Tja, wat mij betreft is dat beeld correct, wat Bakema betreft waarschijnlijk niet.

Mooi album, kreeg ook bij Aardschok een hele grote waardering; en terecht!!
Paradise Lost was met Gothic wel eerder, maar Nederland deed behoorlijk mee met deze stroming; en kreeg vooral over de grenzen een hoge waardering ( Within Temptation, Epica, The Gathering).

Het is absoluut de poppy kant van (gothic)metal, als je het al zo wilt noemen. Het hele gothic gebeuren werd al verguisd door de zogenaamde "true metalheads", maar dat zijn vaak lieden die toch al niet open staan vooe andere dingen dan van dik hout zaagt men planken. Ook nu-metal was zo'n afzeik-genre. En toen WT met dit album doorbrak naar groot publiek was het helemaal niks meer voor veel van de eerste fans. Als dat is vanwege de muzikale koers, ok, maar vaak is het omdat men op de een of andere manier niet wil dat een band zo doorbreekt. Het heeft WT in ieder geval geen windeitjes gelegd. Ik denk ook dat ze op tijd wat gestopt zijn met het gothic-achtige. Tegenwoordig zingt Sharon minder (geforceerd) hoog, zal dus prettiger klinken voor weer andere mensen. Ook live komt dat beter uit de verf, vorig jaar zag ik ze nog live en dat was een meer dan prima concert.
Maar ik snap ook dat mensen het verschrikkelijk vinden hoor, de meeste muziek die er is in het algemeen hoeft van mij ook niet. En er zijn veel bands die stukken meer spannend zijn dan WT, maar WT luistert wel lekker weg.....mijn mening. Voor mij was dit toen een album op het juiste moment.

Misschien moet je Enter eens beluisteren...

Gothic van Paradise Lost werd niet verguisd. Het is niet zo dat 'true metalheads' niet open staan voor andere dingen. Als het maar metal is. Maar dat is Within Temptation en nu-metal dus niet echt.

Niet dat ik een 'true metalhead' ben. Ik hou van teveel verschillende muziekgenres. Maar ik heb er wel begrip voor dat die commerciëlere radiovriendelijke metaltoestanden afgezeken worden (zo ook dat zwarte album van Metallica). Logisch, omdat metal zich daar in principe juist tegen afzet en dus underground muziek is.

Nee, wat Paradise lost betreft zeker niet nee. Ik snap ook ergens wel dat het "afgezeken" wordt, maar goed ik ben inderdaad ook geen "true metalhead", daar luister(de) ik ook teveel andere dingen voor. Dus ik ga ook net zo makkelijk van Madonna naar October falls naar Raveonettes en weer naar Falkenbach. Ik houd gewoon van muziek, zelfs nu-metal zit nog een enkel dingetje dat ik wel aardig vind.....maar niet veel . Het afzetten is vaak dat, afzetten om het afzetten en dat kan soms vervelend overkomen. Evenals de eeuwige hokjes......waar ik zelf soms geeneens uit kom waar wat hoort zeg maar.

De volgende plaat zou eigenlijk een combinatie van 2 dubbel cd's, eigenlijk weer re-issues van 4 platen (Arborescence/Become the other en The hidden step/Waterfall cities), moeten zijn. Maar dan worden het dus 4 platen, kan niet. Een enkele plaat dus en dan moet het deze zijn...

Ozric tentacles - Waterfall cities.




Ozric tentacles ontdekte ik iets meer dan een jaar geleden. Via een youtube user, Iloveanniehaslam. Er is wel meer muziek die ik via die gast ontdek/ontdekt heb. Een aantal dingen bevielen me wel en ik nam een abo op zijn kanaal en krijg dus updates van wat hij post. Hij zit absoluut in het zweverige segment zeg maar, hahaha. Maar ik kan wel wat met dingen die hij post, maar lang niet alles natuurlijk. Via hem heb ik bijvoorbeeld ook een Quantum fantay ontdekt, waarvan ik met terugwerkende kracht alle albums heb gehaald (op 1 na geloof ik).

