Na een paar jaar in de progressieve rock ging ik wat meer buiten de kaders van dit genre kijken. Dankzij bands als the Velvet Underground, Sonic Youth en Joy Division kwam ik bij alternatieve rock en postpunk terecht. Als ik op google informatie over een bepaald album zocht, stond er vaak een zoekresultaat van www.musicmeter.nl hoog in de lijst. Ik kwam een tijdlang geregeld als toeschouwer op deze site en op 12 oktober 2006 besloot ik hier maar een account aan te maken. Door deze site kwam ik met veel nieuwe muziek in aanraking en een plaat die insloeg als een bom is:




Explosions in the Sky - Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever

Als nieuweling op Musicmeter was het makkelijk om nieuwe muziek in de maag gesplitst te krijgen. Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever was een plaat die mijn aandacht trok. De hoes, de manier waarop het door andere users werd omschreven, dat moest wel een pareltje zijn. Zonder er ook maar 1 noot van gehoord te hebben bestelde ik de plaat op internet (Ook The Curtain Hits the Cast van Low heb ik zonder luisteren gekocht, maar dat is iets dat ik tegenwoordig nooit meer zou doen).

Bij de eerste beluistering bleek dat ik goud in handen had. Ik weet nog dat ik hem voor de eerste keer in mijn auto luisterde en dat was een openbaring. Bands die geheel instrumentaal opereerden, dat had ik nog niet eerder gehoord. Ja, ik wist van het bestaan van klassieke muziek en jazz, maar rockbands die zonder woorden speelden, dat was nieuw voor mij. Via Explosions in the Sky kwam ik met veel meer van deze postrockbands in aanraking, waarvan Godspeed You! Black Emperor en EITS het hoogste werden aangeschreven.

Door de aanhoudende stroom nieuwe muziek die ik dankzij Musicmeter, Last.fm en Rateyourmusic tot mij nam, vlakte de interesse in prog flink af. Waar mijn muzikale reis voordat ik op Musicmeter terechtkwam rustig voortkabbelde, kwam ik ineens in een achtbaan terecht waarbij ook heel wat oude muziek buiten het karretje geslingerd werd. Ik vind de meeste prog die ik toen nog wel goed, maar er is ook muziek die ik tegenwoordig echt niet meer aankan. Dat gepriegel en die moeilijkdoenerij van Yes bijvoorbeeld, waarom ik daar ooit mee gedweept heb?

En nu? Postrock is nog steeds één van mijn favoriete genres. In dit genre is het wel een valkuil dat bands snel de neiging hebben andere postrockbands na te doen. Gelukkig zijn er genoeg bands die dat weten te vermijden. Zoals Explosions in the Sky.

Cygnus' periode 2002-2005 is er één van goud, hij zou destijds zo m'n beste vriend geweest kunnen zijn. Hoe dan ook, hierna lijkt hij de overstap van wat meer naar perfectie neigende rockmuziek naar wat meer naar imperfectie neigende rockmuziek te hebben gemaakt, een ommezwaai die ik hier op MusicMeter bij wel meer gebruikers meen waargenomen te hebben. Desalniettemin denk/hoop ik dat bij de meerderheid van deze users de liefde voor eerstgenoemde soort van muziek na verloop van tijd terugkeert, daar is deze muziek eenvoudigweg veel te goed voor.

Verder zijn het mooie verhalen van Cygnus en z'n voorgangers.

Ik steun de theorie dat ClassicRocker een punker is met een grondige hekel aan classic rock, die de naam van die muziek via het personage ClassicRocker ten gronde wil richten.

Dan iets belangrijkers: mooi stuk weer Cygnus. Zelf moet ik nog eens iets van Explosions in the Sky gaan beluisteren, ben ik al een tijdje van plan want natuurlijk ben ik de naam ook vaak zat tegengekomen. Zal ik binnenkort eens doen

Da's logisch, anders zou je hem dubbel hebben.

