Zo, even bijgelezen. Leuke stukken van Bakema

En nu al veelzijdig, van Santana naar Prince naar Newcleus. En leuke weetjes ook.

Ik had nog nooit van Newcleus gehoord, maar je hebt me wel benieuwd gemaakt. Soortgelijke dingen (Jonzun Crew) ken ik wel en vind ik erg leuk. En Celestial Annihilation is mijn favoriete nummer van Unkle...

Ben benieuwd naar wat er nog komen gaat.

Ik heb hier nog nooit van gehoord, maar ik ben eigenlijk wel benieuwd. Ga het eens proberen, je hoort nog van me bij het album

Leuk stuk weer, het enthousiasme spat ervan af

Leuke reacties allemaal, dank.

En Herman, dan moet je het nummer "Let's jam" hebben.....dan hoor je waar Shadow de mosterd gehaald heeft. Geinig dat jij dan nu Newcleus leert kennen. Ik wist niet wat ik hoorde toen ik voor het eerst die Unkle cd luisterde....deja vu. Ik zat toen alweer jaren met mijn hoofd in de (hard)rock, maar las over het project Unkle en de namen uit de rockwereld die er op meededen en zodoende ben ik die muziek gaan zoeken en was meteen verkocht, wat een wereldpaat dat Psyence fiction. En dan al luisterend Celestial annihilation horen en denken "verrek, dat ken ik toch?"

Yep, Bakema vliegt er meteen stevig in. Hier geen jeugdzondes blijkbaar, maar wat wil je met een pa die Santana cadeau doet.... .
De plaatsing en omschreven beleving van de albums in de persoonlijke levensfeer van de gebruiker in de betreffende tijd is toch de sterkste troef van dit topic, en ook Bakema weet dat hier weer zeer mooi uit te spelen. Chapeau!
Zo is Purple Rain zo'n "klassieker" waar ik nooit, en nog steeds niet, wild van ben geworden, maar in een persoonlijke context gebracht, met o.a. het "taxi-verhaal", blijft het zelfs ook met zo'n algemeen bekend album erg leuk. Los daarvan heb ik hier eerder op MuMe al de indruk opgedaan dat ik wel wat overeenkomsten heb met de muzikale voorkeuren van Bakema. Dat maakt me, naast de leuke beschrijving hier, nog meer nieuwsgierig naar Newcleus. Tot op heden nog totaal onbekend voor mij, maar daar zal dus snel verandering in komen.
Ook benieuwd naar wat er verder nog staat aan te komen.

Het topic- overzicht ook nog eens bijgewerkt.

Nou, geen jeugdzondes......ik heb Videokids - Do the rap en Mc Miker G en DJ Sven - Holiday rap bv. ook als 12" in de kast staan hoor. En eerder had ik ook al 2 Rubberen Robbie lp's in bezit......met o.a. het Slurfenlied en die Nederlandse sterren nummers. Maar essentiëel in mijn muzikale reis/ontwikkeling is dat allemaal niet geweest zeg maar, het duwde me niet een bepaalde richting in of zo........gelukkig.

En toen werd het eind jaren '80. Ik ging, netaan 18 jaar, samenwonen, moest nog 2 jaar school af maken. Midden in Amsterdam komen te wonen. In een studio, wat een prachtig woord was voor een 1 kamer woning (wel met ligbad en een nis waar een twijfelaar (oud formaat 2-persoons bed) precies in paste, ik lag met mijn bijna 2 meter altijd heerlijk met mijn voeten tegen de koelkast.....en elke week bij mijn moeder de was brengen want een wasmachine paste niet, laat staan dat er een aansluiting voor was). Iedereen dacht (het werd niet hardop uitgesproken) dat we binnen no-time weer thuis bij de ouders zouden aankloppen. Maar goed, mijn ouders regelden een hoop voor ons en dachten dat dit een les was die ik zelf maar moest ondergaan. Maar we hebben er 5 jaar gewoond en zijn uiteindelijk 19 jaar totaal samen geweest. Ouder en jawel, toch wat wijzer nu, zou ik mezelf ook geen kans gegeven hebben alles in ogenschouw nemend. Nou ja, ineens moest ik (we) alles zelf regelen, werken er bij en op dat werk kon ik het bijzonder goed vinden met de toen nog assistent bedrijfsleider. Uiteindelijk hebben we krap 2 jaar samen gewerkt, maar het lijkt wel een heel leven, wat wij allemaal hebben uitgevreten...
Hij was (is) echt zo'n jaren '70/'80 hardrocker en zijn broer ook die op een gegeven moment ook af en toe in beeld was, eens mee ging een hapje eten, kroegbezoekje, etc.

Ik hield altijd al wel van wat rock...Santana (zoals eerder genoemd), Prince (al voorbijgekomen) kon er ook wat van op gitaar en nummers van Bon Jovi, Europe en ZZ top kon ik ook altijd wel waarderen om een paar dingen te noemen, maar ik had me er verder nooit zo in verdiept, druk bezig met de rap en hiphop. Maar dat vond ik minder worden. Een public enemy vond ik eerder vervelend dan leuk en er kwam meer uit waar ik niks mee kon. Achteraf bezien en als ik zo mijn platen eens bekijk zat ik sterk in de hoek van rap/hiphop dat meer onder electro geschaard kan worden. Hoewel ik ook het debuut van LL Cool J destijds heb gekocht, een van de uitzonderingen dan.

En toen was hij daar, althans, werd hij bekend, dit album...

Guns 'n roses - Appetite for destruction.



Ik heb zelf de zwarte cover met doodskoppenkruis zeg maar.

Het startsein voor het ontdekken van hardrock/aor/glam/metal (zeg het maar)?
Een inmiddels verfoeid genre (hoewel toch weer wat in opkomst), de hair bands, cock rock, top 40 hardrock. Zal allemaal wel, maar dat was dan vooral in Amerika zo, in onze contreien was en is het eigenlijk gewoon een ondergeschoven kindje geweest, altijd al, de uitzonderingen, dit album van Gnr bijvoorbeeld, daargelaten. Zoals met alles wat een tikkie harder was rolde ik er in door de ballads, in het geval gnr natuurlijk Sweet child o' mine. De ballads vond ik vaak al meteen erg mooi. En naderhand ben ik het "hardere" werk gaan luisteren/waarderen, dat heb ik echt leren luisteren. De 2 cd's die ik hierna kocht waren Skid row - Skid row en Winger - Winger.

Deze plaat van Gnr kocht ik, mijn eerste cd ooit trouwens en pfoei, dat was toch wel ff hard hoor, kenonne. En toen moest ik mijn toenmalige vriendin, later vrouw, nog later ex, nog gaan uitleggen dat ik van dance/hiphop/rap en alles een soort overstap maakte naar hardrock, terwijl we net samenwoonden, het moet voor haar ook een hele schok geweest zijn. Nou ja, uiteindelijk hebben we het 19 jaar samen uitgehouden. Het kwam allemaal zo op het pad eigenlijk, een echt grote verandering in mijn leven en ook muzikaal ging ik de grens behoorlijk verleggen.