Maar goed, ergens kwam een nummer van Ozric tentacles voorbij, ik weet echt niet meer welke, maar het was zeker iets van Waterfall cities, dus daarom is het deze ene plaat geworden en niet 4 zoals ik hierboven aanhaalde. Ik ben wat gaan googlen en kwam er achter dat deze band al jaren en jaren bestond, half 80'er jaren, maar nog steeds redelijk underground is. Krijg de rambam, deze muziek bestaat al zo lang en ik heb er werkelijk waar nog nooit van gehoord, onbegrijpelijk.
Ok, op zoek dus naar cd's van de band. En dat was wat lastiger dan gedacht, ik kwam ze niet tegen. Maar goed, op een gegeven moment ging ik eens een kijkje nemen in het 2ehands platenwinkeltje, nota bene aan de overkant van mijn werk en ging eens lekker rondneuzen en bedacht me gelukkig ook dat ik even moest kijken naar Ozric tentacles. En verdraaid, dat stond er, de 2 dubbelaars dus die ik noemde, ik kocht ze bijna exact een jaar geleden, 18 augustus 2012 (toch handig als je ze in topics vermeldt na aankoop ). Inmiddels heb ik, al dan niet via dubbelaars/re-issues, 22 cd's van de discografie van Ozric tentacles, nog een paar te gaan dus.

Vanaf die within temptation plaat dus weer flink met muziek bezig, weer metal, maar dus toch een andere richting, weer de smaak verbreed. Een paar jaar tussendoor iets minder met muziek bezig geweest, maar meer met een scheiding en daarbij behorende onzin, want het ging niet op de vrolijke manier zeg maar. Het werd een rechtzaak om te bepalen waar onze zoon ging wonen, bij zijn moeder of bij mij. Om een erg lang verhaal kort te maken, hij bleef bij mij wonen, gewoon in het vertrouwde huis en ik had wonder boven wonder (want meestal, 95% van de gevallen, gaan kind(eren) naar de moeder) die rechtzaak gewonnen.
Daar zat ik dan als fulltime werkende vader met een zoon van 7. Pittige tijden kan ik je zeggen, maar met hulp van mijn moeder redde ik het allemaal prima eigenlijk, mijn zoon zat slechts 1 middag op opvang, flink wat regelen, maar het ging. En lang duurde het niet, na 9 maanden leerde ik een leuke dame kennen op een feest die een ex-collega van me had georganiseerd.....de dame was een bekende van hem van vroeger.....en het klikte nogal tussen ons. Een jaar lang hebben we, zij eigenlijk, op en neer gependeld tussen Uithoorn en Purmerend.......zij, want ik had toen nog geen rijbewijs (die heb ik net vorig jaar januari nog op mijn 40e gehaald). Ze was doordeweeks dus bij mij thuis in Uithoorn, ging dan 's ochtends met haar zoon (bijna 3 toen) naar Purmerend om die jongen naar de opvang te brengen, zij weer naar werk in Amsterdam zuid-oost, om 's avonds weer naar Purmerend te gaan, zoon ophalen en weer naar Uithoorn. En in het weekend zat ik (en zoon wanneer hij er was) dus in Purmerend, mijn zoon de ene week op zaterdag bij zijn moeder en de andere week op zaterdag en zondag, een regeling die er nu nog steeds zo is.....maar hij is 13, dus mag het eigenlijk zelf bepalen ook. Hij is het zo gewend, dus blijft het zo gaan.
Na een jaar zo bezig te zijn geweest besloten we om samen te gaan wonen, 2 huizen aanhouden was ook een beetje onzin en dat werd dan in Purmerend, weg uit dat suffe Uithoorn, dat had ik ook wel een keer gezien. En mijn vriendin had ook een koopwoning aan het water, beter dus. Veranderingen kunnen hard gaan, Ineens dus een gezin van 4, bevalt prima !

