Leuke nieuwe artiest, maar ik kan nu pas beginnen met Black Sabbath.

Leuk The White Stripes, toch wel een van mijn favo bands van de jaren 00

Joep

Van The White Stripes heb ik alleen het livealbum dus dit gaat weer een interessante week worden.

Ik heb alleen nog maar iets van The Raconteurs beluisterd, dus ik ga proberen dan zowel nog iets The White Stripes (Elephant of Icky Thump) als iets van The Dead Weather te beluisteren.

Op zaterdag 21 augustus 2010 werd het voor meerdere muziekliefhebbers bekende programma Het Uur Van De Wolf uitgezonden. Dit keer met drie gitaristen die allen bekend zijn geworden vanwege hun gitaarspel. Jimmy Page, The Edge en jawel: Jack White.
In deze aflevering komen deze drie grote gitaristen samen in een studio en wisselen ze gitaartechnieken uit en leggen deze ook uit aan de kijker.
Ik vond het prachtig om te zien hoe erg Jack White in zijn element is met zijn elektrische gitaar. Je herkent er een echte rasmuzikant in en dat is misschien ook de reden dat hij sinds de milleniumwisseling louter memorabele en interessante albums uitbrengt.

(ik had graag die documentaire geplaatst, maar hij is niet meer beschikbaar)
Edit: Toch wel:



Onder zijn tweemansband The White Stripes bracht hij zes albums uit samen met zijn vriendin Meg White. Een vreemde relatie tussen de twee kun je het noemen, bij live-concerten noemen ze elkaar broer en zus, dat zijn ze niet. Ze zijn ook een tijdje getrouwd geweest. Afijn, de muziek is belangrijker, feit is dat Jack White het muzikale brein achter deze band was. Meg White was de lekker aggressieve drummer en Jack White heeft altijd de zeer pakkende liedjes van de band verzonnen.
Het titelloze debuutalbum mag er zijn, al ontbreekt het nog wel een beetje aan echte toppers op dit album. Wat wel al gelijk duidelijk wordt is de sound van The White Stripes, misschien is dit wel hun meeste rauwe plaat en het komt ook erg puur over. Ik moet eerlijk bekennen dat dit voor mij het minst bekende album is van The White Stripes en dat ik er misschien helemaal naast zit en er wel verborgen toppers bijzitten. Voor twee goede stukken over dit album verwijs ik naar de meningenpagina van het album

De twee albums die erna volgen vind ik zelf de beste uit het White Stripes-oeuvre. De Stijl, genoemd naar de bekende kunstbeweging, waarbij de kunst zou moeten worden teruggebracht naar de primaire kleuren, gecombineerd met grijs, zwart en wit. Deze kunstvorm is in alle hoezen van de White Stripes terug te vinden. Als de cd's niet meteen aan hun sound te herkennen zijn, zijn ze dat wel aan de hoezen dus.
Op De Stijl houden we de rauwe sound, maar in dat rauwe geluid zijn op ieder album van The White Stripes wat regelrechte poppareltjes verborgen. Thruth Doesn't Make a Noise is er zo een maar ook You're Pretty Good Lookin en I'm Bound To Pack It Up.
Hello Operator van dit album zie ik zelf als een standaard-nummer zoals de White Stripes die ontzettend vaak maken. De band heeft heel vaak van dit soort soortgelijke nummers waarbij de energieke drums en de catchy gitaarlijnen perfect verweven zijn. De zanglijnen worden door die gitaarlijntjes en energieke drums heen geschreeuwd of gezongen. Ter vergelijking hier onder de links van Hello Operator en het wat mij betreft best gelijkende nummer Dead Leaves And The Dirty Ground (qua stijl)






De Stijl is voor mij een van de albums die van top tot eind erg sterk vind. Het magnum opus van deze band vind ik niet zoals de site laat zien Elephant, maar White Blood Cells. Een coherentere cd dan het beroemdere Elephant en met 17 pareltjes erop.
De grootste klassieker van deze cd is Fell In Love With A Girl maar zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Een grote bak herrie wordt het ook wel genoemd. Ik vind het zelf een behoorlijk gewaagd nummer. Zeker op een pop/rock album als deze valt deze bijna noisy achtige punksong toch uit de toon. Toch werd dit zelfs nog een bescheiden hitje en wordt het wat mij betreft terecht gezien als een van de essentiële White Stripes-songs.



