Erg mooi stuk.

Leuke opening. Ik zie die briljante schrijfstijl niet helemaal, maar dat maakt niet uit.

Erg leuk om te lezen Sandokan
Ben benieuwd naar de andere 9!

Het zal wel een oprisping zijn geweest van de theatrale somberheid die Slowgaze bij zichzelf signaleert. Hoe dan ook, door de deftige wijze waarop je hiermee omspringt toon je je "in every inch a gentleman." En na je 'aftrap' gelezen te hebben, durf ik er geen seconde aan te twijfelen dat je weet welke legendarische voetballer en later voetbaltrainer op deze wijze gekarakteriseerd wordt.



Dit is voor mij grotendeels herkenbaar. Het etiket rockist kun je overigens beschouwen als geuzennaam, want eervoller kun je tenslotte niet onderscheiden worden.

Last but not least, zowel qua vorm als inhoud lever je een puikbest pennenvrucht af, Sandokan. Met Sgt. Pepper's als ouverture van je reis mogen wij toeristen ons genoegzaam verheugen op nòg menig luisterrijke bestemming.

Succes!

Het aantal van 10 ligt niet vast, het mogen er ook meer zijn hoor.

Mooi stuk Sandokan!

Bedankt weer voor alle reacties. Het onzalige idee is vooralsnog om twaalf stukken te schrijven voor dit topic (eerst waren het zelfs dertien, maar ik heb besloten dat ik op andere plekken al voldoende heb gesproken over mijn liefde voor R.E.M.), dus dat wordt ook tijdens koninginnedag aan de bak.

Hoofdstuk 2:




Ja, zoals reeds duidelijk is, zie ik het als mijn grote taak om vooral de onbekende en onbeminde platen uit de popmuziek voor het voetlicht te brengen . (ik zal er deze keer maar een smiley bij zetten)

Dit was 'm dan, de plaat die de liefde voor muziek bij mij deed ontvlammen. Binnen een jaar veranderde ik van een betrekkelijk schuchtere jongen naar een, eh, schuchtere jongen met een LUIDE muzieksmaak. En veel zwarte t-shirts. En lang haar.

Vooral dat laatste is opvallend, omdat ik lang haar echt helemaal niet mooi vind bij mannen. Ook niet bij mezelf trouwens. En nee, ik ga geen foto plaatsen. Nog raarder is dat ondanks mijn wrevel tegen elke vorm van groepsnormen (juist één van de redenen dat ik werd aangetrokken door het rebelse rockidioom), dit de enige keer in mijn leven is dat ik blijkbaar het idee had dat ik mijn levensstijl moest vormen naar een subcultuur. En dat ik het nog deed ook. Ate the burger, bought the t-shirt. Dat laatste letterlijk. Het beroemde shirt met de tekst: "Nirvana - Fudge Packin Crack Smokin Satan Worshippin Mother Fucker."

Geen tekst die even goed viel in alle gelederen van mijn christelijke familie, of de leraren op mijn christelijke school, overigens. Enkele leraren probeerden me zelfs te verbieden het shirt in de klas aan te doen. En ik, zoals het een rockende puber betaamt, deed natuurlijk net alsof deze vorm van censuur een regelrechte aanslag was op mijn grondrechten als mens door het dictatoriale systeem.

Na de middelbare school was de glans er wel een beetje af voor mij, voor wat betreft de grunge-stijl (zover grunge ooit glanst natuurlijk). Volgens mij ben ik de week na mijn diploma-uitreiking naar de kapper gegaan. Mijn haar is daarna nooit meer tot over mijn oren gekomen, en wijde zwarte shirts weer ik streng uit mijn garderobe. Rockmuziek zou blijven, maar het proberen te horen bij een subcultuur werd al snel minder. Tegenwoordig lijkt de jeugd overigens helemaal niet meer echt aan subculturen te doen, en dat lijkt me in alle opzichten een vooruitgang.

Toch betekende het iets voor mij in die tijd, blijkbaar. Voor de onzekere puber die niet bij de stoere jongens van de klas hoort is het een enorme opsteker om te beseffen dat je niet hoeft te proberen de wereld te bekoren, je kunt namelijk ook je middenvinger opsteken naar alles! En dat is Nevermind: één van de meest lucratieve middelvingers ooit gemaakt (nog steeds ben ik trouwens stiekem van mening dat rock de outcasts toebehoort. Ik ben volkomen allergisch voor zoiets als 'cock rock').

