Deze ken ik niet... jazz blijft bij mij moeilijk om aan te beginnen. Ooit een flatgenoot gehad die enkel hypernerveuze freestyle opzette... beetje een hekel aan gekregen toen.... Hier staat Birth of the Cool al een tijdje onaangeroerd in de kast (paar maanden geleden toch gekocht met goeie voornemens (en 2,99 euro)), maar de drempel om er aan te beginnen is voorlopig nog net te hoog...

Óoit...

Goed bezig, kobe bryant fan!

Bedankt!

Uit het tijdsvlak waarin deze plaat werd uitgebracht hoor ik toch liever ‘a kind of blues’. Ik heb dit album enkele jaren geleden uitgeprobeerd omdat Pink Floyd-toetsenist Richard Wright heeft aangegeven er inspiratie uit te hebben geput, maar raakte halverwege gedesillusioneerd af; ik vond dit album geruisloos voortkabbelen en getuigen van een volstrekt gebrek aan pit. Zodoende dat ik Miles Davis in Huize Avondrood misschien een tweede kans gun, veel eerder waag ik me er niet meer aan.

Dit laat uiteraard onverlet dat wederom een waardevolle bestemming uit je muzikale reis de revue is gepasseerd. Ga zo door!

Bedankt!
Vanavond komt de volgende.

Deel 5 van mijn muzikale reis.

Mijn opdracht was om van ieder genre, zeker één bekende plaat te beluisteren.
Dat was aardig aan het lukken, zo had ik al Jazz, Rock en Hip-Hop gehad.
Dan was het maar nu eens de tijd om voor het erg mooie genre Folk te gaan.
Ik had geen zin in iemand zoals Bob Dylan, dat leek me maar muziek voor mensen die al lang in pensioen waren en verlangden naar de goeie ouwen tijd. Dus ging ik voor iets recenters, ik ging voor Bon Iver. Er werd heel wat over hem geschreven en dan ook vooral positieve berichten.

Het verhaal boeide me wel, iemand met liefdesverdriet die zich opsluit in een chalet om daar pakkende gitaarsongs te schrijven. Ik had nog nooit zo iets gehoord, alleen al die stem vond ik speciaal, en toch pakte me het. Die hele sfeer, ik kon haast het bos ruiken.
Zo natuurlijk, buiten Kind of Blue had ik nog nooit een plaat gehoord zonder synths of drumcomputers.

Ik luisterde iedere avond naar For Emma, Forever Ago.
En iedere keer werd hij beter en beter.
De songs zaten in mijn hoofd en ik kreeg ze er niet uit.
Ja, Folk had me in zijn greep.

En later ben ik zelfs, Bob Dylan, Neil Young, Nick Drake en andere gaan waarderen.
Het is zeker geen muziek voor gepensioneerden.




For Emma, heeft mijn top 10 nog gehaald.
Maar na een tijdje had ik het wel een beetje gehad met deze plaat.
Bon Iver, Bon Iver kwam uit en ik vond hem al snel stukken beter. Tot vorige week, ik was de platen nog eens aan het overlopen die ik hier zou bespreken, en opeens kreeg ik dat gevoel weer die drang naar die pakkende gitaarsongs. En mijn stem ging weer met een halfje omhoog.

Mooi stukje Glenn. Prachtige plaat inderdaad!

Bedankt!
Ik kan alvast verklappen dat de volgende ontdekking in de metal ligt.

Absoluut een topper. En grappig om te lezen hoe je eigenlijk bij ieder genre wel vooroordelen had die niet waar bleken te zijn, zo ook weer bij die oude knarren dus

Metal Ik gok op Opeth?

Nu ik het zo eens teruglees, was ik vroeger duidelijk de man met de vooroordelen.
Ook over metal, had ik wat vooroordelen, al bleken sommige echt waar te zijn.

Vooroordelen heeft iedereen denk ik wel, ook ik stond er bol van toen ik op MuMe arriveerde. Des te leuker is het om te zien hoe je van de vooroordelen af komt Ik weet nog dat kobe bryant fan op deze site arriveerde en letterlijk alleen Eminem in zijn top 10 had, nu weet hij zelfs Orchid te waarderen

En dit album is natuurlijk prachtig. Overigens verkies ik deze wel boven de, ook geweldige, opvolger. Benieuwd naar het metal album

Kan ik ook nog meedoen

ps: Mooi stukje Glenn

Ik doe ook graag mee

- niels94:
- Slowgaze:
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- Ataloona
- muziek-fan
- Gloeilamp

In de tijd dat ik aan de beurt ben zal MuMe wellicht niet eens meer bestaan, maar vooruit:

- niels94:
- Slowgaze:
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- Ataloona
- muziek-fan
- Gloeilamp
- R&P

Deel 6 van mijn muzikale reis.

Ik was weer eens op Mume aan het kijken, en zag een plaat met een schitterende hoes. Ik was direct benieuwd naar de muziek. Alleen de plaat was een metalplaat.
En laat dat nou net het genre zijn waarover ik dacht dat de muzikanten alleen de bedoeling hadden om te tonen hoe snel en hard ze wel niet konden spelen op hun instrument. Emotie of gevoel zat er volgens mij ook niet in. Maar wat had ik het mis. Altans, achteraf gezien. Want tijdens de eerste luisterbeurt - een luisterbeurt kan je het eigenlijk niet noemen want ik stopte na de opener - vond ik het verschrikkelijk, en hoorde ik ook nergens gevoel, en hoorde ik ze alleen maar keiharde riffs spelen. Die ik eigenlijk nog niet zo slecht vond, maar het waren vooral de grunts deden me naar de stop knop dwingden.