Alles op de rit werd het weer tijd voor muziek en zo kwam ik dus uiteindelijk Ozric tentacles tegen. Tja, wat kun je er over zeggen? Ik vind het heerlijke muziek, veel van waar ik van houd zit er gewoon in. Lekker gitaarwerk, lekkere percussie, maffe geluidjes, electronische dingen, psychedelisch, prog, space. Ik kon mijn oren niet geloven toen ik die albums ging ontdekken. Het gooide de deur wagenwijd open voor, ja, eigenlijk alles. Er was dus nog meer dan genoeg muziek dat ik kon ontdekken. Ik ging weer een heel stuk verder kijken dan mijn neus lang was en ging echt helemaal los wat betreft muziek, tot op de dag van vandaag eigenlijk. Dat jaar geleden haalde ik dus die cd's van Chemical brothers, ontdekte Other lives, the Pierces, kocht eindelijk eens dingen van Portishead, Sisters of mercy, the Horrors, Joe Bonamassa (die eerder vreemd genoeg wat aan me voorbij was gegaan), Solstafir had ik eerder al ontdekt, met terugwerkende kracht ging ik de discografie van Parliament en Funkadelic halen, Goldfrapp, alles van Kasabian, Delerium, Sun dial, ik ging veel van mijn lp's vervangen voor cd's (dus jaren '80 dingen als Ready for the world, Rene & Angela, Princess, etc).

Eigenlijk ging ik even wat meer buiten het heavy aanbod kijken, maar ietsje later kwam ook dat er toch weer meer in, in iets andere richting ook, veel post-rock (Alcest, Falloch, September malevolence, L'alba di morrigan en meer) en door Ozric tentacles ging ik ook meer richting de space-rock/prog kijken....Hawkwind (dat ik wel kende natuurlijk, maar nooit wat van gehaald had...was er nog niet klaar voor denk ik), My brother the wind, Oresund space collective, Bland bladen, Long distance calling, Steve Hillage, Astra, First band from outer space en meer.
Hoog op het verlanglijstje staan nog Hidria spacefolk en Secret saucer waar ik ook bijna nergens de cd's van tegenkom, Negative zone....zijn er nog niet van gekomen. En meer prog-dingen die er ook nog niet van gekomen zijn....Twelfth night, stride, Black bonzo bv.

Ook werd ik een stuk actiever op deze site zo'n jaar terug. En via lieden hier ben ik ook wel op wat sporen gezet die ik anders nooit verkend had wellicht. Dat is ook het mooie van een site als deze, lekker bomen over muziek en gaandeweg via anderen ook dingen ontdekken.

Nog 1 plaat te gaan en dan ben ik er door heen wat betreft mijn reis....

Ja inderdaad. Maar het hoort ook wel een beetje bij de jeugd, vervelend zijn.

Welnee, ik heb hier 2 jongens rondlopen, 8 en 13.....voorbeeldige kinderen................eeeehmm....nee, je hebt gelijk.

Ik zet het laatste stuk nu al neer, anders kom ik misschien in tijdnood...

De laatste plaat in mijn reis is deze...

Bruce Springsteen - Greatest hits.




Tja, dan ineens krijg je een telefoontje van je moeder die je vertelt dat je broer is overleden, 40 jaar. Buiten dat dat sowieso al een van de ergste dingen is die je te horen kunt krijgen, is het extra wrang omdat we hem al 6 jaar niet meer hadden gezien. Een jaar voordat ik zelf scheidde, waren mijn ouders gescheiden. Dat deed mijn vader op niet zo'n nette manier en eigenlijk ontstonden er 2 kampen, mijn vader en broer aan de ene kant en mijn moeder en ik aan de andere.
Ik heb mijn broer een keer flink de waarheid gezegd toen ik hem aan de telefoon had en hij is ook met ruzie bij mijn moeder een keer weggegaan en we hebben hem niet meer gezien. En zo gaan er 6 jaar voorbij, allemaal te koppig om eens die telefoon te pakken. En allemaal, ook mijn broer weet ik zeker, er van overtuigd dat het ergens wel weer een keer goed komt. Maar die kans krijgen we dus niet meer.