(met een stijlvolle legoclip)

Maar misschien krijg ik met dit soort nummers niet iedereen enthousiast. Wat mij betreft een echte topper van het White Blood Cells-album is I Think I Smell A Rat, een vuige rocker waar Jack White erg scherp is qua vocalen en riff. Die riff heeft ie echter volgens mij slim afgekeken bij Earth and Fire. Het zal wel net iets anders zijn, want er is nooit iets van plagiaat gemeld of zelfs überhaupt iets van vermeldt. Maar mij valt het in ieder geval op dat deze White Stripes-versie en de Earth And Fire-versie best op elkaar lijken. Oké, de riffs zijn inderdaad net wat anders, feit is wel dat het beiden topnummers zijn.
Het laatste wat ik nog over mijn favoriete Stripes album wil melden is dat er naast het beroemde Hotel Yorba ook nog een ander fantastische catchy popnummer te vinden is die ik graag extra wil vermelden, Offend In Every Way, dat voor mij tot de top van het White Stripes-oeuvre behoort.




Elephant werd dan de vierde voltreffer op een rij voor de White Stripes. En het is dat er wat mindere nummers opstaan anders kan het zo op gelijke hoogte staan met voorgaande albums. Beroemder is ie echter wel vanwege hun wereldhit Seven Nation Army. Wat, let op mijn woorden, zomaar eens een net zo grote klassieker zou kunnen worden als een November Rain, One of Paradise Of The Dashboard Light. Niet dat ik 7 Nation Army graag in dit rijtje plaats trouwens.

Na het succes van Elephant kwam het minder goed ontvangen album Get Behind Me Satan. Zelf vind ik het ook de minste van The White Stripes, maar ook deze mindere is om te genieten. Het is wat softer dan op andere albums en dat is jammer. Ze zijn iets minder scherp. Het ontbreekt ook aan echte toppers.

Icky Thump bleek later de zwanenzang te zijn van de witte strepen. Er zou geen album meer komen. Op Icky Thump komen ze nog één keer scherp uit de hoek, met een onvervalste rauwe stoffige rockplaat. De productie lijkt wel nog vuiger en ongepolijster dan op andere albums van ze. Zelf zet ik hem niet zo vaak op en ik zou het ook niet als instapper aanraden. Maar als je inmiddels al een aantal albums van de Stripes kent moet je deze ook luisteren.

En op 2 Februari 2011 eindigde het Stripes-era. Een band die een stempel drukte op het jaren '00-decennium met hun rauwe en aggressieve sound. Naast dat ze vooral in het alternatieve circuit populair zijn bereikten ze dus ook het grote publiek met die ene grote hit.

Tip 6.

1. White Blood Cells
2. De Stijl
3. Elephant
4. Icky Thump
5. The White Stripes
6. Get Behind Me Satan

Naast The White Stripes.

Vorig jaar bracht Jack White zijn eerste soloalbum uit. Dit is zeker geen verkeerde plaat. Jack White laat hierop zien dat hij zeker nog meetelt. Deze plaat van hem neigt meer naar pop en is veel gepolijster geproduceerd. Zeker niet slecht, maar ik mis wel een paar rauwe nummers. Nu is dat eigenlijk alleen Sixteen Saltines, wat dan ook meteen het beste nummer van de plaat is. Al blijft het wel een album met een stel erg fijne poprocknummers.

Als we verder terugkijken in de tijd, zien we meer interessante projecten van hem. Zo was hij in 2011 te horen op het Danger Mouse & Daniele Luppi-album en leverde hij daar een aantal erg fijne bijdrages op bijv. Rose With a Broken Neck en Two Against One.




Zijn meest bekende side-project is die van de Raconteurs. Twee albums bracht hij uit met deze band en beiden zijn eigenlijk verdomd fijn. Consolers of the Lonely is de beste van de twee met een zeer constante kwaliteit. De Raconteurs-toppers staan echter op die ander, Broken Boy Soldier. Met Steady, As She Goes als absolute Raconteurs-hoogtepunt. Rauwer en lekkerder wordt het niet zo snel.

Dan hebben we nog The Dead Weather, een bandje dat wat meer experimenteert. De gemiddeldes op de site zijn misschien wat laag, want voor de echte White Stripes-liefhebber is dit topmateriaal. Iets minder toegankelijk, maar zeker een erg goede plaat waarop niet alleen de gitaar een grote rol speelt maar ook het orgeltje dat toch veel toevoegt aan dit album.

