Zonder de fijne posts van jordidj1 te willen onderbreken: is er ergens een lijst van wie de volgende is? Ik heb me ook eens geamuseerd met een aantal dingen op papier te zetten maar wil nu ook niemand gaan voorsteken

Geen wachtrij, dus jij mag na mij

Fijne eerste verhalen Jordi! Ik heb nog nooit van Jim Jones gehoord alvast, maar dat kan aan mij liggen. Zo te horen lagen jouw smaak en die van mij anno 2008/2009 ongeveer aardig bij elkaar in de buurt. Het was hier toentertijd ook Lil' Wayne, Eminem (begonnen bij Relapse), Graduation en zo nog wat commerciële hiphop wat de klok sloeg. Swagga Like Us kwam ook veelvuldig langs. En Coldplay, maar ik moet zeggen dat ik een stuk vaker teruggrijp op Wayne dan op Coldplay

En ik ga ook weer eens in de WayBackMachine gluren...

Toffe verhaaltjes Jordi, ik ken je eigenlijk alleen van de BeatSense Room though... Ik vind het wel geinig om te lezen en weet dat je een stuk eclectischer bent qua muziek dan ik! KUTGW!!

Ik had ook nog nooit van Jim Jones gehoord maar 'We Fly High' deed me wel een beetje terugverlangen naar vroegere parkjes met wolkjes wietgeur erboven en vallende skaters op de achtergrond. Leuk stuk Jordi.

Dit jaar bracht 'ie weer een album uit, samen met Harry Fraud #lamusicadeharryfraud. Echt een zo'n album in diezelfde sferen

Dat is echt een hard album gap, kwaliteitgewijs toch veel beter dan die troep die hij 15 jaar geleden dropte, of ik kan mij vergissen?

Troep wil ik niet zeggen, want Hustler's P.O.M.E. bevat toch een handjevol bangers. Wel is hij ontzettend constant op The Fraud Department, flow komt met de jaren zeggen ze wel eens, toch?

HOOFDSTUK 3: JORDI'S ZOMERTOUR

https://www.musicmeter.nl/images/cover/273000/273365.300.jpg

Op een gegeven moment geloofde ik het wel met de hip-hop. Op die leeftijd merkte ik al dat mijn ontdekkingsdrang hoog was, dus ik ging op zoek naar ander vertier. Hoe dat precies ontstond weet ik niet, maar de deuntjes van David Guetta vond ik fantastisch om te horen in de zomer. When Love Takes Over, Memories, Sexy B*tch… Och, de herinneringen. 2009 was fijn.

De zomer was een perfecte manier om nieuwe muziek te ontdekken, vooral de vakanties naar het buitenland; locatie was de achterbank op weg naar de bestemmingen. Mijn mp-3 moest vol staan, op mijn mobiel konden niet zoveel liedjes qua geheugen, en vooral met de laatste hits. Mijn Windows Media Player was een herberg aan illegaal gedownloade muziek, uiteraard keurig geregisseerd zodat alleen de mooiste liedjes op de mp-3 mochten. YouTube-rips of Limewire-downloads, ik toverde het overal vandaan. Eenmaal uitstekend voorbereid ging ik op vakantie, dus ik kon mooi wegdromen en vooruitblikken wat het volgende leerjaar mocht brengen. Zowat het complete schooljaar evalueerde ik tijdens de ritten, haha. “Jordi, waar denk je aan?”. Aan deze sicke baslijn van Memories, ja toch.

Een tijdperk van dance (lees: EDM) werd dus ingezet. Zowat iedereen op school aan wie ik EDM liet horen vond het fantastisch, dus ik wilde alle trends en ontwikkelingen op dat gebied bijhouden, zodat ik mijn klasgenoten kon imponeren met al mijn kennis. Dat zij mij dan weer aftroefden op het gebied van wiskunde, nam ik maar voor lief. Wie deed me wat? Ik was de man, helemaal toen ik met een aantal vrienden (waaronder diegene met wie ik ook Relapse kocht) naar een show ging van de Swedish House Mafia!

