Leuke stukjes Chevy, ook door de Top 2000 heb ik een heleboel muziek ontdekt

Clocks = GEEN classic rock.

Dit is classic rock:

Dit is classic rok:

Nee hoor, dit is classic rock:

Dít is classic rock:

En ook nog eens het beste nummer ooit. Wat een weelde.

Dit is pas écht classic rock:

Zegt Teunnis dan dat Clocks classic rock is? Hij zegt dat Clocks aardig is maar dat er geen goede classic rocker op Volume 7 staat. Dat is toch iets heel anders.

Ok, dus eigenlijk verandert rock in classic rock zodra de maker ervan kaal en/of grijs wordt?

Als dat zo is is Clocks wellicht toch weer classic rock. Verwarrend hoor...

Neen, dat is gewoon een voorbehoedsmiddel.

Je bedoelt dat je al komt, voordat er überhaupt aan de daad gedacht kan worden? Tenzij je het hier zou willen plaatsen: Muziek >> Algemeen >> De ideale seksplaat. Maar dan wordt je zo afgeleid.

Clocks is overigens gewoon Classic Rock op z'n Chinees.

Ja, Teunnis noemt Clocks de uitzondering op de regel dat er geen goede classic rocker op Volume 7 staat, daarmee zegt hij dat Clocks classic rock is...





Nee, rock is classic rock als het stamt uit de jaren '70 of '80 (of nauwkeuriger gedefinieerd: de periode '65 - '95), het voldoende gitaargedreven is en voldoende gitaarsolo bevat. Dat veel van de makers ervan kalend en/of grijzend zijn, is een feit.

Ik bedoel uiteraard dat het een zaaddoder van jewelste is, maar dat terzijde.

Walk of Life #7: Ultimate Best of Greatest Hits Collection


Na mijn Top 2000-avontuur was het structureel naar muziek op zoek gaan een feit. Wie een beetje weet hoe de Top 2000 eruit ziet, weet dat artiesten als Dire Straits, Eagles, Fleetwood Mac en Supertramp goed vertegenwoordigd zijn. Daar dat de artiesten waren die ik oppikte, plukte ik daar verzamelalbums van, van het net. Avonden lang shufflede ik door de lijst met Eagles-nummers of dan weer wat van Dire Straits. Ook na de 100e keer kreeg ik nog kippenvel van Hotel California, ook na de 300e keer genoot ik van Hotel California. Vandaar ook dat mijn last.fm vol staat met Toto, Eagles en Dire Straits. Ik luisterde destijds amper andere muziek, daar waar ik nu een veel breder muziekpallet tot mijn beschikking heb.



Zodoende leerde ik die artiesten echt kennen. Het was de eerste keer dat ik bewust op zoek ging naar meer van bepaalde artiesten in plaats van alles te consumeren wat in de Top 2000 stond of waar ik toevallig op stuitte. Het was ook de eerste keer dat ik echt naar muziek ging luisteren. Vooral ’s avonds als ik dan weer eens een verzamelalbum beluisterde. Klanken dringen pas echt tot je door als je je echt concentreert op de muziek. Een blinde kan beter horen, dat idee.




Tevens kan dit punt gemarkeerd worden als het moment waarop ik ook daadwerkelijk naar albums ging zoeken. Vanaf dit moment begonnen albums ook een intrinsieke waarde te krijgen voor mij. Het was vaak nog met de shuffle, maar desondanks kreeg het toch wel waarde.

Mooie verhalen in dit topic. Maakt wel dat ik me soms erg oud voel. Of zijn jullie nou zo jong? Opvallend en raar: niemand lijkt iets met klassieke muziek te hebben, de meesten luisteren nog steeds hele albums, en twintigers die muziek uit mijn jeugd (of nog ouder) gaan luisteren.
Verheug me op meer verhalen van leeftijdsgenoten, want enige herkenning is ook wel eens leuk. Terug naar Chevy.

Eens, klassieke muziek beluister ik niet vaker dan jazz en popmuziek (gewoon even algemene termen) maar het is wel een belangrijk, zoniet het belangrijkste, genre voor mij geworden. Het is soms even moeilijk om aan te beginnen en soms zie je door de bomen het bos niet meer, maar na eenmaal begonnen te zijn wou ik steeds meer horen, verschillen in uitvoeringen merken, meer lezen over muziekwetenschappen en leerde ik dankzij klassiek ook veel meer over muziek. (qua termen, noten lezen, het luisterend oor trainen en ook vooral hoe de ene uitvoering mij kan beroeren en de ander mij doet huiveren) Kennelijk moet men maar eens wat vaker in dit topic een kijkje nemen (SPAM-Alert):

Genres >> Overigen >> Ataloona en korenbloem doen ''111 Years of Deutsche Grammophon'' (Klassiek)

Geheel toevallig is de 5e van Mahler (nu in bovengenoemd topic) voor mij een persoonlijke muzikale mijlpaal, en is dat verweven met de andere muziek die ik in die periode draaide. En zonder ervaring met klassieke muziek had ik echt niet naar bijvoorbeeld Metallica kunnen luisteren (als iemand begrijpt wat ik bedoel).

