Heerlijke verhalen, even bijgelezen en erg genoten

dj1 is gewoon een afkorting van mijn achternaam en mijn rugnummer bij voetbal

HOOFDSTUK 7: WE ALL MUST MEET OUR MOMENT OF TRUTH

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/802.300.jpg?cb=1573189530

De stage werd afgerond, na de zomer stond enkel nog de buitenlandse stage en nog een halfjaar afstuderen op het programma. Ik hield me daar niet echt mee bezig, want zoals elke zomer was ik weer actief als een echte workaholic (lees: werken, zuipen, slapen), vooral die zomer van 2017 nam heftige vormen aan. Het was al een paar zomers zo dat ik louter werkte en veel drank nuttigde in de vrije uurtjes, dat jaar was wel de overtreffende trap. Naast mijn werk bij een paviljoen, had ik ook nog een bijbaan als barman in de kroeg om de hoek, diezelfde kroeg waar ik ook DJ speelde dus. Werkdagen waren zo’n beetje van 12 uur ’s middags tot 6 uur ’s nachts, vaak aangeschoten/dronken naar bed en de dag erna hetzelfde riedeltje. Als ik dan een dag vrij was, dan spendeerde ik die meestal aan – uiteraard – de kroeg. Zo’n levensstijl was niet goed voor mijn liefdesleven, ik had een scharrel op het werk, maar vaak als we in bed belanden lag ik binnen luttele seconden te pitten. Dus ja, de ochtend erna was het niet veel soeps natuurlijk. Echte mannen weten waar ik het over heb.

De muziek hield me draaiende in die zomer, een rustmoment om even de gedachten op een rijtje te zetten en keihard te relaxen. Hét voorbeeld die eruit wil pakken is uiteraard Gang Starr, die functioneerden als denkbeeldige broeders om mij advies te geven waar nodig. “I'm ready to lose my mind, but instead I use my mind”.

Met dat advies in het achterhoofd maak ik mezelf gereed voor een groot avontuur, namelijk voor het eerst in mijn leven uit huis. Het voelde ook als een nieuwe stap, want ik gaf mijn baan bij de kroeg op, omdat ik wist dat ik niet meer terug wilde keren naar dat leventje.

Ik zag echter wel enorm op tegen de buitenlandse stage: ik had ternauwernood een stageplek gevonden bij een Antwerps havenhotel vlakbij de Kinopolis, gelukkig hoefde ik geen huisvesting te fixen. Zo’n halfjaarlijkse stage was voor een Fries die eigenlijk amper de Tjonger passeerde best wel een avontuur, al helemaal als je opeens alles zelf moet doen. Gelukkig raakte ik daar vrij snel aan gewend en ik vond het allemaal wel prima. Mooi appartement via het hotel, gratiesch, leuke stage én meer tijd voor mezelf. Ik ging niet meer elke dag naar de kroeg, dus mooi tijd om meer tijd te stoppen in muziek ontdekken en films kijken.

Ik begon steeds actiever te worden op MusicMeter, ik liep de toplijsten door om zoveel mogelijk ‘in te halen’ op het gebied van alternatieve muziek. Want hoe het ook went of keert, ik kende letterlijk maar een paar platen in de top 250 van dat moment (die allesbehalve drastisch verschilt van de huidige) echt goed.

2017 was dus – ik pak voor het gemak maar het complete jaar erbij – vooral de transformatie van de EDM-Jordi (lees: keihard feestende Jordi) naar de alternatieve Jordi. Waar ik dus eerder sprak over oude liefdes, dat jaar nam ik vooral een sprong in het diepe. Mobb Deep, The Cure, The National, War On Drugs, Kendrick Lamar, Atmosphere, Cunninlynguists, Wu-Tang Clan, Nas, The Roots, A Tribe Called Quest, plus nog wat artiesten; allemaal dat jaar ontdekt, of in ieder gestart met ontdekken. Kendrick ging er nog steeds in als zoete koek, met The Cure en Wu-Tang had ik wat meer moeite mee, dat ging de eerste luisterbeurt echt matig. Tenminste, het ging allemaal langs me heen

Fresh off the boat als een alternatieve nieuweling dus, een eerste keer wat inleveren voor het beroemde en beruchte Verrukkelijke 500 was een speciale. Ik maakte een top 250 aller tijden, een lijst die sindsdien altijd als blauwdruk voor mijn smaak functioneert. Toentertijd had ik nog geen idee wat ik als beste (lees: favoriete) nummer ooit zou moeten beschouwen, gelukkig weet ik dat anno 2021 nog steeds niet.

