Washington - A New Order Rising




In de bovenbouw van de middelbare school stond mijn muzekbeleving op een vrij laag pitje. Radio Veronica raakte ik op een gegeven moment zat, maar ik kon ook niets beters vinden. Dus ging ik terug naar Radio 1 voor nieuws en sport. Ook leuk, maar slechts in beperkte mate om nieuwe muziekkennis op te doen. De muziek die ik luisterde, was vooral een herhalingsoefening van allertijdenlijstjesmuziek die ik wél leuk vond en een enkele 'moderne' plaat die ik tegen het lijf was gelopen. Daar zat verder niet echt lijn in. Mijn kleine CD-collectie liep uiteen van Muse en Manu Chao, verzamelaars van Crowded House en R.E.M., wat verdwaalde dingen uit de jaren negentig als Eagle-Eye Cherry en - jawel - Evanescence.

Tevens was ik op een enkele alternatieve uitspatting te betrappen, al was dat zaadje aan het eind van de middelbare school nog niet ontkiemd. Wel bezocht ik af en toe een platenzaak; een cd kopen vond ik af en toe best leuk, ik wist alleen niet zo goed waarvan. Dat gebrek aan referentiekader had ook zo zijn voordelen: ik kon me nog eens laten verrassen. Zo zag ik op een dag in de Velvet een briefje hangen op een nieuwe cd van het bandje Washington. Als ik het liedje Creep van Radiohead mooi vond, moest ik dat maar eens gaan beluisteren, stond erop. Ik leefde toen weliswaar onder een steen, maar die was ook weer niet zo massief dat ik Radiohead niet kende. Het is me trouwens nog steeds een raadsel waarom de omschrijving op het briefje me zo aansprak; ik had OK Computer in de kast staan, maar met Creep had ik niet veel.

Maar goed, het moest blijkbaar zo zijn dat ik aan de balie ging vragen of ik de plaat eens mocht luisteren. Ik kreeg trage, uitgesponnen poprockmuziek op mijn oortjes. Dat beviel meteen al wel, maar het kwartje viel pas echt toen ik elke avond voor het slapen Washington begon te draaien. Het is muziek die zich daar geweldig voor leent. Met Radiohead had het niet eens zo veel van doen. Ik zou het zelf eerder houden op een combinatie van Madrugada, Coldplay en soms zelfs The Doors. Keurig binnen de lijntjes, maar toch ook wel gedurfd. Nummers van acht, negen minuten was ik tot dan toe weinig tegen gekomen.

Washington was natuurlijk wel erg onbekend. Ze stonden niet in de OOR-popencyclopedie die ik in mijn bezit had. Zelfs een Wikipediapagina zat er toen (nog) niet in. Volgens mij was het via Washington dat ik voor het eerst op MusicMeter belandde. Ik zag er over het algemeen postieve reacties. En als ik dan klikte op zo'n profiel van pakweg aERo, bleek zijn Top 10 vol te staan met artiesten waar ik hooguit een nummertje van kende, maar die toch niet tot het keurkorps der radioklassiekers behoorden.

Zo naderde ik de datum van 11 maart 2006, de dag dat ik me na wat rondklikken toch maar eens aanmeldde op MusicMeter. Niet eens zozeer getriggerd door het feit dat ik een mening over Washington wilde ventileren. Maar toch vooral omdat ik ontdekte dat het forum volstond met allerhande toplijstjes. En daar was (en ben) ik nog altijd dol op. In mijn eerste toptien op deze site prijkte uiteraard A New Order Rising. Omdat ik het een prachtige plaat vond, maar ook wel bij gebrek aan beter. Volledige albums luisterde ik alleen maar als ze toevallig tot mijn verzameling behoorden. Mijn muzikale leefwereld bestond nog altijd alleen uit losse nummers.

Ik zou zelfs zover willen gaan dat mijn inschrijving op MusicMeter de meest essentiële stap is in mijn bestaan als muziekconsument. Ik ging albums luisteren, al snel van iets minder voordehandliggende artiesten. De site bleek de ideale uitvalsbasis voor een trip door de muziekhistorie. Mijn muzieksmaak en -kennis hadden er zonder MuMe vermoedelijk heel anders uitgezien. Mijn eigen nieuwsgierigheid was daarbij de basis, maar vele tips en nieuwsgierigmakende stukjes de vulling, de slagroom én het chocolaatje (ik hou niet van geconserveerde kersen) op de taart. Daarvoor wil iedereen die zich aangesproken voelt van harte bedanken .

En nu?