Genoeg te kiezen dus bij deze geniale songschrijver. Een behoorlijk mooi oeuvre en daarom ook een terechte artiest van de week en ik hoop dat jullie eens flink wat moois gaan horen van deze man.

Hier nog mijn ultieme Jack White Top 8

1. White Blood Cells
2. De Stijl
3. Elephant
4. Consolers Of The Lonely
5. Icky Thump
6. Sea Of Cowards
7. The White Stripes
8. Broken Boy Soldiers

En hier de docu It Might Get Loud, waar Joep het over heeft:




Inderdaad een aanrader.

Ha! Dank herman. Ga 'm denk ik weer eens kijken.

Mooie bijdrage, Joep! Ik vind 'Fell in Love with a Girl' zowat het beste nummer van The White Stripes, dus dat zit wel goed.

Ik ben eigenwijs, ik begin bij Icky Thump.

Ik doe ook mee Joep. Ken vrij weinig van Jack White dus dat komt mooi uit.

Met Jack White heb ik niet veel. Te mainstream, niet echt uitdagende composities. Vind 'm als gitarist ook nogal overschat. Hij speelt erg houterig/hoekig.

Raconteurs en White Stripes vind ik ook niet veel aan.

Jack White vind ik wel een gave gitarist, lekker rauw, niet zo gepolijst en vol blues.

Zijn solo plaat vond ik niet zo veel aan maar The White Stripes en Dead Weather kan ik zeker wel waarderen.

White Blood Cells staat hier nu op. Maar wat een afgrijselijke zang? Ik snap dat het de bedoeling is om niet gepolijst te klinken, maar moet je dan zo staan te blèren?

Ik ga nu ook een uitgebreid stuk schrijven over de Stripes, maar vond deze quote alvast te interessant en losstaand om niet even los commentaar op te leveren.. Vind het interessant dat je de gitaar en orgel eruit licht, maar dat Jack White bij The Dead Weather geen gitaar of orgel speelt, maar alleen drums.

En dus ook iets over The White Stripes, waar ik het niet helemaal met Joep eens ben, gelukkig geeft ie zelf ook al aan waar het voornaamste gebrek zit ... Het beste album is namelijk gewoon het debuut, in ieder geval wat betreft beleving, maar ook de nummers zijn stuk voor stuk dik in orde. Lekker knallen met Cannon of Screwdriver, rustigere nummers als One More cup of Coffee en het geweldige Do, maar vooral de afsluiter I Fought Piranhas maken dit voor mij toch wel het beste studioalbum van ze.

Wat betreft White Blood Cells ben ik van mening dat dat de meest geschikte plaat zal zijn voor de mensen die iets meer de pop/rock richting zoeken (al zit er nog genoeg experiment op). Zijn toch veelal wat herkenbaardere nummers. Zelf vind ik deze plaat naar het eind toe ook wel inzakken. Toch staan ook hier geweldige nummers op, mijn favorieten zijn hier Dead Leaves and the Dirty Ground, The Union Forever en Aluminium.

Wat betreft Elephant ben ik het wel redelijk met je eens, en ook wat betreft Get Behind Me Satan, al staan daar ook prachtige dingen op (Blue Orchid, White Moon). De Stijl vind ik wel een stuk minder, ik vind deze wat te gepolijst, zeker na het luisteren naar live-versies van nummers als You'r ePRetty Good Looking en Death Letter vind ik em toch wel mager. Icky Thump ben ik dan wel weer echt groot fan van, Qua productie inderdaad nog lekkerder en hij rock lekker, waardoor ie nog meer de essentie van de Stripes weet te grijpen.

En dan komen we gelijk bij het belangrijkste deel van mijn commentasar, hetgeen eigenlijk om een toevoeging gaat. Joep kijkt, geheel politiek correct niet verder dan de studio-albums. Iemand die hier nu op af zou haken heeft in mijn ogen toch geen goed beeld van de Stripes gekregen, de echte power, ruigheid en beleving komt in mijn ogen pas echt tot uiting op de live-platen van ze.

