Ik ben hier echt te oud voor Frank

No offence, maar ik zie jou eigenlijk niet als leeftijdsgenoot...

We zijn aanbeland in de periode 1995/1996. In deze tijd ging ik nog altijd niet zelfstandig op zoek naar muziek en in die tijd deed ik het dus met muziek die aan kwam waaien en in mijn dorp was dat vrij eenzijdig. Ik had het in mijn intro al over de Duitse connectie van mijn dorp gehad en zo kom ik op de volgende platen uit. Platen, want ik kan geen keuze maken tussen deze twee best of's, die ik anno 2012 nog altijd in mijn bezit heb.




Kastelruther Spatzen - Das Beste der Kastelruther Spatzen




Kastelruther Spatzen - Das Beste der Kastelruther Spatzen Folge 2

Via mijn ouders vond de muziek van onze Oosterburen zijn weg naar mijn oren. Via Duitse muziekprogramma's als die Volkstümliche Hitparade, Schlagerparade der Volksmusik en Musikantenstadl kwam ook de muziek van het Italiaanse gezelschap Die Kastelruther Spatzen bij mij binnen. Ja, Italiaans, want die Kastelruther Spatzen komen uit Südtirol, een Duitstalig deel van Italië net onder Oostenrijk.

Hoewel je op deze puberleeftijd de natuurlijke neiging hebt om je tegen alles wat van je ouders komt af te zetten, gingen die Kastelruther Spatzen er wel goed bij mij in. Dat kwam ook door de geheime zenders in mijn dorp. Naast de top 40 stemde ik mijn radio veelvuldig af op deze piratenzenders en daarnaast vertoefde ik met enige regelmaat in de zuipketen van waaruit deze uitzendingen werden verzorgd. Onder de Nederlands- en Duitstalige muziek kwamen ook de klanken van deze band uit Italië geregeld langs. In die tijd begon ik ook een beetje cd's te kopen en deze twee platen werden dan ook aangeschaft.

De muziek van geheime zenders was overal. In kroegen en in de voetbalkantine stond vaak gewoon een piraatje op de radio. In de disco waar ik in deze tijd altijd op vrijdagavond uitging was zelfs een piratenzaal, waar een heuse DJ deze geheime zendermuziek draaide. We vroegen er zelfs plaatjes aan. Daarnaast was deze zaal ook de enige plek in die disco waar ze beugelflessen van Grolsch, wat op ons jongelingen ook al een magische aantrekkingskracht uitoefende.

Nu snap ik dat dit genre bij de gemiddelde MuMe'er gelijk weerzin oproept, maar is het zo dat ik me in die tijd liet afschepen met de grootste bagger? Nee, absoluut niet. Die Kastelruther Spatzen maken volkse muziek die gewoon heel erg goed in elkaar zit. Hele albums zal ik er nooit van luisteren, maar wanneer je door deze twee verzamelaars grasduint, kom je meer dan genoeg goede nummers tegen.

En nu? Zoals eerder vermeld staan de twee best of's van die Kastelruther Spatzen bij mij in de platenkast, maar daar komen ze ook niet meer uit. waar ik vroeger de hele verzamelaars nog af kon spelen, blijft het nu beperkt tot vier a vijf nummers per verzamelalbum die ik nog steeds goed kan waarderen. Dat ik beide albums nu nog steeds met 3* heb gewaardeerd, zegt ook wel genoeg.

Oh, en nog een muziekquizweetje: Du Bist Mein Erster Gedanke op Folge 2 is een nummer dat Koos Alberts nog met een Nederlandstalige tekst gecoverd heeft: Gisteren Heeft Zij Mij Verlaten. Doe er uw voordeel mee.

We zijn er stil van...

snelcursus Kastelruther Spatzen : Hit-Medley ! Speciaal opgezocht!

ik begrijp wel een beetje waarom dit geheime muziek is (*)

(*) zei degene met een eigen schlagertopic op MuMe...

Ik heb die medley maar eens aangezet.

Mijn ouders hadden dit ook wel kunnen waarderen, maar gelukkig woonden wij zo ver van Duitse grens vandaan dat we hier niet zo met het schlagervirus besmet werden. Dus geen herkenning hier.