Het meesterwerk wat ik er in 2005 in hoorde, hoor ik er nu niet meer in. Daarvoor heeft mijn referentiekader zich te zeer verbreed en ben ik toch in gaan zien dat Washington vrij inwisselbaar is. Het is lastig te zeggen wat ik ervan zou vinden als ik A New Order Rising vandaag voor het eerst zou horen. Vermoedelijk zou ik het dan in het rijtje Coldplayklonen schuiven, hetgeen ik anderen in het verleden wel heb verweten. Toch vind ik deze plaat - misschien uit sentimentele overwegingen - uitstijgen boven de middelmaat van Coldplay-, Keane- en Snow Patrolachtigen. Er ligt wat minder een allesoverheersende sound overheen die alle nummers op elkaar laat lijken. Een 4* kan ik er dus nog steeds aan kwijt.

Voor mij herkenbaar Ik denk dat ik zonder MuMe de meeste albums uit mijn top 10 niet eens zou kennen

Weer leuk geschreven. Met Washington ben ik verder niet bekend.

Ik zou de albums uit m'n top 10 ook kennen mocht ik me nooit hebben ingeschreven op MuMe. Ik zou gewoonweg een heel andere top 10 hebben.

The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card




Naast Washington was er nog een band die ik ten tijde van mijn MuMe-aanmelding een bijzonder warm hart toedroeg: The Alan Parsons Project. Ergens in 2005 drong ineens tot me door hoe mooi ik Old and Wise eigenlijk vond. Ik draaide het zelfs zo hard dat het mijn moeder op begon te vallen. Het deed haar denken aan mijn vader, die overleed toen ik drie was (voor de oplettende lezer: ik had het in eerdere posts over mijn stiefvader als ik het over mijn vader had). Hij was nogal van de progrock en droeg met name Camel en Alan Parsons een warm hart toe. Voor het eerst keek ik niet alleen in de cd-kast, maar ook tussen de platen die mijn ouders hadden bewaard. Mijn (biologische) vader had daarbij een flinke hoek voor Parsons ingeruimd. Draaien deed ik de elpees niet, bij gebrek aan platenspeler. Maar sinds die ontdekking heeft The Alan Parsons Project voor mij een voorname emotionele lading.

Zoals gezegd viel deze Alan Parsons-openbaring ongeveer samen met het moment dat ik MusicMeter ontdekte en dus ook meer naar volledige albums begon te beluisteren. Als beginnend MusicMeteraar wilde ik immers toch wat met stemmen rond kunnen strooien. En dat viel nog niet mee, want ik kende vooral veel liedjes en maar weinig volledige albums. Parsons was logischerwijs een van de eerste artiesten waarbij ik op zoek ging naar de plaat achter die paar mooie nummers. Ik legde zelfs een kleine verzameling aan en kocht ook cd's zonder dat ik al verliefd was geraakt op een los nummer, zoals I Robot.

Op mijn nieuwe favoriete site verdedigde ik de over het algemeen wat lauw ontvangen muziek met hand en tand. Ik ging naarstig op zoek naar vergelijkbare muziek. Daarbij stuitte ik natuurlijk al snel op de stemmenlijst van onze enige échte Alan Parsonsadept dynamo d. Zo probeerde ik het eens met Porcupine Tree en een aantal andere progrockbands. Hoewel ik ook veel uit andere genres putte, had ik in 2006 het idee dat progrock de meest geschikte muzieksoort voor me was. Daarbij was ik vooral op zoek naar mooie melodieën, maar ook naar soort epischheid (is dat een woord?). Want een goed nummer, daar was ik toen van overtuigd, moest toch minstens acht minuten duren om écht een meesterwerk te zijn.

The Turn of a Friendly Card stond destijds fier bovenaan al mijn lijstjes, want het heeft een prachtige melodie en is episch van opzet. Iets later zou, dankzij een kleine MuMe-hype, Histoire Sans Paroles van Harmonium een geduchte concurrent worden. Ook de climaxen van Godspeed You! Black Emperor konden me zeer bekoren. Overigens zocht ik het tegelijkertijd ook in liedjesbands. Zo was The Smiths een van mijn eerste en meest voorname MusicMeter-ontdekkingen in de begintijd. Er zouden er, zoals geschreven, nog heel veel volgen.

En nu?

Uit sentimentele overwegingen kan ik muziek van Parsons nog steeds wel waarderen, maar het zou niet het soort muziek zijn dat ik vandaag de dag nog uit mezelf op zoek. De melodieën zijn vaak mooi, maar de muziek is eigenlijk vrij kil en overgeproduceerd. Wat dat betreft heb ik geluk dat dit een emotionele lading voor me heeft, want dat gevoel is hier complementair aan de muziek, die wat mij betreft vrij klinisch en emotieloos is. Maar juist door mijn beleving daarbij gaat het me toch ook weer niet tegenstaan, denk ik. The Turn of a Friendly Card en Eye in the Sky hoor ik nog steeds graag, de rest van het Parsons-oeuvre draai ik eigenlijk nooit meer.

