Echt een mooie plaat en een goed stukje glenn.

Wel apart, ik betwijfel of ik op m'n 13e ver genoeg was om de muziek uit zijn top 10 goed te vinden.

Ik in ieder geval niet. Toentertijd had ik bij de grunts van opeth een vies gezicht opgezet, nu smul ik ervan.

Inderdaad tof dat je op deze leeftijd al zulke 'goede muziek' (tussen dikke vette aanhalingstekens) kan waarderen en zo uitgebreid hebt ontdekt. Bovendien is er ook een duidelijke groei in je schrijfstijl zichtbaar sinds je hier rondhangt .

Ik had er eerlijk gezegd niet aan moeten denken om op die leeftijd al naar GY!BE en John Coltrane te luisteren, maar dat is persoonlijk misschien.

Leuke stukjes verder nog steeds!

Deel 8 van mijn muzikale reis.

Ik was ondertussen al bekend met de wat hardere muziek, maar blijkbaar toch nog niet helemaal.
Want de volgende plaat uit mijn muzikale reis is namelijk Chaos Is Me van Orchid.
Niels - dit is nu al de tweede keer dat je in mijn stukjes voorkomt - plaatste iedere week een plaat in het "Verschuivingen/Veranderingen topic." die in zijn nieuwe top 10 kwam.
En één daarvan was Chaos Is Me, die hoes en titel vond ik erg mooi en bovendien duurde hij nog geen 20 minuten.

Ik vond een volledige rip op Youtube, maar na het eerste nummer dat amper twee minuten duurt, was het al gedaan met mijn "eerste" luisterbeurt. Wat een herrie was dat!
Toch wou ik opnieuw begrijpen wat er nu net zo goed was aan Chaos Is Me.
De volgende avond beluisterde ik hem opnieuw, deze keer van begin tot eind.

Bij het begin van de eerste song verscheen er al direct een glimlach.
Geniaal, hoe die song begint na de dreigende synth, en hi-hat.
Nee, ik was nog altijd niet echt overtuigd. Maar ik bleef proberen en meestal komt het dan wel goed.

Ook bij Chaos Is Me kwam het goed, ik ontdekte meer en meer Screamo, en ontdekte later zelfs As The Roots Undo van Circle Takes The Square, dat nog altijd in mijn top 10 staat.
Maar ook artiesten zoals, Saetia, La Quiete,... zouden voor mij onbekenden geweest zijn.




Nog altijd leg ik Chaos Is Me regelmatig eens op, niet alleen omdat het zo'n sterke plaat is maar ook omdat ik Chaos Is Me nog niet eens zo lang ken.
Dit is screamo op zijn best, fantastische riffs, een geniale 'screamer' en erg veel emotie.

Ik heb dat album nog steeds niet beluisterd, dit stukje maakt me wel erg benieuwd..

Mee eens gloeilamp.

Ik vind het album niet zo veel aan

Inhoudelijk erg goede stukjes, maar de criticaster die ik ben toch even een kanttekening: hoe lang ken je deze plaat? Met alle respect voor je keuze, maar in hoeverre kan je een plaat die je twee maanden geleden ontdekt heb (1 februari, gok ik) als essentieel beschouwen in je muzikale reis? Niet per se gericht op jou, maar ik vind het sowieso een interessante vraag (eentje die ik mezelf ook ga stellen als ik aan de beurt ben). Jij bent, met alle respect, een wispelturige muziekliefhebber. Wat absoluut geen negatieve eigenschap is, maar wordt het niet te veel albums kiezen die toevallig horen bij wat periodes die je hebt?

Verder complimenten voor de leuke stukjes.

Maar ligt dat aan het feit dat je 13 was of omdat je qua muziek destijds nog weinig gewend was? Of in een andere vorm: stel dat je op je 10e begint met het actief ontdekken van muziek, ben je dan 'net zo ver' op je 13e als iemand die op ze 13e begint dat is op zijn 16e?

Als ik op m'n tiende was begonnen, had dat geen verschil gemaakt, denk ik. Van je tiende tot je dertiende ben je toch alleen bezig met simpele vormen van vermaak (ik hield toen van simpele computerspelletjes, simpele aanstekelijke liedjes, simpele tekenfilms). Op die leeftijd zoek je nergens veel diepgang in. Dertien zou voor velen wel de leeftijd kunnen zijn dat je wat verder begint te kijken, maar dan nog denk ik dat weinigen op die leeftijd echt de diepgang zoeken in welk aspect dan ook.