Waar Under Blackpool Lights al een mooie stap in deze richting was, werd het pas echt mooi op Under Great White Northern Lights. Op zichzelf een documentaire over hun tour door Canada(die ik iedereen aan kan raden) met een live-cd erbij, zit er bij de deluxe-verise (die ik overigens niet heb, 200euro is me teveel van het goede) een DVD getiteld "Under Nova Scotian Lights".. De 10-jarig-bestaansshow van ze, met een 2,5 uur durend concert waarin meer dan 40 nummers de revue passeren, met op 3 nummers na in mijn ogen de meeste geweldige dingen die ze hebben (alleen Blue Orchid, The Union Forever en Little Ghost niet), die gaat van knoepertjehard (Slowly Turning Into You) tot vrij gitaarspel (Death Letter, I Fought Piranhas) tot rustige nummers (Little Ghost, Do, We Are Going to Be Friends)...

En allemaal op DVD, dus het is allemaal nog te zien ook, hoe Jack de longen uit zijn lijf schreeuwt en helemaal losgaat op zijn gitaar, zeer zeer zeer aan te raden.. (Op zijn eigen label brengt ie meer live-materiaal uit, vrij gelimiteerd en doet ie vrij moeilijk over, maar internet is je vriend, als je er moeite mee hebt, PM me maar )

hier is de hele docu te zien:



en even een stukje Nova-Scotian Lights:




Tot slot nog even mijn toplijstjes albums, en omdat ie niet mag intbreken ook nummers (ken Dead Weather en Raconteurs nog niet goed genoeg, zal ik deze week nog luisteren )

1. Under Great White Northern Lights/Under Nova Scotian Lights
2. The White Stripes
3, Under Blackpool Lights
4. Icky Thump
5. White Blood Cells
6. Get Behind Me Satan
7. Elephant
8. De Stijl

nummers:
1. Cannon**
2. The Union Forever*
3. I Fought Piranhas**
4. Death Letter**
5. Ball and Biscuit
6. Do**
7. Icky Thump*
8. Jimmy the Exploder
9. Screwdriver
10. White Moon
11. Slowly Turning Into You*
12. Apple Blossom*
13. You Don't Know What Love Is (You Just Do As You're Told)**
14. Aluminium
15. I Think I Smell A Rat**

* = Under Great White Norther Lights versie
** = Under Nova Scotian Lights versie
en anders de studio-versie

Under Great White Northern Lights is echt een heerlijke liveplaat.

Ik merk wel vaker dat de vroegere White Stripes-platen erg hoog worden aangeslagen op de site maar ik heb me er nog nooit echt in kunnen verdiepen. Misschien deze week nog een mooie gelegenheid.

Omdat er nog niet zoveel over Raconteurs is gepraat wil ik even vermelden dat Broken Boy Soldier met afstand het beste nummer is dat ik ken van White.

Het eerste waar ik aan denk bij White is dat fragment (uit docu?) dat 'ie een gitaar in elkaar knutselt van een plank en nog wat zooi. Briljant.

Na kerst maar 'ns de tijd nemen de stukjes te lezen, goed dat er twee verschillende inzichten zijn. Ben vooral benieuwd naar dat livewerk, en wellicht bekijk ik de docu.

Die is uit die gitaardocu ja... Hij speelt daar I Fought Piranhas

Nee, de Jack White-week sla ik verder toch maar over. Zijn muziek is niets voor mij. Joep blijft een toffe peer.

Zelfs 7 Nation Army niet? Anders luister je Danger Mouse & Daniele Luppi. Zeker iets voor jou en toch nog een beetje Jack White.

Toch raar dat je het zo'n afgrijselijke stem vind. Heb ik nooit gehad.

7 Nation Army vind ik zo'n beetje het meest corny nummer dat ik ken. Verveelde al na een halve keer luisteren. Ik weet nog wel dat ik die plaat van Danger Mouse ook niet kon waarderen, misschien is dit inmiddels anders. Zal het nog een kans geven.

Dit zei ik een flinke tijd terug over dat album van Danger Mouse:

Zelfs? Het is dan een megahit geworden, maar ik vind dat zelf nou eigenljk helemaal niet zo'n hoogtepunt in het oeuvre van The White Stripes. Eigenlijk begint Elephant bij mij pas echt met het tweede nummer, want ik vind het ook wel een buitenbeentje op dat album, het lijkt er niet echt bij te passen.

Vind ik ook een matig nummer. Mede doordat elke beginnende gitarist dat domme riffje constant speelt. Vind het veel te simpel.

