Tot nu toe ken ik van Nina alleen een paar losse nummers. Mooi moment om daar verandering in te brengen! Ik ben vooral benieuwd naar die In Concert-plaat. Die ga ik dus zéker beluisteren, misschien volgt er later meer

Overigens is Nina Simone zo’n beetje de enige artiest waarvan de live-albums veelal beter zijn dan de studio-albums. Een oorzaak kan zijn dat haar stem misschien niet echt mooi is (ze zingt ook niet altijd even zuiver en heeft een unieke kleurklank waarvan je moet houden), maar bij de live-optredens voel je de intensiteit/de boodschap van haar muziek des te meer, terwijl dat bij de studioversies misschien wat minder goed overkomt. Ik ken volgens mij ook geen andere artiest die zoveel live-albums heeft uitgebracht als Simone.

Zelf vind ik haar klassiekers Wild is the Wind en Pastel Blues overigens prima platen, maar op de één of andere manier zijn er toch zeker een stuk of zeven a acht albums die ik nog beter vind (misschien omdat die twee voornoemde albums vrij “veilige” albums in hun soort zijn - je kan er weinig op tegen hebben). Dan is een album als Fodder in my Wings voor haar doen toch een stuk alternatiever, neem de (haast psychedelische) titeltrack met dat eigenaardige maar fascinerende intro :

Hier trouwens even mijn top 5 Nina Simone-samples:

1. Brother Ali - Uncle Sam Goddamn (Mississippi Goddam)
2. Massive Attack - Paradise Circus (See-Line Woman)
3. Talib Kweli - Get By (Sinnerman)
4. Mood - Karma (Don't Let Me Be Misunderstood)
5. Jay-Z & Kanye West - New Day (Feeling Good)

Toevallig heb ik kort geleden de autobiografie van Nina Simone gelezen, en een aantal dingen van haar beluisterd. Wellicht dat ik nog wat post hier deze week, alleen ik heb het de laatste paar maanden ramdruk met een verhuizing, dit zal nog wel enkele weken duren helaas (vandaar dat ik de El-P week even heb gelaten voor wat het is, om maar aan te geven dat het laatste geen reflectie was op de artiest van vorige week, of op de uitermate sexy experts van de week).

Leuk dat je het relatief onbekende Fodder on my wings noemt, Angelo! Ik ben geen autoriteit wat betreft Nina Simone, maar dat vind ik misschien wel haar beste album. Prachtige afbeelding trouwens als achtergrond in dat youtube filmpje: Gustav Klimts "Musik".

Het kost me altijd wel enige moeite om muziek van Simone op te zetten. Haar stem is erg androgyn (misschien zelfs wel mannelijk). Ik heb daar geen problemen mee, maar ik heb er lang niet altijd zin in. Ik weet niet echt hoe dat komt.

Heb vorig jaar de dvd van Montreux Jazz Festival gezien en die vond ik erg tegenvallend. Ze maakte een hele verdwaasde indruk. Ze was er mentaal echt niet helemaal bij. Het hele concert loopt ook niet lekker, er klopt gewoon iets niet. At Town Hall is dan, zoals gezegd, het andere uiterste.

Ik moet toegeven dat ik aanvankelijk vooral erg moest wennen aan de koerswijziging. Het openingsnummer is bijvoorbeeld heel vrolijk, zo niet-Nina Simone dus, al besefte ik later dat het nummer vast een soort therapeutische werking voor haar moet hebben gehad en dat ze met een schone lei het nieuwe jaar in wilde gaan. Dat terwijl het nummer Stop (waarin ze haar afkeer voor het nummer Send in the Clowns bezingt) verschrikkelijk vond. Later zag ik het meer als een artistieke vrijheid van haar kant, waardoor ik het nummer nu wél weet te waarderen. Inmiddels hoort dat album wat mij betreft thuis in een top 5 van haar beste albums.

Ik weet niet welk concert je hebt gezien (ze trad daar op in de jaren ’70, ’80 en ’90), maar ik kan me dat goed voorstellen. In de jaren ’70 ontwikkelde ze langzamerhand een bipolaire stoornis, die ergens in het begin van de jaren ’80 werd vastgesteld. Die ziekte zorgde ervoor dat ze vaak nogal een verwarde indruk maakte en naar buiten toe steeds extremistischer werd. Zo vond ze i.t.t. bijvoorbeeld Martin Luther King dat de Afro-Amerikanen letterlijk moesten vechten voor gelijkheid (en dat geweld daar aan te pas moest komen). Ze vertelde ook dat ze hoopte dat de VS opgesplitst zou worden in gescheiden Staten voor de blanken en de zwarten.

Toch intrigeert me dat ook wel; Simone was als het ware een open boek voor de buitenwereld. Ze zei altijd wat ze dacht en had om het maar even plat uit te drukken schijt aan alles. Er zijn bijzonder weinig grootheden die zo expliciet vertellen wat er in hun hoofd omgaat. Dat maakt(e) haar uniek.

