogrammeerd. Het weer was prima, maar de bandjes dit keer toch een klasse lager dan andere jaren.

De enige die echt indruk achter liet was Alex Vargas en de Nederlandse Iguana Death Cult.

Persoonlijk verslag over het concert van Allah-Las, gisteren in Tivoli te Utrecht! Was geweldig!

4-7-2016 Tivoli Pandora, Utrecht waar Allah-Las zich weer thuis voelt zegt de leadzanger na het spelen van de eerste nummers. Hij voegt er aan toe dat ook alles weer goed voelt, de sfeer, het publiek, het podium en zelfs de geur komen voor hem goed en oud vertrouwt over.
Eigenlijk klopt dit ook voor de mensen uit het publiek, er wordt weer oud vertrouwd gedanst, mee gezongen, gesprongen, gecrowdsurfed en jawel ook ballonnen gingen de lucht in!

Ondanks dat het concert bijna uitverkocht is heeft iedereen lekker de vrije ruimte om los te gaan, zelfs op het balkon lijkt nog wat vol staan met enthousiast publiek.
Na het zien van het goede voorprogramma Amber Arcades van deze avond, blijken er ook nog andere Nederlandse artiesten in publiek te staan. Zo is de zanger van Torri aanwezig en is er zelfs een special gast, Nic Niggebrugge (drummer van Jacco Gardner) die tijdens een nummer op het podium de tamboerijn mag spelen.

De setlist werd mooi opgebouwd deze avond, na het maken van twee albums en een toekomstige release werd er op deze avond divers gespeeld. Zelfs de instrumentale nummers van beide albums werden erg fijn gespeeld. Als toevoeging bij de meeste nummers speelde één van de bandleden ook op een Mellotron synthesizer, helaas sloeg de synthesizer niet aan als een succes, zowel door heel de set was deze nauwelijks te horen en kwam het geluid op eens alleen tot zijn recht tijdens het nummer ‘Ferus Gallery’ wat instrumentaal een heerlijk gehoor gaf.

Als frontman Miles Michaud aankondigt dat zij bezig zijn in de studio voor het maken van hun derde album, wordt het nieuwe nummer ‘Famous Phone Figure’ voor het eerst live ingezet.
Ongetwijfeld heeft de setlist van deze avond nog wel een nieuw nummer er op staan, maar dat werd op deze avond niet meegedeeld, maar is misschien wel terug te vinden op de setlist!
Allah-Las speelt er heerlijk op los, de bassist ruilt even van plek met de gitarist om een nummer te zingen, zelfs de de drummer wisselde tijdens de set af met zanger Michaud en zo heeft iedereen wel in de spotlights gestaan!

Als eenmaal het laatste nummer is gespeeld blijft iedereen op een beleefde manier klappen en juichen op de hoop dat de band nog een nummertje gaat spelen.
Gelukkig werd er al onder de bandleden met elkaar overlegd welk nummer zij nog gingen spelen, om de toegift maar meteen te vervullen.
Toch komt er een eind aan de avond en verlaat de band het podium, maar ook nu blijft iedereen klappen om meer…

Geen probleem voor Allah-Las een tweede encore kan er nog wel bij, zo wordt er nog even ‘Long Journey’ gespeeld en verlaat iedereen in een enthousiaste bui de zaal.
De band heeft op deze avond veel moois gespeeld zich (wel weer) bewezen als een goede live band!

Courtney Barnett, Paradiso, Amsterdam

Wilde op tijd aanwezig zijn ivm rugklachten de laatste tijd. Wilde een zitplaats niet te ver van het podium. Dat lukte , maar we hadden een zitplaats achter de boxen. En na een paar keer heen en weer lopen toch de conclusie getrokken dat het in de rest van de zaal beter klonk, met name stemgeluid. Na een half uur een ander plekje gezocht en dat beviel (nog) beter.

Was alleen bekend met ´Sometimes I Sit´ en op basis daarvan verwachtte ik een lief meisje dat haar leuke liedjes schattig zou vertolken. Ik was daarom positief verrast dat het er vanaf tel één een stuk steviger aan toeging dan verwacht. Met als absolute hoogtepunt Kim´s Caravan; beste nummer dat ik dit jaar live heb gehoord. Rustige opbouw overgaand in een worsteling met scheurende gitaar om weer rustig te eindigen.

