Nee sorry, dat heb ik wel een tijdje geprobeerd, maar ze zitten toch niet helemaal lekker.

Nou, ja. Nummers van 3 minuten van 128 kbps zijn misschien 3 mb. Dat is een grootte die ik nu binnen de seconde binnen heb.

Waardoor ze ook die problemen niet hadden. Iets wat niet bestaat, kan je ook niet missen.
Maar dit is toch wel een flauw antwoord. "Maar vroeger was het er helemaal niet" kan je overal wel voor zeggen.

Er staat 2005 op de CD, maar het downloaden begon al eerder. 2005 dan heb je het in mijn geval over de eerste klas en dan zit ik net op de rand van wel zelf downloaden met m'n laptop (met bittorent) en een Limewire (op een trage computer) die redelijk gefilterd was van alle geschetste problemen. Ik denk dat je qua problemen eerder moet denken richting 2002/2003.
En "redelijke verbinding", ik meen dat wij één van de laatste in Nederland waren die ADSL kregen. Zeg maar de "Late majority" (jaja, ik moet m'n opleiding toch ergens voor gebruiken ).

Walk of Life #3: Thank You for the Music
De eerste cd was gemaakt, maar dat was een vlot in elkaar gedraaide cd, waarbij ik allang blij was dat ik zelf zo’n cd’tje had gemaakt. Dit is het moment dat de eerste tekenen van de lijstjesfreak in mij naar boven kwam. De Top 40 was destijds nog op TV. Op MTV had je destijds nog meer hitlijsten en het was nog een echte muziekzender. TMF keek ik ook vaak, maar het was toch vooral Top of the Pops waar ik speciaal voor ging zitten.


Optredens van o.a. Frans Bauer (Heb Je Even Voor Mij), Robbie Williams (Feel), Jan Smit (Als De Morgen is Gekomen) en Clocks (Coldplay) staan me bij. Tuurlijk was het niet live, maar live was een woord waar ik weinig waarde aan vast plakte. Het pianointro van Clocks was ‘echte’ muziek, Feel had een ‘echte’ tekst en zo maakte ik de eerste stappen van banale Top 40-muziek (geen waardeoordeel) naar de serieuzere muziek. Indirect leerde ik kennis maken met Pink Floyd (Proper Education van Eric Prydz, hoewel pas in 2007), Yes (Owner of a Lonely Heart door Max Graham. Vs. Yes en vast nog meer remixen van vroegere nummers die ik vergeet, zoals The Riddle van Gigi d’Agostino, Sorry Seems To Be the Hardest Word van Blue & Elton John en Listen To Your Heart van DHT.
Vroegere optredens werden ook nog wel eens gemixt tussen de oudere door, waardoor je juist weer bands als ABBA tegenkwam. Niet dat ik daar ooit wat mee gedaan heb, maar het is toch wel wat ik denk een soort missing link geweest.


De Top 40 was ook het eerste programma dat mij echt naar de radio deed luisteren. Het was toch een leuke manier om muziek te ontdekken. Vaak deed ik er niks concreets mee (af en toe wat downloaden via internet en op mijn 128 mb grote mp3-speler zetten, later 512 mb ). Deze mp3-speler is trouwens ook behoorlijk essentieel geweest, samen met alle iPods en alle meuk daarvoor. Daarover later meer, trouwens.

En om nog even terug te komen op het downloaden van vorige keer. Ik heb een jaartje of 2 iedere week de Top 40 op mijn iPod gezet. Op een gegeven moment wordt dat niet leuk meer, omdat er zo weinig wisselingen zijn, maar simpelweg de oude versie weggooien en de nieuwe erop zetten, was wel een aardige oplossing. Zo ontdekte ik de nieuwe muziek, uiteraard bijna altijd net te laat voor iedere hype. Dat ben ik nog altijd trouwens.

Edit: Het moet ook ergens in deze jaren geweest zijn dat de top 40-nummers gingen van houdbare, kwalitatieve hits naar wat het nu is, hits die je over 5 jaar niet meer hoort.