(Er zit een enorme valkuil hierin verborgen. Die houding naar de wereld toe: 'schijt aan alles.' Tegen de tijd dat ik zijn muziek ontdekte, was Kurt Cobain al ingehaald door zijn eigen schaduw. Ikzelf was desondanks nog te jong en beschermd om alle implicaties te overzien van het constante promoten van een duister en ongeïnteresseerd wereldbeeld. Dat kwam pas later).

Buiten kledingstijl en levenshouding was Nirvana ook de eerste band waar ik me als een ware muzieknerd op stortte. Ik zou bijna stellen dat er in de jaren negentig geen artikelen of boeken over Nirvana of Cobain zijn gepubliceerd in het Nederlands of Engels die ik niet heb gelezen. Die obsessieve interesse breidde zich uit naar andere rockbands, en al snel kon ik hele dagen zoet zijn met het lezen van muziekblaadjes, en het voeren van urenlange gesprekken met andere muzieknerds over volledig onbelangrijke details, enz. (internet bestond toen nog nauwelijks, en de oprichting van Musicmeter zou nog een jaar of tien op zich laten wachten).

Nirvana vormt zo de genesis van mijn dierbaarste liefhebberij, en bovendien het begin van mijn zoektocht naar een volwassen identiteit. niet slecht voor een (natuurlijk) liedjesplaat van vijftig minuten. Misschien dienen we dit soort dingen niet groter te maken dan ze zijn, en had iedere andere plaat die rol kunnen spelen. Of misschien is al het gedoe om Cobain wel terecht en is hij een jong gestorven genie. Ik zou het niet kunnen zeggen, na de duizenden luisterbeurten in mijn tienerjaren zit deze plaat zo diep in mijn systeem dat ik er niet eens meer een zinnige mening over kan vormen. Nog steeds vind ik hem best leuk om te horen, al kan het goed vijf jaar geleden zijn dat ik hem voor het laatst uit eigen beweging heb gedraaid. De heisa om het twintigjarige bestaan heb ik ook volledig langs me af laten gaan. Wel heb ik een paar jaar geleden nog een recensie geschreven voor deze site, waar ik onder andere dieper inga op hoe ik de plaat heb leren kennen. Tip voor aanvullend leesplezier! Ofwel: meer gemijmer over de jeugd van Sandokan.

En dat gaan we morgen op deze plek ook weer doen. Ik beloof voor hoofdstuk 3 de slechtste plaat uit de reeks, en het enige wat zou kunnen doorgaan voor guilty pleasure. Genieten!

Prachtig beschreven.

Ik gok op Right Said Fred .

Erg mooi stuk alweer.

Mooi stukje

Wederom een eersteklas verhandeling, Sandokan, maar...



... toch een eerste smetje op een (nog) proper blazoen.

Cock rock.

Wat een prachtstukken, Sandokan Je legt de lat wel ernstig hoog voor me...

Ha, toeval, ik wilde je net gaan namedroppen. En bedankt.

Hoofdstuk 3, eigenlijk een uitbouwing van hoofdstuk 2, en eigenlijk niet zozeer een guilty pleasure als een jeugdzonde, maar dan niet zozeer een zonde als een… eh… nou, enfin:




Deze plaat was geen onderdeel van de eerste versie van mijn lijstje, omdat het absoluut geen muziek is die ik nog steeds voor mijn plezier beluister. Mijn smaak verandert natuurlijk net zoals alles op de wereld, maar ik zal toch zelden zo hard van mening zijn veranderd als over deze ondergeproduceerde, koude, modderige, jankerige geluidsbrei waarmee deze tokkies uit Bakersfield in 1994 de alternatieve metalmeute bestormden.

Akkoord, akkoord, ik geef toe, als ik met vrienden op stap ben en een paar biertjes naar binnen heb gewerkt, wil ik nog steeds wel een beetje met mijn armen zwaaien als ‘Blind’ wordt gedraaid, maar verder wil ik eigenlijk niet meer met dit soort muziek worden geassocieerd.