Haar visies e.d. omschreef ze ook in haar boek, I Put a Spell on You dat in 1992 verscheen, die ze samen met de Britse schrijver Stephen Cleary optekende in Amsterdam. Volgend jaar moet er btw een verfilming van haar leven uitkomen met actrice Zoe Saldana die de rol van Simone op zich neemt.

Top Angelo! Fodder On My Wings zal deze week ook langskomen, je andere favorieten ws. ook wel.

Leuk, Rob! Zal er ook eens voor gaan zitten deze week.

Kijk, dat is leuke info! Ik ben er vrij zeker van dat het om het concert in 1976 ging.

Interessante invalshoek, de live-albums, lijken mij zeker het checken waard! It Is Finished ken ik en dat is alvast een prachtige aanvulling op haar studiowerk (waar ik ook nog bijlange niet door ben). De nummers worden gestript van al het orchestrale, vaak blijft niet meer over dan tot de essentie gestripte percussie en dat werkt gewoon voor Simone. Inderdaad omdat haar scheve vocale momenten even goed klinken als haar rake noten! Funkier Than a Mosquito's Tweeter en Obeah Woman zijn daarin toch wel twee absolute topprestaties die gemakkelijk tot haar beste werk horen! Eens kijken welke (live)albums ik de komende tijd tot mij kan nemen (In Concert alvast)...

En na drie geijkte Nina Simone-platen gecheckt te hebben (Wild is the Wind, Pastel Blues en Little Girl Blue) is het nu tijd voor Nina Simone in Concert (1964). Ik ben benieuwd. Wild is the Wind en Pastel Blues bevielen mij erg goed, Little Girl Blue vond ik iets tammer maar nog altijd sterk.

Van In Concert verwacht ik dan weer erg veel. Live is mevrouw natuurlijk geweldig en op deze plaat staat Mississippi Goddam.

Vandaag is het dan tijd voor de nummer 2 van Angelo zijn tips: Nina Simone - It Is Finished (1974). Ik kijk er naar uit, Mr. Bojangles staat op deze liveplaat dus het kan bijna niet misgaan. Qua tracktitels spreekt deze plaat sowieso heel erg aan. Dambala en Funkier Than a Mosquito Tweeter doen vermoeden dat we Wereld- en funkinvloeden kunnen verwachten.

Fodder en een aantal live-albums nog niet gehoord, maar sinds de ontdekking van Sinnerman eind vorig jaar in de ladder ben ik wel een groot deel van haar oeuvre doorgelopen 't afgelopen jaar (teller staat nu op 16 platen zie ik). Fantastische artieste.

Ze heeft voor mij overigens ook de deur naar soul definitief geopend, een genre waar ik hiervoor vrijwel geen aandacht aan heb geschonken (eigenlijk zo'n beetje het laatste genre waar ik nog geen klik mee had).

Favoriete nummer naast Sinnerman: He Needs Me, wat een pracht.

Helaas heb ik in het weekend weer nauwelijks tijd om iets van Nina Simone te beluisteren, morgen probeer ik nog Sings the Blues en dan zit mijn Nina Simone-week er weer op.

Ik heb gisteren 'It Is Finished' beluisterd, alwaar ik hier Angelo's informatie graag wil uitbreiden, als ik daarvoor toestemming van 'm heb..

Op 'It Is Finished' zijn heel veel invloeden van Exuma terug te vinden, wiens muziek ik ook prachtig vind.. Hij leverde een album af in 1970 s/f (tip!), die eigenlijk enig in zijn soort is gebleven, vrijwel niets klinkt in mijn oren gelijkend (Dr. John's Gris Gris wellicht) Afijn, wat mij betreft een heel bijzonder album, en dat vond Nina Simone klaarblijkelijk ook. Ze is flink door 'm geïnspireerd op 'It Is Finished', en dat is terug te horen (en ook erg leuk om terug te horen) Hierop ook bevestiging in het verhaal van Angelo, alwaar ze naar Barbados trok - toevallig ook de woonplaats van, jawel, Exuma.

Allereerst al met het prachtige 'Dambala', een bloedmooi lied, waarin over de Voodoo-god 'Damballa' gezongen wordt, god van de lucht, en schepper van al het leven. Lekker religieus, dus. Mooie versie, alhoewel ik die van Exuma nog wel prefereer. Ook bij de afsluiter 'Obeah Woman' (en hierin de verwijzing naar 'Exuma, the Obeah Man', de opener van het album van Exuma) zingt ze een lied dat in alle manieren hierop duidt: 'Exuma, you hear (...) Yes, I'm the Obeah woman - etc.