Hij overlijdt 21 mei 2012 aan een long-embolie. De 40 heeft hij nog gehaald, ondanks dat hij zelf altijd zei dat niet te gaan halen. Daar leefde hij ook wel naar zeg maar. De eeuwige losbol, schijnbaar zonder verplichtingen, liefst aan het feesten. Maar wel altijd weer op tijd aan het werk en hard werken, dat zat er bij ons wel in.
Ik heb hem vroeger verschillende keren helpen verhuizen. Stond er voor 200 euro statiegeld in zijn huis of zo....."wat ga je daarmee doen" vroeg ik dan. Simpel zei hij....laadde die bende in zijn auto, reed naar een supermarkt en zei tegen die gasten daar dat ze die rommel uit zijn auto moesten halen, geld was voor hun....hij ging er zelf verder geen moeite voor doen, boeide hem niet. Tilde hij een magnetron zijn nieuwe huis in, zo ontiegelijk smerig, dat kun je je niet voorstellen. Waarop mijn moeder vroeg of hij daar werkelijk eten in maakte......hij pakt die magnetron op, flikkert hem in een kliko, stapt in zijn auto, komt terug met een nieuwe magnetron, uitpakken en neerzetten, "zo, die is schoon".
Een ladenkastje staat in zijn huis in Amsterdam, zijn hele administratie (wat daar voor door moet gaan) zit er in. Niet even leeghalen voor de verhuizing, welnee. Ik loop in Uithoorn een trap op naar zijn nieuwe huis met dat kastje in mijn handen, maar dat ding is zo gammel als wat. Bijna boven valt dat hele ding uit elkaar en heb ik nog slechts een plankje in mijn handen. Wat in het kastje zat ligt onderaan de trap, allerlei papieren waaien alle kanten op. Ik zeg nog tegen mijn broer dat we snel die rommel moeten verzamelen en krijg als antwoord "Maak je niet druk, dat zijn toch alleen rekeningen, zijn die tenminste ook weer weg".
We zaten een keer te gamen bij hem thuis, biertje er bij, leuk. Werkt zijn muis op een gegeven moment niet meer. Hij wordt nijdig, rukt het snoer er af, gooit die muis aan brokken op de vloer en komt weer bij zinnen. Ik vraag hem hoe hij nog dacht te gaan gamen zo zonder muis. Meneer trekt een la open en daar liggen gewoon 6 muizen in verpakking....hij pakt er een, maakt het open en sluit het aan, "zo, we kunnen weer". Ik geef hem nog de tip om misschien zijn muismat eens wat schoon te maken en dat je zo'n muis ook kunt schoonmaken, er zit zo'n balletje in, maar nee hoor, als het niet werkt gaat het er uit volgens hem. Met zijn toch al wat benevelde hoofd heeft hij nog een heel gesprek gehad met de brokstukken van zijn muis, waarom ze het niet konden vinden samen.......ik lag gevouwen. Zo zat hij dus in elkaar, dat boeide allemaal niet. Cd's lagen ook altijd los in lades te zwerven, of achter het behang of zo....het deed altijd pijn aan mijn ogen.
Als het niet meer werkte kocht hij toch gewoon nieuw. Wat dat betreft compleet het tegenovergestelde van mij, altijd al zo geweest. Zijn kamer thuis altijd een bende, bij mij altijd netjes, (strip)boeken op volgorde en wee je gebeente om lp's uit hoezen te laten staan of zoiets dergelijks.

We hadden een hoop te regelen, want met wie ging hij nog om de laatste jaren? Natuurlijk was hij niet verzekerd, dus moesten we gaan besluiten hoe alles te regelen...een gemeente-begrafenis of gewoon "normaal". Het is het laatste wat je kunt doen, dus gewoon normaal, dan maar de kosten. Mijn moeder had hem daar wel eens op aangesproken en dan zei hij dat ze hem dan maar gewoon op een vuilnisbelt moesten gooien, zou hem een zorg zijn. Onze manier was het niet. En zo waren er nog wel meer verrassingen die voorbij kwamen, wat een hoop dingen om uit te zoeken zeg.
Het lukte ons om een moeder van een vriend van hem te bereiken. Zij belde haar zoon weer en die nam weer contact met mij op. Ik kende hem ook nog van vroeger. Hij ging andere mensen telefonisch op de hoogte stellen en zo hebben we toch iedereen kunnen bereiken om aanwezig te zijn bij de crematie. En dan komt muziek ter sprake. Mijn broer hield ook veel van muziek. Had sommige overeenkomsten met mij, maar toch veelal weer hele andere dingen waar hij van hield. Ik herinner me trouwens nog een keer dat ik met hem meereed in een bestelbus en dat Mori Kante - Yeke Yeke op de radio kwam.....onmiddelijk gooide hij de radio voluit en ging als een gestoorde imbeciel al rijdend op zijn stoel heen en weer hoppen en dat lied meezingen, wat een malloot, ik lachte me blauw om die knuppel.

