Mooi een vader die vroeger thuis Johnny Cash draaide en een zoon die het nu nog steeds (of weer) mooi vindt (top 10).
Mooi stukje beloofd veel voor de rest.
De lat is door deric en Bakema wel al behoorlijk hoog gelegd en ik begrijp best dat Paap van schrik is ondergedoken.

Deel 2:

En zo kabbelde het luisteren naar muziek een beetje voort. Ik kan mij herinneren dat het puur vermaak en genieten bleef, maar dat het nog lang niet mijn echte interesse had; wat ik overigens niet gek vind voor mijn leeftijd toentertijd. Je bent tevens jong en hebt interesse in buitenspelen, hutten bouwen, met je huisdieren spelen en stiekem tekenseries kijken. Daarnaast werd mijn muzikale interesse ook niet groter door mijn oudste broer, die rondliep in zijn aussie en alleen maar beukend muziek uit zijn speakers knalde. Met mijn andere broer kan ik herinneren dat we nog wel eens nummers van de radio kopieerde op een cassette, één daarvan die mij altijd is bijgebleven is het nummer Mambo Nr. 5. Wat een geweldig hit was dat toch!

Inmiddels waren er een aantal jaren voorbij en waren we verhuist, waarbij in het nieuwe huis de platenspeler en de boxen werden opgeborgen in de kelder. Iets wat de sfeer van het muziek luisteren er wel een beetje afhaalde. Tevens was het een huis midden in het bos; dus was ik liever buiten in het bos aan het spelen dan naar muziek luisteren. Dat veranderde toen ik op mijn 12ste voor een maand met mijn vader door Australië ging trekken. Daar kocht mijn vader op Schiphol een album dat ik nooit meer zal vergeten en die we de hele doortocht grijs gedraaid hebben; een maand dezelfde CD. En dat was de volgende:



Tracy Chapman - Collection

En wat heb ik genoten van deze plaat. Wat een prachtige, doordringende stem heeft mevrouw Chapman toch. Het voordeel van jong zijn en muziek niet kennen is dat je de singles niet kent. Fast Car was dan ook totaal niet mijn favorieten nummer, dat waren (en zijn nog steeds) Subcity, Telling Stories en het bijzonder intrigerende nummer All That You Have is Your Soul, met bijzonder prachtige instrumentatie van oa Neil Young. Dit veranderde bij thuiskomst mijn interesse in muziek, kan mij herinneren dat ik af en toe met mijn vader naar de platenboer ging en samen muziek gingen beluisteren en kopen. Ik ging vaak voornamelijk af op de voorkant van een plaat, maar mijn vader kende natuurlijk de artiesten en wist wat mij wel zou bevallen.

Zo leerde ik als jong ventje al een hoop muziek kennen en heb ik oa één van de beste platen ooit ontdekt; Paul Simon – Graceland. Een album die bij mij nog erg hoog aangeprezen staat en waar ik vorige maand samen met mijn vader naar het concert van geweest ben. Heerlijk dat je merkt dat je na al die jaren de passie en smaak nog steeds met je vader deelt, hoewel onze smaken inmiddels ook erg verschillen. Maar ook leerde ik in die tijd muziek kennen van Jerry Lee Lewis, The Kinks, Chuck Berry, The Beach Boys (Surfin' U.S.A. ) en vele andere. Helaas verloor ik de interesse in muziek ook weer vrij snel, ik werd natuurlijk ouder en begon naar TMF/MTV/The Box te kijken en naar de radio te luisteren. De muziek die ik via mijn vader leerde kennen kwam eigenlijk niet meer aan bod en ook de interesse in muziek verslapte; ik had geen behoefte meer om meer muziek te leren kennen enz. Het is zo dat ik pas jaren later zou beseffen hoeveel ik nog kon genieten van die oude muziek en dat ik erg blij was dat ik het in mijn jongere jaren heb leren kennen. Ik kwam inmiddels in de puberteit en muziek werd daar helaas geen groot onderdeel in, maar daar volgende keer meer over.

Tracy Chapman draait mijn vader van 58 ook.
Ik had dus wel gelijk met het grote leeftijdsverschil.

Een erg fijne zangeres.

Mooi stuk!

Wel vreemd dat in je puberteit muziek geen grote rol speelde, bij de meesten is het net dan dat muziek een groot deel van de identiteit bapaalt. of dat dachten we toen toch. Misschien dat het bij de jongere genraties niet zo meer speelt?

Trouwens, je bent 1 à 22 jaar oud, je puberteit is nog lang niet voorbij hoor

Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik hoop voor Harderwiek dat hij op 22-jarige leeftijd zijn puberteit toch al voorbij is hoor.