Lijkt me meer een luxeprobleem. Jij bent nu gewoon zo verwend met supersnel internet (stuk sneller dan de mijne in ieder geval), dat je bij het terugdenken aan vroeger dat minutenlang wachten relatief erg vindt. Maar minutenlang wachten om een nummer te downloaden vind ik dus absoluut niet iets om over te klagen, zeker niet aangezien het tien jaar geleden is.

Natuurlijk wel.
Ik had vroeger een cd brander bij mijn audioset, en die was sneller.

Ik denk dat je in de laatste zin van je stukje de dingen toch wat romantiseert. De hitlijsten worden tegenwoordig gedomineert door plaatjes voor jonge tieners en zelfs jonger. Vroeger was de doelgroep volgens mij iets ouder(en dus wijzer?). Ik wil maar zeggen in de jaren '80 en '90 stond er ook al belachelijk veel rommel in. Ik heb eens goed nagedacht en de laatste kwalitatieve hit die ik me kan herinneren was Heart Shaped Box van Nirvana, of Black Hole Sun van Soundgarden(weet niet of die later kwam). Mijn geheugen is wel rotslecht.
Stock,Aitken en Waterman waren denk ik de eerste echte verneukers.

Edit: The White Stripes schieten me plots te binnen. Tien jaar geleden had je een korte opstoot van rockbandjes a la Franz Ferdinand etcetra, en toen kwam de shithop stortvloed.

Tegenwoordig hebben we ook nog af en toe kwalitatieve hits (2011 en 2012: Asaf Avidan, Gotye, Adele, Major Lazer, Lana del Rey).

Dat optreden van Coldplay bij TotP heeft trouwens ook bij mij veel indruk gemaakt. Vooral de zwetende Chris Martin, niet vaak eerder iemand zo gepassioneerd muziek horen maken. Later pas kwam ik er achter dat dit voor bijna elke oprechte musici geldt.

Dat is geen rock, en dus geen Echte Muziek

Ik denk dat jij veel te kritisch bent. De laatste kwalitatieve hit Heart Shaped Box of Black Hole Sun noemen. En dan in de 20 jaar daarna maar op één hit kunnen komen... Ik ontken niet dat er vroeger geen slecht spul tussen zat, maar ik ging uit de kwalificering hits die je over 5 jaar niet meer hoort.

Ik noem maar wat: Coldplay, Keane, Snow Patrol, U2, Robbie Williams, Amy Winehouse, Adele en uiteraard O-Zone.

Maar dan geldt nog steeds: denk je serieus dat we dergelijke hits over 5 jaar nog horen? Ik zou alleen geld inzetten op Adele.

Je denkt dat we die van Gotye over vijf jaar niet meer horen?

Ja, dat denk ik, ja. Ik verwacht eenzelfde lot als destijds met Dido en Katie Melua.

Gotye heeft een klassieker geschreven, maar ik denk dat het wel een One Hit Wonder zal zijn.

Dat wel, maar het is wel een nummer dat je over 20 jaar ook nog hoort.

Yup, ik durf iig wel een wedje aan dat Gotye over 5 jaar nog in de top 2000 staat. Adele ook, vrees ik.

Daar ga ik ook zeker van uit.

Dat staan Katie Melua (zelfs nog in de top 250) en Dido ook wel. Ik vraag me alleen af in hoeverre die posities wel kloppen. Zo stonden er vorig jaar ook 8 nummers van Jan Smit in. Laura en Als de Morgen Is Gekomen zou ik nog kunnen begrijpen, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat er nog steeds honderden mensen Dan Volg Je Haar Benen en Stilte in de Storm in hun top 10 zouden noemen.

Ik volg de top 2000 niet zo goed, in ieder geval niet op een dusdanig niveau dat ik alle noteringen van Jan Smit uit mijn hoofd kan reproduceren, maar ik had begrepen dat er vorig jaar voor het eerst sinds jaren eerlijk was geteld, met als resultaat een aantal "alternatieve" klassiekers in de lijst. Dat eerlijk tellen geldt dus blijkbaar niet voor Volendam?