Dat ik het debuut van Korn toch hier voorbij laat komen, is een beetje de schuld van onze moderator Bennerd. Die nomineerde op 25 januari Korn in het topic Mume Klinkt Anders als één van de 17 bands die het muzieklandschap hebben veranderd door ‘anders te klinken’.
Geen nominatie die de handen op elkaar kreeg, sterker nog: hoongelach van onze mede-gebruikers was het deel van onze arme mod. Ik was het zelf ook niet genoeg met die keuze eens om advocaat van de duivel te gaan spelen (bovendien nodigde het topic er op dat moment niet echt meer toe uit, dit terzijde), maar het zette me wel aan het denken toen ik mijn eigen lijstje moest maken.

Namelijk: bij de behandeling van deze periode in mijn leven als muziekluisteraar, zeg maar het I Was A Teenage Alto Rocker-gedeelte, is het me toch te makkelijk om direct door te spoelen naar de min of meer MuMefähige namen. Te gaan praten over diepgaande alternatieve avontuurs en speurtochten binnen andere genres.

Dat zou ook niet eerlijk zijn: de medaille had ook nog een andere kant. In tegenstelling tot een sommige van onze vroegwijze forumgenoten was ik indertijd best vatbaar voor het soort rockacts dat speciaal lijkt te mikken op springerige en gefrustreerde pubers.

In tegenstelling tot Bennerd heb ik dan wel de leeftijd om de opkomst van de nu-metal bandjes bewust te hebben meegemaakt. Sterker nog, ik zat er precies middenin. In het vorige stuk heb ik betoogd dat iedere generatie jonge outcasts een bandje nodig heeft om een middelvinger mee op te steken naar de wereld, en aangezien Cobain deze al dood was voordat ik dertien werd, is het toch Korn dat gaat lopen met die titel.

Bovendien ben ik Eindhovenaar, wat de plek van mijn puberjaren op een kwartiertje fietsen brengt van de hoogtijdagen van het legendarische hardrockfestival Dynamo Open Air. En als padvinder kon ik als lid van de opruimploeg drie jaar achter elkaar gratis dat festival bezoeken. Daar heb ik dan ook Korn in hun begindagen live gezien, net als Deftones, Coal Chamber, Marilyn Manson, System Of A Down, en al die andere nieuwe bandjes (die de oude metalheads maar niets vonden, maar die lagen toch op dat tijdstip nog dronken bij hun motors te slapen).

Het ultra-tolerante Dynamo (er waren ingangen van de camping die slechts bewaakt werden door twee stewards, die breed glimlachend het hek open deden als er een groep Duitsers aankwam met drie gestolen winkelwagens vol met kratjes bier. Ondenkbaar op moderne festivals!) was een interessante biotoop om als jonge puber in terecht te komen. Dat ik me desondanks niet heb ontwikkeld tot een groot metalfan heeft niet aan de sfeer daar gelegen, nog steeds kom ik graag op plekken die worden gekoloniseerd door dronken hardrockers. Maar eerlijk gezegd lag mijn hart zelfs in de Dynamo-jaren al meer de minder extreme vormen van gitaarmuziek die we in de volgende aflevering zullen behandelen.

Echter meer dan de indie-achtigen uit die tijd roept Korn bij mij een gevoel van collectiviteit op, van zomerfestivals, maar ook van samen met vrienden in de zomer buiten rondhangen bij de skaters op het Stadhuisplein, geld bij elkaar leggen voor een jointje bij café de Bakkerij. [/shoutout to Eindhoven]

Muziek is voor mij in toenemende mate een persoonlijk iets geworden, omdat ik meestal muziek luister waar mijn directe vrienden en kennissen nauwelijks interesse voor hebben (die ik dan wel op Musicmeter kan bespreken, maar op deze site ken ik niemand persoonlijk en blijft het sociale aspect natuurlijk heel betrekkelijk). Bij Korn kan ik nog steeds wel op een zaterdagavond samen met vrienden reutelende keelklanken oefenen. Altijd gezellig.