Ook de uitvoeringen van Pedestrian At Best en Elevator Operator waren redelijk stevig. Ontvangst van het publiek was zeer enthousiast. Kennelijk was het voor een enkeling te stevig, want na afloop hoorde ik een groepje keurig nette mensen elkaar wijsmaken dat het op cd erg goed was, maar live toch een pak minder. Zijn we hiervoor helemaal naar Amsterdam gekomen?

Ik vond het live juist beter en ga deze dame in de gaten blijven houden. Knap live optreden met zo'n klein oeuvre op zak.

Had ik ook wel het idee dat het geluid niet goed stond afgesteld, hoor. De eerste 3 nummer klonk haar stem niet goed boven het geweld uit. Later heb ik er niet zo op gelet maar zeker bij de laatste nummers viel het mij op dat haar stem wél mooi boven het geluid uit kwam.

Eerste keer dat Courtney in Amsterdam speelde en daar moest ik bij zijn, nadat ze tot nu toe alleen maar 3x in de buurt van Nijmegen had gespeeld. 2x Rabbit Hole en anderhalf jaar geleden zag ik haar in Merleyn, wat best speciaal was, achteraf gezien. Zo n kleine club in tegenstelling tot gisteravond, waar in Paradiso op de balkons het publiek 3 rijen dik achter de zitplaatsen stond. Erg tof!

Hoewel het een goed concert was, miste ik toch wel een stukje interactie met het publiek en teleurstellend was dat mijn persoonlijke favoriet History Eraser niet werd gespeeld. Zeker jammer omdat dat haar eerste single in Nederland was.

Eigenlijk vond je het gewoon kut?

Nee! Zeg ik dat ergens?

Het was een degelijk en goed concert, maar ik miste iets wat het speciaal zou maken voor mij. That's all.

Den Haag

Maar ik vond het een mooi optreden. Begon met een vakkundig om zeep gebracht Dead fox, daarna werd het beter en na Small poppies werd het heel goed. Live viel me op dat vooral Pedestrians at best eigenlijk maar een karig liedje is, zeker vergeleken met een Avant gardener.

Maar mooi mens, volledig zichzelf, heeft er ook zichtbaar lol in. Interactie met het publiek vind ik toch het meest overschatte bij live-optredens. Ik heb liever dat je gewoon doet wat je kan dan net als het voorprogramma domme vragen gaat stellen aan het publiek. Sowieso, dat voorprogramma, gooi een steen op het Leidseplein en de kans is groot dat je een betere band raakt.

Ha, dat wist ik niet. Wanneer is dat geweest?

Op Crossing Border in november 2014. Helaas was ik toen bij Iron & Wine gaan kijken...

Ik vond Courtney Barnett dinsdag ook steengoed: rauw en erg rock 'n roll, in de poptempel waar ze het beste tot haar recht komt (beter nog dan op Lowlands en Down The Rabbit Hole, waar ik haar eerder zag vlammen). Weinig poespas inderdaad, een paar woorden tot het publiek, maar vooral de muziek laten spreken. Grote klasse!

Daar was ik toen ook, al heb ik ernstig getwijfeld, maar op dat moment een logischer keuze (o.a. vanwege de Schouwburg). En de kans dat je zo'n Iron & wine show nog eens een keer gaat zien lijkt mij kleiner dan zo'n Courtney Barnett show.

Westerpop 15 en 16 juli, Delft

Nu is Westerpop in Delft met de auto zo'n kwartiertje bij mij vandaan en met de fiets zo'n 25 minuten fietsen dus door de jaren heen ben ik al vaak naar dit gratis festival geweest. Na 25 jaar trouwe dienst was het vorig jaar ineens niet meer omdat de locatie verdwenen was (ivm de bouw van het nieuwe station) maar dit jaar weer een editie op een nieuwe locatie (de sportvelden van scholengemeenschap CLD). Nu ook voor het eerst een volwaardige vrijdagavond invulling. Normaal was er op vrijdag enkel lokaal talent onder de noemer van de Peter Tetteroo bokaal (Delftenaar en vooral bekend van de band Tee Set) en op zaterdag de "grote" namen maar dit jaar kwamen ook op vrijdag al wat relatief grote namen voorbij.