Goed, die vriend zei ik dat de muziekkeuze 100% Bruce Springsteen moest zijn en hij beaamde dat onmiddelijk. Ik vroeg welke nummers ik dan moest doen van the Boss en hij zei dat ik in ieder geval "Thunder road" moest doen, dat was "hun" (vriendengroep) liedje. Zelf heb ik er nog 7 uitgekozen. Bruce Springsteen was zijn grote held, hij vereerde die man haast en zijn muziek. Ik heb er zelf eigenlijk nooit echt wat mee gehad. Midden jaren '90 heb ik die greatest hits cd een keer gekocht, maar veel geluisterd heb ik het niet. Met het bepalen van deze muziek ben ik uiteraard wel weer gaan luisteren en me afvragen welke nummers mijn broer gekozen zou hebben. Thunder road was gelukkig duidelijk, de rest heb ik op gevoel er bij gedaan. En bij het beluisteren van de muziek vroeg ik me af waarom ik het niet vaker geluisterd heb, het is echt wel goede/mooie muziek. Deze cd gaat nooit meer zomaar een cd zijn voor me. Ik heb hem herontdekt, al is het niet op een manier die je je wenst. Maar het is een essentieel album geworden in deze lijst, door Ozric tentacles de deur wagenwijd open en door het overlijden van mijn broer Bruce Springsteen meer waarderen...verder kijken dan je neus lang is, alles kan.
Kennisen van mijn ouders, die wij kennen al vanaf dat we kleine hummels zijn, waren ook bij de crematie. Zij zijn ook enorme Bruce Springsteen fans en hadden kaarten voor een concert van Springsteen in Duitsland, enkele dagen na de crematie. Dat was een apart en emotioneel concert voor hen vertelden ze, alsof mijn broer er bij was.

Dit waren de nummers die ik gekozen had van dit album...op de tonen van Thunder road droegen 6 vrienden van mijn broer hem de zaal in, 25 mei 2012, exact een half jaar voordat hij 41 geworden zou zijn....


Born to run
Thunder road
The river
Hungry heart
Glory days
My hometown
Better days
Blood brothers

Bekende nummers, de laatste zei me niets meer, maar de tekst deed het hem...

We played king of the mountain out on the end
The world come chargin' up the hill, and we were women and men
Now there's so much that time, time and memory fade away
We got our own roads to ride and chances we gotta take
We stood side by side each one fightin' for the other
We said until we died we'd always be blood brothers

Now the hardness of this world slowly grinds your dreams away
Makin' a fool's joke out of the promises we make
And what once seemed black and white turns to so many shades of gray
We lose ourselves in work to do and bills to pay
And it's a ride, ride, ride, and there ain't much cover
With no one runnin' by your side my blood brother

On through the houses of the dead past those fallen in their tracks
Always movin' ahead and never lookin' back
Now I don't know how I feel, I don't know how I feel tonight
If I've fallen 'neath the wheel, if I've lost or I've gained sight
I don't even know why, I don't know why I made this call
Or if any of this matters anymore after all

But the stars are burnin' bright like some mystery uncovered

*stilte*

aangrijpend mooi stukje, Bakema NL

,

Heel mooi geschreven stukje van je, Bakema NL.

Je broer had iig een geweldige muzieksmaak. Jammer dat hij niet oud mocht worden.

Inderdaad erg aangrijpend.

Ontroerend inderdaad. Toch kreeg ik van jouw stiltes overwegend een positief gevoel. Ik vind ze ergens zelfs inspirerend, op de één of andere manier. Ik heb erg van je bijdrage genoten, bedankt

Erg mooi stuk Bakema. En erg aangrijpend idd.
Sterkte.

Bedankt voor de reacties.

Tijdnood viel nog mee uiteindelijk, ik ben er nog.
Muziekreis ten einde........nou ja, voor nu dan, want we gaan gewoon vrolijk verder met muziek luisteren natuurlijk, want ik kan me niet voorstellen zonder muziek te moeten doen.