Ik besef dat het als guilty pleasure niet zo spannend is als een verborgen liefde voor Right Said Fred, maar ik vermoed dat de wereld er niet op vooruit zou gaan -in esthetisch opzicht- als ik vaker met een strak sportbroekje in disco's mijn heupen zou schudden. Als Graf of iemand anders het daar niet meer eens is, moeten ze maar een keer een paar Breezers voor me komen kopen, en dan zien we wel waar de avond ons brengt.

Vreemd genoeg was de naam die mijn onderbewuste naar boven schopte nog het goede antwoord ook. Natuurlijk ook een man met een staat van dienst in Eindhoven (amongst other places).

Dat brengt me op het punt dat ik morgen geen stuk kan schrijven, aangezien ik gevraagd ben mee te gaan naar PSV- ADO. Toeval bestaat niet, zullen we maar zeggen.

Ik neem aan dat er gezien mijn lappen tekst tot dusver geen bezwaar zal zijn als ik een rustdag in acht neem.

Zo te horen hebben we een date

Mijn serieuze gok ging overigens tussen Korn en Green Day dus ik heb je goed ingeschat .

Prima stukken, Sander. Je schrijfstijl is helder, overzichtelijk en prettig; je weet het (vroegere) enthousiasme voor de platen zonder overdrijving over te brengen en dat werkt goed. Ik zou bijna zin krijgen om de Bietels, Nirvana en Korn goede muziek te vinden.

Mooie stukjes weer Ze geven de 'fases' in je leven ook schitterend weer, iets dat ik zelf gezien mijn leeftijd niet heb kunnen doen.

Dan ga je op MuMe vanaf nu door het leven als Sir Sander Sandokan.



Dat brengt mij dan weer op het punt dat ik gisteren niet kon reageren, aangezien ik gevraagd was mee te gaan naar Feyenoord - Heracles. Toeval bestaat niet, wordt weleens gezegd.

Een rustdag of acht lijkt me overigens enigszins buiten proportie. Ik vrees dat je dan een ben aan je broek krijgt van je opvolger.

'alles is één', zei Gerard Reve vaak, en hij zei ook vaak: 'moedig voorwaarts.'

Aldus. Hoofdstuk vier!




Over Radiohead worden een hoop meningen geformuleerd op deze site, zoals dat gebeurt op elke andere plek waar moderne popmuziek wordt besproken. Geen wonder ook, gezien de rotsvaste positie als ultieme knuffelband die de band inneemt of jarenlang heeft ingenomen. Voor het gemiddelde tijdschrift over 'serieuze popmuziek' is het al aanleiding voor een feature van 4 pagina's als de band zijn instrumenten aan het stemmen is, en ook op Musicmeter heeft hun derde lp zich comfortabel bovenaan de top 250 genesteld.

Tsja, muziek waar zo veel positieve aandacht voor is, zal ook onder de aandacht komen van de nodige luisteraars die het helemaal niets vinden, iets met hoge bomen en checks and balances.

Ik heb niet de illusie dat ik mensen die hun mening al hebben gevormd op andere gedachten kan brengen. Wel ben ik blij dat ik de band heb leren kennen zonder al die bagage over genialiteit/overwaardering in mijn achterhoofd.
Die kennismaking vond plaats via een vrijwel uitgestorven manier: via een videoclip op MTV. (In die tijd werden er ook al grapjes gemaakt over dat MTV zo weinig muziek uitzond, maar ze deden het nog wel. Ook overdag wel eens.) Dramatisch gezegd, als ik vijf momenten zou moeten noemen die bepalend zijn geweest in het vormen van mijn muzikale belevingswereld, dan zou dit er zeker één zijn. Mensen die graag meeleven met de stukjes kunnen nu even pauze nemen om de clip hier te bekijken.

Ik realiseer me dat het voor mensen die gewend zijn dagelijks terrabytes vol obscure muziek door te nemen, makkelijk is om blasé te doen over een dergelijke ervaring ('Oh, ik las op Google dat ze eigenlijk alles hebben gejat van band Y, en eigenlijk vind ik het in vergelijking met de obscure dingen in genre Z helemaal niet zo bijzonder). Maar in een wereld zonder internet, voor een jongen uit een niet bijzonder muzikaal gezin, in een volkomen a-muzikaal muziekklimaat, die net een beetje grunge, punkpop en gematigde metal aan het ontdekken is, was het alsof er ergens een nieuw raam open ging.