Ik ging speciaal voor Birth of Joy waar ik meerdere albums van in de kast heb staan maar nog nooit live had gezien. De psychedelische rockband die zeer populair is in Frankrijk heeft inmiddels al een aardige live reputatie opgebouwd. De driemansformatie zet een wall of sound neer waar je u tegen zegt. De gitaren gieren maar blijven strak, de drums spetteren maar blijven strak en de toetsenist gaat alle kanten op en blijft zeker niet strak. Net zoals de in Nederland misschien wat bekendere formaties Dewolff en Pauw heeft Birth of Joy een wat retrogeluid van eind jaren 60 en begin jaren 70 (The Doors vs. Deep Purple) en vullen dat aan met een eigen volwassen sound. Een prima eigen geluid mag ik wel zeggen. Het was een prachtig optreden. De 50 minuten speeltijd die ze kregen waren zonder rustmoment (het bekendste nummer van de band Three Day Road kwam niet voorbij) en met een hoog melodieus gaan met die banaan gehalte. Een zeer energiek en zeer prettig optreden. Ik zou ze graag nog eens met een clubshow zien.

De volgende nummers kwamen o.a. voorbij:

Teeny Bopping
Grow
Devil's Paradise
Motel Money a Way
Rock & Roll Show
Dead Being Alive
Longtime Boogie
Make Things Happen
Hands Down

Erg weinig van hun nieuwste album dus, te zien aan de gemiddeldes hier op de site is dat album ook lang niet zo goed ontvangen in vergelijk met hun eerste drie.

Als afsluiter was vrijdagavond De Likt geboekt. Niet zo vreemd want er is vrijwel geen festival te vinden die deze band niet op het podium heeft staan. De show was vrijwel gelijk aan die ze gaven op Schippop vijf weken geleden. Je moet het zien om te geloven en je moet het gewoon maar ondergaan. Rauw, hilarisch en regelmatig ook muzikaal best interessant. Electro/hip-hop op een zeer behoorlijk niveau.

Zaterdag

Op deze dag heb ik niet veel gezien, zoonlief was blijkbaar niet van plan om het allemaal erg leuk te vinden. De bekendste naam Waylon nog wel gezien en dat was onderhoudend maar niet heel veel meer. Als persoon vind ik Waylon een zeer interessante maar als muzikant toch te veel van de dingetjes zus en de dingetjes zo. Als je een uur op een festival mag spelen en je vraagt daar rond de 25K voor vind ik het altijd erg treurig dat je dan een paar minuten een zogenaamde audience participation gaat doen (iedereen heheheee, allemaal oeowowowoewoe enz).

Birth of Joy 4,5*
Weissmuller 3,0*
De Likt 3,75*
Havington 2,5* (maar dat lag vooral aan het geluid)
Waylon 3,0*

Gisteren Brian Setzer's Rockabilly Riot gezien in de HMH.
Nadat we ons eerst door de duizenden Beyoncé fans hadden gewurmd die in de arena speelde gingen we de HMH binnen. We hadden VIP kaarten wat betekent andere ingang, polsbandje en gratis drank en hapjes. Ook een toffe stoel rechtsboven op de loge.
Nadat Danny Vera de volle zaal opwarmde met een toffe set, kwam Setzer die er duidelijk zin in had, goed bij stem was en nog erg kwiek oogde. Het repertoire bestond uit eigen nummers, rock n roll klassiekers en Stray Cats hits.
Een bijzonder leuk optreden, en gelukkig was Brian eerder gestopt dan Beyoncé zodat we ook nogeens de files hadden vermeden. Top avond.

Gisteren gezien: Tindersticks in Muziekgebouw Eindhoven.
Voor de tweede keer dit jaar op naar een optreden van de Tindersticks. Geplaceerd. Het optreden werd van de grote zaal verplaatst naar de kleine zaal. En die zat zelfs niet vol.

Dan de muziek. Geen voorprogramma (i.t.t. Keulen in maart j.l.). Logischerwijs veel nummers van het laatste album. Allemaal prima uitgevoerd. Na een klein uur meldde Staples dat ie het laatste nummer ging inzetten. Vervolgens nog een plichtmatige toegift en 5 kwartiertjes later stonden we weer buiten.

