Erg leuk stuk opnieuw.

Is dit van die typisch (verschrikkelijke) J-Pop?

Edit: Te oordelen naar het clipje vrees ik dat eerlijk gezegd wel.

Nee, dit is goed . Voor verschrikkelijke J-pop moet je bij Koda Kumi, Morning Musume of een of ander bikinimodel dat een promotieliedje opneemt zijn.

Lente 2007, Yui is nog steeds met afstand mijn favoriete artiest, maar ik zoek naar nieuwe dingen. Op YUI’s fanforum sprong mij een plaatje van een blonde gitariste in het oog. Ze scheen van de band An Cafe te zijn. Haar bijzondere uiterlijk wekte mijn interesse, ik ging op zoek naar materiaal van de band. Even voor de duidelijkheid, dit is de gitariste over wie ik het heb.
An Cafe bleek al gauw de nichterigste band ter wereld te zijn. De gitariste die mijn aandacht had getrokken bleek een vent te zijn, en de muziek van An Cafe klonk een beetje als iemand met een downsyndroom die hijgt en brult over gitaarloopjes...

....

En ik vond het goed!
Wat is er nou cooler dan mannen die hun benen scheren en voor ieder optreden twee uur opgemaakt worden? Niets als je het mij destijds vroeg. An Cafe en dan met name gitarist Bou, schopte mijn seksualiteit helemaal in de war. Ik heb me altijd wel gerealiseerd dat deze band belachelijk was. Maar toch, ik vond hun muziek leuk en hun presentatie al helemaal. Mijn grootste tienerzonde? Reken maar! Hun beste album vond ik Shikisai Moment.


Shikisai Moment is een lekker hysterisch plaatje. Ik vind het erg moeilijk om het in een genre te plaatsen. Er staat vooral poprock op, maar in een nummer als Omocha zitten screams en gitaarpartijen die eigenlijk alleen in zwaardere rockgenres thuishoren. Wat vooral overheerst op Shikisai Moment is de drang om zo kinderachtig en nichterig mogelijk te doen. Het is een bombardement aan vrolijkheid en belachelijkheid. Ik slikte het als zoete koek, omdat ik het allemaal best aardig vond klinken, maar vooral omdat het imago van de band me zo intrigeerde.

An Cafe was mijn kennismaking met de visual kei. Visual kei is een beweging in de Japanse rockscene die de nadruk legt op uiterlijke presentatie. Denk aan een combinatie van hair metal en David Bowie, maar dan Japans en tot in het extreme doorgetrokken. Het begon ooit met een stel obscure bands die hun haar rechtovereind lakten en met hakenkruizen zwaaiden om maar op te vallen, maar vooral dankzij X Japan en Luna Sea wist de visual kei uit te groeien tot een zeer populaire scene. Crossdressen, zo dramatisch mogelijk doen en homo-erotische actie op het podium, het hoorde allemaal bij visual kei. Aanvankelijk zat er voor zover ik het heb begrepen iets van een rebelse maatschappelijke boodschap achter de visual kei, maar tegen de tijd dat An Cafe populair werd was er eigenlijk niets meer van over dan ordinaire boybanderij. An Cafe oversteeg het toppunt van boybanderij. Tot op de dag van vandaag weet ik nog niet zeker of deze gasten nou serieus waren of dat het allemaal een grote sarcastische grap was. Eigenlijk is deze band hoe dan ook een grote grap, maar de vraag is of ze het ook zo bedoelden. Goed, oordeel zelf.

Leuk hoor, jeugdzondes, hebben we allemaal gehad. Waarom is dit album nou zo belangrijk?
Omdat het mijn springplank was naar hardere muziek. Hoe kinderachtig ze ook waren, An Cafe maakte hier en daar gebruik van screams en radio-onvriendelijke niveaus van distortion. Door An Cafe heb ik leren wennen aan het idee dat zwaardere riffs, geschreeuw en snelle drums prettig zijn om naar te luisteren. Zonder de harde nummers van An Cafe gehoord te hebben, was ik waarschijnlijk niet of in ieder geval veel later op zoek gegaan naar metal. Tegenwoordig luister ik voornamelijk naar metal. Het lijkt me duidelijk dat ik de muziek van An Cafe niet goed meer vind en ik er vooral om in een deuk lig, maar voor mijn muzikale reis waren deze band en dit album essentieel. Het is ook dankzij An Cafe dat ik gestoorde Japanse of in ieder geval Japansachtige muziek als Melt Banana en Bloody Vomit Bukkake ben kunnen gaan waarderen. Om mijn smaak te ontwikkelen moest ik gek worden, daar heeft An Cafe als geen andere band aan bijgedragen .

