Ik ben het met je eens, iemand die niet van Engelse afkomst is zal waarschijnlijk nooit een écht briljante tekst in het Engels kunnen schrijven, al is het wel degelijk mogelijk om met leuke, niet cliché teksten te komen (zie De Staat). Helaas lukt het verreweg de meeste mensen niet, Krezip werd al genoemd, maar hetzelfde geldt voor een boel wél Engelstaligen (die Jason Mraz, of hoe schrijf je dat, bijvoorbeeld). Verreweg de meeste teksten stellen eigenlijk geen klap voor.

8




Voor het eerst in deze reeks heb ik werkelijk geen benul waarover ik moet schrijven. Het ziet er naar uit dat dit dan ook niet zo'n lap tekst gaat worden als de hoofdstukken tot nu toe. Laten we echter niet te vroeg juichen, het is pas de derde zin.

De neiging komt bij me op om gewoon een filmpje te plaatsen van Wednesday Night Prayer Meeting, het openingsnummer van de plaat, en iedereen die dit topic volgt op te dragen om met zijn of haar ogen dicht te luisteren. Zes minuutjes maar, daarna de hele avond vrij spelen.
Weet je wat, we plaatsen hem gewoon, het is immers mijn feestje:




Ik vind het te goedkoop om me er echt zo vanaf te maken, en het past ook niet bij de rest van de stukken. Maar wat moet ik er in hemelsnaam over vertellen? Deze plaat staat hier, logischerwijs, ook om de introductie van jazz in mijn leven te verbeelden. Zeker in de laatste drie jaar vormt mijn trage maar intense speurtocht door de jazz waarschijnlijk de hoofdmoot van mijn muzikale belevingswereld. Het probleem is dat er geen echt verhaal aan vast zit.

Zoals uit mijn vorige stukken is gebleken (uit de inhoud zo niet uit de lengte van de stukken op zich) ben ik een man van woorden. Bij de vorige platen hoefde ik mijn handen maar op het toetsenbord te zetten en er rolden hele verhandelingen uit vol theorieën en anekdotes en dwarsverbanden en, nou ja, jullie weten ondertussen hoe het gaat. Ik heb echter geen sluitende theorie waarom jazz voor mij zo belangrijk is geworden. Het hoort niet per se bij een bepaalde periode of sleutelmoment in mijn leven, geen van mijn vrienden is een bijzonder grote jazzfan en ik kan de muziek op elk moment van de dag en ik elke staat van al dan niet nuchter zijn beluisteren.

Wat er gebeurde was: Uit nieuwsgierigheid naar nieuwe genres leende ik een keer Kind Of Blue van de bibliotheek, omdat dat de 'bekendste jazz cd ooit' is. Ik begreep toen niet wat mensen er zo hemelbestormend goed aan vinden. Uit sfeerverhogende overwegingen ging ik ook maar de autobiografie van Miles Davis lezen, wat behalve een van de meest belachelijke monologen ooit uitgekraamd ook een redelijke who's who van de jazzwereld is. Van de artiesten die hij noemde begon ik sporadisch cd's te beluisteren, maar niets sloeg echt hard aan, tot Mingus. Met zijn rauwe maar intelligente aanpak, en de vele rock- en soulinvloeden, is Mingus een goede brug naar jazz toe, in zoverre dat ik dacht toen ik zoiets hoorde als het bovenstaande nummer: 'Is dit jazz? Dit is mijn soort muziek!'

Het is geen bijster interessant verhaal, gezien de oprechte passie die ik voel voor jazz. Woorden, hoe lief ik ze ook heb, zijn soms frustrerend ontoereikend om iets wezenlijks uit te drukken. Misschien verklaart dat ook mijn liefde voor instrumentale jazz: muzieknoten staan dichter bij pure ervaring, puur gevoel, dan woorden.
Altijd ben ik een liedjesfan geweest, ik hield van verhaaltjes, kleine melodieën. De muziek kwam altijd op de tweede plaats van het liedje, de sfeer en de pose. Natuurlijk had ik wel riffjes en licks en stukjes van nummers die ik mooi vond en waar ik op wachtte, maar pas door jazz ging ik echt luisteren naar wat er werd gespeeld. De klankkleuren van de instrumenten, het ritme en de timing van de noten, de individuele stijl van de spelers. Op die manier bezien ben ik pas vanaf de jazz echt een muziekfan in de letterlijke zin van het woord.

Jazzcomposities zijn in feite verhalen, raamvertellingen waarin iedere solist zijn eigen verhaal kan doen. Het verschil met de verhalen in liedjes is dat er geen woorden nodig zijn, en een goed liedje moet meestal ergens 'heengaan' terwijl een jazzsolo ergens moet 'zijn'. Als je snapt wat ik bedoel. Het is een beetje boeddhistisch allemaal. Denk ik.

Zoals ik al zei, jazz is meer een directe ervaring dan iets waar ik echt over kan praten. Misschien was het beter geweest om gewoon het filmpje aan het begin te luisteren en deze tekst te negeren. Laten we de poging hiermee even parkeren, misschien later meer hierover. Weet je wat, we plaatsen nog een fimpje:

En het is ook nog woensdagavond ook.