Dat mijn interesse voor muziek aanzienlijk groter lag dan bij mijn vrienden, was al snel duidelijk: het was mijn eerste concert ooit, dus ik wilde groots uitpakken. Na overleg met de groep, had ik witte t-shirts verzameld en die bracht ik naar de copyshop, om ze daar te laten betrokken met het logo van Swedish House Mafia en onze achternamen. Ze waren eerst wat sceptisch daarover, maar het werd een topavond. Uren vermaakt en gesprongen op de beats alsof ons leven ervan af hing.

We spoelen even door (naast EDM luisteren in de zomer, was ik vooral druk aan het voetballen): 2012. Het was een druk jaar, maar dat realiseerde ik al tijdens mijn evaluatie op de autorit des zomers. We waren verhuisd naar een vrijstaande woning, met een schuurtje wat zich perfect voor een barretje zou lenen. Het werd de uitvalsbasis voor mijn vrienden en ik, zo’n beetje elk weekend spendeerden we daar.

Nieuwe hobby’s als intens veel zuipen, darten en nog veel meer intens zuipen ontstonden daar. Eén persoon moest echter de controle over de muziek houden en die persoon, dat was ik. Met in het achterhoofd houdende, dat ik wel altijd een crowdpleaser wilde wezen. Ik had ondertussen playlists gecreëerd op Spotify, met verschillende lijstjes; EDM, (gangsta) rap en classic rock. Een mooie mengelmoes van alles wat ik de laatste jaren heb geluisterd. Iedereen vond dat ook prima, maar hoe later in de avond, hoe meer iedereen zich met de muziek ging bemoeien. Ach, dat houd je altijd, dacht ik. Eén ding stond echter altijd vast: De Kabouterdans MOEST om twaalf uur worden afgespeeld. Het dak ging er dan altijd vanaf, er sneuvelde zelfs eens een raam in het proces.

Ook essentieel: David Guetta - One Love (2009)

Hoofdstuk 4: DE GLORIETIJDEN VAN EDM

https://www.musicmeter.nl/images/cover/734000/734789.300.jpg?cb=1537473597

Ik vond het maar irritant worden dat iedereen achter de laptop sprong om muziek te draaien, al helemaal als het de flow doorbrak. Zo, ik kocht mijn eerste draaitafel. Nou ja, draaitafel, dat ding was zo klein dat je het amper een draaitafel kon noemen, maar het was een begin. VirtualDJ geïnstalleerd als hulpprogramma en het feest kon beginnen. Albums luisterde ik dus niet meer, losse tracks en mixtapes wel. Ik was vooral op zoek naar nummers die makkelijk in elkaar over te mixen waren, en natuurlijk lekker in de oren klonken. Dansbaar vooral!

Scandinavië was het gebied waar ik veel input uit haalde, naast de heren van Swedish House Mafia luisterde ik ook veel naar Avicii. Al fungeerde hij nog wel onder de naam Tim Berg toen ik hem ontdekte, dus ik was er vroeg bij. Bij veel artiesten had ik dat destijds, ik stond aan de ‘wieg’ van hun succes. Ook van artiesten als Afrojack en Hardwell luisterde ik hun muziek al, terwijl ze nog niet eens hits scoorden, laat staan een eigen label hadden.

Wat zij konden, dat kon ik ook natuurlijk. Althans, dat dacht ik. De liedjes zaten zo simpel in elkaar, als ik zelf Fruity Loops ging downloaden, dan kwam dat vanzelf wel goed. Veel tutorials gekeken, beatloopjes bedacht, weken verder; het werd drie keer niets. Vooral het moment dat ik bij een klasgenoot thuis ging kijken hoe hij deuntjes in elkaar zette, realiseerde ik dat ik beter liedjes kon beluisteren dan bedenken.

Geen man overboord: mijn goede oor voor leuke liedjes bleef ik gewoon gebruiken. Dus, ik ging ik kijken of ik het voor elkaar kon boxen om mixtapes te gaan maken. Ik ging een handjevol tracks verzamelen, om daarna ‘live’ via VirtualDJ een mixtape te maken, soms wel een uur lang. Maar op het eind van zo’n sessei, dan luister je dat terug en dan denk je, wat een drama. Kan dat niet beter? Bedoel, livemixes van dj’s zijn vaak goed door de apparatuur (bijv. Pioneer), dat kan ik me niet veroorloven. Toen kwam ik bij het programma MixMeister terecht, waar ik begon met héél véél mixtapes te maken.

