Album 4:







Maarten als Sex Pistol


In de derde klas noemde een klasgenote van me me standaard Sex Pistol. Dat was vanwege mijn Sex Pistols-muts die ik graag droeg; niet alleen als het koud was, maar ook bijvoorbeeld tijdens het spitten in het Duits met jongeren uit de Duitse getto. Dit is wat mij betreft al één van de redenen waarom ik Never Mind the Bollocks, Here’s the Sex Pistols een essentiële plaat wil noemen, althans, in mijn eigen beleving. Er zijn er uiteraard nog meer.

Laten we even een overzichtje schetsen: Maarten is tussen de veertien en vijftien, zit in de derde klas en natuurlijk is er weer een enorme ellende met vrouwen, natuurlijk weer iets met vrouwen, want die blijven als Leitmotiv door mijn muzikale ontwikkeling lopen. Dé band in die tijd was voor mij eigenlijk Joy Division, maar ja, ik kon hun cd’s maar niet vinden (ik heb nooit aan online bestellen gedacht, vreemd genoeg), dus moest ik het doen met een stapel mp3-bestanden. O, wat sloot Joy Division toch goed aan op mijn inktzwarte levensbeeld als puber; je hoeft er alleen maar het voor de ogen gekamde haar er bij te bedenken, als het ware. En naast een sterk gevoel van vervreemding was ik ook erg naïef: ik heb zo’n twee jaar gedacht dat ik de enige op m’n middelbare was die Joy Division kende, laat staan dat ik er naar luisterde.

Maar dit is een verhaal over de Sex Pistols. Never Mind the Bollocks kocht ik met een cd-bon die ik won met een of andere wedstrijd van school. Ik kocht A Weekend for the City van Bloc Party er bij. Achteraf gezien is die laatste plaat een vrij volwassen plaat met een vrij gelaagd en breed scala aan tekstuele thema’s, maar soit, de Pistols kwamen beter aan. No future, dat is een slogan waar je iets aan hebt als ontevreden puber. Deze houding ontwikkelde zich tegen het einde van m’n vijftiende levensjaar tot een gedweep met nihilisme, onder invloed van Bukowski en Nietzsche. De Pistols waren overigens ook geweldig geschikt om mee te dwepen: de spreekwoordelijke iedereen kende die eigenlijk wel, terwijl dat zeker niet het geval is met Joy Division, want die kende niemand, zo had ik beslist. En Joy Division was muziek om verdrietig op te zijn, maar boos zijn is soms ook wel leuk.

Overigens draag ik die muts nog steeds en die Pistols-plaat zet ik zo af en toe ook nog wel op. ’t blijft een goede plaat, al staat-ie allang niet meer op vijf sterren, zoals vroeger, met de argumentatie ‘kutplaat, de nummers zijn monotoon, de muzikanten zijn slecht en het artwork is ook nog eens bagger, vijf sterren’.Toch blijft de impact van nummers als ‘Bodies’ en naar mijn mening het geweldige ‘Submission’ nog altijd intact bij mij. En natuurlijk ben ik diep in mijn hart nog altijd punk gebleven, al zag ik er nog relatief normaal uit. Dit leverde geregeld nog leuke discussies op met Luke, Misterfool van deze site, die bij mij op de middelbare zat. Een met communisme en anti-globalisme dwepende punkliefhebber enerzijds, een liberale progger anderzijds, ja, dat was geregeld erg amusant.

Dopeheid. Wat mij betreft is er wel veel betere punk dan the Sex Pistols, al is God Save the Queen natuurlijk wel een lekker nummertje. Minor Threat weleens geprobeerd?

Deze plaat konden we natuurlijk wel verwachten. Vind hem tegenwoordig wel redelijk O.K(3.5*).

Slowgaze weet te boeien met zijn bijdrages.
En het is voor een grijsaard als ik erg interessant om te vernemen
hoe platen uit mijn tijd het bij de huidige generatie doen.



Ik wil ook wel aansluiten in het rijtje.
Maar dat is al zo lang waardoor ik twijfel.

Leuk verhaal alweer.

Dank jullie voor de positieve reacties. Morgen zal ik het hebben over een bijzonder energieke artiest.

Inderdaad weer een mooi stuk! Ben benieuwd naar de volgende

Over een blauwe regenjas


Ook ik heb ouders met cd’s. Mijn ouders vallen wel mee, maar hun platenkast niet zo. Die verzamelaars met foute rockballads, Keltische muziek, De Beste Trompetisten van de Wereld en een dubbele Best Of van Santana, nee, ik heb er niet veel van kunnen leren. Dat ik mijn favoriete artiest heb kunnen ontdekken via hun cd-kast is dan ook heel apart, al schijnt de Greatest Hits van Leonard Cohen bij nog veel meer mensen te staan.