En stel dat je hem nogmaals koopt, dan kan voor dat tweede exemplaar sowieso niet meer gelden dat je hem zonder te luisteren gekocht hebt, tenzij je het eerste exemplaar nog altijd niet beluisterd hebt. Maar dat zou dan weer erg raar zijn aangezien het je nummer #2 uit je top 10 is en je er ook op gestemd hebt. Maar we dwalen af...

Mooi omschreven en ik denk dat je gelijk hebt. In de drang naar perfectie gaat voor mij een stukje gevoel en emotie verloren. Muziek kan technisch perfect uitgevoerd worden, maar daarbij krijg ik vaak de indruk dat de perfectie boven datgene dat de muziek moet overbrengen geplaatst wordt. Neem bijvoorbeeld dat gepriegel en die moeilijkdoenerij van Yes. Ik kom daardoor meer bij rammelende gitaarmuziek uit.

Daardoor kan ik meer genieten van rommelige noiserockbandjes dan van gitaristen die een perfecte, gelikte solo afleveren. Ook de valse stem van Neil Young op het album Tonight's the Night doet meer met me dan wanneer ik een perfect nachtegaaltje hoor zingen. Imperfectie is zo gek nog niet.

Ik dacht altijd dat Explosions in the Sky een jaren '80-synthgroepje was. Weer wat geleerd vandaag.

Cygnus, mooie verhalen overigens (en hetzelfde geldt voor de schrijvers die voor je aan beurt waren).

Ik steun de theorie dat wie meent dat ik een punker ben met een grondige hekel aan classic rock zich het beste per PM tot mij kan wenden, zodat ik deze dwaze luchtfietserij kan ontkrachten zonder dat het risico bestaat dat één of meerdere topics in een slagveld veranderen. Gelieve dit dus te doen als je daadwerkelijk achter je bovenstaande bericht staat, niels94.

Uit respect voor Cygnus nu snel terug naar z'n muzikale reis.

Ik steun de theorie dat ClassicRocker de ironie in het bericht van niels94 niet heeft herkend.

Ik verwerp alle theorieën wegens een algemeen gebrek aan onderbouwing.

Het is wel grappig om zo concreet te lezen dat andere mensen MuMe op dezelfde manier ervaren als ik het is op zich wel te merken omdat iedereen het ongeveer op dezelfde wijze gebruikt, maar hier wordt het nog even expliciet gezegd. Dit album ken ik niet, en ik ben niet zo van de instrumentale rockmuziek, maar in de context van je muzikale reis is het wederom erg vermakelijk om erover te lezen.

Dat zeg je alleen maar omdat je je betrapt voelt. Je wil je personage in stand houden. Maar ik heb je door

@niels94

Omdat ik vergevingsgezind ben en nooit om een carrièretip verlegen zit:

https://www.aivd.nl/organis...

Een gleufhoed en een lange regenjas zullen je énig staan. Graag nog wel even oefenen op de kenmerkende kuch.

Succes hè, James Blond.

Nog 3 albums te gaan in mijn muzikale reis en ik hink een beetje op 2 gedachten. Waar het bij de eerste zeven afleveringen voor mij behoorlijk duidelijk was welke albums ik ging pakken en de reis in duidelijke periodes was afgebakend, is de reis na mijn komst op musicmeter een stuk minder duidelijk.

Zoals ik al aangaf, hink ik op 2 gedachten. Aan de ene kant wil ik in mijn reis de albums beschrijven die ervoor gezorgd hebben dat de muziek die nu in mijn top 10 staat daar gekomen is, aan de andere kant wil ik ook mijn ontdekkingstocht langs andere genres in de laatste drie albums weergeven. Als ik voor optie 1 zou gaan, zou ik een postpunkplaat, een shoegazeplaat en een noiserockplaat kiezen om aan te geven hoe ik bij bands als Wire, Ride en Seam ben aanbeland. Maar ik denk dat ik op die manier weinig toevoeg aan de eerdere afleveringen van mijn muzikale reis, omdat ik dan voor mijn gevoel vanuit de laatste drie afleveringen een saaie rechte lijn zou trekken. Ik ga dus voor optie 2.