Ik raakte vooral gefascineerd door de concerten van Dimitri Vegas & Like Mike, met name die ze op Tomorrowland gaven. Die waren koning in het creëren van ontzettende live-sets, waar ze vooral met mash-ups werkten. Supergevarieerde concerten, de tijd vliegt gewoon voorbij. De eigen nummers die ze droppen waren vaak het hoogtepunt, met name door het feit dat ze nog niet eens waren gereleased.

Een concert waar ik helemaal voor gehyped voor was, was die van Hardwell op Ultra Miami 2013. Je leeft toch enorm mee, vooral omdat je zijn muziek vanaf het begin al volgde. Zijn label Revealed begon echt naar de top van de EDM-scène te klimmen, zijn vrienden Dannic en Dyro gingen tracks uitbrengen die echt bruut waren. Vooral de première van Leprechauns & Unicorns was heel vet. Na dat concert stond Hardwell echt definitief op de kaart en kon niemand meer om hem heen. EDM was overal, en 90% van de DJ’s in het genre waren Nederlands. Afrojack, Hardwell en het supertalent Martin Garrix: niet uit de charts te denken.

Het was de mainstream geworden, zo’n beetje elk groot festival wat niet de alternatieve kant op schoot werd geheadlined door EDM-dj’s. Ik helemaal in mijn sas natuurlijk, want ik moést alle tracklists napluizen van de dj-sets, op zoek naar toffe mashups/songs voor in mijn eigen mixtapes, om daar dan mijn klasgenoten mee te imponeren. Of gewoon te voorbereiden, in te luisteren voor concerten. Soms kon ik exact aangeven welk nummer er zou komen, omdat ik de setlists uit mijn hoofd wist (en amper veranderde lol). Mijn vrienden vonden dat op een gegeven moment echt een beetje eng vinden, haha. Tja, je bent een muzieknerd of je bent het niet.

Ook essentieel: Afrojack - Forget the World (2014)

HOOFDSTUK 5: WAAR IS DAT FEESTJE?!?!

https://thumbnailer.mixcloud.com/unsafe/300x300/extaudio/8/c/e/9/56e1-3f56-4379-ae8e-24fdb499e747

Ondertussen werd ik steeds beter in het draaien op m’n mengpaneeltje, dat ik het aandurfde om in de lokale kroegen te gaan ‘optreden’. Ik begon in een kroegje – dat helaas niet meer bestaat – waar ik ook al dartte/zoop/misdroeg in de weekenden. Na een paar keer de eigenaar lief aankijken mocht ik mijn opwachting maken, na al een paar keer te hebben meegekeken bij andere dj’s.

Dat was fantastisch om te doen. De doelgroep was net zo oud als ik, dus we luisterden meestal naar dezelfde soort muziek, dus indruk maken was niet zo heel moeilijk. Ik had ook mash-ups gedownload, omdat die ook veel voorkwamen in dj-sets die ik keek, die vielen óók nog eens in de smaak. Een nieuwe carrière leek geboren, maar niets was minder waar: om echt een beetje door te groeien als DJ, moest je investeren in Pioneer-draaitafels, omdat je daar wel op moet kunnen draaien. Ja, of je produceert een succesvol EDM-nummertje en zodoende je verdien groot geld, maar ik was daar veel te amuzikaal voor.

Een professioneel dj werd ik dus niet, maar een huis-tuin-en-keuken-dj was wel altijd het geval. Met mijn kleine draaitafel stond ik in verscheidene kroegjes en (trouw)feestjes op kleine schaal. Ik werd op een gegeven een soort cultheld, echt fantastisch. Voornamelijk door het feit dat ik bij een kroeg begon te draaien, waar ik ook als barman actief was. Echt fantastisch, want we wilden het zo overdreven mogelijk aanpakken. Posters maken, een maat van mij om laten dopen naar ‘MC’, veel social media reclame, gratis drank én dranghekken voor de kroeg plaatsen. En met succes: DJ Kloris & MC Pelican – mijn maat werkte destijds voor Van der Valk – kregen het voor elkaar om de hele kroeg vol te krijgen. Wat een feest, prachtige avonden waren het.