Wat ons in principe ook weer indirect bij een andere (muzikale) levensvraag van mij brengt (jaja, ik denk wat af): in hoeverre is een smaak van iemand echt persoonlijk? Zeker in de kinderperiode denk ik dat invloeden van buitenaf erg bepalend zijn. Er was niemand die mij op mijn 13e zei dat artiesten als Bon Iver, Opeth en Sigur Rós dé te beluisteren artiesten waren. Maar stel dat...??

Wat ik wel weet, is dat ik tot mijn 13e opgroeide met de muziek die ik nu nog altijd als mijn favoriete soort muziek beschouw (wat ik hoorde en goed vond, was automatisch mijn favoriete soort muziek, ik wist niet beter). Pas daarna begon ik ook zelf wat dingen te ontdekken.

Ik denk dat iemands smaak best persoonlijk kan zijn, maar dat dit zich eerst moet ontwikkelen. In eerste instantie zal er inderdaad weinig persoonlijks aan zijn, omdat je nog een beetje je weg moet vinden, ontdekken waar je van houdt, etc. Veel mensen luisteren in het begin ook vooral top 40, en mensen die op deze site komen dan weer top 250-klassiekers. Maar op een gegeven moment zal je zelf wat meer gaan zoeken, via allerlei muziekbronnen, en door overal vandaan de dingen eruit te pikken die voor je gevoel bij jou horen ontwikkel je wel degelijk een persoonlijke smaak. Zo zijn er genoeg leden van Musicmeter waarbij ik echt een persoonlijke smaak zie.

Ach, als de internetboom een jaar of 10 eerder was geweest was ik op m'n 13e waarschijnlijk ook een soort van Glenn geweest. Maar ik moest het doen met de cd'tjes van m'n oudere broer opnemen op cassettebandje en het lezen van de OOR als zo'n beetje de enige richtlijn. Met daarin allemaal beschrijvingen van muziek die me weliswaar fascineerde maar die ik me tevens niet kon veroorloven en dus kreeg je dat allemaal ook nooit te horen.

Als de interesse er op die leeftijd is kan je vandaag de dag in een noodgang door het muzikale landschap razen, het enige wat het je kost is tijd, en dat heb je op die leeftijd in overvloede.

Ik zit hier ook stomverbaasd deze stukken te lezen en kan me haast niet voorstellen dat dit komt van iemand van 13. Niet enkel qua muziekkeuze, maar ook qua schrijfstijl.

Tijd is inderdaad iets wat je meer hebt op die leeftijd, en misschien ook meer gretigheid en openheid naar alles wat nieuw is. Een maand duurt op die leeftijd ook veel langer dan later.

Maar ik had nooit kunnen verwoorden waarom ik bv. The Wall toen al zo goed vond...

Glenn, fantastisch werk!!!

Inderdaad knap. Ik kan nu al vertellen dat ik op mijn 13e nog wel even zoet was met de top 40 en ueberhaupt nog nooit van metal had gehoord volgens mij.

Wel grappig dat nu juist Chevy moet reageren op Glenn's post. Ik zie ze toch wel een beetje als uitersten: Glenn die als een sneltrein door de muziekgeschiedenis heengaat en de ene na de andere sprong in het diepe neemt, terwijl Chevy volgens mij heel nauwgezet op zoek gaat naar muziek die in zijn straatje ligt, een straat die steeds langer en mooier wordt, wel te verstaan.
Ik ben benieuwd naar hoe de smaak van Glenn zich blijft ontwikkelen, hoe lang 'ie dit zo vol gaat houden.

De afwisseling in leeftijd van de verschillende deelnemers maakt het een extra leuk topic in ieder geval.

leuk topic

EDIT: zo nu komt ie ook in mijn updates

Het gaat nog wel even duren, maar het lijk me leuk om me hier eens aan te gaan wagen.
Ik zet mezelf op de lijst.

Leuk initiatief, ik doe mee.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- Ataloona
- muziek-fan
- Gloeilamp
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC

Deel 9 van mijn muzikale reis.