Maar omdat ik de riffs nog niet zo slecht vond, en wou begrijpen wat er nu net zo goed is aan Metal en aan Blackwater Park bleef ik luisteren. Omdat de opener erg donker klonk, beluisterde ik de dag daarna, Blackwater Park in het donker met de koptelefoon op.
De cleane vocalen vond ik alvast goed, maar alleen die grunts groeiden langzaam.
Al vond ik het af en toe wel iets toevoegen aan de muziek.

Maar zoals ik al zei dankzij het sterke gitaarwerk bleef ik luisteren.
En dat beloonde, want ongeveer rond de 3de of 4de luisterbeurt begon ik Blackwater Park echt goed te vinden. Natuurlijk speelden ze vol gevoel, natuurlijk voegden de grunts iets toe.
Sterker nog die cleane vocalen hoefden van mij zelfs niet echt. Ze klonken goed maar die grunts waren fantastisch! Opeth is technisch een erg sterke band en ze proberen dus niet te tonen hoe snel en hard ze wel niet kunnen spelen.

Al gauw leerde ik wat meer Opeth platen kennen en ook Metal platen.
Maar nog steeds is mijn Metal kennis niet erg groot, natuurlijk ben ik artiesten zoals, Neurosis, Agalloc en Meshuggah gaan waarderen. Maar ik ben nog volop Metal aan het ontdekken.
En dat allemaal door dit fantastische schijfje genaamd Blackwater Park.




Mijn mening is sindsdien nog niet veel veranderd.
De 5* staat er nog erg stevig, en ik draai hem nog regelmatig.
Blackwater Park heeft gewoon alles wat een fantastische metalplaat nodig heeft.

Geweldig album. Bij mij ook een grote invloed gehad. Niet dat ik metal zozeer niet accepteerde, want luisterde al wel naar Metallica, Iron Maiden enz., maar wist niet dat er in metal zoveel gevoel gelegd kon worden. Prachtig album

Mooi zo, je verwoordt krek hetzelfde gevoel bij mij en vele andere mensen. Prachtplaat.

mooi stukje glenn opeth heeft voor mij de wereld van metal ook doen opengaan

Blackwater Park was mijn eerste metalplaat, staat nog steeds op 5* en heeft een vaste plaats in mijn top 10. Fantastisch album, je hele stukje is erg herkenbaar voor mij.

Bedankt allemaal!

Leuk initiatief, ik doe mee.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- Ataloona
- muziek-fan
- Gloeilamp
- R&P
- Ponty Mython

Deel 7 van mijn muzikale reis.

Deze keer had ik geen vooroordelen over de plaat die ik ging beluisteren.
Gewoon omdat ik niet wist wat ik kon verwachten.
Het was eindelijk weer eens weekend, en ik had zin om iets nieuw te ontdekken.
Ik zag de top 10 van Niels en een plaat die meteen mijn aandacht trok was ( ) van Sigur Rós, waarschijnlijk door de vreemdheid van de titel en de artiestnaam. Ik was ook benieuwd hoe muziek klonk uit Ijsland.

Maar waarschijnlijk luisterde ik de plaat op het verkeerde moment, want de zon scheen.
Natuurlijk had ik totaal geen idee, dat dit heerlijke wintermuziek is.
Maar vreemd genoeg pakte me het al vanaf de eerste luisterbeurt.
Naar het einde toe begon ik het wat eentonig te vinden en zelfs de climax van Untitled 8 viel me niet op maar toch genoot ik van de plaat.

Ik vond het wel maar wat raar klinken voor een rockplaat, maar na wat kijken op Wikipedia zag ik dat dit het bijzondere genre Post-Rock is.
Al gauw ontdekte ik Godspeed You Black Emperor!, Mogwai, Explosions In The Sky en Slint.
Godspeed You Black Emperor! groeide later uit tot mijn favoriete band allertijden, ze hebben ook nog altijd mijn favoriete plaat allertijden gemaakt (F#A#Infinity)

Maar ik bleef versteld staan van ( ), het had iets ontastbaars.
Sigur Rós vermengde haast warm met koud. De muziek voelt ijskoud aan en laat je onderdompelen in Ijsland. Maar tegelijk hadden die fluwelen violen en fantastische stem van Jónsi iets warms. Naar ( ) luisteren was haast thuiskomen in een andere droevige wereld.




Maar nog altijd is ( ) de op een na beste plaat allertijden voor mij.
Ik blijf genieten van ( ), ik draai hem niet veel maar als ik het doe geniet ik van de eerste tot de laatste seconde.

Ik ben soms echt jaloers hoe goed jouw smaak al is op jouw leeftijd. Alhoewel, foute platen in je platencollectie vinden heeft zeker zijn charmes.

Belachelijk goede plaat!

En weer een mooi stukje Glenn.

Bakken met dopeheid, Glenn Opeth was niet mijn eerste aanraking met metal, dat was (zoals ik hier ook geschreven heb) het veel compromislozere Negurã Bunget Heb je die al eens geprobeerd eigenlijk?

Ja, die ken ik.
Mooie plaat, al kan ik er moeilijk een cijfer op plakken. Zal ik de komende luisterbeurten eens proberen.
Bedankt trouwens!

ik zou dit album toch niet plaatsen onder het genre post rock. Dit album is een genre op zich ! Laten we het onbenoemd laten voor de gemakkelijkheid.