Mooi stuk opnieuw.

Misschien een tip voor het volgende bericht (of dit bericht als je het op tijd leest):

Je kunt de afbeelding aanklikbaar maken:


Of gewoon de link neerzetten: An Cafe - Shikisai Moment (2005)

Ik verwacht Boris als de volgende schakel, leuk stuk trouwens MDV, leuk om te lezen.

Boris als volgende schakel? Ik ben bang dat je er naast zit. Ik vind Boris een erg goede band, maar voor ik ze ook maar ontdekte moest de volgende schakel uit mijn reis nog bereikt worden.

Ik heb trouwens dat nummer van je link geluisterd. Ehm... tja. Mijn muziek is het niet, laten we het daar maar op houden Krijg er nogal de kriebels van.

Je geeft trouwens aan de muziek niet meer goed te vinden maar geeft het wel 4*, hoe zit dat eigenlijk?

Kijk de clip erbij, als je alleen luistert mis je de ervaring .

De reden dat ik zo traag ben is trouwens dat ik het druk heb met studie. Na komende maandag heb ik wat meer tijd en kan ik het tempo een beetje opvoeren.

Heb ik ook gedaan

Die Japanse muziek is nog iets waar ik me nog weleens iets meer in wil verdiepen, trouwens. Geen idee of het wat voor me is, om de één of andere reden heb ik het gevoel van niet maar je moet overal open voor staan, nietwaar?

Ga naar DIR EN GREY, Sigh, Boris en Envy luisteren, Niels.

Iemand anders dan ik die Dir en grey noemt op Musicmeter zonder op mij te reageren, droom ik?
Vergeet Mass of the Fermenting Dregs en Kuroyume ook niet.

Envy ken ik, uitstekende band

Van Dir en Grey heb ik ook weleens wat beluisterd, kan ik eens proberen.

Hou er met Dir en grey wel rekening mee dat alles voor Vulgar totaal onvergelijkbaar is met alles na Vulgar. Dus als het ene niet bevalt, kan het andere best in de smaak vallen en andersom.

Goed, ik ben tot nu toe wat traag geweest omdat ik het druk had met studeren. Nu heb ik wat meer tijd, dus ik ga het tempo een beetje opschroeven .

Ben alvast benieuwd, leuke verhalen tot nu toe alleen ken ik nog geen een van de platen, en Green Day ken ik alleen maar van een paar hits.

Herfst 2007, ik luister nog steeds wel eens naar An Cafe en ben me aan het verdiepen in de J-rock en de visual kei. Op een website genaamd Jame lees ik dat er een Japanse rockband waarover ik een aantal goede verhalen heb gehoord, Dir en grey. Ik zocht hun muziek op, het eerste nummer dat ik hoorde was Saku. Omdat ik nooit echt naar iets harders dan de radiovriendelijke nummers van Linkin Park had geluisterd werd ik behoorlijk van mijn stoel geblazen door hoe hard dat nummer was. Toch was het vooral de melodische zang in het nummer die indruk op mij maakte. Ook The Final en Obscure bevielen me. Aan het idee dat ik naar zulke harde muziek aan het luisteren was moest ik even wennen, maar ik vond Dir en grey een goede band en besloot naar hun concert te gaan. Ik kreeg een vriend van me mee door zijn kaartje te betalen. 7 November 2007 zou de grote dag worden. Destijds was het nieuwste album van Dir en grey The Marrow Of A Bone.


Ik had het album gepindakaasd en beluisterd, maar genieten kon ik er niet van. De riffs en screams waren wel heel erg hard melodische zang was buiten de twee ballads zo goed als afwezig. Het lukte me niet om voor het concert enige waardering voor The Marrow Of A Bone op te roepen. Dus op 7 November stond ik in vooral met hoop dat Dir en grey nummers van Withering to Death zou gaan spelen in de Melkweg tussen een divers gezelschap van headbangers, punkers, visual kei cosplayers en andere mensen die zich afvroegen waar ze eigenlijk aan begonnen waren.