En wat moet je nu nog over dat album zeggen? Het blijft lekkere muziek, maar toch een album dat toen de impact had en nu toch wat van de glans heeft verloren. Sweet Chile 'o mine blijft een prachtig nummer, Paradise city de ultieme meeschreeuwer, Welcome to the jungle de ideale opener. Het hele album is lekker, maar misschien toch een document van zijn tijd, we zijn echt wel een aantal jaren verder nu. Misschien ook te vaak gehoord wel. Affijn, mijn persoonlijke mening over het album, ik draai het niet vaak meer moet ik zeggen.
Het Gnr van nu is natuurlijk een aanfluiting en zou de naam niet meer moeten dragen eigenlijk. Uren te laat concerten beginnen, het is echt te zot voor woorden. Chinese democracy heb ik nog geeneens gehoord moet ik eerlijk bekennen, ben er eigenlijk nauwelijks nieuwsgierig naar ook.

Deze plaat was absoluut mijn startschot definitief de hardrock in. De 2 broers die ik hierboven noemde hebben mij veel muziek bijgebracht, maar eigenwijs en nieuwsgierig als ik ben heb ik ook enorm veel zelf ontdekt na verloop van tijd en hielp al snel hen aan bands om naar te luisteren. De vriendschap met de 2 heren, de jongste is net 50 geworden en de oudste alweer 55 geloof ik, is er nog en we struinen een paar keer per jaar de bekende cd beursjes in Utrecht en Amsterdam af op zoek naar nieuwe en/of oude muziek, onder het genot van wanstaltige hoeveelheden bier en altijd een gezellige hap naderhand, wederom weggespoeld met de nodige alcolholische versnaperingen.
We zaten een jaar geleden in dat barretje in de jaarbeurshallen in Utrecht en tussen het drinken door hadden we een revelatie die hardop uitgesproken werd..."man, we zitten hier meer ongenadig te zuipen dan dat we op die beurs rondlopen".....een tafel verder proestte een man zijn bier uit van het lachen.
Muziek kan zeker een band vormen. Naast de gebruikelijke verjaardagen bezoeken we nog steeds diverse keren per jaar concerten, zeker 1 x per jaar traditioneel een dvd-avond bij de oudste broer die een gigantische muziek dvd verzameling heeft en vantevoren een weldoordachte selectie samenstelt met altijd ook een aantal experimentele dingetjes tussendoor en ook aan enkele verzoeknummertjes wordt gehoor gegeven. Onder het genot van wederom het goudgele nat kramen we de hele avond mannelijke onzin uit zoals mannen dat onder elkaar kunnen, maar toch voornamelijk muziek gerelateerd. Dit jaar is de traditie wat uitgesteld vanwege oudste broer zijn ogen die gelaserd zijn. En nog een breuk in de traditie, de Chinees is dicht! Paniek in de tent, tradities zijn er ten slotte om in ere gehouden te worden. We bestellen dus al 15 jaar eten bij dezelfde Chinees en kwamen al langer daar over de vloer van tijd tot tijd. Pas tegen negen uur 's avonds bestellen zodat de familie Li, op weg naar huis, nog even bij ons langs kwamen rijden om de laatste restjes Chinees langs te brengen....kleine Chinees naar binnen met tassen vol eten, keiharde rock aan en een aantal malle Hollanders die bijna beginnen te juichen omdat het eten er is. Ook voor meneer Li zijn dit dus tijden die nooit meer terug komen. Ach ja, we moeten een ander etablissement zoeken die ons op onze avond van eten kan voorzien, gaat vast goedkomen.

Zo ben ik dus 10 jaar lang veel bezig geweest met hardrock/aor/metal...hoe je het ook wilt noemen. Zonder overigens andere genres helemaal uit het oog te verliezen, tussendoor zitten ook heel wat platen die belangrijk zijn voor mijn muzikale interesses en verder weinig tot niks met de hardrock te maken hebben. Ik ontdekte veel van deze muziek trouwens via Mtv, dat voor mij toendertijd nieuw was en ik eindelijk kon zien omdat ik in Amsterdam ging wonen. Headbangers ball heeft mij veel bands doen ontdekken, Vanessa Warwick praatte dat programma aan elkaar. En Ray Cokes vond ik ook geweldig en had vaak ander alternatief werk. Vooral de duo-presentatie van Ray Cokes en Marcel Vanthilt zijn onvergetelijk.

Gnr was het begin, daarna volgden veel cd's, ook veel ouder spul, van bands als Giant, Whitesnake, Aerosmith, Rush, Led zeppelin, Scorpions, Yngwie Malmsteen, Tyketto, Steelheart, Baby animals, Gary Moore, Tesla........nou ja, de lijst is lang...

Mooi verhaal Bakema
Ik ben als jong knaapje eerst nog door een oudere broer in de hard rock opgevoed.
Toen ik wat ouder werd ben ik dan weer mijn eigen weg gegaan.
Mijn broer > 50 jaar draait nog steeds vrijwel uitsluitend metal (ook nog steeds harder), sterker nog hij schrijft nog steeds voor Aardschok.

Aardschok koop ik nog elke maand....pas in 2002 voor het eerst gekocht gek genoeg, maar geen maand gemist sindsdien.

Appetite for Destruction

Schitterend stuk, Bakema. Mooie verhalen dit

Ok, definitief richting de hardrock, muziek dat ik nog vrijwel helemaal moest gaan ontdekken. Hoewel ik natuurlijk ook oudere dingen kende als Led Zeppelin, Deep purple en meer, maar dat nooit zo had toegelaten zeg maar. Maar ook dat soort dingen kwamen er met terugwerkende kracht bij in mijn muzikale interesses.
Retro en dat label kun je ook deels plakken op mijn volgende plaat.

Lenny Kravitz - Let love rule.




Als een razende ging ik hardrock ontdekken, maar al snel kwam deze klapper ook voorbij en die liet ik zeker niet aan me voorbijgaan omdat ik "ineens" in een ander genre bezig was. Zoals eerder gezegd, andere muziek vergat ik niet.
De clip van Let love rule kwam voorbij op mtv. Wat een vreemde plaat, met een aparte sound. De zanger deed mij denken aan een soort rattenvanger van Hamelen met zijn rare hoed op. En die muziek betoverde mij ook langzaam, de clip werd veel gespeeld en de muziek voerde mij weg, weg van de wereld......rattenvanger van Hamelen is nog geeneens zo gek, deze rat was in ieder geval gevangen door de muziek.

Het is een plaat die bij mij goed binnenkwam. Zo'n artiest die in 1 x met zijn debuut zichzelf enorm op de kaart zette. De nieuwe Prince? Die belofte heeft Kravitz nooit waargemaakt naar mijn mening, maar dat hij een geweldig artiest is is zeker, ik kan van elke plaat van hem genieten. Het album 5 vond ik een van zijn betere na de eerste 2 en Kravitz klonk bijna als Prince, vooral met het nummer Black velveteen.
Alweer zo'n blank/zwart mengeling, ook muzikaal. Ook hier weer allerlei invloeden, je hoort rock, funk, soul, 60ies (psychedelisch). Wat is dat toch? Waarom zorgt dat zo vaak voor zulke geweldige muziek/artiesten? Wat maakt het eigenlijk uit? Want het is vaak genieten geblazen en daar gaat het om. En ook Kravitz speelde dit debuut bijna helemaal zelf in qua instrumenten, de raakvlakken met Prince zijn overduidelijk.