Tapp is voor mij ook een favoriete band. Niet legendarisch, maar zeer genietbaar. Ben ook nog steeds een enorme progliefhebber en tsja dan hou je inderdaad meer van lang uitgesponnen nummers. Ik snap wat je bedoeld met een woord als epischheid. . Zo te zien had ik muzikaal veel raakvlakken met de Lukas van 2006.

Wederom niet bekend met de muziek, al heb ik natuurlijk wel van de band gehoord. Mooi stuk weer

En toevallig nog even oud als de Lukas van 2006 ook... Dat belooft wat voor de toekomst!

Leuk stuk! Alan Parsons is ook in mijn 'jeugd' behoorlijk aanwezig geweest.

Bedoel je nou dat je mij als lichtend voorbeeld voor anderen ziet?

Hopelijk niet. Straks gaat hij ook nog denken dat Coldplay en Keane middenmaat zijn.

Bij coldplay is het zelfs al zover
(al vind ik het debuut en viva la vida nog wel vrij sterk)

Troost je: gelukkig vond ik dat altijd al.

Tja, als je het vergelijkt met Misterfool...

Leuke stukjes weer Lukas!

Pulp - Different Class




Mijn eerste aanraking met Pulp dateert al van 1998, het jaar dat ik muziek begon te luisteren. Op MTV kwam om de haverklap een reclame langs voor een verzamelaar, met daarin een fragment van Disco 2000. Ik weet nog dat PJ Harvey met Perfect Day, Elise er ook in langs kwam en dat ik dat een heel raar nummer vond. Zo'n niet volgens de toen geldende moderegels opgedirkte mevrouw op tv, het bevreemdde me nogal. Het fragment van Pulp was lang genoeg om me bij te blijven, maar te kort om er een etiket op te plakken. Naief als ik was, heb ik jaren gedacht dat het een dancenummer was. Die titel hè...

Een jaar of vijf later werd dat beeld dan toch eindelijk bijgesteld. Dankzij een zeldzame vlaag van hipheid op Radio Veronica, nota bene. In een rubriek voor vergeten hitjes uit de jaren negentig, dat dan weer wel, kwam ineens dat nummer uit die MTV-reclames langs. Ik voelde aan mijn theewater dat ik het direct maar op een tapeje moest opnemen. Zo werd Disco 2000 toch al vrij vroeg een favoriet nummer. Ik besloot zelfs voor niet al te veel geld Different Class in huis te halen, waarvan ik dacht dat helemaal niemand het kende. Met regelmaat draaide ik Disco 2000 en I Spy, af en toe ook wel Common People. Een hele cd achtereen luisteren, kwam toen dus zelden in mij op.

Toen ik op MusicMeter kwam, wilde ik wat te stemmen hebben en ging ik dus albums luisteren. Daarbij keek ik natuurlijk eerst en vooral naar wat ik al in de kast had staan. En zo nam ik dan eindelijk echt de tijd om naar Different Class te luisteren. Ik bleek niet de enige die het kende; een gezichtsbepalende MuMe-user had de plaat zelfs bovenaan zijn top 10 staan. Gezien het feit dat ik misschien net honderd platen kende en Pulp me wel beviel, deed ik al snel met hem mee. Different Class bleek een miskende parel uit mijn eigen, toch niet al te rijk gevulde platenkast. Hoe had ik er overheen kunnen kijken? Pulp was niet eens de enige: Glee van Bran Van 3000 trof hetzelfde lot. Ook die plaat kocht ik al in de beginjaren van mijn muziekbeleving, haalde ik jarenlang af en toe uit de kast om Drinking in L.A. en Afrodiziak te beluisteren. Nog veel later dan bij Pulp viel dan eindelijk het kwartje.

Maar goed, terug naar Different Class. Dat is de enige plaat die sinds 2006 zo'n beetje onafgebroken in mijn top 10 bivakkeert. Het is nog niet zo makkelijk aan te geven waar hem dat in zit. Pulp maakt geen perfecte popliedjes als Crowded House, heeft geen verfrissende, bonte mix van stijlen als Bran Van 3000, is niet groots van opzet als Muse. Maar wanneer een band een frontman heeft met het charisma van Jarvis Cocker, is dat ook allemaal niet nodig. Er zijn weinig artiesten die doodeenvoudig wegkomen met de tekst 'la la, la la la la la la la la la' op een soort sirtakimelodie, en daarbij toch nog volstrekt serieus genomen worden.