Toch wel heel erg leuk allemaal, vond ik zo

Gisteren ook nog 'At Town Hall' beluisterd. Mooi live-album, alhoewel best bizar van die ingemixte live versies (klik naar post Angelo) die er klaarblijkelijk zijn 'ingeslopen'.. Toch niet per se nodig, dat kan Nina Simone toch ook heus wel live zelf doen? De rest van de liederen zijn immers prachtig.. De opener alleen al..

Dat album van Exuma is geweldig, sjek het uit mensen! Als Nina Simone zich erdoor heeft laten inspireren zal ik het album waarop dat gebeurd is zeker eens een luisterbeurt gunnen

- true story, bro.

Vandaag 'Fodder on my Wings' maar 'ns beluisteren..

Gisteren dus trouw 'Fodder On My Wings' beluisterd, maar die beviel me wat minder dan haar andere platen, helaas. Ook 'Nina Simone Sings the Blues' kwam voorbij, die vond ik dan wel weer fijn. Toch een minder sterk dagje dan de dagen ervoor. Ze ontroert niet overal zo als op Pastel Blues of Wild is the Wind. Fair: op Fodder On My Wings is dat misschien niet haar doel, toch heb ik haar muziek liever op die manier..

Vandaag ook nog een paar plaatjes draaien, en dan heb ik er een leuk weekje opzitten

Wild is the Wind viel me wat tegen eigenlijk, vooral de 2de helft.

Snap het wel, ik vind zelf de eerste helft ook mooier. - toch staan er prachtige nummers op.

Zo, deze week enkele plaatjes gedraaid van Nina Simone, 'Wild is the Wind' is geloof ik m'n favoriet. Maar daarnaast heeft ze nog wel veel andere goeie platen. Vandaag 'Here Comes the Sun' gedraaid, waarop ze o.a. een eigen versie van 'Here Comes the Sun' ten beste geeft, maar ook 'Just Like a Woman' en 'Mr. Bojangles'. Gaat dat luisteren!

Vanavond nog wat livewerk beluisteren. De nieuwe artiest van de week ga ik deze avond ook nog bekendmaken; het kwam onze expert het beste uit om vanavond al een stuk te plaatsen. Maar men mag het ook nog over Nina hebben, natuurlijk.

Jawel, dames en heren, het is weer tijd voor een nieuwe artiest van de week! Deze keer iets vroeger aangekondigd dan gewoonlijk, maar het is ook al 'ns later dan gewoonlijk aangekondigd, dus dat mag geen probleem vormen. Na een week Nina Simone gaan we een heel andere kant op, namelijk die van de experimentele rockmuziek. Want dat kan men wel zeggen van Sonic Youth.




Deze band, met als bekendste leden Thurston Moore en Kim Gordon, werd in 1981 in het leven geroepen, en bracht in 30 jaar 17 platen uit (waarvan 1 onder de naam Ciccone Youth), en nog een resem EP's. Stilzitten was er dus nooit echt bij. Toch heeft de band heel wat moeilijkheden gekend in zijn bestaan, maar welke band kent die niet?

Enfin, om een lang verhaal kort te houden: itchy is expert van de week, hij zal enige (of een pak) duiding geven.

Enjoy!

PS: laat onderstaand nummer alvast een aanrader van mijn kant zijn!

Kutband

Eens zien of ik me ertoe kan zetten om wat van ze te beluisteren. Ken Sonic Youth wel een beetje, maar niet heel erg goed. Een paar jaar geleden nam ik me al voor om daar eens verandering in te brengen, maar het komt er eigenlijk nooit van.

Die vrouw hierboven is in ieder geval al de slechtste vocalist die ik dit jaar heb gehoord. Verschrikkelijk zeg. Probeert ze zo vals mogelijk te zingen?

Sonic Youth, een band die ik echt (goed) moet leren bekennen. Ik beloof net zo plechtig als bij Nina Simone wat te proberen.

Nou, geen liefhebber maar ik zal toch maar een plaatje van ze opzetten deze week. Nu ik hier toch ben. Misschien valt het nog mee ook.

Sonic Youth!

Daar wil nog meer platen van gaan beluisteren. Van Nina Simone heb ik niks kunnen beluisteren, dat komt later nog.

Eén van de beste bands allertijden. Ik doe zeker mee.

Bij Nina heb ik het bij één album dat ik nog niet kende gehouden, haar debuut. En dat beviel wel.

Nu ja, dissonanten zijn Sonic Youth nou niet erg vreemd..

In elk geval: er zijn genoeg platen met liedjes, die prima te doen zijn voor haters van dissonanten, mooie melodietjes zo hier en daar. Nu zal itchy daar wel het een en ander over gaan zeggen - maar ik denk dan aan 'Goo'. Die zou ik aanraden voor de weinig enthousiaste chevy's en robbers onder ons.. - maar wacht vooral de tips van itchy af. In elk geval leuk dat jullie trouw blijven!