En ook High Water is vandaag langsgekomen (tjongejonge, wat ben ik toch ijverig). Het is een soort instrumentaal hiphop/jazzalbum, maar dan met meer echte jazz dan normaal gesproken. Meer jazz dan hiphop zelfs. Ik werd er niet bepaald wild van, al klonk het op zich wel fijn. Eén dezer dagen zal ik ook het instrumentale Company Flowalbum proberen, dan zal ik in de toekomst zien wat voor cijfers er op dergelijke projecten geplakt gaan worden - ik ga het niet voor elkaar krijgen de albums zo vaak te luisteren in de komende paar dagen dat het dan al lukt. Meer dan ooit wordt me in elk geval duidelijk dat El-P een zeer veelzijdig artiest heeft waar je werkelijk alles van kunt verwachten (electropunk, ik ben eigenlijk best verbaasd ).

Een balans:

'The Cold Vein' blijft natuurlijk met stip op één. Prachtige plaat, met die beats die El-P bakt; hij versnijdt ze. Verder was ik vooral onder de indruk van de kille beats van 'Funcrusher Plus' en het wat rauwere 'Fantastic Damage". De nieuwe El-P plaat vind ik niet zo goed, maar de plaat van Killer Mike, die hij geproducet heeft, vind ik een pak beter. Al bij al toch een leerzame week, in een voor mij nog vrij onontgonnen gebied (al heb ik wel een paar homies).

Ben benieuwd hoeveel er uiteindelijk 'connected' waren. Het was verdomd stil hier tijdens wat de climax van deze week zou moeten zijn.

Ja. Maar dat geeft niks. Nu heeft hiphop ook een kans gehad en ik vond het in ieder geval een leuke week. Veel El-P gedraaid en een aantal goede ontdekkingen gedaan. Toch blijf ik vooral een liefhebber van de El-P uit de latere jaren (hoewel The Cold Vein en I Phantom absolute klassiekers in hun soort zijn), vanaf zijn plaat uit 2007. Toen begon het pas echt. Dit jaar is hij niet minder dan fenomenaal met zijn solowerk en R.A.P. Music van Killer Mike.

Ben benieuwd wie de nieuwe artiest van de week is.

El-P is de max !

Hij heet toch echt Jaime.

Nou, ik heb twee albumpjes waar de beste man mee te maken heeft ontdekt. En genoten van C4C en wat losse nummers. Blij?

Chevy is een hater. Die heeft vast niets geprobeerd. En dat terwijl er soms gitaren in zijn muziek te horen zijn! Het is wat.

Toch ben ik benieuwd: zijn er mensen die El-P geprobeerd hebben deze week, of geeft echt niemand iets om hiphop?

jassn, masimo, aovv, snoeperd, dumb helicopter, korenbloem, jij en ik. Nog best een goede opkomst dus.

Ja, maar dat zijn allemaal lieve mensen. Ik ben benieuwd of er ook niet lieve mensen zijn die zijn muziek heb geprobeerd.

Je bedoelt de witmansen? De crackers? De rednecks?

En vergeet mij niet, ik heb toch zeker ook wat beluisterd. Namelijk een deel van Company Flow, wat me redelijk beviel, maar na een half uur uitgezet. Niet zo eigenlijk dus
Verder Cannibal Ox weer eens geluisterd, wat me wel goed beviel. Toch wel erg lekkere beats en mooi in elkaar zittende nummers. En nog El-P z'n nieuwste album weer geluisterd, blijft een van de beste albums dit jaar.

De rest is inderdaad zuur. Hiphoppers staan toch voor veel meer open.

Count your blessings - eerlijk gezegd, heb ik hier wel dingen staan, maar ben ik er nog niet aan toegekomen, andere flow you know

Dat komt want Company Flow is doodsaaie rotmuziek, tot je na de tiende keer luisteren (er zal toch wel íets goed aan zijn?) de verzameling bassen, rare samples en stoer babbelende rappers leuk gaat vinden. Het zit niet ver van de waarheid af.

Wat betreft Company Flow kan ik mensen echt aanraden om Funcrusher Plus niet alleen in zijn geheel te beluisteren. Gewoon af en toe een nummer of stukjes, om zo de boel rustig op je in te laten werken. Het is namelijk nogal een relatief eentonige gebeuren van zo'n zeventig minuten. Bij mij werkte dat uitstekend. Overigens niet omdat ik het zo graag goed wilde vinden, bepaalde nummers grepen mij gewoon wel direct en daardoor kwam de rest er uiteindelijk ook aan te pas. Nu vind ik het behoorlijk fantastisch

En ik ben wel benieuwd naar het verdict van de Mjuman dan

Moet wel bekennen, dat ik alleen artiesten mee luister die mij wat lijken en een willekeurige hiphop artiest had ik niet gedaan. Maar El-P is natuurlijk gekoppeld aan Cannibal Ox en dat is nu echt noemenswaardig hiphop album die je mensen nog eens kan aanbevelen (mochten er nog hiphop fans bestaan wie nog niet van het album gehoord hebben )

Zat. Het type dat bij de dood van Biggie is afgehaakt bijvoorbeeld...