Het was... boze muziek, maar niet de apathische boosheid van Nirvana, of de getraumatiseerde puberwoede van Korn. Radiohead is meer de woede van het intelligente jongetje dat door de hele klas wordt uitgelachen, zwijgt, maar wel de hele middag op onrustbarende wijze met een schaar aan het spelen is. Een kille, onthechte misantropie, die dan weer in vuur en vlam wordt gezet door de monsterlijk misvormde sopraan van Thom Yorke, en de band die speelt met een soort gereserveerde grandeur die (toendertijd) het midden hield tussen U2, The Pixies en The Smiths. Via Radiohead ging een deur open naar een wereld in de rockmuziek die meer te bieden had dan 'mijn ouders begrijpen me niet', of 'laten we iets omver gaan schoppen.'

Later zou ik me wel wat gaan storen aan het zwaarmoedige, overserieuze imago dat de band cultiveerde, alsof elke noot op hun plaat uit het kleinst mogelijke poepgaatje moest worden geperst. Een poepgaatje dat eigenlijk maar een metafoor was voor het lege, zinloze universum. Dat je weer herinnerde aan je eigen falen als mens. Etcetera. In feite niets anders dan een update van de grauwe sluier die Nirvana al over de jaren negentig had geworpen. Als het maar kut is, is het al snel goed. Vooral Radiohead-zanger en wandelende existentiële crisis Thom Yorke kon het soms wel erg bont maken met zijn kunst-is-lijden maniertjes, met als absurd dieptepunt zijn gedrag in de fascinerende documentaire die Grant Gee maakte over hun meest succesvolle tour, behoorlijk cynisch Meeting People is Easy getiteld.

Op mijn veertiende zouden dat soort analyses me een zorg zijn, en werd ik vooral volledig weggeblazen door de stekelige indierock die Radiohead presenteerde, en (natuurlijk) door de prachtige, tijdloze liedjes . Meer dan de meeste andere jeugdliefdes is Radiohead een blijvertje gebleken, van de platen in mijn top 10 bijvoorbeeld, ken ik deze veruit het langst.
Mijn liefde voor het kunnen van de band, en mijn diepe bewondering voor de prachtige, misantropische, vlijmscherpe songs van sipneus Yorke is eigenlijk nooit verminderd.

Ondanks dat ik van nature zwaar op de hand ben, beschouw ik mezelf trouwens niet als misantroop of pessimistisch mens. Maar toch houd ik nog steeds erg van, zoals dit soort muziek indertijd ergens werd genoemd, 'complaint rock'. Het is moeilijk vast te stellen wat voor gevolgen dit in de loop der jaren heeft gehad voor mijn gemoedstoestand. Uiteindelijk doe je het je allemaal nog steeds jezelf aan, denk ik. 'And that's what really hurts.' Brr, wat een universum. Gelukkig is er Radiohead.

Volgende keer: worden we iets minder voorspelbaar. Iéts dan, he?

Grappig en leuk om te lezen. Zo rond mijn 14de leerde ik ook radiohead kennen. Toentertijd wist ook niets over de status van deze op zich zeer meesterlijke band. Ik herken wel wat in wat jij schrijft.

Weer een mooi stuk, dacht alleen dat het om het nummer Creep ging, ipv Just.
Persoonlijk vind ik deze periode van Radiohead ook beter dan de latere.

Misschien is het de moeite waard om te overwegen om niet voor 12 maar voor 20 albums te kiezen.

Wat een geweldig stuk Sander, de eerste alinea's heb ik compleet zo ervaren, alleen was het bij mij dan het clipje van High and Dry (Creep had eerder weinig indruk gemaakt).

Ben ook wel blij dat ik de band heb leren kennen zonder ook maar enige context door bv. het internet.

Schitterend Geweldig stuk weer! Ook voor mij blijft Radiohead een bijzondere band, zie ook mijn top 10. Overigens gaat mijn voorkeur lichtelijk uit naar de ' tweede helft' van hun carrière.