Morgen gaan we een stukje rijden en verblijven we 15 dagen in Tsjechië, bijna hun 3-landenpunt want Duitsland en Polen zitten we zo, Praag is een uurtje rijden. Plaats heet Liberec. Eerste keer dat ik in die richting op vakantie ga, ben wel benieuwd eigenlijk.

En ik ben benieuwd naar de stukken die gaan volgen...de volgende dus...

Snoeperd. Als Paap klaar is meldt hij het zelf maar

Ik heb net maar even Blood Brothers gedraaid.

Bakema

Gaat hier nog wat gebeuren?

Hoeveel weken denkt Paap hier eigenlijk voor nodig te hebben? Of wordt het een meerjarenplan?

Of Snoeperd, bij beide zit er niet veel vaart achter. Ik kan eventueel wel beginnen, maar liever eerst de rest....

Dit gaat niet meer lekker zo.

En dat is jammer. Daarom stel ik voor dat we het anders gaan doen. Als jij aan de beurt bent maar niets van je laat horen dan wel niet kunt zonder goede reden, stel ik voor dat je gewoon achteraan in de rij komt te staan. Misschien wat hard, maar nu is het tempo er volledig uit en dat is vervelend voor de lezer en voor de mensen die wél graag hun verhaal willen doen en nu zitten te wachten op niks. Verder is het ook niet de bedoeling dat er continu wordt omgewisseld tot niemand er meer wat van snapt en mensen zomaar gaan beginnen. Ik stel voor dat Harderwiek gaat (als hij kan, dit soort dingen krijg je dus als mensen hun afspraken niet nakomen), dan krijgen zowel Snoeperd als Paap nog één kans en dan worden ze dus achterin de rij gezet (als ze überhaupt nog willen). Hetzelfde geldt voor anderen, maar dan direct (tenzij je toevallig op vakantie bent o.i.d. uiteraard). Je hebt je opgegeven, dan staat daar tegenover dat je ook daadwerkelijk wat doet, dat weet je van tevoren. Als je het niet leuk vindt of nooit zin hebt had je je niet op moeten geven. Verder moeten mensen ook niet overdrijven met de hoeveelheid moeite die ze erin steken, ik schreef mijn stukken ook uit de losse pols. Daarnaast ben je niet verplicht om 10 stukken te schrijven, je mag er ook 5 doen desnoods. Natuurlijk is dit vrijwillig en vrijblijvend, maar, nogmaals: je geeft je op en dan weet je dat daar iets tegenover staat, namelijk het schrijven van stukken. Als iedereen het continu laat afweten is er niks aan.

EDIT: Ik heb al antwoord van Snoeperd, hij gaat niet meer.

Ik wil me niet opdringen en sta nog niet meteen op de eerste rij,
maar ik wil best inspringen als het uitkomt. Ik hoor het wel.

Ik begin wel. Zal denk ik niet elke dag of structureel posten, maar zal proberen het goed bij te houden. Geeft hopelijk ook de tijd zodat vele het kunnen lezen en reageren. Want daar word ik door gemotiveerd. Reageer reageer, reageer.

Ik zal mij eerst eens voorstellen; denk dat niet heel veel mensen mij kennen op de site. Ik ben Stefan, 21 jaar jong en studeer Communicatie –en Informatiewetenschappen en Journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen. In mijn vrije tijd doe ik 5/6 keer per week aan sport en ben ik geïnteresseerd in voeding/gezondheid en zo nu en dan iets filosofisch. En uiteraard zeg ik geen nee tegen een nachtje doorhalen met mijn vrienden. Aangezien mijn leeftijd en niet al te lange interesse in muziek is mijn muzikale reis nog niet erg lang. Maar wou, deels ook voor mijzelf, eens mee doen met dit topic. Of ik de 10 albums ga halen vraag ik mij af, maar ik zal kijken hoe ver ik kom en pak het gewoon stap voor stap aan en hoop overigens dat ik genoeg tijd heb om mijn stukken regelmatig te schrijven en posten. Tevens vind ik het erg leuk als jullie reageren op mijn berichten; dit motiveert mij om met veel zin het volgende stuk te schrijven en dan weet ik tenminste dat ik het niet voor jan lul sta te doen.