Wat een genot blijft het nummer Let love rule. Zo ook I built this garden for us. Het nummer Be is echt bloedmooi en mijn meest favoriete track na het titelnummer is Empty hands, wat een heerlijk nummer is dat zeg. Een pracht cd van begin tot eind die me nooit verveelt eigenlijk. Het cirkeltje kwam weer rond toen op Kravitz' tweede cd Slash een gitaartje mee kwam spelen en dat klonk niet bepaald onaardig zeg maar en maakte het cirkeltje weer eens rond. Ook een band als Stress (slechts 1 cd gemaakt en ook alweer zo'n blank/zwart mengsel, met psychedelische/60's invloeden) vond ik geweldig. Pas vorig jaar ergens kwam ik er achter dat die band onder de naam Inqbator nog een doorstart had gemaakt, met wederom maar 1 cd in de discografie. En laat Kravitz daarop toch gewoon meespelen, want die gasten waren bekenden van elkaar.
Het is toevalligheid troef, maar misschien ook weer niet toevallig dat die muziek me dus allemaal bevalt. Ook de muziek-wereld is blijkbaar een kleine waar men elkaar vaker tegenkomt dan je zou denken. Veel van dit soort weetjes kom je pas jaren later achter. Ik vind het altijd interessant om dat soort dingen te lezen/horen. Het internet zorgt nu natuurlijk helemaal er voor dat je meer en meer te weten komt vaak. Zo zou Kravitz muziek gemaakt hebben met Michael Jackson vlak voor diens dood...en dat maakt toch zeker nieuwsgierig.

Nog een plaat uit het jaar toen Let love rule uitkwam dat retro aandeed en die ik echt fantastisch vind tot op de dag van vandaag is die van Tears for fears - The seeds of love, met Oleta Adams die kleur gaf aan die plaat. En nog een band uit die tijd die ik moet vermelden is Ellis, Beggs and Howard - Homelands (hun enige cd...maar via Beggs zelf kun je de nummers kopen die de 2e cd hadden moeten vormen). Nog zo'n bandje gekleurde mengelmoes met heerlijke muziek tot gevolg. Een onderschat album vanwege de single die stevig in dance verankerd zat, terwijl de rest van de plaat flink gitaarwerk bevat, met de kleur van de bandleden welteverstaan. En leuk weetje is dan dat (Nick) Beggs de bassist was van Kajagoogoo voorheen en nog later dan Homelands speelde hij in de band van Kim Wilde (nu nog zelfs als ik me niet vergis), ook een oude muzikale jeugdliefde van mij waar ik singletjes van kocht als jochie.
Een aantal platen die in mijn geheugen gegrift staan en ik nog altijd met enorm veel plezier kan beluisteren . Let love rule vind ik persoonlijk dan de meest speciale van het stel, die maakte toch nog het meest indruk op me en hield me, samen met die anderen, naast de hardrock ook met de benen in pop, soul, funk, blues(rock)....deze laatste kwam ook door de hardrock, want dat is al afgeleid van de blues natuurlijk.

Deze Kravitz cd, samen met mijn verkenning in de hardrock, zorgden er voor dat ik ook meer in andere richtingen ging kijken, zowel vooruit als achteruit....gitaar-georienteerd dan wel. Wat hardrock betreft vooruit omdat het hele grunge gebeuren al snel zijn opmars maakte en ik na een aantal luisterbeurten Nirvana en Pearl jam erg kon waarderen (en daarna natuurlijk het fenomenale Alice in chains). Ik zat op dat moment in militaire dienst en weet nog dat ik beide bands als eerste hoorde (zag via mtv) in het verbindingscentrum in Breda waar ze mij als dienstplichtig sergeant verantwoordelijk voor hadden gemaakt......hahaha, wat een zootje, we hebben ons prima vermaakt daar. In datzelfde jaar overleed ook Freddy Mercury en ook dat nieuws bereikte me via tv in dat verbindingscentrum en maakte grote indruk op me. Het was toch zo'n beetje mijn eerste muzikale held, waar ik als jochie naar luisterde en was verantwoordelijk voor mijn interesse in muziek in het algemeen......en vlak daarvoor hadden ze natuurlijk met Innuendo een opleving van heb ik jou daar, wat een geweldig album was dat.
Er gebeurde heel wat op muzikaal gebied in die tijd. Die periode 1989 - 1992 zijn nogal bepalend voor mijn muzikale koers eigenlijk.
Achteruit kijken omdat Kravitz behoorlijk retro klonk en ik ook eens die muzikant van weleer, waar zowel Kravitz en Prince (en al die hardrockers ook trouwens) schatplichtig aan zijn, eens meer moest gaan ontdekken....Jimi Hendrix. En dan kom je ook bij blues terecht, muziek die ik onbewust altijd mooi heb gevonden (door muziek die mijn vader draaide), ik had er gewoonweg niet zoveel mee gedaan nog, bezig met andere dingen. Dat brengt me in principe bij de volgende plaat, maar er moet er eerst nog eentje voor eigenlijk...

The D.O.C - No-one can do it better.




Een onverwachte keus wellicht. Maar over de bedoeling van deze thread nadenkend kwam ik tot de conclusie dat deze er toch echt in moest. Want ook deze plaat was essentieel voor mijn muzikale koers. Het luidde niet een nieuwe verbreding of muzikale koers in, het was een eindpunt eigenlijk. Ik kocht de cd op basis van de single Beautiful but deadly, dat een lekker gitaargeluid er in had zitten, net zoals Run DMC dat altijd zo had gedaan. Thuis de cd geluisterd, maar het had gewoon niet zoveel impact. Ik zat echt in een soort overgang, mijn interesse ging naar andere muziek toe, zoals vermeld, de hardrock.

Ik heb deze cd denk ik 2 x beluisterd, het heeft nooit een eerlijke kans gehad. Zojuist heb ik nog wat nummers beluisterd dan en zo verkeerd klinkt het zeker niet, integendeel zelfs, zonder dat ik nu ineens de drang voel om compleet de hiphop weer in te duiken. Het lag dus geheel en al aan mij, niet aan het album zelf. Ik was gewoon klaar met rap/hiphop en zoals ik al eerder zei, welbeschouwd hield ik vooral van de electro kant van de rap/hiphop. Public enemy kon ik al niks mee eerder en De la soul kwam toen ten tonele en dat vond ik ook helemaal niks, irriteerde me er eerder aan........MC Hammer...alsjeblieft zeg, houdt toch op ! Het hele gangstah rap gebeuren was ook echt niet aan mij besteed, het hield daar gewoon op voor me, dus misschien ook wel logisch dat het met deze D.O.C. plaat voor mij het eindpunt was.

