http://img33.imageshack.us/img33/4293/2ijp.jpg

Bob Dylan


- Dit album heb ik ergens midden jaren negentig gekocht. Aanvankelijk was ik er erg enthousiast over, later wat minder. Zoals ik al eens schreef in het topic van Cabeza (52 essentiële klassiekers) gaan de lange verhalende nummers mij vaak vervelen. Soms werkt deze aanpak wel, zoals voor Like a Rolling Stone en Ballad of a Thin Man. Andere nummers vind ik maar doorsnee saaie folkblues. En al voegt de unieke stem van Dylan meestal iets toe, soms vind ik ze irritant worden.
Ik heb er deze keer ook de teksten eens bijgenomen in de veronderstelling dat daar de meerwaarde te vinden zou zijn, maar ook dat is lang niet altijd het geval.
Highway 61 Revisited is voor mij niet zo geniaal als het algemeen wordt voorgesteld. Eerder een wat wisselvallig album met enkele geniale momenten. Wel een van Dylan's beste.

- 4,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 8 (reeds in bezit)

http://img703.imageshack.us/img703/6994/j8gs.jpg

59. The Who - My Generation (1965)

Bij het verschijnen van dit debuut verkeerde The Who in een identiteitscrisis. Ze hadden een geflopte single uitgebracht, zagen verschillende bandleden komen en gaan, wisselde drie keer van naam en werden uitgebuit door oude haaien in de muziekindustrie.
De toenmalige bezetting, bestaande uit Daltrey, Entwistle, Moon en Townshend, besefte dus dat het met My Generation moest gebeuren. En zo geschiedde. Muzikaal zou de band nog veel groeien maar de rauwheid van het debuut was ongeëvenaard en daarom een mijlpaal.
Productietechnisch was het zijn tijd ook vooruit. Mede door de verdiensten van Shel Talmy, de producer van The Kinks. Nummers als The Kids Are Alright en My Generation werden het lijflied van vele jongeren doordat de kwellingen van de jeugd er zo treffend in weergegeven werden.

http://img198.imageshack.us/img198/8510/mgbn.jpg

The Who


- Met dit album van The Who kan ik zo stilaan besluiten dat het er tot 1965 allemaal nog erg rustig en braaf aan toe ging in de pop- en rockmuziekwereld. Tenzij je een schoonmoeder bent uit die tijd klinkt de muziek van The Who niet bepaald schokkend en dat toont ook hoe relatief evoluties in pop/rock zijn denk ik.
Maar hier en daar komt men toch pittig uit de hoek. Zoals in het bluesnummer I'm a Man en in de instrumentale afsluiter The Ox. Daaruit is toch duidelijk dat de jongens van The Who wat gevaarlijker (en lelijker) zijn dan The Beatles.
Leuk om eens kennis te maken met My Generation, maar mijn generatie is het niet en mijn lijflied is hier dus niet te vinden.

- 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 8 (reeds in bezit)

http://img853.imageshack.us/img853/605/dq04.jpg

60. The Beatles - Revolver (1966)

"Ik wil geen deuntjes meer schrijven waarvan mensen kunnen zeggen dat ze die eerder gehoord hebben". Woorden van McCartney over Revolver. Ten tijde van dit album waren The Beatles inmiddels vol zelfvertrouwen. De kunstzinnige zwartwit hoes met een pentekening en collage van Klaus Voorman straalt dat ook uit. Revolver was revolutionair en dus beïnvloedend. Het ritme van Got to Get You into My Life werd door Earth Wind and Fire naar de dansvloer gebracht, The Jam kopieerde Taxman en The Chemical Brothers maakten carrière dankzij Tomorrow Never Knows.
Het album wordt vaak ook gezien als het einde van The Beatles, omdat McCartney en Lennon voor het laatst samen schreven, hun laatst betaalde optreden deden en Harrison vol verwijt zat.
De kwaliteit van Revolver staat nog steeds als een huis, met als toonbeeld de unieke en enige single Yellow Submarine/Eleanor Rigby, respectievelijk een tijdloos kinderliedje en een beklijvende treurzang, net als het hele album briljant in zijn eenvoud.