Ik had me verheugd om de Tindersticks eens mee te maken bij een zitconcert dat toch altijd wat rustiger is zodat je het optreden nog beter kan volgen, maar qua speeltijd was het teleurstellend.

Ik vind het anders een flinke toegift

Heh, dat was inderdaad nogal ongelukkig geformuleerd. Maar voor de duidelijkheid, optreden van een uurtje en een toegift van een kwartier. Erg karig. Ik hoop dat de heren in Tilburg in november iets meer ausdauer tonen.

Zojuist "The Claypool Lennon Delirium" met Les (Primus) Claypool en Sean (son of) Lennon gezien in Portland, Oregon. Eigenlijk bij toeval gaan kijken en werd een avondje geweldige psychedelische rock. Hun dit jaar uitgebrachte album "Monolith Of Phobos" werd geloof ik helemaal gespeeld, aangevuld met Pink Floyd's Astronomy Domine, The Beatles' Tomorrow Never Knows en als toegift Primus' Southbound Pachyderm. Zeer vermakelijk en de cd maar gekocht.

8-8 Gemma Ray, Paradiso, kleine zaal 4*
Deze Britse dame die lang in Berlijn woonde timmert al 8 jaar op de muzikale weg in een genre op zichzelf. Op Wikipedia staan de meeste vreemde beschrijvingen van haar stijl: torch song psychedelia, noir-pop, sideways blues, gothic folk. Maar met haar typische Gretsch(?) hollow-body gitaar klinkt het erg 50s-60s maar dan trager en donkerder, neigt naar surfrock, ook als Discogs het onder Indie Rock en Pop Rock plaatst. Hoe je het ook wilt noemen ik vind veel ervan mooi.

Ze was weer eens in Nederland, de vorige keer stond ze in het voorprogramma van mijn andere favoriet Alan Parker's Low in TivoliVredenburg. Dat was toen een volle zaal met ruim 500 stoelen, nu dus een stuk minder. Het podium van de kleine zaal was iets beter verlicht dan bij andere optredens maar kan nog steeds beter. De zang stond wonderwel redelijk goed in de mix alleen denk ik dat Gemma zelf minder goed in haar monitor gemixt stond. Af en toe klonk het niet helemaal zuiver of iets te luid over de muziek. Nu moet ik zeggen dat ze niet de meest geweldige zangstem heeft maar vanavond klonk het gelukkig prima.

Deze keer had ze een Zweedse bassist en Andy Bronzerat een drummer / labeleigenaar uit Wales, die ook af en toe op de toetsen zit. Met deze twee heren heeft ze haar meest recente album The Exodus Suite opgenomen. Ze speelde vanavond een dwarsdoorsnede van haar zeven albums, sommige solo, met de nadruk op nummer van de laatste 2 albums. Het was pas het 3e optreden van een lange tour maar ze klonken goed ingespeeld. Gelukkig ook weinig technische problemen, alleen het stemmen van de gitaren duurde soms iets te lang. Ze was in een redelijk goed stemming en had wel goed zin om te spelen. Dus dat uur vloog voorbij en was die 8 euro meer dan waard, en de cd's waren maar 10 euro dus één aangeschaft: Milk for Your Motors.

Gemma komt in oktober terug naar het zuiden van Nederland voor 4 optredens. Ze valt denk ik ook wel bij je in de smaak als je van Nicole Atkins, My Brightest Diamond, Beth Orton en/of Joan as Police Woman houdt.