Ik kan het zelfs nog wat breder trekken. Hield ik ook altijd van andere dance-acts (laten we het voor het gemak zo even noemen) uit de jaren '80....Loose ends, Rick James (en consorten), Midnight star en veel meer, de muziek die daaruit voortvloeide zo eind jaren '80/begin 90'er jaren stond me echt tegen. Gingen hele volksstammen plat voor Snap, Adamski, Yazz, C&C music factory, Crystal Waters met Gypsy woman (aaaarrgggh, wat haat ik die plaat!!!) en tja, meer van die platen uit die tijd (KLF), ik moest er niks van hebben......Milli Vanilli...uuurrghh.
Me ergens voor afsluiten omdat ik zonodig ineens de hardrocker moest zijn was er niet bij, dat laat ik me niet gebeuren. Er waren echt wel wat uitzonderingen die ik wel goed vond....Massive - Unfinished sympathy (wat een mooie plaat !!!) en ook Bomb da bass kon ik nog wel wat mee bv. En buiten de zogenaamde "dance" hoek was er nog genoeg ander spul dan hardrock wat ik luisterde. Natuurlijk kwam het hele House-gebeuren er nog eens overheen (de andere voorbeelden een voorbode daarvan?) en daar had en heb ik gewoon echt helemaal niks mee. Leuk detail is dan wel weer dat mijn vriendin wel weer een beetje uit de hard-house hoek komt. Maar dat was ook een periode, want ons muzikale raakvlak vindt elkaar in de jaren '80 vooral. Ging zij daarna juist de dance-hoek in (house), ik ging de hardrock in en jaren later kwamen we elkaar pas tegen, dat zal 2005 geweest zijn......oei, weet het niet meer exact .
Best veel dingen vinden we beiden leuk, maar ik ga veel vaker de wat "vagere" kant op zoals zij het noemt, zoek de grenzen op (haar woorden). En zegt zij Wham, dan zeg ik Duran duran, zeg ik Prince dan zal zij Michael Jackson zeggen (ze houdt niet bepaald van Prince, hahaha). Mijn eerder vermeldde rap/hiphop/electro verleden (en dingen die ik nu wel leuk vind) kan zij ook meestal niets mee en zo kan ik weer weinig tot niks met haar house/trance gedoe, zonder dat ze daar nog veel naar luistert trouwens hoor. Maar ze ging altijd naar Sensation en Dance valley bijvoorbeeld en daar hoef ik echt niet naar toe. Hoewel ze me zei dat ik op Dance valley waarschijnlijk wel dingen zal vinden die ik absoluut kan waarderen, in de wat vagere hoek zoals zij dat dus noemt, hahaha. Wat we wel weer samen hebben gezien en wat een fantastisch concert was was Faithless, aantal jaar terug in Amsterdam.

Ik ben natuurlijk even gaan kijken op de mume pagina van deze D.O.C. plaat en zie dat het dus best wel een gewaardeerd album is, eentje die door het grote publiek vaak over het hoofd wordt gezien. En dat de grote Dr. Dre (die me destijds niks zei...kwam er pas recent achter dat hij met dit album te maken had) er een flinke hand in heeft gehad, dit in zijn begin-periode dus. Ook heeft D.O.C. een Snoop Dogg nogal beinvloedt (schreef ook mee aan dikke albums van Dre (2001) en Snoop (The Chronic and Doggystyle)....geen kleine jongen dus.
En nog wat verder googlen leert me dat de man behoorlijk in de kiem gesmoord is. Dit door een auto-ongeluk, helaas veroorzaakt door een flinke hoeveelheid geestverruimende middelen. Hij heeft nog wel wat albums uitgebracht, maar die deden er niet zoveel toe, zijn stem was hij kwijt door dat auto-ongeluk. Al zo'n 20 jaar fungeert hij als Ghostwriter voor veel van de rappers uit de Dre hoek.
Hij was ook een van de eerste mede-eigenaren van Death row records en het wordt geschat dat hij meer dan de helft van de eerste Ruthless records schreef.....waaronder Straight outta Compton en Eazy-duz-it (5 miljoen albums samen verkocht)......bij de liefhebbers welbekend neem ik aan, zelfs ik ken nummers van die albums.
Rijk is de man er niet van geworden, zakelijk had hij het niet zo voor elkaar. En van wat ik lees werd hij eigenlijk onderhouden door Dr. Dre. Tot 2009 ergens toen de 2 ruzie kregen en ieder hun eigen weg gingen. D.O.C. was sinds 2005 betrokken bij het album "Detox" van Dr. Dre, dat tot op heden nog niet is uitgekomen en intussen de Chinese democracy van de hiphop is. In 2011 verzoenden de 2 zich en ook Snoop werd weer betrokken bij het Detox album, maar ik begrijp dat tot op heden de plaat nog steeds niet uitgekomen is.

Verder heeft hij een 9-jarige dochter, Puma genaamd, met Erykah Badu (en leeft part-time samen met Badu....eh ok) en daarbij woont ook nog een halfbroer van Puma die nu 15 is en wiens vader Andre 3000 van Outkast is. En er is nog een halfzuster van 4 van wie de vader rapper Jay Electronica is (zegt mij persoonlijk niets deze man).
D.O.C. wil een experimentele stamcel operatie ondergaan teneinde zijn stem te herstellen.

"I'm probably one of the best motherfuckers to ever pick up a microphone and spit in it, but you'd never really know that because I never really got a chance to show you."


Rap en ik hebben elkander nooit meer gevonden eigenlijk. Een enkel plaatje misschien dat ik nog net kon waarderen, maar het is nooit meer wat geworden tussen ons. Hoor ik een Eminem dan hoor ik absoluut een talent, een spraakwaterval van jewelste, maar het is gewoon niet (meer) mijn ding. En dat kan, is niks mis mee. Er zijn wel meer "soorten" muziek waar ik weinig tot niks mee heb. Voor ieder wat wils natuurlijk. Wel hoor ik vaak dat er absoluut goede rap/hiphop te vinden is maar dat je dan ook verder moet kijken dan wat je doorgaans hoort. Nu geldt dat voor de meeste muziek, dus er zal absoluut wat in zitten. Dus wie weet moet ik ook hier eens verder kijken dan de lengte van mijn neus en kom ik toch wat tegen dat me bevalt. En misschien ook niet. Ook geen man overboord, muziek genoeg.

Wie wat schreef is nog altijd onduidelijk (behalve dat hij schreef voor Dre, maar het is een bekend feit dat zijn teksten door anderen geschreven worden, daar wordt ook geen probleem van gemaakt), wat vaststaat is dat ik je stukjes weer met plezier gelezen heb

Ja en ook ik heb de stukjes van Bakema met plezier gelezen.

Mooi om te horen. Deze laatste 2 waren wat lastiger te schrijven eigenlijk. De volgende plaat werd ook lastig dacht ik, maar nee, ik heb alweer een lap klaar voor de vervolging van de reis.

Fleetwood mac - Greatest hits.




Via hardrock, retro-dingen als Lenny Kravitz naar Jimi Hendrix en dus blues...muziek die ik vroeger altijd al hoorde omdat dat helemaal mijn vader zijn ding was. Evenals de oude soul me met de paplepel ingegoten was en dat ik via jaren '80 dingen toch ook wel meegenomen had in mijn muzikale interesses. Nog een muziekstijl waar mijn vader erg van hield was reggae, met Bob Marley voorop. Muzikaal gezien had die ouwe van me dus eigenlijk gewoon zwart moeten zijn. Zelf had en heb ik niet zoveel met reggae, op hier en daar een invloedje in wat bands na....een Police bijvoorbeeld.