De cult zette zich ook nog even door: ik ging door met mixtapes maken en draaide op relatief veel feestjes. Hoogtepunt was een motorcross-spektakel in een boerendorp, waar mijn maat en ik startten met EDM-knallers, om de avond te eindigen met I Will Survive in de hardstyle-versie. Ja, het was een moeilijk publiek. Dat was echter wel het besef om te stoppen met draaien, want ik had geen zin meer om louter verzoekjes te draaien. Dan zetten ze maar een jukebox neer, dacht ik.

Ook essentieel: DJ Schmolli - Titanium 500

Hahaha wat gaaf.

Jordi ''pak je rust'' de Jong

Kloris tho!?

Worden de grote lappen tekst nog gelezen?

Heeft Pinokkio houten kloten?

Dat hele plan ontstond om 5 uur 's nachts, dus de naam ook. De aankondiging werd dan ook diezelfde nacht gemaakt, de dag erna besefte ik pas wat kloris betekende



Geen idee, dat weet Johnny Marr altijd heel goed. Wat denk jij, JM?

DJ Kloris voor al uw fuiven en partijen

Eindelijk een échte muzikant onder ons

kloris: stommeling; sukkel. Verwijst naar de hoofdpersoon uit het achttiende-eeuwse kluchtspel ‘De bruiloft van Kloris en Roosje’. Aanvankelijk werd er een ‘vrijer’ mee aangeduid.

Zullen we de aanvankelijke betekenis maar aanhouden?

Oei, ik had een collega die Roosje heette, dus dat verklaart een boel

Om 5 uur 's nachts ontstaan vaak de beste ideeën, hè!

Uiteraard, dit is misschien wel het mooiste topic op het forum. De levensweg van een user, de ontrafeling van hoe zijn/haar smaak tot stand kwam en de belangrijke rol die muziek vervuld heeft in het leven. Altijd een groot plezier om te mogen lezen.

Late reactie, maar DTRH 2016 ging maar ternauwernood door. Volgens mij is er destijds een miljoen euro besteed, om de campings en het terrein alsnog festivalproof te krijgen. Door de werkzaamheden ging de camping wel een dag later open dan gepland. Verder was het wel een topfestival. Als ik er aan terugdenk is het vooral vanwege de zonuren (die er ook waren) en het prachtige concert van PJ Harvey en gelukkig niet vanwege mijn tent die het niet overleefd heeft.

Beetje laat, maar Casartelli alsnog bedankt voor de mooie reis.

En het leesvoer van jordidj1 ziet er ook weer veelbelovend uit, fijn dat dit topic het nog zo goed doet.

Ik ga helemaal stuk met dat laatste stuk.

Stuk voor stuk mooie flarden uit je leven, Jordi, ga zo door!

Mijn oma noemt ons kleinkinderen al ons hele leven zo dus na dit bericht ben ik ook eens gaan opzoeken wat het nou eigenlijk betekent.

Zet op MuMe dan dat album, klorisdj1!

Oh ja, wat was ik toen blij dat ik in Wageningen woonde en gewoon op en neer kon rijden met auto + fiets, terwijl enkele vrienden die wel moesten kamperen verzopen in de modder
M'n eerste DTRH met de memorabele shows van PJ Harvey en The National, beiden net nadat de uitslag van het Brexit-referendum binnen was.

HOOFDSTUK 6: GASTEN SLAPEN OVERDAG ZODAT ZE 'S NACHTS DE MAN ZIJN

https://www.musicmeter.nl/images/cover/89000/89605.300.jpg

Op een gegeven moment geloofde ik het wel met draaien, de EDM-scène bracht steeds minder interessant werk uit en in de kroegen waar ik draaide wilde men alleen maar meezing-meuk horen, en dan niet van het niveau Ben & Ruurd. Nee, echte matigheid en irritante nummers (hoewel De Ring Die Jij Draagt nog steeds een vieze klassieker is). De lol was ervan af, en ik vond het ook wel tijd worden om me te concentreren op de studie: van de twee jaar op het mbo deed ik eigenlijk maar twee maanden echt mijn best.