Toch wel een prima album van The Who (****).
Inderdaad wel nog heel braaf, maar het was ook 1965.
Prima album, ook zagen die jongens er nog niet echt wilder of gevaarlijker uit in vergelijk met The Beatles.
De humor tijdens interviews was vrijwel gelijk, de zelfde mediatrainer?

edit: Revolver

Ze wilden allemaal The Beatles zijn denk ik.

Die knipoog kan je wel weglaten denk ik, er zit een hoop waarheid in die zin .

Ik dacht bij die knipoog aan waarom ze allemaal The Beatles wilden zijn. Iets met gillende meiden.

http://img826.imageshack.us/img826/3902/7vd5.jpg

The Beatles


- Net als Rubber Soul vind ik dit album te wisselvallig om als grote klassieker door te gaan. Maar gelukkig staan er meer sterkere nummers op en zijn die ook nog beter. Vooral het begin van de a-kant is erg goed. Love to You vind ik net wat minder maar het houdt de variatie er goed in en de overige nummers tot het gele subgedrocht eraan komt zijn heerlijk luistervoer. De b-kant is een pakje minder. Veelal inspiratieloze flauwe liedjes. Enkel For No One en de twee laatste nummers vallen nog in positieve zin op. Daarmee valt voor mij de balans toch positief uit voor Revolver, dat ik op krassend vinyl heb, in mono. Krap vier sterren kan er wel van af.

- 4*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 9 (reeds in bezit)

http://img707.imageshack.us/img707/7592/44c6.jpg

61. The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Brian Wilson was fan van de Beatles en zwaar onder de indruk van Rubber Soul, een album waarvan volgens hem elk aspect artistiek interessant en inspirerend was. Competitief zijnde wilde hij het met Pet Sounds nog overtreffen. De albumtitel verwijst niet enkel naar de dieren op de hoes, maar 'pet' kan ook favoriet betekenen. En een overvloed van die favoriete geluiden heeft Wilson hier in zijn muziek gestoken, waaronder dat van een fietsbel. De prachtige complexe nummers met doordachte teksten gezongen in verfijnde harmoniezang, begeleid met blazers en uitgebreide percussie, melodieus gevoelig en emotioneel diepgaand, stijgen boven het popgenre uit. Wilson was in zijn opzet geslaagd, volgens vele muziekcritici en - liefhebbers.
De Beatles hadden bijna gelijktijdig hun album Revolver op de wereld afgevuurd en reageerden op Pet Sounds een jaartje later met het veelzijdige Sgt. Pepper's.

En toch vind ik de Smile liedjes mooier , ik heb hier **** voor staan en dat is wat mij betreft de max,
Vele vinden dit echter wel de top.

Ik vind Smile ook goed maar een beetje té gezocht. En bij die opname uit 2004 is de sixties charme toch minder aanwezig. Pet Sounds blijft veruit mijn favoriete album van deze band.

http://img24.imageshack.us/img24/5444/pej2.jpg

The Beach Boys


Ergens midden jaren negentig waren de Beach Boys voor mij dat bandje met niet onaardige surfnummertjes, maar nooit gedacht dat ik sommige van hun albums in huis zou halen. Steeds vaker las ik echter van door mij gewaardeerde artiesten dat ze Pet Sounds geweldig vonden en dus was mijn nieuwsgierigheid in die mate gewekt dat ik het album op cd kocht.

En eigenlijk was dat wel meteen een meevaller. Ik vond het niet onmiddellijk heel fantastisch maar de charme van de muziek bleek toch onweerstaanbaar te zijn. Intussen behoren de nummers tot mijn lievelingsgeluiden en die blijven zich door de jaren heen almaar dieper in mijn hart nestelen.

Pet Sounds heeft iets ongrijpbaars blijkbaar. Zoals eindeloze variaties van licht op de vele facetten van een briljant vallen biedt elke beluistering weer nieuwe gevoelssensaties. Toen in Cabeza's topic van 'essentiële klassiekers' dit album voorbijkwam zag ik voor het eerst 5 sterretjes twinkelen en daar ben ik nog lang niet op uitgekeken. Tijdens deze luistersessie van '1001 albums' werd ik in het bijzonder getroffen door de twee filmische instrumentaaltjes.

Tot hiertoe voor mij het enige popalbum in deze lijst dat zich kan meten met de twee grote jazzklassiekers, Kind of Blue en A Love Supreme.