Cannibal Ox is, net als El-P toch uit een hoek die, ook onder wel actieve hiphopfans, lang niet altijd bekend is, zeker in Nederland. Zo'n typische MuMe-artiest dus

Een beetje een lauw onthaalde week, maar ach, er zijn ergere dingen in het leven. Een keelontsteking bijvoorbeeld.

Tijd voor de volgende artiest van de week, want het is maandag. En deze gaat net wat meer mensen aantrekken, meen ik. Weer wat tegenwicht voor de blanke overheersing; Nina Simone!

Nina Simone dus. Een zangeres met een grootse stem, geworteld in soul, jazz, blues, enfin, al die gouwe ouwe zwarte muziekgenres. Schielijk overleven, maar ze heeft velen in de ban gehouden, en heeft nu nog altijd een grote schare fans. Ik hoop dat dit uiting komt in het topic.

Ik hou het kort, want ik heb nog andere dingen te doen vandaag; het vertellen laat ik over aan onze expert van de week. Hij is hot en cool tegelijk:

http://www.musicmeter.nl/user/33071 !!!!!!

Nina Simone

Angelo

Maankrater is een spannend woord!

Dat lijkt er meer op. Vanavond At Town Hall weer eens uit de kast trekken.

Desondanks ben ik niet van plan om nieuw werk van haar te beluisteren. Het beeld dat ik me nu van haar gevormd heb, volstaat wel. Vind Wild is the Wind eigenlijk stukken beter dan haar debuut.

Niet meedoen aan een week en dan toch lekker sneren.

Terwijl je makkelijk (of op zijn minst) de punkplaat had kunnen checken. Of nog beter: de goed gewaardeerde hiphopplaten.

Aan mij de eer om iets neer te pennen over de artiest van deze week: Eunice Kathleen Waymon, beter bekend als Nina Simone. Geprezen voor haar muziek en in een later stadium voor haar rol als burgerrechten-/mensenrechtenactivist, en hier op de site vooral bekend van het nummer Sinnerman dat de interesse in deze zangeres enigszins deed toenemen. Omdat deze zangeres ongetwijfeld geen introductie zal nodig hebben, leek het me beter om haar biografie in vogelvlucht door te nemen.

Eunice Kathleen Waymond wordt geboren op 21 februari 1933 in Tryon, North Carolina, als zesde in een (arm) gezin van acht kinderen. Ze begon op 3-jarige leeftijd met het bespelen van de piano en gaf op 12-jarige leeftijd haar eerste optreden voor publiek in de locale kerk. Tijdens het optreden zaten haar ouders aanvankelijk op de voorste rij, maar werden later door het bestuur gedwongen een paar rijen naar achteren te verplaatsen omdat ze plaats dienden te maken voor de blanken; Waymond stond erop dat haar ouders weer vooraan plaats mochten nemen, anders weigerde ze op te treden. Naar eigen zeggen was dit een belangrijke gebeurtenis voor haar latere rol als burger-/mensenrechtenactivist.

Na de middelbare school solliciteerde ze bij de Curtis Institute in Philadelphia, maar ze werd geweigerd. Zelf geloofde ze dat ‘t kwam vanwege haar huidskleur, al werden de eerste Afro-Amerikanen al in de jaren ’40 toegelaten. Ze verhuisde uiteindelijk naar New York City alwaar ze ging studeren aan de Julliard School. Om de studie te bekostigen trad ze op in Atlantic City, New Jersey, en in 1954 nam ze voor het eerst de naam “Nina Simone” aan. Nina is afgeleid van niña (= [klein] meisje in het Spaans), een bijnaam dat haar toenmalige vriend haar gaf, en Simone is afgeleid van de naam de Franse actrice Simone Signoret die zag in de C’asque d’or film. Na een paar jaar optreden in nachtclubs tekent ze uiteindelijk bij Bethlehem Records, het label waar ze haar debuut (en klassieker) Little Girl Blue uitbrengt, het begin van een succesvolle carrière.