Is inderdaad echt iets van in de buurt van de Duitse grens wonen.
Bij ons in het dorp had je de Ossebraadfeesten waar bands als Schintaler kwamen.
De eerste avond was meestal voor rockbands uit de gemeente, dat trok mij meer.

Grappig dit, de laatste keer dat ik in de Alpen was ben ik nog in Kastelruth geweest. Desondanks nog nooit muziek van deze heren gehoord en eerlijk gezegd ben ik niet van plan hier verandering in te brengen.

Speciaal voor Frank: Kastelruth ligt rechts in de diepte

Je bedoelt Castelrotto? Het is wel Italië...

Wie op deze site een beetje volgt wat ik zoal luister, weet dat ik niet vies ben van wat gitaargeluid. In de eerste drie hoofdstukken van mijn muzikale reis kwam er heel weinig gitaar voor. Dat gaat met aflevering 4 van mijn reis veranderen, hoewel dit nog mijlenver af staat van de gitaarmuziek die ik nu luister. We gaan naar 1996/1997, toen ik een jaar of 16, 17 oud was. Een plaat die ik in die tijd heb gekocht en grijs heb gedraaid is de volgende:




REO Speedwagon - The Hits

Zoals ik in eerdere bijdragen heb gemeld, volgde ik in mijn puberteit de muziek uit de Top 40 op de voet. Toen ik een jaar of 16 was, kwam daar nog een lijstje bij: de Veronica Top 100 aller tijden. En die ouwe meuk kwam gelijk goed binnen, want die oude muziek vond ik meteen vele malen interessanter dan al dat nieuwerwetse gedoe dat ik de hitlijsten stond. Nummers als Stairway to Heaven, November Rain, Dream On, More Than A Feeling werden ineens de bom. Eventjes leek het er zelfs op dat ik zou veranderen in zo'n verzuurd iemand die vindt dat er tegenwoordig geen goede muziek meer wordt gemaakt en alleen maar hangt naar muziek van weleer, maar gelukkig zette deze fase niet zó ver door.

Een nummer uit de Top 100 aller tijden dat me zeer aansprak was Keep on Loving You van REO Speedwagon. Daarnaast hoorde ik op de radio ook wel eens het nummer Take It On the Run voorbijkomen en die vond ik nog beter. Toen ik dus in de stad van mijn middelbare school in een platenzaak The Hits van REO Speedwagon tegenkwam, waar deze nummers allebei opstaan, kon ik hem dan ook niet laten liggen.

En wat bleek? De plaat was me op het lijf geschreven. Don't Let Him Go bleek een heerlijk opzwepende rockplaat en het beste nummer van de plaat, de twee laatste nummers waren lekkere strakke-broeken-rocknummers die smeekten om een luchtgitaar en Can't Fight This Feeling en Time For Me to Fly zorgden voor een portie heerlijke emotionele huisvrouwenrock. Maar dan wel in de positieve zin van het woord. Althans, voor een 16-jarige Cygnus.

Man, wat heb ik een hoop huiswerk afgemaakt terwijl deze plaat opstond. Tijdens dat huiswerk stond ook Het beste van Klein Orkest vaak op en luisterde ik ook veel naar De Dijk. Ik had bij dit hoofdstuk ook voor één van deze twee bands kunnen gaan, maar ik denk dat ik deze plaat van REO Speedwagon vaker beluisterd heb en het past beter in mijn Classic Rock-periode.

En nu? Het is stoer om afstand te nemen van zulke muziek, maar dat kan ik niet. Daarvoor zijn Don't Let Him Go en Take It On The Run te goed. Oordeel zelf:

Laat die separatisten daar het maar niet horen .

Na Mannenkoor Karrespoor, 2 Unlimited, Kastelruther Spatzen en Arrie O Speedwagon begon ik dan eindelijk muziek te luisteren die wél Musicmeter-fähig is...

In mijn vorige aflevering belandde ik aan in mijn Classic Rock-periode. Die periode zette zich de jaren erna door, maar ik ging wel op een andere manier naar muziek luisteren. waar ik me eerder vooral liet leiden door hitlijsten en top zoveels aller tijden en vooral naar losse nummers luisterde, begon ik toen ik een jaar of 18/19 was meer naar albums te luisteren. Een album dat ik die tijd veel luisterde en me deed beseffen dat op een album het geheel meer is dan de som der delen, is:




Pink Floyd - The Dark Side of the Moon

Met Pink Floyd kwam ik in aanraking dankzij de radiozender Arrow Classic Rock. Via de kabel stemde ik dagelijks af op deze zender en wat daar gedraaid werd ging verder dan wat er in de Veronica Top 100 aller tijden stond. Zo kwam er muziek voorbij van ene Neil Young, die later zou uitgroeien tot één van mijn grootste helden.