Ooit dacht ik dat Leonard Cohen foute muziek maakte. Dat kwam vast door tv-reclames waarin ik, twaalf jaar oud denk ik, waarin ik een man in een lange jas ‘So Long Marianne’ zag zingen. Even één ding: tv-reclames voor cd’s kunnen een mens behoorlijk in de weg zitten. Het heeft jaren gekost voordat ik naar ‘Hey Mr. Tambourine Man’ van The Byrds durfde te luisteren, nadat ik dat nummer steeds voorbij zag komen in een reclame waarin een man met zwaar Amerikaans accent (denk aan Ronnie Tober, maar dan erger) een jaren zestig-box aanprees. Ik zat ooit in de klas bij iemand die die Time Life-reclame perfect na kon doen.

Een paar jaar later, na die reclame die me duidelijk maakte dat Leonard Cohen heel, heel fout is, Village People-fout bedoel ik dan, ontdekte ik Coils ‘Who By Fire’. Dat bleek dus een Leonard Cohen-cover te zijn, dus ik heb die cd uit het rek van mijn ouders gehaald en het origineel gedraaid. Wat ik toen te horen kreeg, ik heb direct afgezet. Waarom weet ik niet meer, maar ik kon het niet hebben. Ouwelullenmuziek in het kwadraat. Ik denk dat het anderhalf jaar later heeft geduurd voordat ik die cd weer op durfde te zetten. Toen kwam ik er overigens ook achter dat Cohen een gerespecteerde singer-songwriter is, niet iemand waar je je voor moet schamen. Toen het kwartje gevallen was luisterde ik hele dagen naar die plaat, luisterde ik naar Cohens liedjes voor ik ging slapen, maar eerlijk is eerlijk, ‘So Long Marianne’ sloeg ik over. Pas toen ik Songs of Leonard Cohen vond bij de kringloopwinkel heb ik vrede met dat nummer. Vooral Cohens teksten fascineerden me, waarvan ik als zestienjarige nog geen negentig procent gesnapt zal hebben, al weet ik het tegenwoordig ook niet altijd waar Cohen het nu precies over heeft. In die tijd leerde ik ook literatuur waarderen, via Charles Bukowski, die nog altijd tot mijn favoriete schrijvers behoort, via de Beat Generation naar Arthur Rimbaud. Cohen is zo romantisch als de vroege Rimbaud, maar eigenlijk ook zo deprimerend als Buwowski en Joy Division.

Toch duurde het niet lang voordat ik ontdekte dat Cohen wél fout was, of tenminste dat-ie bij vlagen esthetisch niet heel verantwoord was. Various Positions was mijn eerste eigen Leonard Cohen-album en toen ik die voor het eerst draaide dacht ik eerst dat ik een mispersing had met een album van Frans Bauer er op. Maar toen na de nahnah-koortjes een donkere mannenstem binnenviel die het had over ‘Dance me to your beauty with a burning violence’ wist ik genoeg. En Cohen bleef het ook na 1986 gewoon zo doen, bij vlagen zo kitscherig uit de hoek komen. Dan heb ik het trouwens nog niet eens over de hoes van I’m Your Man gehad. Natuurlijk, al dat bladgoud en die schijnbaar slechte smaak zijn ironie ten top, maar ironie is één van die elementen die het werk van Cohen zo aantrekkelijk maken: geen speldenprikjes, maar glassplinters op de vierkante millimeter.

Ah, de heer Cohen. Die moest weleens aan de orde komen, natuurlijk. Mooi verhaal wederom.

Mooi verhaal.
Ik ken alleen nog maar Songs of Leonard Cohen en die heeft me toch erg nieuwsgierig gemaakt naar zijn andere platen.

Die kitscherige albums. Kan hij daar wel meer dan één toon aanslaan? Want dan ben ik best geïnteresseerd welke dat dan zijn.

Ik ga even de cultuurbarbaar uithangen, maar Leonard Cohen is toch die man die dat afschuwelijke Hallelujah heeft geschreven?

Jep, maar hij heeft ook mooie nummers geschreven.

Iets zegt me dat je daar helemaal geen antwoord op hoeft omdat je het zo ook al weet...

Swaggerend stuk, Maarten. Het woord 'swag' is trouwens echt niet swag eigenlijk, bij deze hou ik daarmee op.

Stiekem niet, Niels, maar niet doorvertellen. Het was een retorische vraag, inderdaad.

Leuke stukjes weer om te lezen Maarten nu wil ik ook.

