Overigens bedankt voor alle reacties. Ga een druk weekend tegemoet, dus misschien komt vandaag deel 6 ook nog (vandaag een zeldzame vrije dag), zodat ik het hopelijk volgend weekend kan afronden. Ik probeer mezelf te beperken om het doenbaar te houden voor mezelf en de volgers voor dit topic, maar kom als vanzelf boven de 800 woorden uit...

Ik denk dat ik ze nu maar alvast schrijf, dan hoef ik ze straks alleen nog maar te plaatsen.

Spannende keuze Sandokan, kom je straks nog wel met veilige platen of moeten we zelf voor voorbehoedsmiddelen gaan zorgen? En je stukjes blijven vermakelijk.

Hoewel ik hiphop prima kan hebben en ondertussen al bijna 100 albums hier op MuMe met een voldoende heb beoordeeld is het toch geen muziekstijl waar ik op regelmatige basis naar luister. Ik heb in m'n cd-kast dan ook maar 3 hiphop cd's, waaronder deze van Outkast. Een prima album, maar wel eentje met pieken en dalen. Ze hadden wat mij betreft beter een deel van het vulsel kunnen skippen en een album van 45-50 minuten gemaakt met een constant hoog niveau. Dit laatste euvel zie ik trouwens heel vaak bij hophop albums, de cd moet en zal tot de laatste minuut volgepropt worden.

Het genre waar ik het allermeest naar luister zou best weleens hiphop kunnen zijn, er is voor elk tijdstip en elke plaats, tijd van het jaar en situatie moeiteloos hiphop te vinden die bij het moment past. Het is een genre waarin je van alles kunt vinden, van niets aan de hand muziek van hoog niveau (Snoop Dogg) tot serieuze en schitterende hiphop (Atmosphere) en alles daar tussenin. Toch zou ik het ook weer niet mijn favoriete genre willen noemen, ik zie mezelf bijvoorbeeld ook geen 5* geven aan een hiphopalbum.

Mooi stukje weer in elk geval. Waarom ben jij mij nooit eerder opgevallen?

Alles is getest en veilig, maar dat hoor je natuurlijk vaker.



I agree, hoewel hier binnen de hiphop ook uitzonderingen op bestaan (bijv Illmatic) en ik dit ook bij andere genres vaak tegenkom als storend fenomeen. Zoals ik eerder schreef, een natuurlijk euvel van het cd-tijdperk misschien.



Master of ninja-style.

Ik zet mezelf even twee plaatsen terug op de lijst, aangezien ik bang ben dat ik anders aan de beurt ben tijdens mijn vakantie wat zou betekenen dat het topic even stil komt te liggen. En dat kan natuurlijk ook niet. Ik zal even met Misterfool en Bakema communiceren of ze hier ook mee akkoord zijn, voor de zekerheid.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Bakema NL
- Misterfool
- Herman
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- Ataloona
- ClassicRocker
- muziek-fan
- Gloeilamp
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- jasper1991

Leuke stukjes om te lezen. Ik heb zelf wat minder met rockmuziek, maar door de prettige manier van schrijven leest het allemaal toch prettig weg. Wat betreft het laatste stuk kan ik me goed vinden in de opgemerkte tweedeling die men vindt in Hip-Hop. Desondanks blijft het één van mijn favoriete genres. Helaas wel één die ik in dagelijkse gesprekken vaak moet verdedigen, omdat de banale mainstream het beeld vormt voor zij die zich niet hebben verdiept in het genre.

Veel mensen zien hiphop inderdaad als iets minderwaardigs. Erg jammer en kortzichtig bovendien.

Ik lees je stukken (LOL@ "stukjes") met erg veel plezier. Je krijgt een mooi beeld van de ontwikkeling die je als persoon hebt meegemaakt en hoe muziek daarin aanwezig is. Ik kijk uit naar je volgende verhalen.

Over poepgaatjes en boodschappen gesproken...

Als ik me niet (altijd) herken in de boodschap die van poepgaatjesmuziek uitgaat, inzake Radiohead het geval, dan kan het muzikale vakmanschap waarmee een dergelijke boodschap verkondigt wordt alles vergoeden, inzake Radiohead eveneens het geval.