- 5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 10 (reeds in bezit)

Bedoel jij dan dat Revolver en Highway 61 nog een stuk beter zijn dan die jazz plaatjes

Pet Sounds

Zie mijn berichten bij die albums.

http://img836.imageshack.us/img836/8199/u75l.jpg

62. Fred Neil - Fred Neil (1966)

Fred Neil slaagde er met een korte loopbaan in toch een sleutelfiguur te worden. Tot onvrede van de puristen gebruikte hij akoestische en electrische instrumenten door elkaar en maakte zo de overgang van folk naar folkrock; dit wat zijn debuut betreft. Op deze opvolger gaat het nog verder met een vernieuwende synthese van folk, rock en jazz.
Het nummer Everybody's Talkin werd gecoverd door Harry Nilsson die er een wereldhit mee scoorde toen het in de film Midnight Cowboy werd gebruikt. Tim Buckley coverde dan weer The Dolphins.
Het album kent genoeg variatie, met zwarte humor in het funky That's the Bag en het exotisch progressieve slotnummer Cynicrustpetefredjohn Raga. Een belangrijk album, onmisbaar voor singer-songwriters.

Tot nu toe onbemind hier... want, (nog) onbekend

Mij was Fred Neil ook onbekend. Altijd leuk om via dit boek nieuwe namen te leren kennen.

Het nummer Everybody's Talkin uit de film Midnight Cowboy kende ik natuurlijk wel.

http://imageshack.com/a/img34/3349/7ifg.jpg

Fred Neil


Dat Fred Neil een klassebak is straalt onmiddellijk van de muziek af. Hij weet er vooral een sterk indringende sfeer mee neer te zetten waar je niet omheen kan.

Maar waar ik persoonlijk ook niet omheen kan is mijn persoonlijke smaak en sommige donkere zware stemmen gaan mij na aanvankelijk te bekoren snel irriteren en zelfs deprimeren. Andere voorbeelden zijn de baritons van Johnny Cash en Leonard Cohen. Die mannen kunnen nogal zagen. En Fred Neil ook dus.

Een minder zwaarwichtig minpunt is het nummer Cynicrustpetefredjohnraga. Wat een gedrocht. Maar ook dat zal wel aan mij liggen want ik heb een hekel aan Indische raga's. Richtingloos jengelt dat maar door en dat is niet mijn kopje thee.

Desalniettemin, om dat prachtige woord nog eens te gebruiken, was het een waardevolle kennismaking. Ik hoor nu waar Tim Buckley veel mosterd vandaan heeft gehaald en de originele versie van Everybody's Talkin' weer eens horen was leuk, zeker nu ik de tekst er had bijgenomen.


- 3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 10 (reeds in bezit)

http://imageshack.com/a/img198/7188/ho5f.jpg

63. The Byrds - Fifth Dimension (1966)

Ironisch genoeg leverde The Byrds hun beste werk toen hun populariteit achteruit ging. Binnen de band veroorzaakte dit ook de nodige spanningen met als gevolg dat Gene Clark opstapte waardoor David Crosby en Roger McGuinn gedwongen werden hun eigen weg te gaan.
Zoals de albumtitel al doet vermoeden is de muziek een beetje zweverig en die ijle hoogten zijn psychedelisch en impressionistisch. De overdaad aan muziek van Ravi Shanker en John Coltrane in de toerbus inspireerden McGuinn om vormvrij te soleren, dit alles in goede banen geleid door de donderende bas van Hillman en de knallende drumpartijen van Clarke.
Door de vele genres waaruit wordt geput is het een wat onevenwichtig album dat ook opvulsel bevat, maar kom op... (En dan volgt in het boek iets dat geen argument is.) ...en het beste moest nog komen.

http://imagizer.imageshack.us/v2/800x600q90/545/irfb.jpg

The Byrds


- Op dit album enige verbetering tegenover het debuut, maar een grote fan ben ik nog niet geworden. De muziek klinkt in mijn oren bijna als een parodie op de hippiemuziek uit die tijd. Hooguit leuk om een keer per jaar, met de broeders en zusters in een kring gezeten bij de stal, te draaien als het kerstmis is. Vrede zij met u.

