Dank Wizard voor je essay! Heb de aanraders me laten welgevallen.

Het gelijknamige debuutalbum heb ik naar schatting al 20 jaar op cd. Enorm vaak gedraaid. Meer nog dan Paranoid. Dat waren lange tijd de enige Sabbath-albums die ik echt kende. Ja, ik had ook Heaven and Hell gedraaid, maar de stem van Dio kon me niet bekoren (ook niet toen ik de band Dio live hoorde) en doet dat nog steeds niet. Maar de sound van Sabbath met Ozzy´s stemgeluid, de zwaar aangezette bas, de indringende gitaarriffs: heerlijk! Het horror-kenmerk is evident bij de ouwe Sabbath, maar ten onrechte wordt vaak gezegd dat de band daarmee pioniers waren, want dat bestond al in de 1950ies in de rock & roll - hoewel deze ´horror rock´ in de underground en aan de zijlijn verbleef (zoek t verzamelalbum Horror Hop) - en in de 60ies bij bijvoorbeeld Screaming Lord Sutch.
Een blijde her-ontmoeting met deze sound van Black Sabbath een paar jaar terug bracht me ertoe nog wat andere albums met Ozzy te gaan luisteren - Masters of Reality en Sabbath Bloody Sabbath - en wat livemateriaal uit 1970 dat ik had bemachtigd - John Peel Show en Live in Paris. De aanraders van Wizard betroffen dan ook hoofdzakelijk de rest met Ozzy wat nog ontbrak.

Net als Stijn_Slayer vind ik de unieke nummers 'Planet Caravan' en 'Solitude' (vooral de eerste) er-rug mooi. Een aanrader voor Stijn is wellicht het eerste album waarop Lemmy zingt (voordat hij zich bij Hawkwind voegde), te weten: Sam Gopal - Escalator (1968), een band waarvan de ritmesectie geen gebruik maakt van een drumstel en die genoemd is naar de oprichter die in plaats van drums tabla speelt.

Ik vind dat Sabbath eigenlijk niet zoveel albums heeft gemaakt die net zo klinken als de eerste 2 platen. Als ik jou was, zou ik in ieder geval voor een album waarop Ozzy zingt gaan. Misschien ligt Master of Reality nog het meest in de lijn van de 2 voorgangers. Bovendien is dat album maar net iets langer dan een halfuur, dus als het je niet bevalt, dan heb je iig niet veel tijd verspild.


Qua Dio ben ik het wel met je eens. Zijn werk met Rainbow en Sabbath vind ik stukken beter dan zijn solo-albums. Het lijkt wel alsof hij zelf net geen topnummers kan schrijven.
TYR vind ik in vergelijking met Headless Cross wat zwakker. Het is me net iets teveel powermetalachtig en het album heeft een paar nummers die me niet zo aanstaan (Valhalla, Feels Good to Me).
Reunion draai ik nooit meer. Het geluid van de plaat staat me niet zo aan, en Ozzy's gemurmel bevalt me niet goed. Bovendien zijn er in mijn ogen veel bootlegs waar de band een spontanere show neerzet.

Hoewel de band live goed was, zijn veel van hun live-albums niet om over naar huis te schrijven (vind ik).
Klinkt ht niet als een opgepoetste bootleg (Live at Last) of als een onsamenhangende verzameling losse nummers (Past Lives), dan weet Dio wel klassiekers uit het Ozzytijdperk te verknallen (Live Evil). Cross Purposes Live is opgenomen terwijl Tony Martin verkouden was.

De livealbums met Dio die de laatste jaren zijn uitgekomen (At Hammersmith Odeon, Live from Radio City Music Hall en Neon Nights in mindere mate), vind ik wel de moeite waard.

Hier een volledig concert uit 1970:

In aanvulling op het 'side' materiaal zou ik het onderbelichte Fused van Iommi nog even willen noemen. Samen met Glenn Hughes tilt de riffkeizer de Black Sabbathspirit eventjes op feilloze wijze naar de jaren 2000 en erna. Jammer dat allerlei egootjes of weet ik veel wat het enige juiste - de Black Sabbathbanier op die plaat plakken- in de weg stonden.