Veel van mijn favoriete muziek bevat de volgende bouwstenen: rock-epos-drama. Yorke en co hebben deze bouwstenen menigmaal tot een imposant kunstwerk gesmeed. Echter, de rigoureuze stijlbreuk die volgde op hun derde album deed mij de band gedesillusioneerd de rug toekeren.

Hoe heb jij als (toenmalig) 'rockist' deze transitie ervaren?

Misschien dat ik nog een keer een recensie schrijf bij Kid A om hier dieper op in te gaan, intussen neem ik je vraag even als uitgangspunt voor mijn volgende verhandeling. Hoofdstuk 6:




De reden voor de koerswijziging van Radiohead (buiten hun eeuwige kunstenaarscomplex) was vooral verveling met hun muzikale kaders. Vooral zanger Thom Yorke had naar eigen zeggen schoon genoeg van zijn eigen jankstem, en het op volgorde zetten van steeds dezelfde vier of vijf gitaarakkoorden in een nieuwe variatie. Zoals in de vorige stukken duidelijk geworden moet zijn, kon ik me daar wel iets bij voorstellen. Ikzelf had op een bepaald moment ook wel behoefte aan iets anders.

Kid A was niet zo zeer de ‘muzikale revolutie’ die veel journalisten ervan probeerden te maken, maar eerder een nieuw voorbeeld van een verschijnsel dat al decennia bestond, en dat in het internettijdperk alleen maar dominanter is geworden. Waarom zou een muziekliefhebber eigenlijk één stroming aanwijzen als superieur aan alle anderen, en zijn kleding en gedrag aanpassen aan de eisen van de bijbehorende subcultuur? De verschillende stromingen en stijlen bestaan toch om ons van dienst te zijn, en niet andersom?

Om mezelf als uitgangspunt te nemen (zoals de bedoeling is hier): in de laatste paar weken heb ik thuis vooral naar klassiek geluisterd, ben ik met een vriend death metalbandjes wezen kijken in Dynamo (het jeugdcentrum van waaruit de eerste edities van het hardrockfestival worden georganiseerd), en sta ik net zo goed gisteren weer te dansen op foute pop op het vrijgezellenfeestje van een andere vriend.

Wat overigens niet wil zeggen dat ik geen kritisch onderscheid meer maak. Wel ben ik minder dan in mijn grungeperiode geneigd mezelf te definiëren door wat ik allemaal niet goed vind (simpeler gezegd: op een avond in de kroeg ga ik liever vrolijk dansen op slechte muziek dan chagrijnig in de hoek staan en klagen over de dj). En ondanks dat ik ongeveer wel weet wat voor muziek ik graag wil horen, heb ik geprobeerd de gezonde gewoonte te cultiveren om ook eens buiten mijn eigen grenzen te kijken.

Een aantal dingen hebben zeker geholpen om mijn smaak te verbreden: vrienden met een andere smaak, softdrugs dus, favoriete artiesten zoals Radiohead die hun eigen horizon hebben verbreed, enzovoorts. Maar in de praktijk zie ik dat mensen meestal alleen geneigd zijn hun smaak radicaal om te gooien als ze een relatie krijgen met iemand die van smaak verschilt. Om in andere omstandigheden dingen werkelijk vanuit een nieuw oogpunt te leren bekijken, is een bewuste inspanning nodig.

De jaren na de eeuwwisseling, waar we ons bevinden in deze reis, waren roerige tijden, internationaal en in Nederland. Een tijd waarin groepen in de maatschappij tegenover elkaar kwamen te staan over heel wat wezenlijkere dilemma’s dan ‘rock of gabber’. Ik zelf had van huis uit een gezond wantrouwen meegekregen jegens iedereen die een absoluut gelijk claimde (een groot geschenk), maar buiten dat ik me vagelijk links voelde had ik niet echt een politieke filosofie.