Afgelopen weekend nog op beide dagen van Into the Grave in Leeuwarden geweest en dan met name om Slayer. Die vrijdag moest ik nog werken dus kwam ik er vrij laat aanzetten om nog een stukje Airbourne mee te maken, alvorens Slayer van start ging. Toegangsprijzen van dit eens zo goedkope festival waren spectaculair gestegen en Slayer is wel vaker in het land dus vandaar dat er 'slechts' 5500 bezoekers waren. Naderhand waren er veel klachten over geluidsoverlast - festival is in de binnenstad zelf - en de 2de dag moest het volume omlaag op last van een dwangsom. Ik heb iig weer erg genoten van Slayer, al stond de gitaar van Gary Holt erg zacht afgesteld, Kerry King overheerste. Tom Araya was goed bij stem en Paul Bostaph mepte de zaak weer vakkundig dicht. Nieuw voor mij was dat na South of Heaven niet meteen Angel of Death ingezet werd, maar dat Reign in Blood en Black Magic daar nog tussen zaten. War Ensemble, Mandatory Suicide, Dead Skin Mask heb ik ze vaker zien spelen dus waren voor mij de hoogtepunten Hate Worldwide, You Against You, Fight 'til Death en Postmortem, al mocht de knallende opener Repentless er ook wezen. Verder nog Seasons in the Abyss, Disciple en When the Stillness Comes; een nieuwe die ik niet bijzonder sterk vind. 2de dag had meer weg van een festival ipv Slayer met voorprogramma's. Ik kwam daar voor Voivod, Exodus en vooral Carcass. Op tijd weggegaan want voor Kreator hadden we geen taxi over, voor Slayer wel. 2de dag had 6500 bezoekers.

B. Robertson thx.
Into the Grave was een topfeest, ik vond het de tweede dag best wel druk en om uit te rusten en te eten ben ik even van het terrein geweest waar er terrassen, nieuwsgierige mensen en vrolijke politiemensen waren. Ik heb de combi WTC Hotel(20 min.lopen.) en festival gedaan, ging goed samen met een op dat moment nog onbekende kamergenoot. Prima Luc.
Hoogtepunten dag 1: Airbourne met zijn energie en AC/DC sound, de zang van Tom Araya(Slayer) maar ook Gruesome(Death a like) en Vektor waren goed bezig. Scar Symmetry met meerdere zangers pakte goed uit al is de complexe sound beter te begrijpen als je de nummers al kent.
Iets minder maar ok:
Amaranthe met haar dancebeats/pop vond ik iets minder.Slayers Kerry King speelde niet erg strak maar blijft overeind door de sterke nummers.Ook veel pauzes en langzame stukken(maar dat vind ik zelf wel ok).South of Heaven kan dat hebben.
Hoogtepunten dag 2: De dag begint goed met de Belgen van Evil Invaders, lekkere thrash en aanstekelijk enthousiasme. Daarna 1 van de beste bands:Tribulation met zijn occulte, theatrale rock. Even pauze genomen en later voor de eerste keer het Canadese Voivod gezien(waar ik redelijk veel van ken) wat een gave unieke band met zijn aparte gitaargeluid en maniakale drummer. Het folk/rock feestje van het Finse Korpiklaani was een leuke, vrolijke afwisseling(later bij terugkomst kwam ik de zanger en accordeonist tegen bij het hotel,even samen op de foto en ouwehoeren met veel mensen in de lift van het 11 verdiepingen hoge gebouw, mooi oriëntatiepunt stad.) Carcass was precies wat ik had verwacht, een doorsnee van hun werk met veel midtempowerk, degelijke band.
Kreator uit het Duitse Essen zorgde voor een afsluiting met veel vuurwerk,vlammen en confetie( in tegenstelling tot het showloze Slayer op de mooie banners na, Hanneman RIP) Kreator was beter dan ik had verwacht en ik heb er erg van genoten vooral toen ze aftrapten met Enemy of God wat de toon zette.
Minpuntjes: muntjes niet echt goedkoop maar duurder eten zoals Surinaamse kip en Spareribs was ook beter(tenminste wat ik om me heen hoorde) maar friet is er altijd in barre tijden. De picknickbanken waren overvol bijna vanaf het begin, meer spreiding aangeraden.Paar dagen staan ga je wel merken sprak de oude rocker. De lange rijen onder meer omdat de poort zo lang dichtbleef op dag 1(uit nood heb ik bier gedronken op het terras er vlak bij tijdens Gruesome,wel goed kunnen horen).
Muzikaal kon ik niks met Black Dahlia Murder,voor mij leek het wel 1 lang nummer. Unearth is de enige band die ik gemist heb en kan ik niet beoordelen. Heavy groeten Vincent.