MBO inderdaad, dat was een klein stapje terug na het afronden van de havo, maar dat had grotendeels met mijn instelling te maken. Ik was gewoon te lui voor het hbo: de drie maanden dat ik er was, zat ik vaak brak in de klas. Ondanks het feit dat de opleiding niet mijn ding was, besloot ik eerst maar mbo te doen, om te zien of ik dat überhaupt wel kon afronden. Qua moeilijkheidsgraad lukte het prima, maar ja, je bent jong en je wilt wat: de keuzestudie voor middelbare hotelschool was vooral gemaakt, omdat ik een bovengemiddelde interesse had voor horeca, met alcohol in het bijzonder. Die interesses nam ik ook mee in het nachtleven, wat natuurlijk invloed had op mijn aanwezigheidspercentage. Toch maakte het in het begin niet echt uit, want ik ging makkelijk over naar het volgende leerjaar. Pas toen de stages zouden gaan beginnen, werd het opeens lastiger.

Zo na de zomer van 2016 kreeg ik dan ook een flinke wake-up call: ik had mezelf niet op tijd aangemeld voor een buitenlandse stage, dus ik ging niet in dezelfde periode als mijn beste maat in de klas op stage. Dit was zwaar kut, want hij was van mijn eigen leeftijd (de rest in de klas was wat jonger) en met hem kon ik zeer goed levelen. Een compleet schooljaar moest ik het zonder hem doen, moest ik opeens met andere mensen op stap. Gelukkig realiseerde ik dus dat ik beter m’n best moest gaan doen op school, want anders zat iedereen bij de diploma-uitreiking, behalve ik.

Nou, dat lukte voor geen meter, integendeel, het nam zelfs ergere vormen aan. Mijn motivatie lag enorm laag: ik ging rond de 6 keer per week naar de kroeg, pakte soms de trein naar school om halverwege de rit weer rechtsomkeert te gaan omdat ik toch geen zin had, de brave Jordi die (bijna) elke les op het middelbare had bijgewoond was onherkenbaar. Desondanks hield ik zelf nog de kaarten in handen, door wel voldoende toetsen te halen en de stages te voltooien. Nog één jaar te gaan, woehoe.

De omschakeling op het gebied van muziek kwam er wel. De mixtapes die ik maakte gingen vervelen, dus oude liefdes werden weer wakker geschud. Kanye West natuurlijk, maar welk nummer het me meest bijstond was Wie Is Ut? van DuvelDuvel. Iconische en hilarische videoclip, die ik jaren terug voor het laatst bekeken had op dat moment (zie hoofdstukken hiervoor). Dezelfde dag direct op repeat gezet. Het opende gelijk de deur voor meer Nederhop! Van Opgezwolle kende ik eigenlijk alleen Gerrit, omdat ik via DuvelDuvel daar op kwam destijds (lang leve het YouTube algoritme). Ook die hilarische videoclip stond me nog bij, die met Cees Geel erin.

Voor school moest ik voor de zomer eerst nog een binnenlandse stage doen, waarvoor ik om de week naar een café moest reizen tegenover twee grote hogescholen. Zo had ik toch nog een beetje het gevoel dat ik hbo studeerde, hihi. Die ritjes boden mooi gelegenheid om me te verdiepen in Nederlandse hip-hop, want ik was helemaal verslaafd geraakt aan die scène. Voornamelijk Fakkelteit van Sticks & Delic werd een topfavoriet, weet nog wel dat ik die een week lang non-stop draaide. Niet alleen Nederlandse hip-hop, maar ook Kendrick Lamar en oude liefdes als Eminem stonden vaak op repeat. Het was fantastisch om oude liefdes weer op te graven, maar ook nieuwe helden met open armen te ontvangen.

Ook essentieel: Eminem - The Eminem Show (2002)

Wat een reis, Jordi! M’n beste vriend heeft hotelschool gedaan en is sindsdien mij de baas in overmatig drinken. Ben benieuwd waar jouw reis naar toe gaat.

Snap nu ook de dj1 in jouw naam, of toch niet.