Nou, een aantal 'alternatieve' klassiekers, zoals Paranoid Android, wat spul van Muse en Yellow waren dit jaar voor het eerst in de keuzelijst. En dan wordt er gelijk veel meer op gestemd. Ook werden "vrije keuzes" dit jaar eerlijk(er?) geteld, waardoor een nummer als Echoes nu ook in de lijst staat.

Ik denk eerlijk gezegd serieus wel dat er nog veel mensen naar Katie Melua en Dido luisteren. Volgens mij vergis je je daar nogal in. Je hoort het ook nog wel, op Sky Radio enzo.

En Jan Smit, tja, in mijn omgeving wordt daar niet echt veel naar geluisterd, maar ik kan me heel goed voorstellen dat er erg veel mensen zijn die daar naar luisteren.

Ik luister zelf nog regelmatig naar Dido en ook wel naar Katie Melua, maar toch wel in veel mindere mate dan artiesten die vroeger bekend werden door de hitlijsten. En ik luister nog minder naar hits van de afgelopen jaren. Hoe verder we terug gaan in de top 40, hoe meer er nog naar geluisterd wordt. Dat is ten minste het idee dat ik krijg.

En dat er naar Jan Smit geluisterd wordt, is een feit. Zijn nummers belanden iedere keer op 1 in de Single Top 100 en programma's als de Zomer Voorbij en Gewoon Jan worden goed bekeken. Zelf heb ik ook wel eens op Als De Morgen Is Gekomen gestemd, geloof ik en ik zou het zo weer doen. Maar 8 nummers? Bovendien gaat het niet alleen om luisteren naar.. maar je moet er toch wel op stemmen, met een he-le-boel mensen. Maar wellicht zijn er inderdaad zoveel mensen die op hem stemmen (en terecht! Daar morgen meer over ), want Nick & Simon, BZN, 3JS etc. doen het ook goed.

Walk of Life #4: Op weg naar [muzikaal] geluk
De eerste artiest waar ik fan van was, was Jan Smit. Tuurlijk, Samson & Gert was mijn eerste (bewuste) liefde, maar echt dooddraaien deed ik het niet. Jan Smit, ik denk dat ik een jaar lang weinig anders dan deze Volendammer geluisterd heb. Buiten wat Top 40 die ik sowieso nooit uit het oog verloren ben.
Sowieso is mijn reis tweeledig. Enerzijds heb ik gekeken naar welke artiesten/albums echt essentieel waren voor mijn huidige pad, maar toch ook welke periodes ik heb gehad en dan gekeken welke essentieel voor die (al afgesloten) periode waren.

Het begon ergens in 2005 met Vrienden Voor het Leven, hoewel ik zeker niet uitsluit dat ik Als De Nacht Verdwijnt al eerder opgepikt heb. Vrienden Voor het Leven was destijds voor mij een tekst die raak was. Nog steeds trouwens. Simpelheid troef, maar des te meer klopt die. Het moment dat je arm in arm met je mensen die je lief hebt zo’n nummer met volle borst zingt.. daar kan geen Radiohead of Bob Dylan tegenop.


Om terug te komen op de Top 40, terug van vakantie keek ik naar de Top 40. Zonder internet was het moeilijk je artiesten te volgen en zodoende was ik bijzonder verrast dat Als De Morgen Is Gekomen die week op 1 stond. Over liefde op het eerste gezicht gesproken! Want dit was toch wel een machtige mooi nummer en de TV ging gelijk op het Are you nuts?-volume. Die dag zal ik nooit vergeten, net zoals ik het nummer nooit zal vergeten. Toevallig vandaag (dat ik dit schrijf) nog beluisterd op weg naar school. Het blijft voor mij het ultieme meezingnummer.

Zoals dat gaat dooft je liefde voor een artiest wat uit en draai je het steeds minder. Zo af en toe grijp ik er nog naar (en geniet nog steeds met volle teugen), maar het is geen muziek voor de lange termijn. De simpelheid speelt je dan toch parten, maar deze tijd zou ik voor geen goud opgeven of overdoen. Het zijn dit soort periodes waardoor ik me realiseer gewoon m’n eigen ding te doen en me niet bezig te houden met wat anderen wel of niet acceptabele muziek zouden vinden. Tot slot nog even noemen dat het nieuwe seizoen van De Zomer Voorbij alweer begonnen is, één van de weinige series waar ik ieder jaar weer naar uitkijk.