Zelfde hier, maar dan net iets eerder. Creep maakte al indruk, maar het titelnummer van de My Iron Lung EP presteerde het om me compleet weg te blazen toen ik die voor het eerst op MTV zag. Vervolgens deze Bends als eerste aangeschaft van de band, vlak na dat hij uitkwam. Heb er daardoor nog steeds een zwak voor, al prefereer ik het album dat hier weer na kwam.

Wat een leuk topic! Ik ben nog niet zo ver, maar het is leuk om door te nemen. Ik wil mezelf ook wel inschrijven, maar vrees dat het topic dan helaas al overleden is. Ik ga weer verder met lezen waar ik gebleven was.

Weer een prachtig stuk Sander! Ik lees het met plezier

Mooi stuk opnieuw! Sommige stukken zijn heel herkenbaar; zo heb ik mijn eigen Korn - (totaal) niet op muzikaal gebied, maar wel het collectieve, het meeblerren met vrienden. Ook herken ik veel in je verhaal over Radiohead, maar zo te zien ben ik niet de enige.

5: Alweer de volgende. Zelfs voor mijn doen een lang verhaal, sorry.




Zoals inmiddels duidelijk moet zijn, was ik als muziekliefhebber oorspronkelijk nogal van de gitaren, althans van de door het distortion-pedaal gemangelde gejakker dat tegenwoordig voor een gitaargeluid moet doorgaan. In mijn tienerjaren was ik nogal een purist. Als iemand het waagde op een feestje iets op te zetten waarbij de riffs niet om je oren suisden, stonden ik en een paar vrienden paraat om zo spoedig mogelijk weer ‘echte muziek’ op te zetten. Stomvervelend moet dat zijn geweest!

Als ik kijk in mijn vriendenkring of onder mijn leeftijdsgenoten op deze site, blijkt dat van de alto’s die we in die tijd waren, de meesten niet bepaald trouw zijn gebleven aan hun ‘idealen’. Nou ja, zielig op je bed met ongewassen haren wapperen terwijl je voor de duizendste keer Smells Like Teen Spirit draait is ook moeilijk meerdere jaren vol te houden. Ik spreek natuurlijk namens mezelf hier.

Rond de eeuwwisseling begon de parade van alternatieve rockbandjes me danig te vervelen. Mijn langzaam uit de puberteit ontwakende brein had het niet meer zo nodig om muzikanten te zien grienen omdat het leven in de vinexwijk o zo veel twijfels met zich meebracht (de rockwereld neemt zichzelf zo serieus dat het soms bijna lachwekkend is, een trend die helaas overgenomen dreigt te worden door jongere genres). Bovendien, als je al verschillende platen in huis hebt die gaan over dat soort thema’s, is er wel sprake van enige afname van het maginale nut (om maar even aan te tonen dat ik niet van de straat ben).

Enfin, hier zijn we dan, in de paar jaar rond de eeuwwisseling. De middelbare school was voorbij en mijn haar was eraf. Mijn eerste studie (journalistiek) was mislukt, en ik werkte bij een supermarkt in afwachting van verdere plannen. En zie, ik zag: nieuwe nu-metalkids die luisterden naar Linkin Park en opperdebielen Limp Bizkit. Een nieuwe generatie grungefans vond Creed en Nickelback te gek, alternatieve rockers liepen weg met Muse. Ik kon er steeds minder bij voelen.

Met een paar vrienden kwamen we wekelijks bij elkaar in de woning van een bevriende collega voor behoorlijk fanatieke kaartavonden. Het idee was ongeveer dat we elk denkbaar kaartspel speelden tot we te stoned waren om de verschillende kleuren uit elkaar te houden. Ja, blowen konden we wel. In mijn geval was het in de jaren na de middelbare school uitgegroeid van een puberaal experiment naar een gewoonte die diende om te ontspannen na een dag supermarktwerk, en om comfortabel in de dagelijkse sleur te blijven soezen.