Godspeed You! Black Emperor – 16/08/2016 – 013, Tilburg

Al snel in de voorverkoop zag ik al dat de grote zaal (capaciteit rond de 3000) uitverkopen een illusie was voor Godspeed You! Black Emperor en besloot ik gewoon even te wachten met kaarten kopen. Het aantal prijsvragen waar ik aan kon deelnemen was dan ook behoorlijk groot, maar tot mijn teleurstelling had ik niks gewonnen. Dat dacht ik tenminste. Gisteren, na flink wat CD's te hebben gekocht in Dordrecht was ik van plan om tickets te kopen, maar ik keek voor de zekerheid nog even naar mijn mailbox waarin ik die ochtend een prijswinnaarmail van Pinguin Radio had binnen gekregen. Blijheid ten top en kostenbesparing!

Toegegeven, onder de indruk was ik niet van de laatste twee platen van het Canadese post-rockcollectief. 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! is een vrij standaard post-rockplaat en Asunder, Sweet and Other Distress begint en eindigt heel goed in een stijl die me doet denken aan een band als Earth, maar de drones in het midden zijn langdradig. Aan de andere kant behoren de eerste twee platen tot mijn favorieten en wilde ik deze band erg graag voor de eerste keer live zien.

De zaal binnen komend werd het al snel duidelijk dat dit concert niet eens in de buurt van uitverkocht zat met een gesloten balkon en een scherm voor de trappen achterin. Het gehele instrumentarium stond al klaar en rond 21:15 kwam de eerste muzikant het podium opgelopen. Wie wel eens naar een concert van de band is geweest of live-opnames van Godspeed heeft geluisterd weet dat de opening van het concert extreem geleidelijk aan is (''Hope Drone'') en wat mij betreft net iets te lang is. Uiteindelijk zitten en staan de acht leden (drie gitaristen, twee bassisten, twee drummers en een violiste) en wordt de boel echt in gang gebracht, laagje voor laagje. Er is geen sprake van interactie met het publiek, maar er is al genoeg podiumpresentatie door de rijen van versterkers, de plaatsing in een cirkel en de afwisseling van de twee drummers. Als iemand die een spuughekel heeft aan tussendoorpraatjes tijdens concerten was dit een verademing.

Het eerste hoogtepunt kwam er met Mladic, waarin hypnotiserende gitaarlijnen en slopende Balkan-grooves worden gecombineerd met een enorme intensiteit. Op plaat gaat dit langs mij heen, live op volle kracht zette het mijn lichaam compleet in beweging, heerlijk! Daarna werd er een fluisterende waltz gezet en was het tijd voor de volledige uitvoering van Asunder, Sweet and Other Distress (of Behemoth). De riffs waren loodzwaar met een gewicht dat ook bij doommetalconcerten te horen is en de viool beweegt hier prachtig doorheen. Het enige mindere moment was de dronesectie, want ook live is die te lang met de drummer die liet zien dat bekkens niet alleen maar zijn om op te slaan, de monsterlijke uitvoering van Piss Crowns Are Trebled maakte veel goed.

Daarna wordt er een nieuw stuk ingezet (werktitel: ''Buildings'') en dat klonk veelbelovend voor nieuw materiaal, meeslepend en dynamisch. Godspeed You! Black Emperor werkte daarna naar een magistrale finale waarin verdomme gewoon BBF3 werd gespeeld! Het gehele concert was al ontzettend goed, maar de eindfase is een klasse apart. Dit was hét moment waarop ik weer wist waarom ik naar post-rock luister: de muren van geluid, de melancholie, de dynamiek en de smaakvolle grandeur. Compleet naar een andere plek getransporteerd worden. Godspeed You! Black Emperor trad daarna weer af zoals ze opkwamen: stap voor stap vertrok ieder lid om daarna bij een drone/soundscape uit te komen. We zijn een kleine twee uur verder.

Was dit beter dan ik had verwacht? Jazeker! De scepsis die ik had toen ik zag dat ze de volledige laatste plaat live speelden was compleet weg toen ze eraan begonnen. Toch blijkt nog steeds dat het oudere materiaal mij het meeste raakt en met afstand het beste van het concert was. Het kwam goed uit dat ik nog niks van de band als fysiek exemplaar had: alle CD's lagen er! Uiteindelijk heb ik de CD's van F♯A♯∞ en Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven gekocht (15 euro per stuk) en de violiste bedankt voor het fantastische optreden.