Een uur of 3 later na een tijdje wachten en een set van 20 nummers, was mijn mening over The Marrow Of A Bone totaal anders. De band had het album bijna helemaal gespeeld, en had bij mij een indruk op me gemaakt dat welk ander concert dan ook niet heeft kunnen overtreffen. Hoewel Yui nog altijd een speciaal plekje in mijn hart had, was Dir en grey vanaf toen mijn favoriete act en als je mij tegenwoordig vraagt wat de beste band ter wereld is, is het antwoord nog steeds Dir en grey. Ik was helemaal gek op The Marrow Of A Bone. Het is een keiharde en modderige plaat met tamelijk pijnlijke screams, maar het is zo ontzettend goed. Het is eigenlijk een wonder dat ik nog nooit een hersenschudding heb gehad tijdens het headbangen op Agitated Screams of Maggots. Maar niet alleen de harde nummers op the Marrow of A Bone verdienen waardering, een langzaam nummer als Namamekashiki Ansoku, Tamerai ni Hohoemi (dat kan ik trouwens uit mijn hoofd opdreunen, ben ik nu een fan met tijd te veel? ) juist ook.

Het was door dit album dat ik metal echt ging waarderen, tegenwoordig luister ik hoofdzakelijk naar metal, daarom is The Marrow Of A Bone zo essentieel. Ik heb The Marrow Of A Bone een keer als metal album van de week aangevinkt, maar helaas leidde dit vooral tot onbegrip bij andere gebruikers. Jammer, maar kwalijk kan ik het ze niet nemen, want ook ik wist aanvankelijk niet wat ik hier mee moest.

Wat ik nu van het album vind:
Een aantal jaar terug vond ik dit het beste album ooit, maar die tijd is wel voorbij. Vooral omdat Dir en grey The Marrow Of A Bone inmiddels twee keer overtroffen heeft, ben ik wat kritischer dan eerst. De riffs zijn wat aan de dunne kant, al zijn ze goed, Kyo's zang kan beter, en de instrumentatie is betrekkelijk veel van hetzelfde en van een minder hoog niveau dan op andere albums. Ik heb The Marrow Of A Bone doodgedraaid, dus ik beluister 'm bijna nooit meer, maar een goede plaat vind ik het nog steeds.

Wacht even, je stopte met luisteren naar poppunk omdat je het te negatief vond en na een jaar of twee luisterde je naar een donkere schreeuwband met een zanger die zo'n beetje harakiri pleegt op het podium?
Dat klopt. Het had er wellicht mee te maken dat ik destijds vrij gedesillusioneerd en gefrustreerd was over waar mijn eerdere goede voornemens op uitliepen. Minder egoïstisch zijn veranderde al snel in zelfhaat. Niet gewelddadig meer zijn bleek uit te lopen op verwond worden door een gevaarlijke gek die zijn klauwen niet thuis kon houden. Niet anderen de schuld geven van alles en je verontschuldigen voor je fouten leidde tot niet tot minder conflicten, maar hooguit tot conflicten waarbij ik de onderliggende partij was. Hoewel het beter met me ging dan eerst had ik mijn problemen eerder ingeruild voor nieuwe problemen dan achter me gelaten. Dat ik bijna mijn nek brak in een ongeluk met gymnastiek en steeds meer last begon te krijgen van paniekaanvallen hielp ook niet echt. Ja, ik had wat af te reageren, en The Marrow Of A Bone was voor mij de ideale afreageerplaat.

Grappig om die stukjes over Japanse bands te lezen - te meer omdat ik geheel toevallig net een nummer opzet van de enige Japanse band die ik goed ken: the Polysics. Hoewel de door jouw genoemde bands minder in mijn straatje passen blijft het leuk om dit topic te lezen.

Geweldige stukken, MDV, ook erg mooi hoe je je persoonlijke verhaal erbij betrekt. Boeiend traject heb je afgelegd. Mijn complimenten

Dankjewel . Jammer genoeg wordt het traject na een album of 2 hierna wat minder boeiend, maar ik zal nog wel uitleggen waarom .

The Polysics ken ik dan weer helemaal niet, hoe erg is dat? Ik weet niet zeker of ik er nog meer Japanse albums tegenaan ga gooien, misschien nog één of twee.

Dir & Grey moet ik nog eens beluisteren. Maar sterk verhaal weer.