Ik houd ook heel erg van de Ozzyperiode maar dat hoeft wat mij betreft niet tot in den treure gecontinueerd te worden. Osbourne is geen schim meer van wie hij vroeger was. Een has been. Met een andere vocalist, zij het Glenn Hughes of misschien wel een Jorn Lande of wie dan ook, zou een complete Black Sabbathtour pas echt tot zijn recht kunnen komen. Want hoe legendarisch dat oude spul ook is, het is zonde om het Dio en ook Tony Martinmateriaal met de gedegenereerde drollen van Ozzy door de buizen van de Birminghamse rioleringswerken te spoelen.

Nou ja, Fused dus.
Allemaal uitproberen. In aanvulling op all of the above.

Jammer, ik vind het nummer Black Sabbath echt geweldig. Maar MoR gaat binnenkort op worden gezet

Mooi bij dat concert te zien dat brave en zittend "bleu"publiek , mooi te zien voor de aankondiging van War Pigs

Sabbath Bloody Sabbath!

Voor de liefhebbers...

Vandaag heb ik de drie voor mij bekende platen gedraaid (Black Sabbath, Paranoid en Master Of Reality). Dat zijn allemaal toppers met geweldige riffs van Tony Iommi. Het eerste album is nog vrij bluesgericht, voor Paranoid geldt dat ook nog. Master Of Reality staat echt vol met zware riffs.

Ook heb ik Vol. 4 voor de eerste keer beluisterd, wat een geweldig album is dit! Hier begint de band een stuk meer te experimenteren. Het openingsnummer heeft echt een prachtig einde. Changes vind ik een erg mooie ballad en Laguna Sunrise is een geweldig instrumentaaltje. Supernaut heeft misschien wel een van de vetste riffs van deze band. Morgen ga ik Sabbath Bloody Sabbath beluisteren.

Dat wordt morgen oorgasme na oorgasme voor jou. De titeltrack, Spiral Architect en Sabbra Cadabra zijn gewoonweg te verrukkelijk voor woorden.

Gisteren 'Master of Reality' beluisterd, en daar komt Iommi's gigantische talent voor het uitdenken van geweldige riffs het meest tot z'n recht. De ene na de andere knaller!

Master Of Reality wordt ook gezien als de eerste stoner rock-plaat. Bands als Kyuss, Sleep en Electric Wizard hebben allemaal Black Sabbath als grootste inspiratiebron. Ze hebben de riffs nog zwaarder gemaakt, Iommi heeft daar echt de blauwdruk van neergelegd.

Kyuss ontkent dat altijd, tenminste Homme zegt altijd dat ze maar weinig van Black Sabbath afwisten.

Electric Wizard klopt wel die hebben hun band ook vernoemt naar twee nummers van Sabbath.

Ze hebben toch wel Into The Void gecoverd.

Dat nummer komt uit 97, toen waren ze al twee jaar gestopt.
Ging meer over toen ze begonnen.

Dat is ook de zwanenzang van Kyuss, op de B-kant staan namelijk de eerste 3 nummers van Queens Of The Stone Age.

Ik hoor Black Sabbath juist heel erg terug bij Alice in Chains - Dirt (1992).

En als je alles al kent van Black Sabbath dan zijn er ook nog deze cover albums:
Nativity in Black (1994)
en
Nativity in Black II (2000)
De versie van Planet Caravan door Pantera staat er helaas niet op, maar wel de moeite waard.

Mwa, die blijft wel heel veilig dicht bij het origineel. Dat pakten de Nativity In Blackparticipanten van het met name eerste deel toch anders aan. Die geven bijna allemaal een eigen draai aan hetgeen Sabbath ons gaf. Het is een must-have geworden. White Zombie swingt me daar even de Zeven Pilaren van de Hel omver met een briljante uitvoering van Children Of The Grave. Op de rokende puinhopen die daaruit ontstonden wordt vervolgens vrolijk verder gedanst door 1000 homo dj's (oftewel Ministry) The Bullring Brummies (Rob Halford) en nog veel meer. Alleen de natuurgetrouwe Solitude interpretatie door Cathedral valt dan net zo uit de toon als Pantera's Planet Caravan had gedaan. Maar goed, dat was dan ook een bonusje.
Nativity Black I dus. Aanrader. Deel II heeft ook leuke namen aan boord maar die vind ik veel minder interessant.