Dit was een mooie avond, een om niet snel te vergeten.

Ik was er ook bij gisteravond in de 013 en moet zeggen dat die twee uur voorbij gevlogen zijn.
Toch ben ik maar gematigd enthousiast. Mladic en BBF3 waren inderdaad dé twee zalige hoogtepunten van die avond. Toen die balkan-riff werd ingezet bij Mladic had ik zelfs even een kippenvel momentje.De dronegedeeltes kon ik persoonlijk weinig mee en sommige stukken waren mij ook net wat té langdradig. Het kan ook aan mijn gemoedstoestand van die avond hebben gelegen hoor, maar op de een of andere manier wist GSY!BE mij gisteravond over de gehele linie niet zo in te pakken als ik van tevoren gehoopt en verwacht had. Wellicht bij een volgend optreden nog maar eens een poging wagen dan.

Godspeed You! Black Emperor, 13-08 en 16-08, Köln en Tilburg

Nog nooit heb ik zoveel moeite gedaan om een concert bij te wonen als dat van afgelopen zaterdag in Köln.....

Op donderdagochtend stonden wij met het hele gezin nog op Olbia ( het vliegveld van Sardinië) en kregen we te horen dat onze vlucht was geannuleerd i.v.m. de stakende piloten. Na 5 uur in de rij staan kregen we 2 opties; een week wachten of vrijdagochtend aan een kleine wereldreis beginnen. We kozen voor optie 2; en zo vlogen we van Olbia naar Milaan. Wachtten daar 5:30 uur om van Milaan naar Brussel te vliegen en van Brussel per trein naar Alkmaar. Van 6:45 uur 's ochtends tot 22:45 uur 's avonds onderweg met 2 kleine kinderen.
Om niet te hoeven haasten de volgende dag op tijd in de auto gestapt naar Köln.

Behoorlijk vermoeid was ik mooi op tijd bij een uitverkocht Gloria Theater. Het voorprogramma werd verzorgd door K/G/D. Eén man op gitaar die een behoorlijke bak herrie verzorgde. In tegenstelling tot 3 dagen later, beviel me dat wel. In 013 ging het optreden redelijk de mist in.

De setlists van de optredens in TIlburg en Köln, waren op het laatste nummer na hetzelfde. Toch heb ik het optreden in Tilburg als veel beter ervaren. Wellicht speelde de vermoeidheid een rol, maar ik had het idee dat GY!BE de tweede keer zelf ook een stuk scherper speelde. Het hielp ook niet echt dat er in Duitsland een hele grote beveiliger midden voor het podium stond. Ik kwam er niet helemaal lekker in. En bij GY!BE is het voor mij echt essentieel om volledig te kunnen focussen om de opbouw van de nummers goed mee te krijgen.

In Tilburg ging me dat beter af. De versie van Hope Drone was zo'n beetje de minste die ik ooit heb gehoord, maar daarna kwam het helemaal goed. Vanaf Asunder Sweet begon voor mij het sterkste uur dat ik ze heb horen spelen. De opbouw naar Piss Crowns, Piss Crowns zelf, Buildings en BBF3 lieten mij zonder te bewegen alle hoeken van de zaal en ver daarbuiten zien.
GY!BE is zo,n beetje de enige act die ik nog heel vaak live wil zien spelen.

Niet gisteren, maar vandaag: De Held en Eefje De Visser op Biterhammen in het park.

2 dagen Woolstock, heerlijk kleinschalig houtje/touwtje geitewollensokkenfestival... Woolstock Home
Hoogtepunten:
La Piratesse
The Machine
Electric Moon
André Manuel
Stef Kamil Carlens
Flip en de Noormannen
RMFTM
Straf

Wow die Kevin Morby, fantastisch hoor! Zeer overtuigend in de EKKO gisteren.
Een verslagje:

Kevin Morby baarde dit jaar opzien met zijn plaat Singing Saw, dat ongetwijfeld later dit jaar in vele jaarlijstjes zal opduiken. Maar waar velen wellicht dachten dat dit het debuut is van de uit de band Woods afkomstige singer-songwriter, was dit al zijn derde album. Twee prachtige albums maakte hij al, met Dylanesque vocalen en teksten, en rijke en afwisselende instrumentatie. Nu aan hem de eer zijn nieuwste album aan de vergrote fanschare ten gehore te brengen, in het intieme EKKO.