Ook essentieel: CunninLynguists - A Piece of Strange (2006)

Ach, wat er ook gebeurt en welke topics je ook voor ‘dood’ verklaart, ooit zul je ‘At Last - Etta James’ tot je nemen. Het gehele album. Jij weet dat ook.

he?

HOOFDSTUK 8: WHAT ARE THE RULES FOR BREAKFAST TODAY?!

https://www.musicmeter.nl/images/cover/704000/704389.300.jpg?cb=1517411415

De jaarwisseling beleefde ik – zoals de jaren ervoor – werkend. Al was het dit keer wel een bijzondere ervaring, fietsend door de stad Antwerpen om 7 uur ’s ochtends terwijl je voor je nachtdienst nog een klein feestje had gehad.

Hetgeen wat ik in 2017 ontdekte, ging ik het jaar daarop nog meer uitdiepen. Vooral The Cure werd een belangrijk onderdeel van mijn (muzikale) leven. Disintegration was al topfavoriet, Pornography en consorten mochten er ook vrij snel aan geloven. Het mooiste vind ik dat elk album van hen een eigen thematiek en sfeertje heeft, ze passen bijna wel bij elke soort gemoedstoestand (al dan niet beïnvloed door het weer). Ook nieuwe ontdekkingen deed ik, waarvan BROCKHAMPTON EEN SCHOT IN DE ROOS WAS EN DOMINEERDE QUA ALBUM PLAYS.

Gelukkig rondde ik mijn studie af en werd het tijd voor een nieuwe levensfase. Het mbo was confronterend, maar achteraf gezien vrij eenvoudig en ik heb er fantastische connecties aan overgehouden. Velen heb ik lang niet meer gezien (inclusief de beste maat), maar ik heb er alle vertrouwen in dat bij een herziening er weer gepraat wordt als vanouds. Niet alleen school werd een gesloten boek; ook de baan bij het paviljoen waar ik acht seizoenen lang heb mogen werken.

Een eind van een tijdperk, zo beschouwde ik het zelf eigenlijk. Gevoelsmatig werd het ook tijd voor een nieuwe stap, zeker omdat ik na mijn avontuur in Antwerpen zeker niet meer thuis wilde wonen. Het was tijd om mezelf verder te ontwikkelen in de grootste en mooiste stad van Nederland: Ajax. Euhhh…, Amsterdam, natuurlijk. Excuses.

Vol goede moed begon ik bij een splinternieuw hotel in de Jordaan, wat nog niet eens geopend was. Top, dacht ik, een bedrijf waar de hiërarchie of überhaupt de structuur nog niet was vastgeroest, gewoon iets compleet nieuw, daar had ik wel oren naar. Die hotelbaan was zo gefikst; zonder aarzelen werd ik aangenomen, om een kleine paar maanden gelijk te worden ontslagen. Iets met de vergunningen, waardoor ze nog niet open mochten (ik werkte voor de opening bij andere hotels van de keten), om een paar weken later met hangende pootjes terug te komen: we mogen toch open, wil je terugkomen?

Ik had niet voor de grap een last minute huisvesting in Almere gefikst, dus ja, waarom niet. De sollicitaties bij andere hotels waren nog niet echt gestart (enkel bij Krasnapolsky, wat een stel eieren daar zeg). Ondanks de valse start had ik wel vertrouwen in het bedrijf, want oei, het hotel zag er prachtig uit en ik schaamde me totaal niet om daar rond te lopen. Ook met de collega’s kon ik het prima vinden, met in het bijzonder mijn restaurant manager.

Toen eenmaal alle vergunningen rond waren, konden we in het hotel/restaurant helemaal losgaan met de ambitieuze plannen. De gangenmenu’s, speciale cocktails, luxe ontbijt en fancy fotoshoots; ik als nuchtere, hardwerkende Fries begaf ik me in een luxe en internationale ambiance, waar ik enorm aan moest wennen. Opeens sprak je elke dag Engels (en een beetje Frans en Duits), wat ontzettend leerzaam was. Sindsdien kijk ik series/films ook louter met Engelse ondertiteling, ook als er Engels gesproken wordt. Zo dwing ik mijzelf om mijn Engels te (blijven) verbeteren.