The Dude is mijn grote voorbeeld, dus wat denk je zelf ;p

Deel 3:

Muziek werd dus zo rond mijn 13e ergens ver in mijn hoofd geparkeerd. Muziek had totaal niet mijn interesse. Ik begon op mijn 14e al met werken als fietsenmaker en daar stond natuurlijk altijd de radio aan. Zo kreeg je de populairdere muziek altijd wel mee, ook luisterde en keek ik, als ik mij verveelde, wel eens naar de top 40. Maar verder dan dat ging mijn interesse in muziek niet. Ik had in die tijd niet eens kunnen bedenken dat er meer muziek bestond dan wat er op de radio te beluisteren was. Inmiddels waren ook mijn ouders gescheiden waardoor ik mijn vader nog maar 1x per week zag en daarbij in de korte tijd dat we elkaar zagen muziek nooit aan bod kwam. Mede hierdoor werd muziek geen onderdeel van mijn jonge puberjaren. Wel herinner ik mij dat mijn broer op een gegeven moment (2003?) het downloaden had ontdekt en zijn hele computer vol met muziek had staan. Maar ook dat mocht niet deugen, zodra ik achter de computer zat wist ik niet hoe snel ik GTA op moest starten.

Het was pas op 17- jarige leeftijd dat ik volgens mij voor het eerst een album downloadde. Dat was op de Dominicaanse Republiek, waar ik het volgende album downloadde: Lil Wayne – Tha Carter 3. Kan mij herinneren dat ik dat album helemaal grijs gedraaid heb op die vakantie. Maar was het album essentieel? Nee niet echt. Daarna ben ik wel een beetje op youtube gaan zoeken op Lil Wayne en dan kwam je al snel op verwante artiesten als DJ Khaled, T-Pain Birdman enz. Niet veel soeps dus. Het was echter pas een aantal maanden later dat ik tegen mijn volgende essentiële album aanliep. Dat was tevens het eerste album dat ik ooit gekocht heb, dit deed ik doordat ik de artiest al kende en dat mijn oudste broer de CD vroeger in de auto had en dat ik het altijd wel aardig vond en aangezien mijn interesse in hiphop zich een beetje begon te ontwikkelen was het een voor de hand liggende keuze dat ik dit album kocht:



Dr. Dre - 2001

Het was ook pas op dit moment dat ik opnieuw besefte dat muzieknummers afkomstig waren van albums. Het was vanaf dat album dat muziek mij greep. De krachtige en opzwepende tonen en bassen, maar natuurlijk ook de opscheppende teksten van de rappers, maakte mij vrolijk en deden andere dingen vergeten. Dat was de eerst keer dat ik dat als ‘volwassen’ realiseerde bij het beluisteren van muziek. Maar al snel wou ik meer; natuurlijk begin je dan bij de artiesten die hier ook op staan (lees: Eminem, Snoop dogg, Xzibit enz.) en andere hiphop-artiesten die je vroeger wel eens voorbij hebt zien komen zoals The Game, 50 Cent, Cypress Hill, Kanye West enz. Hedendaagse hiphop vond ik vanaf het begin al niks dus ging ik wat meer terug naar het begin van de eeuw. Maar ook andere niet-hiphopartiesten kwamen voorbij in die tijd: Limp Bizkit, Linkin Park, Red Hot Chili Peppers, Bruce Springsteen ea. Je kan dus wel stellen dat ik wat aan het inhalen was van vrij interessante projecten die ik die jaren daarvoor voorbij heb zien komen maar toen nog geen aandacht voor had.

Wel was het zo dat ik geen van bovenstaande artiesten had gedownload. Ik kocht alle albums. Ik vond het geweldig om zo’n hoesje met boekje en schijfje op in mijn bezit te hebben. Maar dat er meer bestond dan FRS enz. wist ik nog niet, dus veel verder dan de wat ‘standaard’ muziek kom je dan nog niet. Sterker nog, ik had nog steeds niet helemaal door dat er meer muziek bestond dan de populaire muziek, of muziek die ooit populair was geweest. Maar één verandering was bijzonder essentieel, en dat was veroorzaakt door dit album; mijn interesse in muziek had een eindelijk een serieuze vorm aangenomen en ik was er in mijn vrije tijd mee bezig en genoot immens van het bezoeken van muziekwinkels en het bezitten en beluisteren van muziek. Hierdoor is deze plaat misschien wel het belangrijkste moment van mijn muzikale reis.