Daar ging ik dan op mijn 21e, het leger in, een van de laatste dienstplichtige lichtingen. Van Uithoorn naar Ede, een gebouw in waar je een stapel kleding kreeg, schoenen, etc. Een lijst met spullen die je daar weer uit moest zoeken, inpakken, vrachtwagen in en hup, we werden zo het bos ingereden. Daar mochten we uitstappen en werd ons gevraagd of we die grote boogtent zagen staan. Jawel, die zagen we, viel niet te missen. Verder lag er een berg materiaal op de grond en we kregen te horen dat je met dat materiaal nog 2 van dat soort tenten kon bouwen. En daar werden we veel succes mee gewenst. Nou daar sta je dan met een man of 25 (en een enkele dame trouwens), allemaal vreemden van elkaar. Nou ja, beginnen dan maar.....dat pijpje past hierin, die daarin....en na verloop van tijd stonden er toch een paar van die tenten. Alles was natuurlijk bedoeld om de samenwerking direct te bevorderen, een team te creëren en de leiders er uit te halen, want er is altijd wel iemand die het voortouw neemt. Ons peloton was er ook eentje waarvan allen opgeleid werden tot sergeant en de beroeps (kleine groep die daarvoor getekend hadden) werden luitenant.
Tijdens mijn keuring ooit voor militaire dienst werd me gevraagd wat ik wilde als het eenmaal zover was en ik antwoordde Mariniers of Commandos. Maar ja, dat kon ik wel vergeten met mijn ogen. Dus vroeg ik wat dan nog wel interessant was, want gewoon soldaat zag ik niet zo zitten. Dus kon ik met mijn vooropleiding wel sergeant worden. En dat werd het dus uiteindelijk. Ik heb 3 maanden daar in Ede rondgelopen, het peloton was eigenlijk in 4 groepen verdeeld en ik heb een meer dan geweldige tijd daar gehad met stuk voor stuk super-gasten (en 1 dame). Meteen dat bos in was voor 10 dagen. Een stap in de buitenlucht zetten betekende dat je moest rennen....goed voor de conditie. Dus ging je een bruine trui breien (met een latrine waarvan het zeil natuurlijk net iets te hoog werd gehangen door ons ), betekende dat je rennend naar je dumpplek ging. Etenstijd......rennend naar die tent waar dat eten "geserveerd" werd. Dat eten was prima te doen trouwens.....je at ook alles als je van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat afgebeuld werd. Alleen als er iets met kool was dan was het echt niet te hachelen. En ik at snel, zo snel mogelijk. Want je had zo'n roestvrijstalen voerbak die je daarna kon/moest afwassen. Moest, want bij een inspectie moest dat schoon zijn, anders kon je zo'n ding opgraven en was ie echt vies. En je wilde hem als eerste afwassen, want dat ging als volgt : 3 soort regentonnen, in de eerste even snel omspoelen, de grove resten er uit, in de tweede grondig de laatste stukjes er uit en de derde was gewoon even omspoelen klaar..........je begrijpt dat je niet de laatste van die +/- 100 man wilde zijn .
Na die 10 dagen afgebeuld te zijn (en dat was ook echt afbeulen, heel intensief) waren we een onafscheidelijke groep, dat gebeurt gewoon zo ter plekke. Na die 10 dagen mochten we dan eindelijk naar onze kamer (man of 10 per kamer) in een normaal bed slapen.....en douchen, gewoon douchen. Want in dat bos kon je met je veldflesje koud water een provisorisch iets maken in wat boomtakken en meer niet. Op de helft van die 10 dagen mochten we 1 keer een echte douche nemen.....100 man, half uur tijd, nogal haasten dus.
We mochten een setje op de kamer hebben en ik heb toen aldaar van een beroepssergeant een torentje gekocht voor 100 gulden en op onze kamer gezet, ik moest verdorie wel muziek hebben natuurlijk. Thuis dingen tapen en meenemen naar de kamer. Op mijn kamer alleen al zaten er 4 of 5 die gitaar speelden. Een gast die hield van tokkelen als Mark Knopfler. Een andere gozer die dingen van Chris Isaak speelde...blue hotel. En er zat een jongen bij uit Den Helder, Koopmans. Goeie gozer was dat. Hij kende Patience van Guns 'n roses niet en ik liet hem dat horen. Hij luisterde een stukje, spoelde het bandje terug, luisterde weer, spoelde weer terug, luisterde en toen zelf proberen. Mja, ging wel. Hij spoelde weer terug, ging weer proberen en toen hoorde je het al lijken op het gnr nummer en in no-time speelde hij het gewoon, prachtig vond ik dat. Zaten we daar op de gang als een stel hippies een beetje te zingen en gitaar te spelen, werelds.
Nu was die Koopmans ook een groot muziekliefhebber, vooral ook van blues. Wat muziek betreft konden wij het ook wel vinden samen en we zijn dus een keer met zijn twee Ede in getrokken op zoek naar een cd winkel om lekker wat muziek te gaan kopen. Die winkel was er ook en had ook nog een behoorlijke sortering. De blues begon te borrelen bij mij, mede door de hardrock dat er van afgeleid is (en Hendrix die door elke zichzelf respecterende hardrocker als invloed genoemd wordt) en mede door de oude platen van mijn vader en door de gedeelde interesse met mijn dienstmaat. Ik herinner me van vroeger dat ik letterlijk elke zondag een hemelse plaat hoorde....dat was Albatross van Fleetwood mac (en ook Theme from Harry's game van Clannad trouwens....een band waar ik ook vrijwel alles van heb).
En natuurlijk kende ik ook Need your love so bad en Black magic woman als de beste. En dat was gewoon onwijs goede muziek. Mijn vader (nu ik) had de bovenstaande greatest hits lp en in Ede vond ik dus de cd-versie er van die ik ter plekke aanschafte. Een andere cd, die ik ook kende van mijn vader die er de lp van had (nu ook in mijn kast), kocht ik ook in die winkel in Ede. Dat was Roy Buchanan's second album (Five string blues ).
Ik weet niet meer wat Koopmans kocht, maar wel dat hij Roy Buchanan helemaal te gek vond toen hij het hoorde. In die opleidingsperiode hebben we ook nog een blues-avond gehouden. Verschillende jongens die speelden hadden zich als Blues brothers uitgedost en hebben wat nummers gespeeld in onze dienstbar. Die bar runden we zelf trouwens. Alleen wij hadden er toegang toe en we moesten hem zelf draaien, alles er op en er aan, ook een onderdeel van de opleiding. Ik was vaak barman. En dat betekende dus ook dat ik de plaatjes draaide. Veel Andre Hazes ook, ik woonde toen tenslotte in Amsterdam. En dan gingen al die gasten uit de rest van Nederland brullen dat ze dat niet wilden horen. Maar bij de eerste tonen zat wel de hele bar mee te zingen en zich klem te zuipen, Hazes bracht de sfeer er wel in hoor. Maar natuurlijk hield ik het ook wel divers. Ik weet nog dat ik zwaar bezopen het hele You can leave your hat on van Etta James heb meegezongen op een avond, tot grote hilariteit van de rest. Gelukkig kon ik al stevig drinken toen (geen prestatie om trots op te zijn, maar voor het alcoholische uithoudingsvermogen destijds toch welkom).....wat heb ik me daar misdragen af en toe zeg, niet mooi meer. Wel altijd gezellig hoor, niet misdragen als in agressief of zo, juist niet. We hebben alleen maar gelachen, wat een feest. Daar was het ook de enige keer in mijn leven geweest dat ik me niets kan herinneren van een avond/nacht.....het was altijd zondag rond 19 uur aankomen op de kazerne, tas op bed pleuren en hup Ede in, discotheek Starlight. Zuipen als gekken en naar je bed. Die bewuste avond weet ik dat ik de trap op ben gelopen van Starlight en vanaf daar ben ik alles kwijt. Tot de volgende ochtend. Ik werd wakker (nou ja, zoiets), deed mijn ogen open en vroeg me af waar ik was....niet mijn kamer. Mijn eigen gore stinksok lag op mijn neus en ik zag allemaal glimlachende gezichten boven me die me uitlachtten. "van Leeuwen, je lag zo als een varken te snurken dat we je op de gang hebben gepleurd." Met bed en al dus...ik heb het niet gemerkt. Nu moest je je altijd bij de poort melden voordat je op het kazerne-terrein kwam en als je zat was dan lieten ze je niet naar binnen..........toch is dat me gelukt, hoe weet ik dus niet. Ik hoorde dus van de anderen dat ik in plaats van het rechter gebouw (3 identieke gebouwen naast elkaar) in te gaan, ik het 2e gebouw in ging. Wel goed naar de 2e verdieping en ook goed de 2e kamerdeur in. Daar aangekomen lag er natuurlijk iemand in wat ik dacht mijn bed en heb ik (4 of 5 uur 's ochtends) het licht aangedaan en geroepen dat die imbeciel mijn bed uit moest. Het was de nieuwe lichting die daar lag en die hebben me gezegd "Beertje (mijn bijnaam), rustig, je bent in het verkeerde gebouw man" en ze hebben me toen even naar het juiste gebouw gebracht..........dan ben je wel een eind heen hoor, godsamme.
Maar goed, die blues-avond was dus helemaal geweldig, de hele avond bluesmuziek, gabbers die zelf blues-nummers speelden, onze instructeurs die gezellig meefeestten.....wat een tijd !!! En dus de tijd dat ik de blues (her)ontdekte.