Op bepaalde momenten hebben we gewoon platen in ons leven nodig om onze nekwervels op te verrekken, en zo is het. Ik lees nog steeds met veel plezier. Het is alles wat ik ervan hoopte, malle jongen, en meer.

Hier wordt ook met plezier gelezen.

Ik ben geen expert, maar betekent en in Dir en grey ook daadwerkelijk &?

Japans is het in ieder geval niet.

De naam Dir en grey betekent bijzonder weinig, het is een verwijzing naar dit nummer van de visual kei band Lareine. De correcte spelling is trouwens Dir en grey of DIR EN GREY. Niet Dir en Grey, Dir En Grey, Dir en gray of dir en grey .

Totaal niet het soort muziek waar ik naar luister, maar je stukjes zijn wel leuk om te lezen.

Het was ergens tussen mijn ontdekking van The Marrow Of A Bone en mijn ontdekking van de het volgende essentiële album voor mijn muzikale reis dat ik Musicmeter ontdekte. Ik was nieuwsgierig op zoek naar Nederlandstalige sites waarop albums van Yui genoemd werden, en Musicmeter bleek zo’n site te zijn. Toch kan ik niet zeggen dat er een wereld voor me open ging toen ik hier terecht kwam, in ieder geval niet onmiddellijk. Ik was destijds vooral bezig met het ontdekken van nieuwe muziek door na te gaan welke bands allemaal met Dir en grey vergeleken werden, welke bands op dezelfde festivals als Dir en grey gespeeld hebben en welke bands samen met Dir en grey getourd hebben. Twee bands die ik nog altijd goed vind heb ik op deze manier ontdekt, namelijk Saxon en Alice In Chains. Maar er was een band die ik toen hoger inschatte, en dat had vooral te maken met een album dat ergens onderin de top 250 van Musicmeter bungelt, White Pony van de Deftones.


Ondanks het feit dat ik het hardere werk had leren waarderen was het niet de ‘echte’ metal, maar dit randgeval dat er voor mij uitsprong. Ik ontdekte White Pony in een periode dat het erg goed met me ging. Problemen met een gek die dreigde met zelfmoord als ik zou stoppen met 24/7 aandacht aan hem besteden had ik achter me gelaten, en ook had ik een vriendin gevonden. White Pony betekent voor mij op een warme zomeravond in 2008 in bed liggen en me helemaal verliezen in Digital Bath, met een warm gevoel van binnen.

White Pony is essentieel omdat ik door nummers als Pink Maggit zweverige muziek en drone ben gaan waarderen, dat Feedbacker van Boris mijn top 10 bereikt heeft ligt eigenlijk meer aan de Deftones dan aan Dir en grey of welke andere Japanse band dan ook. Ook belangrijk is dat mijn muzikale ontwikkeling rond mijn ontdekking van White Pony een beetje begon te stagneren. Door alle mooie ontdekkingen die ik had gedaan werd ik kritisch, kieskeurig, niet snel onder de indruk. Dit betekende echter niet dat ik geen mooie muziek meer wilde ontdekken, integendeel, ik wilde juist weer geïnspireerd worden. Ik kwam tot de conclusie dat ik dit zou kunnen bereiken door eens een keer buiten mijn rock- en metalstraatje te gaan kijken en andere genres uit te proberen.

Wat ik nu van het album vind:
Nog altijd goed en nog altijd top 10 materiaal, beste album van de Deftones. Maar zoals eigenlijk alles in mijn top 10 heb ik White Pony morsdood gedraaid en is de magie er wel een beetje af. Wel vind ik dit nog steeds een plaat die in de top 250 thuishoort.

Zelf vind ik het album iets te tam en niet al te bijzonder, maar het is zeker aardig.

Ow-keeee... doet me denken aan de jongen die ik tijdens de examenreis van vorig jaar leerde kennen. Die had de sterkste verhalen over hoe hij 2 jaar was blijven zitten (tumor, botvergroeiing, veel ziektes, geen vrienden, loog over zijn leeftijd en nog wel meer dingen). Ik vond het zo sterk verzonnen, maar terwijl ik mijn lach ik probeerde te houden, kreeg ik steeds meer door dat het serieus was. Als het een filmscript was geweest, had men het "onrealistisch" en "belachelijk slecht verzonnen" gevonden.