Op avonden dat ik thuis wiet zat te roken, las ik graag boeken over het occulte en complottheorieën en soortgelijke zaken. Op die manier kwam ik in aanraking met het werk van Robert Anton Wilson (1932- 2007), schrijver van weirde SF en occulte filosofie, onverbeterlijke optimist en grapjas en, jawel hoor, een enorme stoner. Net zoals veel hippies heeft Wilson een hoop onzin geschreven, maar het aangename was dat hij zichzelf niet al te serieus nam, geen groot gelijk claimde. Eerder het tegenovergestelde: In zijn boeken betoogde hij een soort radicale agnostiek, waarin absolute waarheden niet bestaan en de mens wordt gestimuleerd zijn eigen vooroordelen en automatische reacties te leren herkennen en verder te kijken dan het beeld wat we vormen van de wereld om ons heen.

De theorie dat er ‘geen absolute waarheid bestaat’ is best wel gevaarlijk (op die manier wordt het mogelijk alles goed te praten), maar op die leeftijd, terwijl ik nog volop op zoek was naar een identiteit die ik in de hardrock niet had gevonden, opende het ongekende mogelijkheden (voor een wietroker betekent dat vaak niet veel meer dan dat je voor je uit zit te staren en denkt: ‘wauuuw, wat een ongekende mogelijkheden!’, maar dit terzijde). In plaats van jezelf in een hokje te plaatsen, kun je blijkbaar alle kanten uit die je wilt, en zijn alle grenzen slechts illusies (waaauw man!).

En daarmee kunnen we eindelijk schakelen van de filosofische verhandeling, naar de genoemde plaat van Aphex Twin. Zijn muziek uit de jaren negentig was allereerst een uitstekende soundtrack voor dit soort coffeeshop-bespiegelingen. Vele uren heb ik door Eindhoven gelopen, met een joint in mijn hand en koptelefoon op mijn hoofd, luisterend naar Come To Daddy EP en The Richard D James album. Je gedachten konden de vrije loop gaan zoals de muziek van de Twin, die een geheel eigen logica volgde, alsof het was gemaakt door wezens uit een andere dimensie.

De Mozart van de elektronische muziek werd hij wel eens genoemd. Gezien zijn eigenzinnigheid zou Stravinsky een beter voorbeeld zijn, overigens. Richard D James is een soort kluizenaar, die schijnbaar vele uren muziek per week opneemt, gemaakt met grotendeels zelfgebouwde apparatuur. Onregelmatig brengt hij platen uit of treedt hij op, beide onder verschillende pseudoniemen, waarvan Aphex Twin de bekendste is. Interviews geeft hij zelden, en als hij zich ooit uitspreekt toont hij vooral minachting naar zijn publiek of naar het concept beroemdheid.

In mijn eigen pogingen om een bredere smaak te ontwikkelen, was Aphex Twin een logische stap (niet alleen noemden artiesten als Radiohead hem als grote invloed, ik denk dat er in die tijd ook meer alto’s dan danceliefhebbers naar zijn muziek luisterden). Hoe dan ook, het was mijn oprechte poging om de elektronische revolutie beter te begrijpen, en meteen een schot in de roos.

Het was muziek die de alledaagse realiteit ontsteeg, en misschien juist daarom op dat moment de ideale muziek voor mij. Uitdagend escapisme, of zoiets. De spacepop van de Come To Daddy EP (op het onrustbarende titelstuk na een verbazend ontspannende en toegankelijke plaat) is dan ook nog jarenlang favoriet geweest. Desondanks heb ik me niet ontwikkeld tot een groot liefhebber van elektronische muziek (tot op zekere hoogte: als ik op stap ga hoor ik meestal liever beats dan gitaren, maar de stap naar electronic of dance als luistermuziek voor thuis heb ik nooit goed kunnen maken). In ieder geval was er weer een vooroordeel beslecht.

Come To Daddy EP zou ik nog steeds warm willen aanbevelen. Ook zonder softdrugs is het een grappige, hoogst originele en uiterst muzikale plaat.

Volgende keer: zal een jazzplaat aan de beurt zijn? Ongetwijfeld weer een excuus om de theorie van de oerknal erbij te halen, plus mijn gecompliceerde relatie met mijn hamster.

Sandokenveld ben jij de incarnatie van Zachary Glass?

Daar kan ik me heel erg in herkennen.

Reïncarnatie bedoel je? Ze kunnen allebei geweldig schrijven, maar hebben wel heel duidelijk een andere stijl, dus eigenlijk slaat dat nergens op.