Ik was ’s zomers veel aan het werk (duh), gelukkig was er nu ook tijd voor festivals (een week vrij in de zomer was de jaren ervoor zo goed als kansloos). Mysteryland, maar ook mijn eerste keer naar een alternatief festival. Lowlands had de primeur, waar ik heen zou ging met mijn oud-klasgenoot, die ook wat in de alternatieve hoek zit. De voornaamste reden om heen te gaan was natuurlijk Kendrick, maar ook bands als Gorillaz en Amenra wisten niet te teleurstellen. Voor laatstgenoemde was het extra bijzonder, want qua setting was het echt niet ideaal, maar ze wisten me helemaal in te pakken en ik was direct fan. OOK BROCKHAMPTON WAS SUPER VET. Dat ik maar vijf minuten live zag van Dua Lipa was wel iets waar ik nog steeds spijt van heb 

In mijn aller tijden lijst was er ook veel opschudding. Op mijn nummer één (Bowie) was ik alweer wat uitgekeken, maar ik was wel helemaal verliefd geworden op Songs: Ohia. De nummers raakten me diep, het album The Lioness was dan ook een instant 5*. Lioness werd mijn nummer 1 in de lijst, gevolgd door Deltron 3030 – 3030 op plaats drie (net als het jaar ervoor) en Moonlight Shadow met het zilver. Jeetje, die track kwam ook hard binnen. Draaide het op een gegeven moment bijna weken op rij. En ja, Deltron 3030 staat al sinds het ontstaan van de lijst op plek drie. Dit jaar weer, kan ik jullie verklappen.

Ook essentieel: Songs: Ohia - The Lioness (2000)

Keepertje keepertje!

HOOFDSTUK 9: THIS IS WHAT A BAD HOTEL IS LIKE

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/198.300.jpg

Toch was het hotel niet zo succesvol als werd gehoopt. Druk werd het er echt nooit, wat voornamelijk aan de slappe promotie te danken was. Nergens kreeg je het gevoel dat het hotel écht goed op de kaart werd gezet, want aan de kwaliteit van het eten lag het niet. Dat was ook te merken in het team: lange dagen werden gemaakt voor weinig gasten, zonder enig gevoel dat het meer echt zou worden. Daarom duurde het niet lang voordat de restaurant manager en chef-kok wegging, waardoor het restaurant enorm in kwaliteit ging inboeten. De gangenmenu’s met passende wijn werden ingewisseld voor HANOS-burgers met IPA van een half werkende tap.

Het was wel zonde. Ik bleef als één van de laatsten over van het team die vanaf het begin erbij waren, dus de laatste maanden waren vreemd. De klandizie was zo matig dat er maar een paar personen per avond stonden ingeroosterd, één iemand in de bar en één in het restaurant. Ik had zo’n gevoel dat op elk moment Gordon Ramsay zou langskomen, maar helaas, mijn droom kwam niet uit.

Tussen de bedrijven door was er natuurlijk wel weer genoeg tijd voor muziek, ja, 2019 was een vruchtbaar jaar. Album wat tekenend was voor dat jaar was zonder twijfel Gentlemen, dat een ware uitlaatklep werd voor mijzelf. Echt een plaat die ik mijzelf een beetje forceerde om te luisteren, want op de een of andere manier voelde ik dat die plaat bij me paste. Vaak weet je dat al als je naar de hoes kijkt, ik kan het niet verklaren. Als er weer een zeikdag was op het werk, kon ik heel lekker de stress wegwerken met die plaat op vol volume.

De beste boyband sinds One Direction kleurde ook weer dat jaar, naar aanleiding van hun optreden op Lowlands het jaar ervoor waren ze niet weg te slaan van mijn playlist. IK HEB HET NATUURLIJK OVER BROCKHAMPTON. Vooral de SATURATION-trilogie stond op repeat (deel 3 had het jaar ervoor ook al 200+ plays), bovendien werd ik nog extra verwend met de release van GINGER. Echte fanboy geworden sindsdien. In mijn aller tijden lijst gebeurde er ook weer van alles, ik ook met mijn flexibele muzieksmaak. Mark Hollis overleed in het begin van dat jaar, dus als een spuit elf ontdekte ik Talk Talk hun oeuvre en koos Time It’s Time als nummer 1 voor dat jaar. Ik was al een tijdje op zoek naar een gepaste afsluiter van mijn lijst, en dit voelde gewoon goed. Bovendien was het een magistraal, mooi nummer.