Ik kan je met zekerheid zeggen dat ik daaruit ben

Volgens mij verwar je 'jeugd' met die fysiologische periode met die vervelende hormonale ontwikkelingen, waar te pas en te onpas plukken haar op de vreemdste plekken verschijnen.

Erg mooi stuk weer Stefan!

geloof me, bij het ouder worden komt er nog vreemder haar op nog vreemdere plekken. je ziet in de elektro wel eens van die neustrimmers liggen, voor je 30e heb je die niet nodig.

OT: leuk stukje, ook hier was 2001 een veelgedraaide plaat

Weer wat bijgelezen, oftewel alle stukjes van Bakema. Erg leuke stijl! Vooral erg interessant om de anekdotes te lezen. Taaltechnisch dan wat minder schoolvoorbeeld, maar ruimschoots gecompenseerd door de persoonlijke touch. Sterker nog, dit is toch veel mooier? Het soort deelnemers aan dit topic waardoor ik van mezelf afvraag wat ik nou in godsnaam toe te voegen heb aan zulke mooie (muzikale) reizen.

Vooral de laatste, Bruce, was echt prachtig.

Zo, een paar dagen terug van vakantie, wat opgeruimd, deze week nog even vrij en dan kan het normale leven weer beginnen. Dus ook het online leven weer wat meer bijhouden .

Dank chevy93 en Herman nog voor de reacties.

De stukjes van Harderwiek uiteraard ook gelezen en dat zijn al best verrassende keuzes gezien zijn leeftijd, ik ben benieuwd wat er nog komen gaat.
Van Johnny Cash komt trouwens een cd box aan met 63 cd's daarin, the complete Columbia album collection...hallo zeg, wat een verzameling muziek.

Even ingehaald: leuke stukjes weer! Keep 'em coming

Wat betreft Tracy Chapman, daar is mijn vader ook redelijk fan van. Maar ik kwam er pas achter wat mijn ouders waarderen toen ik zelf al muziek aan het luisteren was...

Je Dr. Dre stukje is herkenbaar, en dan vooral de alinea waarin je aangeeft eigenlijk geen idee te hebben dat er überhaupt meer muziek gemaakt werd dan de populaire muziek. Een waanidee eigenlijk, maar ik had dat dus ook. Zo heb ik ook heel lang niet geweten dat er zoiets als albums bestond. Verder ben ik door ongeveer eenzelfde soort hiphop periode gegaan: ik bleef hangen bij de bekende artiesten omdat ik simpelweg niet wist dat er meer was en de middelen ook niet wist om erachter te komen dat er meer was. Wat dat betreft dus overeenkomsten tussen onze reizen, terwijl het begin van mij compleet anders was dan de jouwe.

Deel 4

Vanaf vorig moment ging het eigenlijk allemaal erg snel qua muziek. Ik was in die periode ook weer bij mijn vader gaan wonen nadat ik twee jaar op mijzelf had gewoond. Daar begon ik op een gegeven moment natuurlijk zijn CD- en LP-collectie door te spitten, waarbij ik natuurlijk het grootste deel van de artiesten en albums die ik niet kende even snel beluisterde. Het een beviel wel en het andere niet, zo viel ik bijvoorbeeld gelijk voor Gerry Rafferty of Randy Newman, maar wisten de The Travelling Wilburys mij bijvoorbeeld niet aan te grijpen. Maar ook mijn muzikale reis in de hiphop bleef zich uitbreiden. Ik ontdekte steeds meer door bijvoorbeeld youtube of gastartiesten op albums die ik inmiddels bezat.

Ik bleek ontzettend veel voldoening te halen uit hiphop, iets wat ik nog steeds erg heb. Maar het ergste is dat ik het eigenlijk beschamend vind om hiphop boven alle artiesten te zetten die ik in vorige delen heb genoemd. In mijn ogen kan dat ook bijna niet; iemand als bv Johnny Cash of The Beatles etc. zijn personen en groepen die over zoveel muzikale genialiteit beschikken dat het geschreeuw en gefuck van hiphop/rap niet eens in de buurt van deze helden kan komen. Maar toch vond ik het heerlijk om ernaar te luisteren en belangrijker; mijn voorkeur ging er hoe dan ook naar uit. Ik genoot van de kracht en passie die er duidelijk in naar voren komt en het mooiste van alles: in hiphop kunnen ontzettend mooie verhalen vertelt worden, natuurlijk kan dat in andere genres ook, maar niet vaak met zoveel woorden en details. Hoe dan ook, mijn volgende essentiële album was:



Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers)