Een van de bijverschijnselen van veelvuldig marihuanagebruik is dat muziek een stuk intenser wordt beleefd. Ritmische muziek, vooral hiphop, kan aanvoelen als een luie stoel waar je helemaal in kunt verdwijnen. Mijn kaartbroeders deelden mijn rockpurisme niet, waardoor ik veel nieuwe muziek heb leren kennen terwijl ik me met een doorgestoomd hoofd zat af te vragen of ik het beste een vrouw of een aas op kon gooien. Voor de eerste keer lukte het me op die avonden om zonder vooringenomenheid naar hiphop te luisteren. In de tijd daarvoor was hiphop voor de alto niet eens ‘de vijand’, maar gewoon een muziekvorm die je niet eens echt serieus hoefde te nemen, hoogstens als noveltymuziek (in de lijn van The Beastie Boys’ ’Fight For Your Right’ of Skeelo’s ‘I Wish’).

Stankonia van Outkast was toch wel een duidelijk schanierpunt, de eerste non-rockplaat waarin ik verder moest gaan dan alleen toegeven dat het ‘wel aardig klonk’. Een van de vrienden van de kaartavond was gek op deze plaat en draaide hem maandenlang continu, en na een aantal weken moest ik toegeven dat een hoop dingen op die plaat minstens net zo goed in elkaar zaten als de rockmuziek die ik heilig had verklaard.

Een hoop muzikale behoeftes die waren ontstaan werden vervuld. De rappers probeerden mij niet te overtuigen van hoe filosofisch diepgaand ze wel niet waren, of hoezeer ze moesten lijden voor hun kunst. Ze maakten popmuziek om hun publiek te vermaken, popmuziek die ontstond uit hun eigen leven, waarin ze direct reageerden op de wereld om hen heen.
Het gebruik van samples uit de hele popgeschiedenis in combinatie met alle instrumenten zorgde ervoor dat tijdens elke track –in theorie- alles mogelijk was. Met de flauwe skits en rare geluidseffecten brachten de hiphoppers de frisheid terug die de Beatles hadden gehad, maar die latere rockbands in hun kunstzinnigheid waren kwijtgeraakt. Door de teksten te lezen in het boekje van Outkast, en ook andere hiphop te beluisteren, ontdekte ik ook steeds meer dat rappen niet ‘praten op muziek’ was, maar een ware kunstvorm, waarin een kundige mc in zijn volledig eigen stijl een vocaal dansje aangaat met de ritmes en melodieën om hem heen.

Een paar jaar lang was hiphop de hoofdmoot van mijn muzikale menu, vaak dus in combinatie met de joint die steeds meer dagelijkse routine begon te worden. Op dat moment dacht ik dat er een totale nieuwe vorm van popmuziek uit zou kunnen groeien, gezien de onbegrensde mogelijkheden die het genre bood. Helaas is het genre rond die tijd zo groot en wereldwijd geworden dat het zichzelf een beetje heeft opgegeten, zodat er nu zelfs een strijd gaande is tussen de banale mainstream, en de zichzelf erg serieus nemende alternatieve genre. In de enorme berg aan releases is het zoeken naar artiesten als Madlib die zich niet in hokjes laten plaatsen en de mogelijkheden van het genre dapper en met flair verkennen. Een enorme stoner trouwens ook, die Madlib.

Drugsgebruik daargelaten, is mijn affectie voor hiphop ook in nuchtere toestand blijven bestaan. Ook wel voor Stankonia, al kent de plaat een hoop zwakke plekken. Een paar van de singles, zoals ‘Ms Jackson’ horen voor mij nog steeds bij het beste wat de laatste twintig jaar aan popmuziek heeft opgeleverd. Om de plaat als geheel nog een meesterwerk te noemen, staat er helaas teveel vulsel op. Een probleem dat ook wel eigen is aan het cd-tijdperk (zelden blijven cd’s langer dan veertig minuten interessant, vind ik, sowieso luister ik vaak liever losse tracks, een verschijnsel waar ik nog op ga terugkomen in dit topic).

Ik ben van mening dat hiphop de belangrijkste folkstroming is die we de laatste veertig jaar hebben meegemaakt, een frisse, unieke manier waarop vooral jonge mensen zich kunnen uiten. Het genre heeft een aantal van de lekkerste, meest intense en meest briljante tracks heeft opgeleverd die ik heb mogen horen. Begonnen als buurtfeestje in New York, for better or worse, een ware muzikale revolutie geworden, die zich uitstrekt over zes continenten, en zelfs mij heeft weten te raken. En als er iemand geen street credibility heeft…