Prachtig stuk weer. Geweldig hoe die persoonlijkere ontwikkelingen van jou erin verwerkt zijn Maar dat had ik al gezegd geloof ik. Maakt niet uit, gewoon nog een keer

Het is toch jammer dat Zachary Glass van de site verdwenen is (en niet aan dit topic meedoet), maar ik ben geen reïncarnatie van hem nee . Maar bedankt weer.

Mooie stukjes hoor Sander

En nu we het er toch over hebben: is er iemand die weet waar Zachary Glass eigenlijk uithangt? Zo actief in de begindagen van musicmeter en dan opeens pats boem helemaal weg.

Ik ben ongeveer een maand geleden hier binnengevallen (uitsluitend lezend) bij de erg vermakelijk geschreven bijna-duitse-plattelands verhalen van Cygnus. Dat was van een zo hoogstaand niveau dat ik, gedreven door de angst meer van dat moois gemist te hebben, me naar de start van dit topic begeven heb, en in mijn schaarse vrije tijd aan een inhaalslag ben begonnen. Zo heb ik kennis gemaakt met de korte, maar goed gevulde (en in oorverdovende metalen herrie eindigende) muzikale reis van Niels. Bij de stijlvol geschreven, amusante stukjes van Slowgaze de eerste plaat tegengekomen die ook voor mij essentieel is geweest: Never Mind the Bollocks! Schrijfstijl niet zo sterk? Het kan ook anders om onderhoudend en memorabel te zijn, bewijst MDV. Erg openhartige en persoonlijke getuigenissen gecombineerd met wat vreemde en redelijke obscure (hier in het westen) albums, die in het licht van diezelfde getuigenissen haast vanzelfsprekend lijken. En vandaar kwam ik bij de reis van tsjong aan, of beter: "blitzkrieg". Leeftijdsgenoot van Niels (als ik me niet vergis), achttien en ook reeds een wervelstorm aan essentiele muziekjes verteerd. Via de stukjes van Lukas, qua muziekreis ook weinig of geen herkenning, maar zo sterk geschreven dat het ook weer genieten was, terug bij Cygnus aanbeland, om zo te kunnen aanpikken bij Glenn (Kobe Bryant Fan). Tsja, als dat van Niels en tjong reeds blitzkriegen leken in vergelijking met mijn eigen muzikale slakkegang, hoe omschrijf ik die van Glenn dan?? Het zou ook zo op een topic onder de titel "mijn ontdekkingen via MuMe" kunnen. MuMe lijkt wat betreft essentiele ontdekkingen wel bij meer mensen een belangerijke plaats in te nemen, iets wat mij dan weer vreemd is. Alhoewel toch wel een tiental jaren jonger dan ik vermoedelijk, vind ik toch meer overeenkomsten in het relaas van Sander (Sandokan-veld). Nirvana, (Korn ook wel een beetje), Dynamo Open Air, het wiet-wauuuw-filosoferen... Muzikaal gezien ben ik echter vanaf Radiohead blijkbaar niet meer mee, maar ik ben dan waarschijnlijk ook nooit mijn pubertijd ontgroeid. Dat Sander zijn studie journalistiek niet gehaald heeft zal alvast niet aan zijn schrijven gelegen hebben. Erg duidend, duidelijk en prettig leesbaar.
Ik wou het hier gewoon bij anoniem meelezen houden, maar ik heb echter al zo'n goede tijd gehad bij het lezen in dit topic, dat ik het toch ongehoord acht om de deelnemers van dit topic niet op zijn minst van een dankwoordje te voorzien voor hun betoonde ijver. Vandaar met deze: Bedankt jongens, fantastisch hoogstaand werk afgeleverd! Ik blijf dit met veel plezier volgen!

Impliciet bevestig je daarentegen datzelfde vooroordeel.