Deze plaat heb ik toen ooit een keer zomaar gekocht zonder ook maar ooit iets van de Wu-Tang Clan gehoord te hebben (ja Gravel Pit, maar dat realiseerde ik pas later). Ik bestelde hem vooral omdat deze plaat toch wel als grensverleggend en invloedrijk werd gezien in de hiphop. Hoe ik daar toen bij kwam weet ik zo niet meer, hoogstwaarschijnlijk ergens gelezen. Enfin, in mijn ogen het proberen waard. Maar zodra ik hem opzetten had ik al spijt dat ik het album had gekocht; de mannen wisten mij totaal niet te boeien. Maar kon het niet laten het nog een aantal keren te proberen en hij sloeg steeds meer aan tot ik op een gegeven moment helemaal voor deze plaat was gevallen. Wat een geweldige afwisseling tussen de MC’s, prachtig hoe ze je helemaal meenemen naar de achterwijken van New York en alles leek te passen op deze plaat.

Maakt dat deze plaat essentieel in mijn muzikale reis? Nee, natuurlijk niet. Wat namelijk wel deed was dat ik voor het eerste wat dieper de muziek in gedoken was dan ik voorheen had gedaan en eens iets anders leerde kennen dan de muziek die iedereen eigenlijk wel aangrijpt. Tevens zag mijn oudste broer deze CD ooit bij mij thuis liggen, toen was het helemaal gebeurd. Waar ik altijd dacht dat hij vroeger alleen maar gabbermuziek luisterde bleek hij een ontiegelijk grote CD/LP verzameling te hebben, eentje die ik bij hem altijd over het hoofd had gezien. Hij was ook een groot fan van bovenstaande plaat en voor ik het wist kreeg ik een waslijst van albums die ik nog meer moest beluisteren en wel van hem kon lenen. Zo dook ik de golden era van de hiphop met platen van Mobb Deep, alle solo’s van de Wu-Tang leden, A Tribe Called Quest, Too $hort, Jeru The Damaja, Gang Star, Nas, Big L, De La Soul, Run DMC, Beastie Boys enz. Hierdoor had ik voor het eerst het idee dat ik mij echt in muziek aan het verdiepen was. Nu, achteraf, blijken deze platen en artiesten natuurlijk de populairste in die periode van hiphop geweest te zijn. Maar het gevoel dat ik toen kreeg; dat er meer bestaat dan de bekende muziek, was een heerlijk gevoel.

Volgende halte in mijn muzikale reis zullen we hiphop weer verlaten.

Mag ik vragen hoe oud je hier ongeveer was?

Leuk stuk weer. Minder herkenbaar dan de vorige, omdat ik geen familielid of vriend had die mij van alles ging aanraden


Waarom is dat beschamend? Ik heb persoonlijk een El-P hoger zitten dan een Paul McCartney of John Lennon en vind bijvoorbeeld Atmosphere absoluut beter dan The Beatles. Van Johnny Cash ken ik nog altijd veel te weinig (slechts één van zijn American Recordings en natuurlijk de hit Ring of Fire). Gaat nog weleens verandering in komen. Ooit

De Bietels zijn stom, dat weet iedereen.

@ Harderwiek: Wordt tijd dat je weer muziek van je vader gaat luisteren.

Hopelijk is dit een grap van je Slowgaze

Denk dat ik hier 18 was, nu 3 jaar geleden ongeveer.

Nou, muzikaal gezien vind ik hiphop gewoon zonder meer onder doen aan zulke genieën. Hiphop is in principe een stuk simpeler en sowieso is samplen natuurlijk veel minder muzikaal dan het bespelen van een instrument. Maar dat is mijn bescheiden mening. Ik kan ook meer van Atmosphere genieten dan van The Beatles, maar muzikaal gezien zitten The Beatles op een veel hoger niveau in mijn ogen.

Haha, ja wil ik ook. Maar dit soort muziek haal ik op de één of andere reden meer voldoening uit. Ik luister zo nu en dan ook zeker de muziek die ik van m'n vader heb meegekregen, maar de momenten dat ik daar behoefte aan heb zijn vele malen minder.

Ik maak nooit grappen.

En die ene keer dan?

Maarten nam Eigen Wereld te letterlijk en toen is het fout gegaan. Zeer spijtig geval.

Geen Eigen Wereld- en té letterlijk nemen-grappen, ik ben autistisch.
Verklaart veel hè?

Dit is je reinste flauwekul natuurlijk. Als je nu had gezegd dat hip hop je smaak niet is, dan had ik die uitspraak nog begrepen, maar het blijkt wel dat je geen kennis van zaken hebt als je zoiets beweert.