Naar Different Class kan ik ook eigenlijk altijd luisteren. Het is een plaat die in de lente je goede humeur extra kan opvijzelen. Maar de laag van sarcasme werkt ook beter dan de meest ziedende punk op momenten dat de hele wereld tegen je is. En mocht ik ooit getwijfeld hebben aan de kracht van Pulp, sinds mei 2011 is dit de band voor de rest van mijn leven. Er zijn maar twee MuMe-users die dat werkelijk zouden kunnen begrijpen: herman en obsessed. Zij stonden er ook, vooraan bij de nu al legendarische comeback in Barcelona. Wat er daar met ons gebeurde? Ik kan wel proberen om daar een beknopte samenvatting van te geven, maar dat zou geen recht doen aan het concert. Ik verwijs daarom maar even naar mijn eigen zielsroerselen van toen. En krijg daar verdorie alwéér kippenvel van.

En nu?

Dat behoeft denk ik weinig toelichting meer. Pulp is al jarenlang een vaste klant in mijn top 10. Sinds Barcelona 2011 staat Different Class gebeiteld op 1. Er moet iets heel bijzonders gebeuren om dat te veranderen, want zo veel gevoel als bij dat concert heb ik nog nooit bij muziek gehad. Het is ook het enige concert waarvan ik alleen al kippenvel krijg als ik eraan terugdenk. Dat heeft natuurlijk ook zijn weerslag op hoe ik deze plaat beleef.

Kijk, een plaat die ik wel goed ken en nog een verdomd goede ook.

Pulp- different class is een van de grootste teleurstellingen hier op mume. Hoor totaal niet wat er goed is aan dat album. Wel weer een prettig stuk om te lezen. Intressant om te horen hoe andere users hun muzikale ontwikkeling hebben doorgemaakt

Tof stuk Lukas! En inderdaad, dat van 'de band voor de rest van je leven' herken ik wel.

Different Class is voor mij ook zonder twijfel het beste album ooit gemaakt en ik heb niet het idee dat ik nog snel van mening zal veranderen... ik draai nog maar even een paar keer Something Changed om de avond af te sluiten.

Pulp is echt zo'n artiest die ik echt nog eens moet luisteren. Ik hoor Pulp altijd in één adem genoemd worden met Blur als het gaat over Britpop, en laat Blur nou één van mijn favoriete bands zijn .

Laten Oasis in elk geval vér achter zich

Cool, Pulp

Ik zet mezelf ook even op de lijst, tof topic.

- niels94:
- Slowgaze:
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- Ataloona

(die albums kopieer ik niet mee, anders krijg je een megalijst)

He! Mij een beetje over te slaan


- niels94:
- Slowgaze:
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- Ataloona

Teleurstelling wil ik het niet noemen maar staat hier vrij stabiel op 4* en zie hem ook niet hoger komen. Leuk album maar meer ook niet, als ik een top 50 van de jaren '90 opstel denk ik niet eens ik daarin plaats heb voor dit album. Maar goed, een soortgelijke mening heb ik over het wellicht nog meer bejubelde album van Neutral Milk Hotel (al staat die nog een halfje lager), dus wellicht ligt het gewoon aan mij .

Pulp staat ondertussen ook al een half jaartje in mijn top 10 en hij blijft klimmen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat Different Class over een paar maanden wel eens mijn nieuwe nummer één kan worden. Wat een plaat!

Ik hoop ze uiteraard ooit ook nog eens live te mogen aanschouwen!

Het is niet voor niets dat je op wikipedia doorgelinkt kunt worden naar Blur (band) via Blur (gods).

Shellac - At Action Park




Alle zeven voorgaande platen zijn op enig moment mijn favoriete en meest gekoesterde stuk muziek geweest. Ik zeg er maar vast bij: dat geldt niet voor deze van Shellac. En, om eerlijk te zijn, een absolute favoriet gaat het nooit worden. Het is dan ook de laatste plaat die ik aan dit tiental heb toegevoegd. At Action Park staat hier ook niet omdat de plaat op zichzelf van enorme betekenis is geweest. Het is eerder een plaat die typisch is voor een van de voornaamste metamorfoses die mijn muzieksmaak de afgelopen jaren heeft ondergaan.