Gitariste Jess Williamson uit Texas verzorgde het voorprogramma; met meanderen vocalen en trage hypnotiserende en dromerige gitaarlijntjes hield ze het publiek in haar greep. Voor mij was 30 minuten wel ruim voldoende van haar wat eendimensionale geluid, maar zeker iemand die zich de komende jaren verder gaat ontwikkelen.

Om 21.30 exact kwam Kevin Morby op, gelukkig met band (3 gitaren en een drummer), en vanaf de allereerste noot wist ik dat dit speciaal ging worden. De hyperactief springende en charismatische Morby liet meteen horen dat alles perfect en puik in orde was. Het geluid stond ragfijn afgesteld en zelden heb ik zo goed de vele details in de instrumentatie kunnen horen. En de muzikaliteit en speelvreugde spatte van het podium af als nooit tevoren. Van bluesrockers tot aan langgerekte exercities doordrenkt van korte en langere gitaarsolo's schoot het concert vooruit. Hoogtepunt was het fantastische Harlem River van zijn gelijknamige debuut: een 10 minuten durende gitaarepos dat niet onderdoet voor Dylan klassieker Hurricane. Maar ook het tevens langgerekte Singing Saw, die andere titelsong, was van ongekende klasse. En telkens voegde het perfect afgestelde geluid een extra dimensie toe; wat is het toch genieten als dat het geval is, tegenwoordig steeds meer een zeldzaamheid, zeker bij zo'n muzikaal rijke band. Afsluiten deed Morby met de prachtige Townes van Zandt cover No Place to Fall, dat hij solo vertolkte. Dat solo-intermezzo van 3 nummers aan het einde was mijns inziens het kleine dieptepuntje van het optreden; daar bleek dat de echte gitaarhelden zijn bandleden waren; bovendien was het een beetje een inkakkertje na het energieke eerste deel. Gelukkig was daar de toegift met band (en harmonica) waar Morby de EKKO met mijn persoonlijk favoriete liedje Parade helemaal plat speelde.

Gaat hem zien, zolang het nog kan (vandaag nog in Merlyn)!
Pat-sounds: Concert Kevin Morby, EKKO (2016-08-30) - pat-sounds.blogspot.nl

01-09 Beth Orton; Tolhuistuin, Amsterdam 4,25* (electronic / folk)

,,,And Now for Something Completely Different, zal ik maar op z'n Monty's zeggen. Nieuwe album van Beth Orton is erg fijn, ken verder weinig van de rest van haar werk dus nog een behoorlijk risico door naar het optreden te gaan. Kan dan behoorlijk tegenvallen. Maar ik heb veel geluk en veel nummers van het nieuwe album werden gespeeld. Daarnaast een aantal prima nummers met alleen akoestische gitaar. Minimale bezetting, Beth, een basist / achtegrondzanger en drummer / achtergrondzanger die ook de sequencer bediende. Eigenlijk best wel gewoon, maar werd toch erg ongewoon optreden. Ik was verrast dat ze ouder was dan ik dacht op basis van het laatste album, geen probleem. Ook dat ze goedgemutst was en ze er wel zin in had, prima!

Het was de eerst keer dat ze samenspeelde deze toer en al enige tijd sinds ze in Amsterdam waren. Maar hadden ook niet samen geoefend kregen we te horen. oei! Wel waren daardoor er heel veel verstoringen, vergeten teksten, verkeerd nummers instarten, technische storingen. Okay, eerste optreden is lastig en dit is meestal vervelend maar het was ook ontzettend grappig en de interactie met het publiek werd soms toch wel alsof je bij een Stand-Up comedy was, die niet echt goede grappen kent maar door de vreemde loop van zaken het toch grappig is. Je ziet ook niet vaak een zangeres op podium, hoesten, of de keel schrapen, en nog NOOIT eentje die een ROCHEL eruit spuugt! op podium, niet het publiek in. Anders was dit wel de meest punke folkzangeres die ik ken.

Tijd vloog voorbij en verder ging wel goed maar wel anders dan ik had verwacht.