In de jaren ’50, ’60 en ’70 levert ze talloze albums af, maar in de jaren ’80 trekt ze zich grotendeels terug uit de showbusiness. Ze verhuist naar Zwitserland maar ze voelt zich er niet op haar gemak (ze vond de mensen daar maar kil en afstandelijk), waarnaar ze besluit om naar Nederland te verhuizen. Eerst een tijdje in Amsterdam, naar het schijnt, en vervolgens een paar jaar in Nijmegen. Uiteindelijk vestigt ze zich in Zuid-Frankrijk, Carry-le-Rouet om precies te zijn en dit werd haar eindbestemming. Ze overleed in haar slaap op 21 april 2003, en bereikte de leeftijd van 70 jaar.

Goed, de albumpicks:



1. Nina Simone - In Concert (1964)
Een live-album, haar eerste voor Phillips. Je zou het in eerste instantie niet denken, maar dit is misschien wel de belangrijkste plaat uit haar discografie. Waarom? Dit is het eerste album waar ze in het openbaar naar buiten trad met maatschappelijk kritische teksten. Pirate Jenny, een nummer oorspronkelijk afkomstig uit de Duitse musical “Die Dreigroschenoper”, geeft ze een hele andere betekenis mee, terwijl Old Jim Law een protestsong is voor de wet van Jim Law.

De twee meest bijzondere nummers zijn echter Mississippi Goddam, indertijd geband in vele zuidelijke Staten, en het “luchtige” Go Limp, een liedje waarin een moeder aan haar dochter vertelt dat ze niet lid te worden bij NAAC anders verliest ze haar maagdelijkheid. Qua thematiek best heftig dus maar vooral erg meeslepend. Het meest memorabele moment wordt gecreëerd als Simone de tekst vergeet bij Go Limp en genoodzaakt is te improviseren. Uiteindelijk ontvangt ze een grootste ovatie van het publiek. Verder tref je hier een drietal nummers aan die ook op haar debuut stonden maar wat (mooier en) langer worden uitgesponnen. Deze plaat moet het vooral hebben van de bijzondere voordracht van Simone.



2. Nina Simone - It Is Finished (1974)
Nog een live-plaat. In 1970 vertrok Simone naar Barbados. Omdat ze niet communiceerde met haar toenmalige man Andy Stout (eveneens haar manager en haar financiën beheerder) en haar trouwring achterliet, vermoedde haar man dat Simone hintte naar een scheiding. Toen ze enige tijd terugkeerde naar de States hing er een arrestatiebevel boven haar hoofd omdat zij (= haar man) de rekeningen niet had betaald. Om niet te hoeven worden voorgeleid keerde ze weer terug naar Barbados, begon een relatie met de minister-president Errol Barrow, en toen die relatie op de klippen liep verbleef ze enige tijd -op aanraden van haar vriendin Miriam Makeba- in Liberia. Ergens tussen die roerige periode verscheen haar laatste plaat voor RCA, It Is Finished. Een plaat waarbij vooral de instrumentatie erg mooi is, en er een soort van broeierige/warme sfeer wordt neergezet (dat laatste zorgt ervoor dat deze uitvoeringen misschien nog wel mooier zijn dan de originele studio-opnamen). Daarom zeker het proberen waard!



3. Nina Simone - Fodder on My Wings (1982)
In de jaren ’80 was Simone eigenlijk niet meer actief in de industrie. Toch levert ze nog wel een onderschatte plaat af. Eigenlijk is dit album een mix van allerlei stijlen, en is de jazz waar ze bekend om staat wat minder goed waarneembaar hier. De titeltrack is een absoluut juweeltje (één van haar beste nummers), die werd later nog gecoverd door Vic Chesnutt. Verder kent dit album ook een prachtig nummer over haar ongemakkelijke verblijf is Zwitserland, Le Peuple en Suisse; hier is de jazz wel weer goed te horen, sterker nog, misschien is dit haar meest pure jazzy nummer. Voor de verandering staat dit album van haar in het teken van vrolijkheid. Zo sluit ze met het openingsnummer het jaar 1981 af, en vertelt ze in Liberian Calypso hoe ze in Liberia een intens moment van geluk beleefde toen ze in de late uurtjes in een nachtclub urenlang naakt op tafel danste (waargebeurd verhaal!). Overigens kom je op dit album zo nu en dan ook Afrikaanse ritmes tegen en dat maakt het natuurlijk extra noemenswaardig! Deze plaat had even de tijd nodig omdat het een beetje een buitenbeentje is qua geluid, maar inmiddels beschouw ik het als één (van haar vele) toppers.