Nou, dan trappen we maar af met het eerste album in mijn muzikale reis. Eén waar ik nog een klein en tenger blond jongetje was die eigenlijk liever boomhutten in de achtertuin maakte in plaats van naar muziek te luisteren. Behalve als het zaterdagavond was; dan stonden ik en mijn vader dansend in de woonkamer mee te zingen met het volgende album:



Johnny Cash - The Best of Johnny Cash

Ik gok dat ik een jaartje of 7 ben geweest toen deze nostalgische gebeurtenissen plaatsvonden in huizen Harderwiek. Natuurlijk kan je niet helemaal los gaan op alle nummers van deze plaat, maar m’n vader wist natuurlijk wel wat de wat meer swingende nummers waren en daarbij was Ring of Fire altijd het hoogtepunt. Het was overigens niet zo dat ik vanaf dit moment elke week met me vader naar de platenboer ging; maar het is wel mijn eerste herinnering dat ik echt van ‘volwassen’ muziek genoot en achteraf is gebleken dat de muziek die ik van mijn vader in mijn jeugd te gehoor kreeg veel invloed op mij heeft gehad. Johnny Cash is dan ook een artiest die ik nog steeds bijzonder waardeer. Zo staat At Folsom Prison standvastig in mijn top 10 albums en luister ik hem nog regelmatig; wat een bijzonder mooi concert is dat toch. Deze plaat zelf heb ik sinds mijn jonge jaren eigenlijk nooit meer geluisterd.

Wat de grootste invloed van de plaat op mij muzikale reis is geweest is dat ik natuurlijk wel geïnteresseerd en enthousiast van muziek werd. Ik en mijn vader gingen vaker muziek luisteren en hij vond het leuk om mij nieuwe muziek te laten horen. Zo kwamen in mijn jonge jaren artiesten als Bruce Springsteen, Simon & Garfunkel, The Beatles, Bobby Darin, The Kinks, Jerry Lee Lewis en Bob Dylan langs. Albums die ik bij mij ouders thuis nog wel eens opzet, maar eigenlijk weinig beluister. Niet omdat ik het niet goed vind, maar omdat ik eigenlijk niet vaak in de stemming ben om het op te zetten. Maar natuurlijk komt er puren nostalgie naar boven bij het beluisteren van platen van deze artiesten en in het bijzonder het album van Johnny Cash, die aan ten grondslag stond aan mijn muzikale reis en tevens aan albums van alle bovengenoemde artiesten.

Hmm, Johnny Cash, ik heb er eigenlijk niet zo veel mee. Mijn moeder is er nogal idolaat mee, en dat houd verband. Ik heb het vroeger zo veel moeten aanhoren dat ik het nu strontzat ben. Jammer, want sommige van zijn nummers zijn best goed.

Leuk eerste deel, Harderwiek. Opmerkelijk trouwens dat het net zo'n oude knakker als Johnny Cash was die je interesse in muziek opwekte. Meestal valt die eer te beurt aan een (op dat moment recente) artiest of grote hit. Ik ben in ieder geval heel benieuwd naar het vervolg.

Ach, dat hoeft niet perse, het ligt eraan wie of wat de voornaamste invloed is geweest voor je vroegste muziekherinneringen. In het geval van (een van de) ouders kan dat dus best iets van ver voor je tijd zijn geweest i.p.v. iets wat op dat moment nieuw en happening is.

Leuk stuk Harderwiek, ben benieuwd naar meer.

En ook nog even een verlaat chapeau aan de mooie en zeer persoonlijke en op het laatst ook aangrijpende berichten van Bakema.

Ik ben wel benieuwd naar de leeftijd van de vader; door het stuk ga ik er vanuit dat het een erg groot leeftijdsverschil is.

Mwa dat weet ik niet, op die leeftijd was ik mij er waarschijnlijk niet van bewust dat er ook maar iets als muziek was, laat staan dat ik ooit iets als TMF/MTV had gezien. Het eerste wat je dan ten gehoor krijgt is dat van je ouders.

Mijn vader is inmiddels 63 jaar, als ik het goed heb

Vanavond misschien tweede stuk