Deze plaat is ook een aanrader voor de Black Sabbathfans. De band heeft zich ook genoemd naar een nummer, trouwens.

Into the Void door Soundgarden met new lyrics:

Ik heb net Sabbath Bloody Sabbath beluisterd, dat was even een omschakeling. Vol. 4 is namelijk nog vrij heavy met wat experimenteer maar deze plaat heeft echt veel bombastische en progressieve trekjes. Ozzy's stem zit echt op het randje. De nummers zitten wel zeer goed in elkaar, het is allemaal een stuk complexer. De synth is zeer sfeervol en een nummer als Fluff is echt prachtig.

Morgen ga ik Sabotage beluisteren en in het weekend zeker nog Heaven And Hell.

Mijn top 10:

1. Black Sabbath - Master of Reality (1971)
2. Black Sabbath - Paranoid (1970)
3. Black Sabbath - Sabotage (1975)
4. Black Sabbath - Black Sabbath (1970)
5. Black Sabbath - Mob Rules (1981)
6. Black Sabbath - Sabbath Bloody Sabbath (1973)
7. Heaven & Hell - Live from Radio City Music Hall (2007)
8. Black Sabbath - Black Sabbath, Vol. 4 (1972)
9. Black Sabbath - Heaven and Hell (1980)
10. Black Sabbath - TYR (1990)

Mag ik mijn geld terug als ik per ongeluk een album van Black Sabbath wel goed vind? Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

*luistert Paranoid *

Het zakt helaas toch wat in. Nog altijd beter dan ik verwacht had.

Black Sabbath: De herriemakers die meer kunnen

Als je vraagt aan familie of vrienden om een aantal nummers van Black Sabbath te noemen zul je waarschijnlijk uitkomen op Paranoid, Iron Man en War Pigs. Paranoid is dan ook het bekendste album van de band maar er is zoveel meer. Maar daar ben ik deze week ook pas achter gekomen.

De eerste drie albums kende ik al. Het debuutalbum opent met een nummer dat ver zijn tijd vooruit was. Tony Iommi legde gelijk de blauwdruk voor de doom metal neer met zijn dreigende riff en de teksten over Satan. Toen het album uitkwam werd het compleet de grond ingeschreven maar het kwam wel in de hitlijsten. Er was een publiek voor dit soort duivelse herrie zoals de recensenten het beschreven. Voor de rest heeft het eerste album nog behoorlijk wat bluesinvloeden.

Die zijn er bij het album Paranoid bijna helemaal uit. Ook wordt de rol van Geezer Butler (de bassist) veel groter. Luister maar eens naar die geweldige baslijn in het begin van War Pigs en tijdens de solo van Iommi. Butler kreeg steeds meer de ruimte met zijn bas, later zou je dit ook gaan horen bij Steve Harris en Iron Maiden. Planet Caravan liet horen dat de band meer in zijn mars hard, een heel rustig nummer.

Tony Iommi besluit zijn gitaar wat lager te gaan stemmen. We zijn aangekomen bij het album Master Of Reality wat wordt gezien als het eerste stoner rock-album. Als je moddervette en loodzware riffs wilt zit je hier aan het goede adres. De riff van Lord Of This World zal in heel veel verschillende gedaantes 20 jaar later bij extreem veel stoner en doombands te horen zijn.

Op Vol. 4 worden op sommige momenten de riffs nog wat zwaarder maar ook een stuk melodieuzer. Sabbath experimenteert, en met succes! Een nummer als Changes vind ik prachtig en Laguna Sunrise is een geweldig instrumentaaltje. Ook valt die geweldige ijzige stem van Ozzy Osbourne op. Zijn bereik wordt steeds hoger.

Dit laat hij gelijk horen op de opener van Sabbath Bloody Sabbath. Want daar zingt hij op sommige momenten echt hoog! Het experimenteren wordt voortgezet, zo komt Rick Wakeman in the picture op synths en piano. De blues komt terug in Sabbra Caddabra. Op sommige momenten is dit album behoorlijk bombastisch. Op Sabotage heeft de band af en toe zelfs wat weg van Queen. Qua songschrijven een van de beste albums van de band.