Het is grappig dat jullie dat zeggen, ik zat me een paar dagen geleden toevallig ook te realiseren dat nog niemand een klassiek stuk heeft genomineerd. Wilde het nog posten maar was het vergeten.

@Dave: Als je meer te vertellen hebt kun je jezelf altijd weer in de lijst zetten (of is je Deutsche Grammaphon-topic genoeg om je ei in kwijt te kunnen?)

Pffff, ik heb überhaupt haast geen tijd om aan één topic mee te doen, laat staan mijn (gehele) muzikale luisterleven te vertellen

Kom kom Dave, nou niet doen alsof je al met pensioen bent en al zoveel meegemaakt hebt.
Dat is dan ook alleen voor oude mensen.

Leuke berichten chevy
Ik lees ze met veel plezier.
In klassieke muziek wil ik me nog verdiepen
Veel (classic)rockmuziek heeft zich laten inspireren door de klassieken.

Genoeg bevestiging

Walk of Life #8: The Great Gig in the Sky
Muziek moet intrigeren. Dat wil voor mij zeggen dat ik echt het idee moet hebben dat ik zelf nooit met zoiets op de proppen zou kunnen komen. Bij veel muziek heb ik toch vaak het idee dat als ik ook een instrument goed zou kunnen leren bespelen, dat ik ook wel met zoiets zou kunnen komen. Onterecht waarschijnlijk, maar dat even terzijde.
Echter is er een select groepje, en dat is dan ook gelijk mijn favoriete muziek, waarbij ik dat gevoel niet heb. Dergelijke musici zijn dermate goed dat je niks anders kan doen dan ademloos en met veel respect luisteren. Pink Floyd is zo’n band. Het is echter niet de eerste band waar ik dat voor voelde, dus wat maakt Pink Floyd dan zo essentieel?




Pink Floyd was de eerste band die mij liet horen dat de kracht van muziek niet schuilt in wat je hoort, maar juist wat er in je om gaat op de moment dat je niet luisteren. Muziek is leuk, maar op het moment dat je er niet naar luistert, moet het ook nog leuk zijn. De beste graadmeter voor mij of muziek goed is, is als ik er aan denk wanneer ik het niet aan het luisteren ben. Als iemand mij vraagt naar de beste <vul in>, moet ik denken aan die ene band of dat ene nummer.
Enfin, Pink Floyd was dus de eerste, maar Pink Floyd is ook een band die me als eerste liet zien dat een album een integraal geheel kan zijn. Eerst met The Dark Side of the Moon, later met The Wall. Shine On bewees dat een langzaam nummer ook heel lang kan duren. Dat een paar noten al weergaloos kunnen zijn. Dat juist de ruimte tussen de noten een nummer zo spannend maakt.

The Dark Side of the Moon was belangrijk als ijkpunt waartegen albums gemeten moesten worden. Nog altijd (veruit) mijn meest als geheel gedraaide album. Een band die 40 jaar na dato nog steeds fris en uniek klinkt. Dat kunnen maar weinig bands zeggen.

Dat frisse en unieke, dat sprak me wel aan. Pink Floyd was mijn eerste alternatieve band en later zouden er veel volgen. Een opvolger voor Pink Floyd heb ik echter nooit gevonden en zal ik waarschijnlijk ook nooit vinden. Vooruitstrevend, magisch, maar toch vooral adembenemend mooi. Letterlijk buitenaards en nee, zoiets als Pink Floyd zou ik in honderd levens nog niet eens kunnen maken.

Letterlijk buitenaards, de atmosferische space rock van Pink Floyd. Ik kan Chevy alleen maar bijtreden in zijn superlatieven over deze band; qua creativiteit en eigenzinnigheid zijn ze tenslotte vrijwel onovertroffen.

In geen honderd levens...

Een wat korter stukje, omdat ik anders teveel overlap krijg met de (laatste) klapper van vanavond.

Walk of Life #9: MusicMeter
Als ik een ode aan de Top 2000 schrijf, moet ik er ook eentje voor MusicMeter schrijven. Ik denk dat ik nu ongeveer op het punt zit dat mijn smaak voor de helft uit Top 2000/Top 40 (etc.) en voor de helft uit recente ontdekkingen bestaat, met name door MuMe. Bands als Songs: Ohia, Gazpacho en Marillion zou ik zonder MuMe nooit of pas veel later ontdekt hebben.




Veel heb ik ontdekt door de Top 250 alhier, maar nog veel meer heb ik ontdekt door de vele games hier, de MuMe Ladder, de vele KO’s, de toplijsten (zowel de algemene als die van individuele users). Eigenlijk is dit dus evengoed een ode aan jullie.

En alvast excuus aan degene die albums hadden verwacht. In mijn laatste stukje (die ik vanavond plaats) al ik het goedmaken.

Eh VU, Tom Waits, Nick Cave etc ,

King Crimson, Frank Zappa, Motorpsycho

En Dire Straits, zo zal een Knopfleriaanse ontknoping van Chevy's muzikale reis ons vanavond waarschijnlijk leren.

Serieus, die bands eigenzinniger en creatiever dan Pink Floyd?

En ben ik zo voorspelbaar?