Leuk om dit even te lezen Cabeza Borradora

Ik ben ook blij dat m'n stukes blijkbaar amusant en stijlvol zijn.
En Sander, wanneer ga je nu vertellen waarom je band t.o.v. je hamster zo ingewikkeld is?

het verhaal over jazz en hamsters zal nog even moeten wachten. Hoofdstuk 7 bleek bij het nagaan van mijn lijst de volgende plaat te behelzen:




Als ik tijdens het schrijven van de stukken voor dit topic vaak het gevoel heb gekregen dat ik sommige van de gemeenplaatsen van de popmuziek met terugwerkende kracht moet verdedigen, dan geldt dat zeker voor het debuut van Erik de Jong, alias Spinvis. Een plaat die de meningen verdeelt, en soms zelfs tot hoongelach lijdt. Dat laatste lijkt me ongepast. 'Met de informatie van nu' is het makkelijk voorbij te gaan aan de wonderlijkheid van dit verschijnsel. Een postsorteerder en vader uit Nieuwegein knutselt in zijn zolderkamertje een plaat in elkaar die eigenlijk gewoon DE mijlpaal is voor de alternatieve Nederlandstalige muziek in deze eeuw.

Dat denk ik dan toch. Een echt precedent voor de ontregelende impact die Spinvis had kan ik zo niet bedenken. 'Nederlandstalig' was toendertijd vooral het domein van de Marco Borsato's en Fransje Bauers van deze wereld, en in zekere mate van de rappers. Maar Nederlandstalige alternatieve rock? Nederlandstalige indie? Waar hoorde je dat? Kunstgroepen als De Kift werden vooral gekoesterd in de culturele randgebieden waar je actief naar moet zoeken, terwijl bands als Van Dik Hout en The Scene nooit echt ver weg durfden te bewegen van het huisvrouwensentiment dat airplay op Radio 2 garandeerde.

Ik chargeer een beetje (door bijvoorbeeld mannen als André Manuel buiten beschouwing te laten), maar met als doel om een indruk te geven van de houding die er bij veel mensen leeft, en hoe deze plaat mij in ieder geval heeft geholpen om de schellen van mijn ogen te laten vallen. Hoe vaak horen we mensen niet zeggen: 'Ik hou niet van Nederlandse films' of 'ik hou niet van Nederlandse muziek', alsof Nederlands een genre is en niet een taal? De dominantie van Londen en Hollywood is zo diep doorgedrongen in de vezels van onze cultuur, dat velen vinden dat muziek, film en literatuur dingen zijn die zich toch vooral in het Engels afspelen.

Ik in ieder geval wel, wat gedeeltelijk mijn nieuwe studiekeuze verklaarde: in 2002 begon ik op de lerarenopleiding Engels, een onderneming die in de Kronieken Van Sandokan inmiddels helaas bekend is komen te staan als de Tweede Mislukte Studie. Maar dat terzijde. Paradoxaal genoeg raakte ik juist op die opleiding steeds meer in de ban van het Nederlands als taal, en ontwikkelde een voorkeur voor artiesten die zich uitdrukken in hun eigen taal.

In de context bezien was dit niet eens raar. De politieke en maatschappelijke situatie in Nederland dwong ons allemaal op zijn minst na te denken over ons cultureel erfgoed. De lerarenopleiding, intussen, was een plek vol leuke, betrokken mensen, in tegenstelling tot de middelbare school (ongeïnteresseerde klootzakken) de School voor Journalistiek (narcistische klootzakken) en de supermarkt (stoners en cassières). Een fijne culturele kruisbestuiving vond plaats, en, niet onbelangrijk natuurlijk, we hielden ons veel bezig met hoe de Engelse taal gebruikt dient te worden.

Some things once seen cannot be unseen: enige jaren later is mijn beheersing van The Queen's English wat roestig, maar door dieper in een vreemde taal te duiken kwam ik tot de volgende stellingen, die ik nog steeds aanhang :
1) Het is bijna onmogelijk om zonder een jarenlange studie je uit te drukken in een taal die je niet al vanaf de moederschoot beheerst.
2) Nederlanders schrijven vaak in het Engels omdat ze vinden dat hun teksten 'stom klinken' in het Nederlands. Door de taalbarrière merken ze niet dat hun teksten in het Engels minstens net zo stom klinken. Hoewel Engels van nature een wat muzikalere taal is dan het Nederlands, moet iedereen die iets wil zeggen met stijl of inhoud dit net zo goed in het Nederlands kunnen doen. Ik geloof bovendien niet dat geweldige teksten in het Engels, pak 'm beet, The Great Gatsby, of Leonard Cohens 'Suzanne', hadden kunnen worden geschreven door een Nederlander in het Engels.