- niels94
- Slowgaze
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe

'Hallelujah' is een goed nummer hoor, tjappies en mammies. En wat betreft Leonards kitscherige uitspattingen: luister de nummers 'Dance Me to the End of Love' (de studioversie, overigens wel een erg mooi liedje), 'The Captain', 'I Can't Forget' of 'Jazz Police' er maar op na. Het album Death of a Ladies' Man is ook vrij kitscherig, maar wel een van m'n favoriete Leonards eigenlijk.

Hallelujah!

Als 'goed' staat voor hallelujah, dan ontploft het heelal bij 'schitterend'. En mijn vriendinnetje wordt euh, 'blij' van dat nummer en ik ook dan.

het heelal ontploft dan niet écht he, dat was een lichte overdrijving van mijnentwege

Mijn vriendinnetje mag zo af en toe graag naar Die Antwoord luisteren.

Ik wist dat je met Mads op de foto was gegaan, maar ik wist niet dat dat erachter zat.

ik wist het ook niet en ben nu een beetje jaloers

Album 6 (we zijn over de helft heen, jullie mogen best even zuchten van opluchting):





Bidden voor cowboys


Leonard Cohen opende de wereld van de singer-songwriters voor me. Al snel volgden albums van Tom Waits, Nick Cave & the Bad Seeds en Bob Dylan, die ik allen bij de bieb leende. Helaas waren de albums van de laatste twee bepaald niet de sterksten in hun oeuvre: Nocturama vind ik uiteindelijk toch nog wel een redelijk mooie plaat, maar ”Love and Theft” vond ik destijds en nu nog steeds wat aan de saaie kant. Alice van Tom Waits, dat was toch wel de mooiste plaat van de drie. Al snel schafte ik mijn eerste eigen Waits aan, Mule Variations, en de beste man groeide uit tot één van de favoriete artiesten van de zestienjarige Maarten. Eigenlijk wilde ik Tom Waits zijn, maar soit, wie wil dat nu niet? Gelukkig maar dat Charles Bukowski me al aangezet had tot het drinken van bier en ondertussen begon ik ook mijn liefde voor sterke drank te ontwikkelen. Naast Mule Variations leerde ik al snel een uitstekende plaat kennen om blikken Schültenbrau of glaasjes jenever op leeg te drinken: American Recordings van Johnny Cash.

Ik zal denk ik wel op een dag besloten hebben dat ik een cd van Johnny Cash wilde, of ik kwam z’n cd’s tegen bij de V&D. Ik besloot om de eerste American Recordings te kopen omdat daar een Leonard Cohen-compositie op gecoverd werd. Toen ik thuis het boekje las bleek het ook nog eens dat er ook een nummer van de hand van Tom Waits op stond. Mijn vader werd overigens al snel gek van die Johnny Cash, wiens muziek (vooral die stem!) ik nog geregeld als treitermethode gebruik.

Maar naast liedjes van Cohen (één van z’n prijsnummers) en Waits (het origineel hoorde ik later pas, het staat me zelfs niet echt meer bij) bleken er nog meer prachtnummers op te staan. Kris Kristoffersons werk zou ik later pas leren kennen, maar deze notoir vloekende atheïst zingt nog altijd ‘Why Me Lord’ in bad in de hoop dat ik toch nog naar binnen mag, mocht er een hemel zijn. Het zijn altijd gospels, countryliedjes en bluesjes die me altijd ontzettend jaloers maken: zij kunnen wel geloven en ik niet. Vooral in combinatie met een sfeer die de cowboy geen parodie meer op zichzelf en de Amerikaanse cultuur maakt, maar weer een echte, stoere vent: ‘Oh, Bury Me Not’ heeft de cowboy weer in ere hersteld, maar zonder ongevoelig te zijn.

Naast soundtrack voor alcoholgebruik en rehabilitatie van de koeienhoeder heeft American Recordings nog een derde belangrijke functie voor me gehad: ik leerde naar liedjes luisteren waarvan de muzikale invulling écht kaal was. Bij Cohen zong er altijd een deerne mee op de achtergrond, of er stuiterde een mondharp mee. Bij Cash is het alleen een gitaar, een stem en een tekst, niets meer en niets minder. De aandacht wordt zo gevestigd op de stem en vooral het verhaal dat die stem vertelde. De ondraag’lijke zwaarheid van het bestaan wordt zelfs nog hilarisch behandeld in ‘The Man Who Couldn’t Cry’, een compositie van Loudon Wainwright III overigens, dus er kan toch nog wat gelachen. Maar toch, cowboys, die hebben het pas zwaar, al is nog altijd geen reden om zelf niet even een glas in te schenken.

Lees het nog steeds met plezier.

leuke stukje. Cash is sowieso een held!

Wanneer komen onze zwarte broeders langs, Maarten?
Of ben je die weer eens vergeten?