Ik zag het op lange termijn niet meer goedkomen met het hotel, dus ik besloot mijn vleugels maar elders uit te slaan. Gek genoeg kwam ik via mijn voormalig restaurant manager terecht bij Eurostar, om een kantoorbaan te doen. Dat was, als horecatijger, een gewaagde switch. Prompt moest ik roosters maken en dingen voorbereiden voor medewerkers, dat was iets wat ik niet gewend was, maar het was zeker tof. Eurostar zat ook echt in de lift, met een directe lijn van Amsterdam naar Londen in de maak.

Persoonlijk ging het dan ook enorm goed, het ging me echt voor de wind. Ik begon begin december met de baan en een paar maandjes later voelde het alsof ik er al jaren werkte. Helemaal in hum dus, ik had het hele jaar al uitgestippeld. Lekker met de trein naar Londen, voetbalwedstrijdjes pakken, beetje van het leven genieten. Maar ja… dat was zo rond februari 2020 en u kan het wel raden, hè. Ik weet nog heel goed dat mijn manager het had over een virus dat in China de dienst aan het uitmaken was: “Jordi, geloof mij, als dat virus hier komt, dan zijn we echt de lul”.

Ook essentieel: Arcade Fire - Funeral (2004)

https://64.media.tumblr.com/471d1a545562004ad7d2dc565b7dd0a4/tumblr_n0rsfk3nTp1s48uaao1_500.gifv

https://media0.giphy.com/media/3o85g2ttYzgw6o661q/200.gif

HOOFDSTUK 10: VIKING METAL FTW

https://www.musicmeter.nl/images/cover/251000/251736.300.jpg

Alle toekomstplannen konden de prullenbak in, het duurde niet lang en de Eurostar stopte met rijden. Prompt zat ik weer thuis bij mijn ouders en moest ik gaan thuiswerken. Ik was er eerst vrij nuchter onder, het zal wel meevallen toch? Sterker nog, ik vond het best wel chill in het begin. Mijn pa had nog een stacaravan, dus daar ging ik vaak zitten doordeweeks of in het weekend, lekker rustig en perfect om te isoleren. Ja, als je afstand moet houden, doe het dan goed dacht ik. Mooi beetje series afkijken en nog véél belangrijker: BeatSensen tot de max. Legendarische avonden meegemaakt daar, echt fantastisch. LouDer, ik mis je.

De zomer was ook maximaal chill, zeker niet één van de minste zomers die ik heb gehad. Lekker chillen bij vrienden aan het water, terrasjes pakken en tennissen. Als klap op de vuurpijl ook nog twee keer op vakantie geweest naar Griekenland, waarvan de eerste keer een verrassingsbezoek was, haha. Paar maten van mij zaten op Zakynthos, dus ik besloot last minute heen te gaan en hen te verrassen. Locatie opgezocht op Snapchat, je had hun gezichten moeten zien toen ik opeens voor hun neus stond.

Die twee vakanties, wat een luxe, zou je denken. Er zit echter een keerzijde aan dat verhaal, misschien wel mijn minste periode tot nu toe in mijn leven. Ik was helemaal klaar met het thuiswerken, er was geen reet te doen qua werk en ik was mezelf alleen maar het bezig houden. De uitdaging was ver te zoeken en ik haalde vrijwel nergens voldoening uit op het gebied van werk. Ik kick namelijk op drukte en chaos op de werkvloer, nou, de treinen begonnen in de zomer weer te rijden, maar het kwam geen haar in de beurt van de drukte die het altijd was. Ik voelde mij totaal ‘onderwerkt’ (kan dat?), soms keek ik nog geen uur naar het beeldscherm en ik begon al helemaal te shaken. Gek hè, terwijl ik ’s zomers vaak twaalf uur achter elkaar werkte en geen krimp gaf.

Nou wist ik sowieso dat het kantoorleven niet eeuwig voor mij besteed was, dus als er een moment was om ervan af te stappen dan was dat nu wel. Zodoende deed ik dat dus ook, begin van dit jaar. Ik ging intern een andere functie doen, wel een stapje omlaag, maar hey, op zijn minst kan ik weer het plezier wat terugzoeken in mijn werk. Het is nog steeds rustig, maar mijn reservetanks die ik helemaal had opgemaakt, beginnen beetje bij beetje weer vol te raken.