Het leren van Engels was voor mij het startpunt dat tot die overtuiging leidde. Dat, en het debuut van Spinvis. De eerste indruk van de videoclip van Smalfilm, zomaar ineens op televisie, op een doodnormale stonede avond. Een bijna disassociatieve beschouwing van vijf psyches, uitermate absurd en toch, op een of andere manier, direct herkenbaar. 'Het is alweer woensdag, ik heb een Golf GTI/(...) Op het ogenblik zit ik heel even zonder werk/ maar binnenkort begin ik aan mijn eerste boek/ (...) Dan zeggen ze dat ik zo goed de kaarten schud, en dan lach ik elke keer maar weer mee...'

De plaat was de volgende dag in huis en bleef lange tijd favoriet. En niet alleen bij mij. Spinvis raakte een nationale snaar. Overal op radio en tv begon hij op te duiken, en zelden heb ik zoveel vrienden mee kunnen krijgen met een muzikale obsessie als met deze plaat.
Nationalisme is hier niet het punt, maar juist omdat Spinvis zo eigen was, zo dicht bleef bij een wereld die we konden herkennen, werkte het. Zoals je je bij Dostojevski kunt wanen in St Petersburg en de kleinzielige ambtenaren en pocherige edelen rond ziet banjeren, zo voel je bij Spinvis Nieuwegein, zie je de vinexwijken en hoor je het voorbijrazende sluipverkeer. Waarom zou dat minder mooi zijn?

Het geslechte vooroordeel was in dit geval dus tegen Nederlandstaligheid, en voor het jezelf uitdrukken vanuit je eigen belevingswereld, in plaats van het emuleren van grote buitenlandse voorbeelden. Pas door Spinvis begon ik echt interesse te ontwikkelen in mijn eigen taal en cultuur, ik leerde schrijvers als Reve en Hermans kennen en leerde me beter uitdrukken in de taal waar ik in droomde (met enige hulp van mijn meer belezen klasgenoten, dat het lerarenambt uiteindelijk niet mijn stiel zou blijken, heeft niet aan hen gelegen). Noem het werk van Spinvis gerust 'quasi-poëtisch' of 'pretentieus', maar hoe dan ook zijn alle aardige dingen die door jullie zijn gezegd over mijn bescheiden schrijfsels in dit topic ook indirect een compliment aan Spinvis. En als ik kijk wat voor betrekkelijke groei de Nederlandstalige alternatieve muziek intussen heeft meegemaakt, zal ik wel niet de enige zijn voor wie deze plaat enig belang heeft gehad.

Volgende keer: Met het gevaar te veel in de hoek van de bekentenisliteratuur te gaan zitten: ik heb eigenlijk helemaal geen hamster..

Spinvis is vet gers, evenals Reve.
Het taalding: het valt me op hoe snel beginnende artiesten al Engels, dus internationaal, gaan denken. Website in het Engels en alles, liedjes in het Engels, etcetera. Dat men denkt dat de teksten minder stom klinken in het Engels klopt denk ik wel geregeld: dat ze niet doorhebben dat de teksten dan inderdaad nog behoorlijk banaal en debiel zijn, klopt evenzeer; zie bijvoorbeeld Krezip.
Gelukkig maar dat de Nederlandsche taal als taal voor muziek steeds meer lijkt te emanciperen, waarbij ook de hiphop natuurlijk genoemd moet worden. Dat men met de eigen taal veel beter overweg kan, een werk a la 'Suzanne' of The Great Gatsby in jouw bewoording, blijkt maar weer eens uit de enorme inventiviteit die in goede Nederlandstalige teksten zit. Mag ik nog even Eefje zeggen? Bij deze: Eefje. Maar soit, ook hiphop moet genoemd worden; zoals wat Rico op z'n laatste plaat doet, dat is bijna Lucebert en Van Ostaijen de nederhop binnen halen.

En je hbt geen hamster? Ik word er bijna Sylvia Plath van, zo'n beketenis.

Leuk Sander dat je Andre Manuel aanhaalt.
Voor mij toch wel een held.

Hilariekoek!

Wil je ook een hilariekoekje, Rop?

Doe maar niet daar heeft hij niet de hilarie-tijd voor .

Jullie weten hoe druk ik ben.