Zoals ik in vorige stukjes ook al deels heb uitgelegd, ben ik altijd op zoek geweest naar een paar aspecten in muziek. Daarbij was een aansprekende melodie lange tijd het belangrijkste aspect. Er waren fases in mijn muziekbeleving waarin ik vooral zocht naar een perfect, melodieus popliedje. Ook zocht ik het een tijd in groots opgezette symfonische werken. Daarbij heb ik me altijd wel open proberen te stellen voor muziek die niet in mijn ideaalplaatje paste. Soms beviel dat toch, soms ook helemaal niet.

Wat ik op mijn muzikale ontdekkingsreis sinds MuMe allemaal geluisterd heb, hangt zeker in de eerste drie jaar van toevalligheden aan elkaar. Soms putte ik uit de stemmenlijstjes van interessante users, soms liet ik me leiden door een hoog gemiddelde, soms liet ik me tippen in de befaamde MuMe-chatroom op Soulseek. Of kwam het zelfs tot een heuse CSL. Voor wie die term niet kent: dat betekent gewoon dat je tegelijk met een ander dezelfde plaat opzet. Dat laatste gebeurde bij At Action Park. Ergens eind 2006, vermoed ik, ging The Scientist in Enschede aan de Shellac en ik deed vanuit Tilburg gezellig mee. Hoopte ik. Want ik werd er niet blij van. Lelijke muziek, striemende, repetitieve herrie. Maar ook niet zodanig dat er een stickertje als 'punk' of 'metal' weg te zetten als in 'dit is muziek die ik toch nooit zal begrijpen'.

En dus schreef ik:



Voor iemand die zoekt naar verfijnde melodieën en mooie songstructuren is Shellac dus niet direct een aanrader. De gortdroge herrie van Steve Albini verdween dan ook snel weer in de digitale prullenbak. Mijn voorliefde voor Crowded House en Washington en mijn hekel aan Shellac bracht velen op Soulseek dan ook tot het oordeel dat ik mij vooral inliet met 'softe troep'. Ik deed natuurlijk heel stoer alsof me dat niets kon schelen, maar ondertussen begonnen de raderen toch te draaien. Niet zozeer omdat ik aan de smaakvoorkeuren van anderen wilde voldoen. Maar wel omdat ik het toch altijd wat onbevredigend vind als mensen kraaien van plezier terwijl ik zelf niet begrijp waarom.

Langzaam maar zeker ben ik muziek gaan waarderen die meer op zaken als ritme, geluidserupties, testosteron, oerkracht, orkanen, stofzuigers, gietijzeren pannen en brommende bassen is gebaseerd. Misschien ben ik afgestompt, misschien is het gewenning, maar mijn oorschelpen kunnen inmiddels meer herrie aan dan vijf jaar geleden. Neem een plaat als Sonic Youths Daydream Nation. Ik luisterde die net even voordat ik daar in mijn hardingsproces aan toe was en liet hem daarom wegkwijnen op 2,5*. Heel wat platen en concerten later begrijp ik niet zo goed meer wat ik er ooit zo matig aan vond.

Die ontwikkeling deed zich bij Shellac nog wat extremer voor. Bij de eerste luisterbeurt vond ik het niet om aan te horen en nam ik mij dan ook voor er nooit meer naar te luisteren. Tot een jaartje later per ongeluk Pull the Cup opdook op de shuffle. Laat dat nu net een vrij toegankelijk instrumentaaltje zijn, dus probeerde ik het toch nog eens. Het beviel iets minder slecht, maar meer ook niet. Toch bleven Shellac en ik elkaar maar kruisen. Want in 2009 kwam ik voor het eerst op het Primavera Sound Festival in Barcelona, waar Albini en co zo'n beetje de huisband zijn. Ze staan er jaarlijks. Ik was tijdens het concert vooral heel moe, dus dommelde ik in. Maar vervelend vond ik het toen al allerminst. De twee daaropvolgende jaren stond ik zelfs te delen in de feestvreugde.

En nu?

At Action Park gaat voor mij nooit echt een wereldplaat worden: hij staat op 4* en hoger zie ik hem niet geraken. Maar het is wel de plaat die voor mij het best aangeeft dat je muziek ook kunt leren luisteren als je je ervoor openstelt. Het popliedje blijft mijn natuurlijke habitat, maar tegenwoordig zoek ik toch wat meer het avontuur. Shellac is voor mij de band die deze persoonlijke ontwikkeling het beste weergeeft.

Waar hangt die gekke Frank eigenlijk uit? Het is alweer eventjes zijn beurt hier in dit topic.

Misschien is het aardig als elke user die meedoet afsluit met een lijstje van de albums in een aparte post, dan hoef je in deze post alleen daarnaar te linken.

Lukas moet er nog twee, toch?