Ondertussen is al een al wat meer ervaren Glenn, op zoek naar nog meer muziek en genre's waar hij nog nooit iets van heeft gehoord. Dit keer was het dus de beurt aan het genre Electronic.
Een ruim begrip is het, een echte benaming voor de plaat heb ik ook niet.
Het wordt omschreven als: Noir-electronic, en erg filmisch. Dit klopt inderdaad ook.

Want Blackfilm van Blackfilm is een donkere electronic plaat met erg lange songs, Stalingrad gaat zelfs over de 10 minuten. Zang horen we ook niet op de plaat, en al had ik al platen gehoord zonder zang toch was ik erg benieuwd hoe dit ging uitpakken met electronische muziek.
Blackfilm ervaar je als een wandeling door een oorlogsgebied, in Stalingrad lijk je achtervolgd te worden en op het einde krankzinnig te worden en in Five Years lijkt het wel als of er een gevecht aan de gang is in slow-motion. Come & See ervaar ik dan eerder alsof er iemand vlucht. Die ratelende drums zorgen voor een sfeer die om te snijden is.

Vreemd hoe je zo iets kunt bereiken zonder echte instrumenten.
Electronic was toch dat genre met die irritante bliepjes en eel te harde kicks?
Er ging opnieuw een wereld voor me open, niet veel later waren artiesten zoals: Burial, Stars of The Lid, Biosphere,... niet langer onbekend voor me.
Geef mij nog altijd maar echte instrumenten maar om de zo veel tijd kan ik toch erg genieten van een electronic plaat.




Nog altijd kan ik genieten van Blackfilm, sommige tracks boeien me wat minder.
Vooral naar het einde toe, maar Blackfilm is toch nog altijd een krappe 4,5* waardt.

Nog altijd? Volgens mij ken je het album amper drie maanden of niet?

En ik ben niet van de taalpolitie, maar 'waardt' is wel een vrij ernstige fout.

Stalingrad is een heerlijke track inderdaad, verder vind ik het hele album maar 'mwah'. Anyways, je schommelt aardig tussen de stijlen door! Leuk!

Heb het geprobeerd met Blackfilm, maar het sloeg helaas totaal niet aan. Met de andere platen die Kobe Bryant Fan noemt kan ik veel meer!

Ach, als ik meer tijd zou hebben... De tijd die ik gebruik besteed ik graag aan muziek waarvan de kans groter is dat ik de muziek ook echt goed vind. Vooral in de (langere) vakanties probeer ik nieuwe dingen. Precies om die reden had het eigenlijk niemand anders dan ik geweest kunnen zijn (is dat een goedlopende zin? ) die die vraag stelde. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat je als een idioot overal maar wat vandaan plukt zonder de muziek echt op je in te laten werken en als je bv. een leuk (sub)genre heb gevonden, dat je daar dan niet alles van wilt weten. In plaats van dus een maand later opeens weer een heel ander genre in te duiken.

Wat zijn kicks?

Het boem boem geluid dat regelmatig in elektronische muziek terugkomt.

Ik ben inderdaad ook meer als Chevy.
Als ik iets ontdek, ga ik dat uitdiepen. Luisteren naar de artiesten die van invloed zijn geweest e.d. Op die manier kom je veel mooie dingen tegen.

Nog één hopelijk weer toffe bijdrage van Glenn en dan is die stomme Sandokan-Veld aan de beurt.

Je kunt zeggen van Sandokan wat je wilt.

Zet hem op Glenn, het is weer tijd voor een nieuwe, laatste update.

Precies dezelfde 'strategie' als die ik toepas. Als je bij inslaan van een nieuwe weg terstond op spookrijders stuit, is het raadzaam om rechtsomkeert te maken. Idem wat betreft verkenning van nieuwe (sub)genres.

Ons smaakspectrum mag dan minder veelomvattend zijn dan dat van sommige andere users, uitdieping ervan vergt - gezien de hoeveelheid rockmuziek die de afgelopen halve eeuw is uitgebracht - met gemak vijf mensenlevens.

Bovendien maakt ons favoriete genre een dermate onderlinge verscheidenheid uit, dat het in ons geval volmaakt in staat is elke denkbare muzikale behoefte te bevredigen. Dus waarom zouden we ons storten in oeverloos geëxperimenteer met andere genres?

Een legitieme keuze, Chevy.

Vanavond komt de laatste bijdrage.