Bonus:


4. Nina Simone - Remixed and Reimagined (2006)
Cultuurbarbaren of creatievelingen? Velen zullen er niet aan moeten denken: nummers van Nina Simone bewerkt tot dance-, elektronisch- en loungeachtige nummers. Toch klinkt het (ondanks het relatief lage gemiddelde hier op de site) behoorlijk goed. Al Simone’s opnamen blijken tijdloos te zijn, maar dit project toont vooral aan dat haar stem tijdloos is. Die past moeiteloos bij (hedendaagse) genres waarvan je zou verwachten dat ze totaal niet bij Simone passen. Toegegeven: je zult op zijn minst wel een beetje affiniteit moeten hebben met de voornoemde genres, anders houdt het inderdaad snel op. Voorproefje van één van de albumtracks:




--

Het moge duidelijk te zijn dat ik deze albums heb uitgekozen juist omdat ze vaak onderbelicht blijven. Kennismaken met de artieste Nina Simone doe je waarschijnlijk toch het beste met albums als Pastel Blues, Wild is the Wind, Nina Simone Sings the Blues en niet te vergeten Little Girl Blue, al durf ik gerust te stellen dat op ieder album wel iets moois te ontdekken valt.

Tot zover mijn inbreng voor Nina Simone (het is een wellicht iets te veel tekst geworden, maar inkorten was vrijwel niet mogelijk).

Mooi gedaan Angelo. Ik ga eerst maar eens de bekende albums opzetten die het goed doen op MuMe. Daarna ga ik aan je tips beginnen.

Gek genoeg heb ik nog nooit een plaat van Nina Simone in haar geheel beluisterd, terwijl losse nummers van haar mij toch wel aanspreken.

Hetzelfde hier, Rob. Ik heb al een aantal prachtige nummers van Nina Simone gehoord dus het wordt tijd om eens albums te gaan beluisteren. Als er tenminste ruimte is deze week want ik weet nog niet zeker of de nieuwe Deftones mijn cd-speler gaat verlaten deze week.

Mooie keuze.

Vorig jaar heb ik Sinnerman ontdekt en laatst Ain't Got Life. Dat laatste nummer kende ik natuurlijk al jaren, maar pas nu voel ik het aan zoals het bedoeld is. Heb wel zin om eens wat meer van haar te gaan luisteren.

Mooi verhaal Angelo!
Ondanks dat ik een redelijke collectie cd's van Nina Simone in de kast heb staan, ken ik de door jou aangehaalde albums niet. Maar ze heeft natuurlijk ook een erg uitgebreid oeuvre, genoeg moois te ontdekken dus .

Wat til je toch weer zwaar aan één enkel regeltje. Ik heb meer met Nina Simone, that's all. Heb verder een hekel aan punk, geen interesse in die artiest en een drukke week gehad waarin ik mijn tijd beter kon besteden. Ik voel ook geen enkele verplichting om 'op zijn minst' een album te beluisteren, alleen maar omdat er nu eenmaal een topic is.

Nina Simone! Dit komt perfect uit. Toevallig beluister ik de laatste tijd Wild is the Wind vaak, een geweldig album, dus is dit een mooi moment om wat meer te gaan ontdekken

Leuk topic. Van El-P had ik nog nooit gehoord, heb een poging gewaagd, maar nog niet onder de indruk. Ik zit ook een beetje vol met hiphop die direct goed klinkt, luister nu JJ Doom en de nieuwe Kendrick Lamar.

Er zijn ook gitaren te horen in Opeth en Orchid. Dat maakt het nog niet Chevy-proof.

Ik had gewoon geen tijd/zin, geen idee of El-P wel/niet wat voor mij is. Ik zal ook toegeven geen enkel bericht gelezen te hebben waardoor ik echt nieuwsgierig ben geworden.

On: Nina Simone ben ik benieuwd naar, maar weet niet hoeveel ik zal gaan luisteren. Pastel Blues staat al een tijdje op de longlist, niet in 't minst vanwege Sinnerman.

We houden je in de gaten, Chef.

Zo, ik heb nu voor het eerst een volledig album van Nina Simone opgezet: Wild is the Wind. Hier kende ik het merendeel eigenlijk al van dus het verbaasde me niks dat ik het goed zou waarderen. Ik geef de plaat een ruime 4*, ben benieuwd of de rest van Nina Simone mij ook zo kan boeien. Door naar Pastel Blues!

Mooie bijdrage van Angelo, mooi voornemen van R&P!

Ik ga, denk ik, vooral in het weekend platen van Nina Simone beluisteren. Ken al één en ander, ga daar ook mee beginnen, en hopelijk nog enkele pareltjes ontdekken.