Daarna sla ik paar albums over om te gaan naar de periode met Dio. Heaven and Hell is een stuk gelikter en de sfeer van de muziek is ook anders geworden met Dio als zanger. Ik hoor Osbourne en Dio allebei graag zingen, ze hebben allebei een heel eigen stemgeluid. Dio zingt zeer krachtig op dit album maar ook heel gevoelig. De baslijnen van Geezer Butler staan lekker prominent in de mix. The Mob Rules is iets zwaarder met het 7 minuten durende doomepos The Sign Of The Southern Cross. Prachtig.

Hier heb ik mijn Black Sabbath-week afgesloten. Ik ben niet toegekomen aan albums als TYR en The Devil You Know maar die ga ik zeker nog beluisteren. Hier is nog mijn lijst van beste albums en beste nummers van de band.

Albums:

1. Master Of Reality
2. Black Sabbath
3. Paranoid
4. Heaven and Hell
5. Mob Rules
6. Sabbath Bloody Sabbath
7. Vol. 4
8. Sabotage

Nummers:

1. Wheels Of Confusion
2. The Sign Of The Southern Cross
3. Solitude
4. Black Sabbath
5. Lord Of This World

Concluderend kunnen we zeggen dat Black Sabbath een zeer grote invloed is geweest voor het metalgenre maar ook voor rock in het algemeen. Luister maar eens naar het eind van Give It Away van Red Hot Chili Peppers. Daar zit overduidelijk de riff van Sweet Leaf. Ook werd dit nummer gesampled in Rhymin' And Stealin' van Beastie Boys.

Mooi stukje, Don. En thumbs up for R&P. Dat je iets probeert waarvan je vooraf eigenlijk al kan denken dat het je niets gaat liggen, en dat het toch blijkt mee te vallen. Leuk dat je ervoor openstaat.

Ik sluit mijn week af met een album met Tony Martin (niet de wielrenner) op zang. Die zijn iets moeilijker te traceren (op Spotify vond ik eigenlijk enkel 'The Eternal Idol'). Ik moet zeggen dat de Sabbath met Ozzy me het beste ligt.

Toch ben ik wel benieuwd wat mensen vinden van het nadrukkelijk meezingen op de melodielijn zoals je hoort op het album Paranoid. Wat vinden jullie hier de meerwaarde van, of vinden jullie het net als ik een minpunt?

Overigens ga ik zelf nog het album Black Sabbath beluisteren, maar dat gaat waarschijnlijk niet meer vandaag of morgen worden.

Toch deze week een keer een mij nog onbekende plaat van Sabbath beluisterd ('Sabbath Bloody Sabbath'), verder helaas weinig meegedaan. Het zal ook wel niet snel mijn favoriete band worden, al heb ik er weinig tegen. Wel de stukken van Wizard gelezen, erg boeiend weer. Dit topic zorgt toch zeker voor wat van het meest boeiende leesvoer op de site de laatste tijd.

Ik stoor me er compleet niet aan. Ik vind dat het nummer daardoor een stuk krachtiger wordt, alles wordt benadrukt. De bas speelt vaker van de melodielijn af, die is heel gaaf op dat nummer.

Ik sluit me aan bij Don. Dat gezegd zijnde, is het vandaag weer tijd voor een nieuwe artiest van de week. Het is er eentje die zijn fans vooral bij de jongere generatie moet zoeken, maar toch overall ook goed gewaardeerd wordt. Bovendien is hij wereldwijd een zeer succesvol artiest, creatief, een eigen label, verscheidene projecten en sinds dit jaar ook zijn solodebuut. Ik heb het dan over Jack White, vooral bekend van The White Stripes, natuurlijk.

Niet mijn favoriete artiest ooit, maar ik kan 'm zeker hebben, en met The White Stripes heeft hij zelfs een aantal fantastische songs gemaakt. Zijn gitaargeluid is eigen aan hem (althans, dat vind ik), zeer herkenbaar. Voor het overige geef ik het woord nu aan een piepkuiken, jawel, eentje van de jongere garde dus. Zijn groupie niels94 is al eerder aan bod gekomen, nu is het de beurt aan Snoeperd AKA Joep!

Veel plezier iedereen!