Meest bepalend was dus deze plaat van Fleetwood mac (ook met het lange en kippenvel-veroorzakende Oh well (part 1 en 2 natuurlijk, een van de mooiste stukken muziek ooit gemaakt vind ik))...met die van Buchanan er achteraan. Het oude Fleetwood mac en dan heb je het dus over de Peter Green periode beviel me het meeste (maar de band heeft daarna ook nog geweldige muziek gemaakt). Ik kocht destijds ook een 3 cd box van Fleetwood mac's greatest hits, the Peter Green years met daarop al hun blues werk.
Peter Green is een hele tijd de weg nogal kwijt geweest, maar heeft na Fleetwood mac nog wel plaatwerk afgeleverd. Ik heb nog een aantal cd's van hem uit de jaren '90. Het Gary Moore tribute album "Blues for Greeny" is ook geweldig en je hoort ook Peter Green daarin, zo duidelijk. Ook omdat Moore het album inspeelde op de gitaar van Peter Green, die hij van hem had gekregen (als ik me niet vergis).

Nou ja, daarvandaan dus verder...het oude werk van de gekleurde oude bluesmannen, Eric Clapton's oude werk uitpluizen, Jeff Beck, Red devils (die een prachtdebuut maakten), met terugwerkende kracht (vlak na dienst was dat) Tony Joe White ontdekken, Gary Moore die ineens de blues kreeg.....bluesrock aanverwant...Jeff Healey, Walter Trout, Kenny Wayne Shepherd band, Joe Bonamassa, ZZ top, Black crowes, Creedence clearwater revival, Philip Sayce.....muziek dat allemaal vroeg of laat zijn weg vond naar mijn cd kast. Dus ik was wel hardrock gaan luisteren, maar rock in het algemeen is misschien beter gezegd. In ieder geval dus (hard)rock dat melodieus was, met gevoel. En door die oudere muziek ging ik ook wat meer naar de jaren '60/70 kijken, waarvan ik veel platen wel kende natuurlijk. Dus zo ook uitkomen bij The Doors (Riders on the storm), The Temptations (Papa was a rolling stone) en meer van dat fraais. Met name de wat psychedelische nummers van de jaren '60 bevielen me prima, iets wat ook daarna toch wel terug te vinden is in mijn interesses en zeker de laatste tijd.

Na de opleiding in dienst zat ik de laatste 11 maanden in Breda. En ook daar heb ik een meer dan geweldige tijd gehad. Het was de tijd dat Nirvana en Pearl jam opkwamen, dat de Red hot chili peppers doorbraken, evenals R.E.M. Ik luisterde en kocht het allemaal. Ook in het leger ging de liefde voor muziek gewoon verder.

Hierna duurde het een tijdje voordat er weer een bepalende plaat voorbij kwam...

Ik ga gewoon door met mijn reis hoor.



Daft punk - Homework.




Bam !!! Ineens was daar deze plaat. Begon allemaal met die toch wel vreemde clip met de hond. Ik zap altijd langs de muziekzenders en/of het stond vaak aan terwijl ik achter de pc zat. Hoorde ik dan wat interessants dan draaide ik me toch om om te kijken wat het was. Deze clip kwam voorbij en man man man, wat apart. Maar het had wel wat, zowel die clip als de muziek. En hij kwam vaker voorbij en dan gaat zo'n nummer leven.
Het klonk gewoon erg lekker en ik kreeg er absoluut een 80's feel bij. Grappige is dat ik bijna overal lees dat het met name met house geassocieerd wordt. En ik altijd maar zeggen dat ik daar eigenlijk niks mee heb. Nou ja, dan is dit de uitzondering. Ik zou het zelf geen house noemen, zoals ik al zei, ik hoor hier erg de jaren '80 in terug, met natuurlijk wel een dikke voet in het (toen) heden (en eigenlijk boeien hokjes natuurlijk helemaal niet).....maar de plaat kan nog steeds prima mee.
Ik heb de cd destijds gekocht puur op basis van Da funk. Compleet andere muziek dan waar ik in de afgelopen jaren er voor mee bezig was....zie mijn eerdere stukjes. Maar dus ook een beetje een terugkeer naar dingen waar ik eerder van hield. Het is toch weer zo'n plaat met heerlijke gekke bliepjes en geluidjes, waar ik in die oude electro/hiphop platen van hield en Art of noise uit de jaren '80 vond ik ook fantastisch, dus de link is wel ergens te leggen. Maar het is zeker anders dan de hardrock die ik vooral luisterde toen.