Ik heb net Elephant geprobeerd en ik vond dit vrij opdringerig overkomen. Sowieso heeft Jack White inderdaad niet de meest aangename stem, maar verder vind ik dat zijn gitaarpartijen veelal wat geforceerd overkomen. Zo van 'Kijk eens wat ik allemaal met een gitaar kan'. Er stonden zeker ook een aantal leuke nummers in maar over het algemeen vond ik maar matig. 3*

Inderdaad: dé soundtrack van een bruggerklas in muzieklokaal, buhh..

Sorry hoor, maar naar aanleiding van voorgaande teksten - op z'n hoogst zuinig positief tot op z'n slechtst misplaatst gezeik - moet ik even kwijt dat ik Jack White geweldig vindt. Niet lang na het begin van deze eeuw hoorde ik de White Stripes voor t eerst en sindsdien ben ik weer met plezier nieuwe muziek gaan luisteren. Niet meer en niet minder. Misschien is het niet eens echt de muziek, maar wel de kracht, het plezier, de humor en de poezie ervan.
Ik ben zo iemand die Elephant vijf sterren geeft. Jack White is geen goede zanger, laat staan iemand die altijd interessante muziek maakt: Rome is pathetisch en slecht, veel nummers klinken als kopien van andere nummers. Maar als ie tijd van leven krijgt dan denk ik dat het beste nog moet komen, zijn laatste album is in elk geval veelbelovend.

Hij maakt zeker niet altijd interessante muziek, maar ik heb ook wel een zwak voor de beste man. Seven Nation Army kan ik niet meer horen, voor zover ik dat ueberhaupt ooit een leuk nummer heb gevonden, maar The Hardest Button to Button van diezelfde plaat is een onverwoestbare single gebleken. En zo zijn er een heleboel meer.

Die docu met Page en The Edge vond ik ook heel plezierig om te kijken, dat heeft mijn ogen wel een beetje geopend. En ik sympathiseerde toch wel het meest met White, misschien ook omdat het enigszins een generatiegenoot is (hij is wel een jaar of wat ouder).

Volgens mij heb ik ze ontdekt door Dead Leaves on the Dirty Ground, dat op een verzamelaar stond en ik een geweldig nummer vond. White Blood Cells werd toen samen met Is This It van The Strokes zo'n beetje binnengehaald als de redding van de rockmuziek, die op dat moment al even werd geteisterd door ellendige nu-metal. Opeens kwamen er weer overal leuke rockbandjes vandaan (zo leek het althans voor iemand wiens muzikaal perspectief werd bepaald door de drie-eenheid Kink FM/MTV/Oor, want internet speelde nog geen rol).

Destijds luisterde ik White Blood Cells in de winkel (zo ging dat toen nog) en liet ik hem liggen, omdat het teveel 'hit and miss' was naar mijn smaak, maar op de een of andere manier besloot ik wel naar hun concert in de Melkweg te gaan (4 december 2001 vind ik net terug) en dat was behoorlijk fantastisch. Samen met voorprogramma The Von Bondies een geweldige portie rock 'n' roll, dat heb ik daarna nauwelijks meer zo meegemaakt (The Black Angels vorig jaar in een club in Barcelona kwam in de buurt). Was ook wel onder de indruk van het charisma van White. Een concert dat in mijn geheugen gegrift staat en ook het enige dat ik van ze zag...

Met de albums heb ik altijd hetzelfde gehad: veel geweldige nummers, maar ook veel opvulling. Van de zijprojecten van White ken ik niet veel, al vind ik Steady As She Goes van de Raconteurs wel een van de beste nummers van de 00s.

Wat toplijstjes dan maar, met de aantekening dat ik vanaf White Blood Cells alles ga herbeluisteren komende week (de studio-albums dan), want ik ben wel benieuwd hoe e.e.a. nu valt. Zal ook nog wel naar de tips van Joep en Jelle kijken. Want eigenlijk is het wel schandalig dat ik hun live-werk niet zo goed ken, terwijl een concert mijn beste WS-ervaring was.

Albums:
1. White Blood Cells
2. Icky Thump
3. The White Stripes
4. De Stijl
5. Elephant
Get Behind Me Satan heb ik nooit gehoord.

Icky Thump heb ik gisteren beluisterd en dat vond ik erg goed. Jack White speelt op dat album met zo 'n overstuurde gitaar dat je bijna het verschil tussen een keyboard en een gitaar niet kan horen.