Maar de muziek van Pink Floyd maakte in die tijd veel meer indruk op me. Ik luisterde vooral naar stevige rockmuziek en als je dan ineens nummers voorbij hoort komen als Wish You Were Here, Shine on You Crazy Diamond en Brain Damage/Eclipse, gaat er wel een wereld voor je open.

In die tijd downloadde ik muziek via programma's als Napster en Kazaa en bij het zoeken naar Shine on You Crazy Diamond viel me iets geks op. Ik had alleen maar de ingekorte radioversie gehoord, maar toen ik een zoekopdracht op zo'n P2P-programma intikte, kwam ik allemaal verschillende versies tegen. Moest ik nu echt nummers van meer dan 10 minuten gaan downloaden? In die tijd hadden we nog een internetverbinding via de telefoon, wat inhield dat we telefonisch onbereikbaar waren als iemand op internet zat. Daarom mochten we nooit langer dan een kwartier op internet van mijn moeder, maar met de downloadsnelheden uit die tijd kreeg je zulke lange nummers nooit in een kwartiertje binnen. En wat had dat gedoe met 'Part I-V' en 'VI-IX' te betekenen?

Omdat ik de muziek op cd wilde hebben, ging ik naar de platenzaak. In die tijd kocht ik meestal een best of als ik een band goed vond, maar iets zei me dat dat bij Pink Floyd geen goed idee was. Ik nam The Dark Side of The Moon mee, omdat ik daar de meeste nummers van kende. Niet lang daarna kocht ik ook Wish You Were Here, waarmee het 'Part I-V' en 'Part VI-IX'-mysterie ook werd opgelost.

De eerste keer dat ik The Dark Side of the Moon in zijn geheel hoorde, was een geweldige luisterervaring. De nummers grepen op een bepaalde manier in elkaar; het waren niet zomaar tien nummers op een schijfje. Hier had iemand over nagedacht, anders lopen die nummers niet op zo'n geniale manier in elkaar over. En dan zo'n nummer als On the Run; nog nooit eerder hoorde ik zulke muziek!

En nu? The Dark Side of the Moon is jarenlang mijn favoriete plaat aller tijden geweest en was de eerste plaat die ik op MuMe op nummer 1 van mijn top 10 had. Die status heeft Pink Floyd bij mij allang niet meer. Maar het is wel een band die nu nog steeds tot mijn favorieten behoort, en dat kan ik van die muziek die ik voor deze periode beluisterde niet zeggen.

Mooie verhalen Cygnus!

Hoog niveau nog steeds in dit topic, Lucas en Cygnus bedankt!

Ik voelde me wel even heel erg oud toen iemand aankwam met 'ik ken niets van 2 Unlimited'.

...dat had enkel te maken met een dikke, geluidsdichte steen, Sandokan-veld...

Erg mooi verhaal, Cygnus.

Interessant en mooi verhaal Cygnus!

Gewoon een uitstekende plaat.

In aflevering 6 van mijn muzikale reis gaan we terug naar de periode 2002/2005, toen ik begin 20 was. Dankzij Arrow Classic Rock kwam ik dus bij Pink Floyd terecht en dat radiostation had ook een eigen forum. Via de mensen op dat forum kreeg ik veel tips en de community aldaar had nogal veel op met progressieve en symfonische rock. Naar die muziek heb ik een paar jaar lang veel geluisterd en één van de platen die symbool staat voor die tijd is:




Porcupine Tree - In Absentia

Ik zeg heel bewust 'één van de', want er zijn wel een stuk of vijf platen die symbool staan voor deze periode. Zo noem ik Red van King Crimson, Close to the Edge van Yes, A Farewell to Kings van Rush, Misplaced Childhood van Marillion en Moonmadness van Camel. Maar van dit zestal bands staat Porcupine Tree anno 2012 nog het hoogst aangeschreven, dus kies ik voor het gezelschap rond Steven Wilson.