We dwalen dus af. Waar ik eerst vooral in de rockwereld vertoefde, maakte ik ook kennis met andere genres. Deel 8 van mijn muzikale reis brengt ons naar de VS, het land van alt-country en americana. De plaat waarmee de liefde voor die muziek begon is:




16 Horsepower - Sackcloth 'N' Ashes

Eigenlijk luisterde ik eerst Secret South en toen pas deze, maar Secret South valt toch teveel onder rock. Sackcloth 'N' Ashes belichaamt voor mij veel meer het gevoel dat ik krijg bij country en roots (om bij de op Musicmeter gebruikte genre-aanduidingen te blijven).

Ik heb even getwijfeld voor welke plaat ik zou gaan in dit stukje. Naast deze plaat had ik ook kunnen kiezen voor Liege & Lief van Fairport Convention, waarna ik een stukje zou gaan tikken over Britse folkmuziek, in plaats van over alt-country en americana. Het was een dubbeltje op zijn kant, maar ik denk dat ik meer alt-countryplaten dan folkplaten hoog waardeer en ik denk dit genre iets meer eeuwigheidswaarde in mijn muzikale reis heeft.

Het imago dat aan deze muziek kleeft is oubollig. Een hoog strobalen en cowboyhoeden-gehalte. Een imago dat velen ervan weerhoudt om aan deze muziek te beginnen, denk ik. een van mijn beste vrienden, net zo gek van muziek als ik, zit normaal gesproken behoorlijk op 1 lijn met mij als het om muziek gaat, maar hier moet hij niks van hebben Hij doet het af met 'koeienmuziek' en weigert er ook maar een noot van te horen.

Van die vooroordelen heb ik gelukkig nooit last gehad. Wie zo'n angstaanjagend banjonummer als Black Soul Choir hoort, weet ook wel dat hij niet naar blije koeienmuziek zit te luisteren. En dus zocht ik verder in het genre en trof ik er de mooiste pareltjes aan Uncle Tupelo, Slobberbone, Whiskytown, Magnolia Electric Co. en Richmond Fontaine. En misschien wel de mooiste plaat uit dit genre: Son Volt - Trace.

En nu? Vanaf deze aflevering is de vraag 'en nu?' een beetje onzinnig geworden, omdat dit zich allemaal vanaf 2007 afspeelt. De houdbaarheidsdatum van 16 Horsepower is in elk geval nog lang niet verstreken.

Geweldige plaat inderdaad.
Ik had stiekem gehoopt op een plaat van The Waterboys bij jouw lijstje, maar dit is zelfs mooier.

The Waterboys is al van voor mijn MuMe-tijd, die gaan hier niet meer aan de orde komen. Had wel gekund als vertegenwoordiger van de folk, maar bij the Waterboys heb ik meer met hun albums voor Fisherman's Blues.

Ik ook, maar ze hebben ook dat sfeervolle dreigende.
16 Horsepower pakte mij vooral toen ik de eerste keer American Wheeze live hoorde.
Meestal nog mooier uitgevoerd dan op dit prachtige album.

Angstaanjagend? Ik vind het juist een vrolijk nummer.

Vrolijk? Het klinkt bezeten, alsof Edwards door de duivel op de hielen wordt gezeten.

Ja, dat hoor ik er dus echt niet. Ik vind het serieus een vrolijk nummer. Ze hebben wel bepaalde donkere nummers, maar Black Soul Choir echt niet...

Vlot en opzwepend, dat is het wel. Ik kan me er wel iets bij voorstellen dat je het vrolijk vindt klinken, maar ik krijg er heel andere associaties bij, vooral door de manier van zingen van Edwards.