Dit album opende de deur weer wat naar de dance toe, naar die uitzonderingen die me dan wel weer bevielen. Via dit album kwam ik ook weer uit bij The prodigy (lekker duister), Air (wat een debuut ook !!! All I need...kippenvel...dat eind gedeelte wawawawawaawaawaa, brrrrr), Leftfield (Afrika shox blies me omver. De vocoders natuurlijk en dan die toch 80's aandoende muziek, een eerbetoon aan Afrika Bambaataa, de electro/hiphop pionier van weleer), nog iets later I monster met Daydream, Gare du nord, St. Germain, Moby - Play en zeker ook Anthony Rother, met name zijn album Simulationszeitalter vind ik super (weer vocoders ), maar ook zijn Hacker plaat en onder de naam Little computer people. Homework opende ook de deur naar Unkle's psyence fiction, dat een samenwerking aanging met lieden uit de rock-scene, dus dat maakte me toch nieuwsgierig. En die nieuwsgierigheid werd beloond ook, want Unkle was ook geweldig! Nog een band die ik rond die tijd ontdekte was Faithless. Ik kende al wat nummers, het had wel wat, maar het kwartje was nog niet gevallen. Tot ik op vakantie was in Frankrijk, in het 2e huis van nu ex-schoonvader, helemaal onderin Bordeaux. De tv staat aan en ik hoor me toch een fantastische muziek, niet normaal meer. Daar ben ik even goed voor gaan zitten en ik zag/hoorde een band die muziek maakte waarbij je niet stil kon zitten, heerlijke percussie en gecombineerd ook met flink gitaarwerk, rete-goed was het en live. Ik had geen flauw idee welke band het was, maar ik ging niet meer opstaan voordat ik het wist. En toen kwam die graatmagere Maxi Jazz in beeld, begon zijn ding te doen en ik was volkomen verbluft, dit was Faithless, dit was fantastisch.

Alles bij elkaar ging ik toch weer goede hoop krijgen voor het dance-gebeuren in het algemeen. Er waren toch nog wel dingen die ik leuk kon vinden in die hoek (eerder trouwens in 1990 had ik nog bij het verschijnen direct de eerste Enigma plaat gekocht, blijft ook erg goed gewoon). Nog later zou ik The chemical brothers gaan waarderen. Met name Galvanize bleef onderhuids borrelen en uiteindelijk gaf ik er gewoon aan toe, het is gewoon heerlijke muziek. Ik kwam bijna hun complete discografie tegen in een 2ehands winkeltje en die heb ik toen meegenomen een jaar/anderhalf jaar terug of zo. En ik bleek er meer van te kennen dan ik dacht zelfs.

Tegelijkertijd ongeveer met deze Daft punk plaat waren er nog een aantal dingen gaande. Dat hardrock-gebeuren lag nogal op zijn gat, grunge had zijn werk gedaan jaren eerder en die hele aor/glam/hardrock liep een beetje op zijn laatste benen. Ik verloor mijn interesse ook wel een beetje in die richting, had het wel gehoord allemaal.
Dus minder aanbod en een teruglopende interesse. Daar kwam nog eens bij dat ik me helemaal op de computer stortte. Al die pc prive projecten kwamen toen als paddestoelen uit de grond schieten bij bedrijven en ik had ook ineens zo'n ding thuis staan. Internet kwam er bij en krijg nou wat, er kwamen cd branders en je kon je eigen cd'tjes bakken, wat een feest ! Net als (vrijwel) iedereen ging ik kopiëren bij het leven. Homework had ik nog op cd gekocht, de rest van bovenstaande uit die tijd en vlak daarna had ik gekopieerd. Uiteindelijk kocht ik dus niks meer, ging me enorm bezig houden met games en ik ontdekte nog wel wat muziek, maar kopieerde dat dus. Ik haalde dat bij een verhuur winkeltje op de Ceintuurbaan in Amsterdam. Daar kwam ik langs vanuit werk, dus schoot er vaak naar binnen. Zo ben ik een aantal jaar bezig geweest. En op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik helemaal de weg kwijt was wat muziek betrof, ik miste gewoon dingen die ik voorheen nooit gemist zou hebben...nieuwe muziek heb ik het dan over. Ik kwam er gewoon niet meer mee in contact, maar was een beetje meer de popiejopie dingen gemakzuchtig aan het kopiëren. Veel dingen buiten de top40 gingen me voorbij, zo voelde het.

Er was 1 plaat, 1 single, die me daar keihard mee confronteerde en die er voor zorgde dat ik me weer normaal met muziek ging bezighouden, op zoek naar nieuwe dingen. Ook het kopiëren was resoluut over toen ik dat besef weer had. Bijna alles wat ik ooit gekopieerd had heb ik inmiddels vervangen voor een echt exemplaar. Wat me trouwens ook opviel was dat ik de gekopiëerde cd's bijna niet draaide, ik denk omdat ze onbewust minder waarde hadden voor me of zo, niet echt, "slechts" een kopie. Ik weet het, de muziek is gewoon hetzelfde....het is een gevoelskwestie.
De plaat die voor die ommekeer zorgde is de volgende in mijn reis...

Daft punk trouwens vind ik nog steeds een fenomeen. Discovery vind ik persoonlijk nog veel lekkerder, helemaal met de anime Interstella 555......dat is gewoon een meesterwerk. Ik heb die dvd wel eens opgezet met een verjaardag, allemaal kinderen en alles zit en staat te swingen als een malle. Echt zo'n project dat helemaal klopt, van begin tot eind. Daarna is Daft punk zeker nog leuk, maar overtuigen ze niet helemaal meer op plaat. De samenwerking met de Tron makers was een droom die uitkwam, zo leek het op papier. Het is vermakelijk, maar niet de klapper die ik had verwacht/gehoopt. Het hele imago van de heren bevalt me ook wel. Helmen op, beetje mysterieus. Het past er gewoon helemaal bij. En als dit een soort house is, nou ja, dan heb ik er dus toch wat mee.

Genoeg variatie Meneer Bakema.
Duidelijk een muziekliefhebber die overal voor open staat, maar die eens niet gaat voor de gangbare MuMe albums.
En dat bevalt mij in ieder geval goed.

Ik had vaker willen reageren maar ik merk dat ik een beetje achterloop omdat ik echt even moet gaan zitten voor je stukken. Verrassende keuzes en zeer persoonlijke stukken, bravo

Dit is echt een topic waar je even over moet nadenken als je de platen moet kiezen voor je reis. Je bent in eerste instantie geneigd om voornamelijk of geheel je top 10 te gaan behandelen, alsof dat je reis door de muziek is qua essentiele albums. Maar dan ga je de bedoeling van het topic voorbij. Er kunnen platen in je lijst staan waar je niet veel (meer) mee hebt juist. Een aantal platen wist ik direct, maar de helft is pas duidelijk geworden toen ik er echt goed over had nagedacht.

Niet eens een klein beetje?

Lekker op tijd, Mr. T. Ik ben geen slachtoffer hoor. Denk ik. En zo.

Vreselijk nummer dat Galvanize. The Chemical Brothers op hun slechtst, hoewel ze daarna met Do It Again bewezen dat het nog best wat slechter kon. DP's Homework daarentegen is, in al zijn eenvoud, een geniale plaat en zorgde voor een opleving in het Franse house circuit.

Als ik er zo over zou denken dan moet The chemical brothers mijn favoriete muziek ooit zijn, ver verheven boven de rest, hahahah. Juist dit nummer deed mij hen onthouden en is wel een van mijn favorieten van hen. Grappig toen ik het liet horen aan wat Marokkaanse collega's die meteen de oosterse sample wisten te plaatsen. Smaken verschillen gelukkig.

Within temptation - Mother earth.




De vorige in de rij, deric raven, had deze ook al in zijn lijst. En ook bij mij is het een essentieel album. De single waar ik het in mijn vorige stukje over had was "Ice queen". Door die clip kwam het nummer voorbij op mtv of tmf, ik zag/hoorde het een paar keer en hoe vaker ik het hoorde hoe leuker ik dat nummer begon te vinden. Daar moest ik meer van weten. Groot was mijn verbazing dat het van Nederlandse bodem was en dat het blijkbaar al een tijd uit was, maar tot voor die clip, zonder veel succes.