De coronatijd bood wel ruimte om echt de diepte in te gaan qua muziek. Ik ging graven in de gespecificeerde toplijsten van RYM en ging van alles ontdekken. Viking Metal, Country Rock, Emo, je kan het zo gek niet verzinnen. Ook in de bekende genres ging naar – voor mij – onbekender werk checken. Voor metaltips kon ik vooral terecht bij mijn BeatSense homie Don Cappuccino, de mad boom bap bij hip-hophead ForWhomThePeteTolls, random platen waar die kaulo Johnny Marr mij bij tagt en natuurlijk de spellen op het forum. Toch zijn het de platen die ik al kende essentieel voor deze COVID-periode geweest, met name An Awesome Wave en Carrie & Lowell. Die eerste had ik op 3,5* staan, maar kwam opeens keihard binnen. Vooral Tessellate is echt een toptopfavoriet geworden in mijn eigen top 1000 (u weet wel, die Verrukkelijke 500, dat is nu een Verrukkelijke 1000 geworden).

De mooiste ontdekkingen van deze periode zijn Symbolic van Death en The Devil and God Are Raging Inside Me van Brand New, ik ben daar nog steeds niet opgeluisterd. Die platen waren het fundament in de uitlaatklep dat muziek heet . Met deze mooie zin ga ik deze reis beëindigen, voor nu dan. Hopelijk blijft dit topic (lees: de site) bestaan, dan geef ik er een x aantal jaar een mooi vervolg aan. Dan wil ik bij deze jullie bedanken voor het volgen van mijn reis en wellicht tot ziens. x

Mooie afsluiting! BeatSense

Heb van je reis genoten, Jordi! Soms hilarisch, soms serieus, soms ook best droevig, met ook genoeg gelukkige momenten; een aardige staalkaart van het leven dus! Hopelijk blijf je ook hier en op BeatSense (waar ik nu wat minder frequent vertoef, maar misschien komt daar binnenkort wel terug verandering in, wie weet) een vaste waarde!

Wat een verhalen. Love you J

jordidj1

Wat een mooie reis heb je al gemaakt, Jordi, erg vermakelijk om te lezen!

Overigens ook goed dat je me eraan herinnert dat ik nog zo'n Eurostar-voucher heb liggen die ik heel binnenkort moet verzilveren. Toch maar eens kijken of ik weer eens een trip naar Londen kan boeken, wellicht in het najaar.

Top gedaan Jordi! Leuke schrijfsels!

Wel geen woord over PBH, zelfs niet in het stuk over Brockhampton... moeten we ons zorgen maken?

Jordi

Dank voor je openhartigheid Jordi, ook de afsluiter was weer erg fijn leesvoer.

Thanx man, afgezien van de generatiekloof (vergelijkbaar met de Samariakloof op Kreta) dus afdalen is mogelijk, weet ik dat er parallellen in reizen zijn, en wat je meemaakt onderweg van jou is (en blijft); dat kan niemand meer van je afnemen. Reiziger zijn zit in je bloed - I know - en bedenk But I'm not Gonna Let Them Catch Me Now

Komt tijd nuttigen we een gezamelijke pint bij Gist of Ledig Erf

Mooie stukken, Jordi! Heb ze met veel plezier gelezen.

misschien dat ik nog een bonusstuk schrijf, maar ja, de likes van Arrie en 123poetertjes blijven uit dus misschien moet je je zorgen maken

ik ga dan wel bier drinken met Mjuman

jordidj1 bewaart de sappigste PBH-verhalen voor de nieuwe versie van z'n Top 100, toch?

Sowieso de chat draait weer overuren though, zijn weer vrouwen het strand opgekomen

Moet je me vaker taggen lieverd, je weet hoe slecht ik ben in het volgen van topics. Maar ik heb binnenkort meer tijd, dan ga ik de boel even goed teruglezen

Ik heb mij prima vermaakt. Vooral de stukken over een leeg hotel kwamen binnen. De treurigheid.
Ben weleens zo’n eenzame gast geweest. Dan ben je snel een lotgenoot met de verveelde barkeeper.

En ja, dan is Be Sweet heerlijk :

Ladies, let me tell you about myself. I got a dick for a brain
And my brain is gonna sell my ass to you.
Now I'm OK, but in time I'll find I'm stuck.
'Cause she wants love, and I still want to fuck.

Smullen.

Was zeker leuk leesvoer! Blijft een geweldig topic.

Dit.

Morgen even de tijd voor nemen en dan komen er welverdiende hartjes je kant op x

PeteSense, jwz!

Top geschreven allemaal jordidj1, ik reageer nooit zo vaak en heb een drukke week gehad dus even een inhaalrace gehouden... In ieder geval: dit topic is toch wel een van de, zo niet het, mooiste topic(s) op dit forum!