Ja, en ook de religieus getinte lyrics hebben iets engs. Er wordt niet bepaald over grote blije Punica-oases gezongen.

Mooie selectie en ditto bijbehorende verhalen tot nu toe, de progressie is in ieder geval duidelijk zichtbaar
Geldt ook voor alle voorgangers die hun muzikale ziel hier al blootgelegd hebben.

Het grootste deel van mijn leven heb ik een blinde vlek voor hiphop gehad. Hoewel ik in mijn jeugd trouw de top 40 volgde, ging alle hiphop die er in de jaren '90 instond aan mij voorbij. Veel later kwam ik alsnog in aanraking met hiphop en dat bleek nog helemaal nog niet zo slecht. De plaat die voor mij de sleutel naar hiphop bleek, is:




Dälek - Absence

In het dorp waar ik vandaan kom, was geen plaats voor hiphop. Op Duitse muziekprogramma's kwam er niets van voorbij en ook op de geheime zenders in Twente werd het genre al helemaal doodgezwegen. Hiphop was muziek voor 'stadsen'. Vond ik geen enkel probleem, want op basis van de dingen die ik op MTV voorbij zag flitsen, concludeerde ik dat hiphop een minderwaardig genre was met lyrics die criminaliteit verheerlijkten en domme teksten over bitches en ho's, uitgevoerd door mensen die niet vooraan stonden toen de intelligentie werd uitgedeeld.

Vanuit deze vooroordelen geredeneerd heb ik hiphop jarenlang links laten liggen. Maar toen ik als kersvers lid van Musicmeter zag dat er in de top 250 toch behoorlijk wat hiphopplaten tussen de door mij gerespecteerde platen stonden, wilde ik daar toch het fijne van weten. Al was het alleen maar om er achter te komen of mijn beeld van hiphop juist was.

Dus begon ik aan Nas, the Wu-Tang Clan, Public Enemy, A Tribe Called Quest en consorten. Al snel bleek dat mijn vooroordelen over hiphop niet terecht waren. Maar ik kon er ook niet voor warmlopen. Er stonden wel een paar leuke nummers op, maar een heel album dat gebonk en gerap, daar werd ik nogal nerveus van.

Totdat ik op een dag bij Dälek uitkwam. Vraag me niet waarom ik plotseling besloot om deze alternatieve hiphop-act te beluisteren terwijl ik weinig met het genre op heb, ik deed het gewoon. En dat bleek een openbaring. De alternatieve noise-hiphop ging er bij mij in als ketellapper. Er bestaat dus wel degelijk goede hiphop!

En nu? Stellen dat ik hiphopfanaat ben geworden, is natuurlijk belachelijk. Maar de vooroordelen zijn weg en de interesse was aangewakkerd. Dingen als Atmosphere, The Roots en natuurlijk de plaat waarom het in deel 9 van mijn muzikale reis draait vallen bij mij onder Goede Hiphop. Het is wel goed zoeken naar die Goede Hiphop, want in het genre wordt me toch een ongelooflijke partij bagger gemaakt... Dat is misschien een vooroordeel, maar wel één dat overeind blijft.

Sterk album inderdaad. Zo te lezen ben ik een heel wat grotere hiphopfan dan jij

Every man is evil, yes and every man's a liar!

Ik zie totaal niet in hoe je Black Soul Choir als vrolijk kunt ervaren.

Dälek is zo vooroordeelbevestigend, dat hiphop een high-browgenre is voor mense die intelligentie en wijsheid verheerlijken en allemaal consequent een rugzak met zich meetorsen.

Laten we niet vergeten dat de betere hiphop nog altijd over bitches, bling, drugs en auto's gaat. De goede leven.

Net zoals The Smiths gewoon een fijne band om naar te luisteren is. Ik vind Black Soul Choir ook een heerlijk, vrolijk nummer.

Lol, The Smiths erbij halen in een discussie om aan te geven dat iets vrolijke muziek is...