- 3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 10 (reeds in bezit)

64. Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Met Blonde on Blonde stelde Bob Dylan het eerste meesterwerk voor in een nieuw genre. Tevens het eerste dubbelalbum in de wereld van de rockmuziek. Dat bood ruim plaats voor Dylan's scherpe observaties, die middels surrealistische poëzie in teksten werden gegoten.
De muziek varieert daarbij van pure rock tot slepende blues en melancholieke liefdesliedjes. Als creatief vernieuwer bewoog Dylan zich in deze dagen zo snel dat hij nauwelijks te volgen was. De onscherpe foto op de hoes beeldt dat treffend uit.

Persoonlijk niet mijn favoriete plaat van Robert Zimmerman, maar inderdaad 1 van de meest monumentale releases van de afgelopen 50 jaar.
Zou eerlijk gezegd niet weten wat voor sneeuwvlok ik zelf nog zou moeten toevoegen aan de al niet te stoppen lawine die Blonde On Blonde heet.

Daarom hierbij een link naar een aardig artikel over het album.

Mooi artikel. Een stapel cd's van Dylan heb ik nooit gekregen van mijn vader en tussen zijn lp's was ook geen Dylan te vinden. Ik ging er op eigen initiatief naar luisteren toen ik begin twintig was. Maar anders dan bij veel andere muziek uit die tijd ervaar ik geen onbestemde nostalgie bij Blonde on Blonde. Ik vind het nogal tijdloos klinken, terwijl ik niet zeker ben of dat een pluspunt is in dit geval.

Voor Bob heeft Bob toch ook wel meesterwerken gemaakt en die staan ook in het boek.
H61 vind ik ook iets mooier.

http://imagizer.imageshack.us/v2/800x600q90/31/8ru2.jpg

Bob Dylan


- Normaal zou je denken dat een klassieker als Blonde on Blonde met de jaren nog beter wordt, maar dat gaat bij mij niet op. En nadat Highway 61 hier voorbij is gekomen moet ik vaststellen dat die toch wat beter is.
Dat album heeft toch op zijn minst nog die geniale opener Like a Rolling Stone. Maar ook in Ballad of a Thin Man zit een felheid die ik hier in het geheel mis. Het lijkt wel of Bob en zijn band vanaf het begin stoned zijn en de plaat zo vol spelen.
Voor de verandering heb ik de teksten er ook eens bijgenomen maar daarin vond ik weinig of geen meerwaarde. Het viel me alleen meer op dat Bob Dylan's stem me hier wel gaat irriteren. Hij was hier 25 jaar maar klinkt echt als een oude verbitterde zeur.
Kortom, ik hoor er niet het meesterwerk in dat het voor velen is. Waarschijnlijk draai ik het pas weer als het nog eens in een af te werken lijstje passeert.

- 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 10 (reeds in bezit)

Tja , wat Stalin zegt.

http://imagizer.imageshack.us/v2/800x600q90/854/ti75.jpg

65. Monks - Black Monk Time (1966)

De reputatie die The Monks hebben berust vooral op de verdiensten van dit album, dat als het eerste punkalbum kan doorgaan. Maar misschien omschrijft avant-garde garage rock hun muziek beter.
De bandleden, vijf Amerikaanse ex-militairen, droegen pijen en hadden kaalgeschoren hoofden. Ze verbleven in Duitsland en daarbuiten hebben ze nooit opgetreden.
Black Monk Time is afwisselend rauw, grappig en buitensporig. De instrumenten, waaronder een orgel en electische banjo, worden boos maar nauwkeurig bespeeld om alzo van de muziek een ode aan de chaos te maken. Er wordt ook verwezen naar Duitse folkmuziek.
Begeleid met de woorden op de hoes: 'The monks believe in nothing', wordt de woede vakkundig in een klein halfuur samengebald.

Over Blonde on Blonde: wat Kronos zegt. x3...
(ik krijg het met de beste wil niet uitgeluisterd)
Gelukkig ook toch weer een ontdekking tussendoor: Fred Neil! Schitterend! Met momenten kom ik er gewoonweg niet uit hoeveel gitaren alle kanten uitzwerven, en toch een duidelijke song afbakenen. En die stem en ook de mondharmonica, wat een aangenaame klank in tegenstelling tot dat gekras op Blonde on Blonde!