Oh ja, het heet essentiële ALBUMS, dus:
Jan Smit - Op Weg naar Geluk (2006)

Haha, ja, dat gevoel ken ik stiekem wel: ladderzat en dan met z'n allen 'Je Denkt Maar Dat Je Alles Mag Van Mij' zingen. Stiekem heb ik wel TROS-trekjes, maar ik zeg niet dat ik er trots op ben.

Voor de stukjes dan, haha.

De laatste stop, voordat we aankomen bij de MuMe-proof muziek.

Walk of Life #5: We Live for the Music
Hardstyle, ik heb het wel eens door laten schemeren. Bepaalde stijlen praat ik gewoon niet over. Soms vind ik het niet boeiend om erover te praten (Top 40), soms vind ik geen medestanders (Jan Smit) en soms heb je een stijl waar je gewoonweg nergens je ei kwijt kunt op het forum. Eén schamel topicje is er voor deze muziekstijl. Aan de ene kant snap ik het wel, het is stampmuziek voor de simpele zielen. De basis is vrijwel altijd hetzelfde.
En toch heb ik hier een aantal maanden non-stop naar geluisterd. Hoe ik hierop ben gekomen zou ik niet eens meer weten, maar ik weet nog wel wat mijn eerste hardstylenummers waren. Dat was namelijk de Fear FM Top 40 van Februari 2008. Daarna heb ik ook nog die van Maart en April gedownload, maar de overlap was te groot en dus ben ik er op een gegeven moment mee gestopt. Zo tot aan de zomervakantie was dat wat ik draaide. Destijds nog zonder in-ear oortjes dus ik heb genoeg horen zeggen dat mijn muziek in de klas weer eens te hard stond. Want hardstyle dient, zoals de naam al zegt, hard gedraaid te worden. Als je de basis eenmaal geweldig vindt, is het genre natuurlijk een goudmijn. Op den duur raakte ik uitgeluisterd, maar de onderstaande nummers blijven me nog altijd bij en in een gekke bui wil ik ze nog wel eens beluisteren.



Zoiets als dit had ik nog nooit gehoord. Het was inderdaad een engelengeschenk. Het intro (en het intermezzo op 2:49) waren echt hemels mooi. Dat was destijds bij uitstek de muziek waar ik echt kippenvel van kreeg en stil van werd. En voor de rest natuurlijk knallen maar!



Het begint als een ordinair stampnummer, maar vanaf een minuut is daar opeens een ongekende spanningsopbouw. Grappig hoe ik nu achteraf mijn huidige muzieksmaak prima kan staven met de muziek die ik vroeger heel graag hoorde.

De titel slaat overigens op We Live for the Music van Showtek, voor de liefhebbers die aan deze 2 filmpjes nog geen hoofdpijn hebben overgehouden.
Maar even serieus, dit is wel een geweldig nummer met wederom een mooie climax.

Het hardstylefeest dat mijn neef me beloofd heeft, moet nog steeds plaatsvinden.

Ben ik trouwens hierna aan de beurt? Ik zie dat Paap en Snoeperd eerder zijn overgeslagen.

Bij Paap kwam van uitstel afstel, Joeperd is overgeslagen omdat hij op vakantie was dus die is eerst. Tenzij ook hij niet thuis geeft, dan ben je inderdaad hierna aan de beurt.