Ik vond het zelfs zo goed dat ik besloot om de cd te bestellen...ik weet niet meer waar of waarom ik het online bestelde in plaats van het in de winkel te kopen, maar 100% zeker dat ik het online ergens besteld heb. Ik ben daarna natuurlijk wat gaan googlen (hoewel, zal het nog altavista zijn geweest toen of zo?) en zag dus ook dat dit het 3e album was van de band. Hoe was het nou in vredesnaam mogelijk dat ik zo'n goeie band, uit nota bene mijn eigen land, zo over het hoofd heb kunnen zien?
En toen kon ik nog maar tot 1 conclusie komen. Ik zat zo tot over mijn oren makkelijk te kopiëren dat ik het hele muziek ontdekken en voor zover mogelijk bijhouden, uit het oog verloren was. Een beetje de populaire platen, in mijn geval huren, cd'tje branden en in de kast. Waar was ik in hemelsnaam mee bezig?

Nou ja, vanuit daar ging ik verder rondkijken op internet, wat was er nog meer dat ik over het hoofd had gezien? Een search op Within temptation bracht me dan naar andere bands als Medication (met de zanger van Ugly kid joe), Soil en nog meer waar ik niet meer op kom. Maar veel was toch weer in het verlengde van wat ik hiervoor luisterde. Lekkere muziek hoor, maar via Within temptation kwam ik ook terecht bij Nightwish. Het kostte even wat tijd om aan die operette-zang te wennen, maar eenmaal het kwartje gevallen was ging ik goed om ook. Het rondkijken ging verder en ik kwam namen tegen als Sirenia, daarna Tristania (waar Morten Veland van Sirenia eerst de man was) en meer.

Het eerste nummer wat ik van Sirenia hoorde was In sumerian haze...alweer was het de ballad die me bij een band bracht, geheel toeval dit. En wat vond ik dat een aparte, vreemde, mysterieuze plaat, ik bleef het luisteren....dat vioolwerk ook, prachtig. Daar moest ik meer van horen. On the wane werd het volgende nummer en pfoei, dat was toch wel even andere koek dan wat ik luisterde. Muzikaal gezien en dat gegrom zat er in, grunts. Maar ik zette door, want het had wel wat. Wauw, koorwerk er in, mooie vrouwelijke vocalen. Ik werd toch wel gegrepen door de plaat. Daarna kwam ik er achter dat het brein achter Sirenia al eerder in de band Tristania zat. Eerste nummer dat ik daarvan hoorde was Angellore en dat leerde ik ook enorm waarderen. Nightwish en Tristania waren ook al jaren bezig en kwamen op precies in de tijd dat ik zo aan het kopiëren was. Ik ben behoorlijk de schade gaan inhalen, ging elke maand cd's kopen (met mezelf afgesproken 3 per maand....lol ) en ik zat er weer helemaal in. Opzouten met die kopietjes, deze muziek wil ik gewoon echt, origineel.

Ik kocht toen ook meteen mijn eerste Aardschok, daarvoor echt nooit gehaald dat blad gek genoeg. Op de voorkant Tarja Turunen van Nightwish, net zo betoverend als de muziek. En dan uit het blad bands halen die ik ging downloaden (geen idee of Youtube er toen al was, dat later het downloaden verving qua bands checken.....kaazaa en later Soulseek gebruikte ik), luisteren en dan de cd halen als ik het goed vond. Ik had echt zwaar het muziek-virus te pakken weer en door het leren waarderen van grunts en het gothic-metal genre (tja, kunnen we het zo wel noemen?) ging ik echt een behoorlijk andere richting op in de rock. Wederom weer zonder andere dingen helemaal uit het oog te verliezen. Want tegelijkertijd/net er voor kwam ik er ook achter dat er nog leuke electro gemaakt werd....zoals Anthony Rother, Autechre, Ellen Alien, Psylocity en Chromeo bv.

Zoveel goeie bands vanaf die tijd ontdekt zeg, de lijst is weer eindeloos...Agalloch , Swallow the sun, Trail of tears, Epica, After forever, Sins of thy beloved, Silentium, Lacrimas profundere, Penumbra, Arch enemy, Draconian, Sunterra, Eternal tears of sorrow en nog veel en veel meer. Op een gegeven moment luisterde ik bijna alleen nog maar naar muziek met grunts er in.
Ik heb me zo flink wat jaren vermaakt met al die muziek. Maar al een tijdje is het zogenoemde gothic-gebeuren echt wel over. Af en toe nog eens iets wat naar die tijd hint, maar die klassiekers/klappers van Tristania zijn er niet meer. Sirenia bestaat nog wel, maar is behoorlijk zouteloos geworden. Maar wat een geweldige muziek heb ik vanaf 2002 ontdekt zeg, heerlijk. En wat was het verfrissend om ineens zoveel vrouwelijke vocalen te horen op metal-platen. Dat contrast is ook wat mij aantrok in veel van die bands die ik noemde, de harde grunt en de hemelse vrouwenstem, mooie combinatie, het verveelde me niet snel. De melancholiek is ook iets dat me beviel en wat ik nu nog wel zoek/hoor in veel muziek dat ik luister.
En ik besefte ook maar al te goed dat ik het al eerder had gehoord met the Gathering, een band die zijn tijd nogal vooruit was maar waar ik destijds niks mee kon nog.

En dat allemaal dankzij Ice queen en het album Mother earth er achteraan. Die heeft echt heel wat nieuwe deuren voor me geopend. De plaat als geheel heeft echt niet meer de impact van 10 jaar terug maar ik blijf het een lekker album vinden en koop elke nieuwe cd van de band nog trouw. De laatste vond ik een prima plaat ook en de combi met de 6-delige comic reeks, getekend door onze Romano Molenaar was natuurlijk weer een win/win deal voor een stripliefhebber als ik.

De volgende plaat dient zich pas aan begin 2011...

Mooi, mooi. The Silent Force moet ongeveer mijn eerst gekochte plaat zijn.

Ik kan me nog perféct herinneren wat ík op m'n studentenkot in Gent voelde toen ik de single Ice Queen - en dus voor het eerst van Within Temptation - hoorde op stubru. Ik vond het (ik citeer mijn gedachten van toen letterlijk:) "een schande dat een coole alternatieve radiozender als Studio Brussel zo'n afgrijselijke tweederangs 80's pop in z'n playlist moest opnemen". Lang geleden dat ik nog zo'n irritante zanglijn had gehoord die me er meermaals toe verplichtte om bij mijn Aldi-stereoketentje de 'uit'-knop in te drukken. Om na 5 minuten weer diezelfde knop in te drukken (toevallig was het ook de 'aan'-knop. Je maakt wat mee met die Aldi-stereoketentjes.)

Enfin. Muziek en emoties. Within Temptation maakte ook bij mij duidelijk wat los.

Ik associeer Within Temptation met vreselijke gladde kitschmetal met akelige vrouwenvocalen. Dat baseer ik op een liveoptreden dat ik op tv gezien heb (Lowlands o.i.d.) en een enkele single die ik eens gehoord heb. Maar eigenlijk ken ik verder zo goed als niets van deze band. Is mijn beeld onterecht?