Het inmiddels ter ziele gegane forum van Arrow Classic Rock was een forum waarop de leden over muziek discussieerden, waar muziekspelletjes gespeeld werden en met enige regelmaat leuke forumrellen ontbrandden. Het was dus net een forum als Musicmeter, al was de muziek waarover het ging een stuk beperkter; classic rock, symfonische rock, progrock en ook wat metal.

Op Arrow Classic Rock werd iedere dinsdagavond een uurtje progressieve rock gedraaid. Kees Baars' Bingopaleis heette dat programma. Via het forum van Arrow gaven we live commentaar op de keuze van Kees Baars en volgens de enkele diehard-proggers aldaar was die keuze allemaal veel te tam; er was niets progressiefs aan bands als Arena en Pendragon die in de jaren '90/ begin jaren '00 vooral Marillion nadeden.

In het begin wist ik nauwelijks wat van prog, maar wat later kon ik me daar wel wat bij voorstellen. Als het om progressieve rock ging, kwam ik toch vooral bij bands uit die hun hoogtepunt in de jaren '70 hadden. Die nieuwe progbands hadden wel een paar aardige nummers, maar herkauwden vooral wat al eens eerder en beter gedaan was. Er was voor mij één hedendaagse progband die die valkuil steeds wist te omzeilen: Porcupine Tree. Van het album In Absentia kwamen geregeld nummers voorbij in het Bingopaleis, waardoor dat album al snel werd aangeschaft.

Met die plaat uit 2002 als startpunt ging ik de backcatalogue van Porcupine Tree af en het viel me op hoe de band iedere plaat zijn geluid wat wist te veranderen, terwijl het zijn invloeden leende van bands als Pink Floyd en andere symfonische grootheden, zonder dat ze er teveel op gingen lijken. Het werd één van mijn favorieten en Kees Baars kon het nooit te vaak draaien in zijn Bingopaleis.

Naast het Arrow-forum had ik op de opleiding journalistiek die ik destijds volgde een vriend die ook erg into prog was. We mochten graag over die muziek praten en elkaar tips geven. Tenminste, dat laatste probeerde ik. Aangezien hij veel dieper in de progmuziek zat dan ik, leverde een tip van mijn kant bijna altijd een reactie op in de trant van 'ken ik al, leuke band'.

En nu? Ik zie Porcupine Tree nog altijd als één van mijn favoriete bands en het is met afstand de band die ik het vaakst live heb gezien, 13 keer maar liefst. De magie van toen is er voor mij wel af. Zeker hun nieuwe platen kunnen me maar weinig bekoren. Of dat komt omdat mijn smaak zo veranderd is of omdat de band nu wél in de valkuilen trapt die ze in de beginperiode wisten te ontwijken, daarop moet ik een eenduidig antwoord schuldig blijven. Ik denk een combinatie van beide.

Geweldig album inderdaad Dit was één van de eerste bands die me werd aangeraden toen ik hier op MuMe zat trouwens, maar dat was het bekendere Fear of a Blank Planet. In Absentia is mijn persoonlijke favoriet van de band. Ik moet maar weer eens wat albums van ze gaan beluisteren, is alweer een tijdje geleden...

Cygnus, geweldig album inderdaad.

Mwah, wel aardig.

Maar leuk verhaal hoor.

Leuke verhalen tot nu toe!
Erg sterke plaat ook!

Reken je dan niet stiekem de sideprojects mee (vooral van Wilson)? Want ik zie dat je Fear of a Blank Planet nog een 3,5* geeft en Deadwing zelfs nog een 4,0*. Bij The Incident kan ik er nog inkomen, maar Deadwing en Fear of a Blank Planet zijn toch niet bepaald herhalingsoefeningen, me dunkt.

Nee, dat oordeel is gebaseerd op de laatste twee PT-platen. Die 3,5* voor Fear of a Blank Planet is echt geen bijzondere waardering en The Incident is ronduit teleurstellend.

Insurgentes heb ik dan weer op 4* staan.

Als een 3,5* "kan mij weinig bekoren" is, wil ik niet weten wat een 2,5*, laat staan een 1,0* voor jou betekent.

Ik denk dat hij vooral wil zeggen dat de magie er vanaf is.

Dat dus. 3,5* heeft weinig met magie te maken.