Joeperd gaat niet meer, Teunnis is hierna

Tof dat je begonnen bent Chevy. Was de afgelopen paar dagen weg dus ga nu even bijlezen

EDIT: Leuke stukjes vol verrassingen. Bijvoorbeeld dat van hardstyle Zelf vind ik dat genre op een feestje aardig voor een kwartiertje, verder is het één van de heel weinige genres waarin ik tot nu toe helemaal níets heb gevonden dat ik wel aardig vind. Behalve heel af en toe als ik heel veel alcohol op heb

Walk of Life #6: Overture
Mijn hardstyle-periode moet in de 2e en/of 3e klas van de middelbare school geweest zijn. Het was een vrij korte periode. Niet alleen omdat de muziek zelf zo eentonig is, maar vooral ook omdat ik wat anders ontdekte: De Top 2000. Ja, de Top 2000 kende ik allang, want ik herinner me nog een lijst waarin ik Child in Time op 2 zag staan en me afvroeg wie dat in godsnaam waren. De laatste keer dat Child in Time op 2 stond, was in 2002.
Maar destijds zat ik nogal regelmatig op torrentsites, “trackers”, en daar liep ik ooit tegen de Top 2000 van 2007 aan. Downloaden ging nog relatief langzaam (128 kb/s tegenover 10 mb/s nu), dus ging ik voor een 128 kbps-versie van de eerste 1000 van de 2007-editie (de rest zou ik later wel ontdekken was mijn gedachte). Zodoende ontdekte ik veel artiesten die ik nog altijd erg hoog heb zitten, Dire Straits, Supertramp (voorheen was dat altijd “die band die mijn vader zo goed vindt”, samen met Genesis) en Eagles. Nog leuker was een, wat we nu een app zouden noemen, waardoor ik de songtekst in WMP kon krijgen. Zodat ik ook gelijk de tekst goed onder de knie zou krijgen. En wat is er leuker dan meezingen?
Ik skipte snel door de nummers opzoek naar de nummers die me zouden pakken en ik vond nummers als A Horse With No Name, Losing My Religion, Keep On Loving You en Driver’s Seat. U begrijpt, dit was het moment waarop ik een zeer groot deel van mijn favorieten ontdekte. Nog altijd staat mijn Top 250 voor minstens de helft vol met nummer die ook in de Top 2000 staan. Het was voor mij de eerste keer Bob Dylan, de eerste keer Led Zeppelin, de eerste keer Pink Floyd, de eerste keer Deep Purple en maak de lijst maar af.


De beste manier om de impact van de Top 2000 te lezen, is door te kijken naar de CD’s die ik zelf gemaakt heb. Ik begon ooit met het maken van een serie, genaamd Meezingers!. Je hoefde niet alleen te denken aan Jan Smit en Robbie Williams, maar het ging er gewoon om dat ik de tekst mee zou kunnen zingen. Kijk maar naar het verschil tussen Volume 1 en Volume 7:

In totaal ben ik tot Volume 17 gegaan, hoewel ik de laatste kwijtgeraakt ben. Toen ik nummers als Perfect Day, Brain Damage en Street Spirit wilde gaan toevoegen, vond ik de naam een beetje de plank misslaan. Inmiddels doe ik het nog steeds, maar geef per CD een andere naam (en dat is nog verdomd moeilijk! ).

Oei, dan moet ik gaan opschieten, want Chevy houdt het tempo er goed in.


Jan Smit, oké. Maar Monique Smit! Ga je diep schamen Wel grappig dat op volume 1 geen enkele leuke guilty pleasure staat en op volume 7 geen enkele leuke classic rocker (oke, Clocks is nog wel aardig). Wat dat betreft is je reis tot nu toe het gedeelte waarin onze muzikale paden niet bepaald dezelfde richting op gaan (kiest hij van alle makkelijke dance-genres hardstyle ). Maar onze overeenkomstige smaak moet nog komen. Ik neem aan dat post-rock en misschien ook modern klassiek nog wel ter sprake komt.

Zoals ik al zei, je hebt 2 weken. Iedere dag één stukje en ik ben 10 dagen bezig. Stukjes kan je gewoon van tevoren schrijven, want je weet al weken wanneer je (ongeveer) aan de beurt komt.

En staat 1 nog altijd vol met leuke guilty pleasures en 7 nog altijd boordevol goeie nummers.

Nog altijd leuker dan 9 van de 10 nummers die in de Dance KO hier voorbij komen.