Hier is het donderdagavond. En jazz en Graf blijft een moeilijke combinatie.

9: Een recensie van de jeugd van tegenwoordig, of van een paar jaar geleden eigenlijk.




Snobistisch gesteld ben ik opgegroeid in een behoorlijk stompzinnige cultuur. Geboren en getogen in een industriële stad in verval, een product van een werkende - of lage middenklasse die collectief lijden aan televisieverslaving en hobbyalcoholisme, opgroeiend in een tijdperk dat toendertijd wel eens naïef werd geduid als 'het einde van de geschiedenis'.

De belangrijkste attractie voor jonge mensen in Eindhoven is de aanwezigheid van de 'langste uitgaansstraat van Europa' (?), het Stratumseind. Een steeg vol ongeïnspireerde kroegen die er op zaterdagavond uitziet als het internationale epicentrum van het comazuipen: een gomorra van discolicht, dancebeats en testosteron, stinkend naar verschaald en uitgekotst bier. Daar, en op soortgelijke plaatsen, maakten mijn vrienden en ik ook menige avond zoek. 'All of us lying in the gutter, some of us looking at the stars.'

Is de jeugd altijd al zo hedonistisch geweest als in onze tijd? Onze ouders doen net alsof hun generatie allerlei mooie idealen had. Wie weet, wie weet, klonk de wereld wel naar Crosby, Stills and Nash in die tijd. Misschien klonken de late jaren zeventig wel naar The Clash, voor mensen die toen leefden. Muziek roept altijd heel sterk een beeld op van een tijdperk, van een generatie. Als ik probeer te bepalen welke muziek doet denken aan mijn generatie, kom je al snel uit bij zoiets als 'Wonderful Days' van Charlie Lownoise en Mental Theo. Betrekkelijk betekenisloze stampmuziek. Wat natuurlijk niet erg is, maar wat zegt het over ons? Aan de andere kant de rockbandjes waar ik naar luisterde: zeiden zij iets over mij, over de wereld om me heen? Ik was gek op Nirvana, maar Cobain roept vooral een sfeer op van Amerikanen in een trailerpark. Korn net zoiets.

Rolling Stone publiceerde halverwege jaren negentig een boek als eerbetoon en in memoriam voor Kurt Cobain. In het voorwoord stond: 'Nirvana restored our faith in rock 'n roll.' Ik herinner me die zin eigenlijk alleen nog, omdat ik het een opvallend belachelijke, sentimentele gedachte vond. Maar toen, een aantal jaar ouder en cynischer, werd ik geconfronteerd met de Arctic Monkeys.

Een goed ingelichte vriend had me een paar nieuwe bandjes aangeraden, eigenlijk vooral omdat ik Limewire had gedownload en uit wilde proberen hoe het werkte. Ik downloadde drie nummers van The Arctic Monkeys, en een paar dagen later nog drie. Voornamelijk demo's, omdat hun debuut nog niet uit was. Het maakte niet direct een enorme indruk op me, maar er was iets in die nummers waardoor ik naar de band bleef luisteren. En verder bleef luisteren. En de volgende dag weer. 'Fake Tales Of San Francisco'. 'A Certain Romance.' 'The View From The Afternoon.' Wat was het toch met die liedjes, simpel als ze waren? Die aanstekelijke bravoure, scherpte energie en energie maakten het aantrekkelijke muziek, maar de kers op de taart was denk ik die poëtische intelligentie die zanger Alex Turner in zijn liedjes legde.

Net als ik kwam Turner uit een in verval verkerende industriestad in Noordwest-Europa, waar voor jongeren niet veel te doen was behalve het elk weekend op een zuipen te zetten. Hij verlangde duidelijk naar iets hogers, naar betekenis in het leven, maar hij was allerminst immuun voor de prikkels en verleidingen die wachtten onder elk discolicht. En vooral: hij was in staat om de wereld om hem heen te observeren, en ook los van zichzelf te komen en zijn eigen gedrag te omschrijven. Des te knapper als je bedenkt dat Turner krap meerderjarig was toen Whatever... werd opgenomen.

Zelfs voordat ik kaas had kunnen maken van de in Noord-Engelse spreektaal uitgespuwde teksten had ik al een sterk gevoel van identificatie. Meer dan dat: The Arctic Monkeys maakten liedjes die de moderne jongerencultuur beter omschreven dan ik ooit eerder had horen doen. Niet in zichzelf gekeerd als de nu metal-bandjes, niet levend in een compleet andere tijd als de retromensen, niet bij elke stap nadenkend of ze wel hip en underground genoeg waren zoals de indiebende... Speelse en energieke muziek, die ging midden in de wereld stond. Dezelfde urgentie die me had aangesproken in hiphop.

Dus daar heb je het: Arctic Monkeys herstelden mijn vertrouwen in de rock 'n roll.

Vanaf de herfst van 2006 tot de herfst van 2007 luisterde ik aan één stuk door naar hun debuut, en later ook hun tweede plaat. Ik draaide deze soms wel drie keer per dag, een ware albumverslaving zoals die steeds zeldzamer worden naarmate je ouder wordt. In de zomer van 2007 zag ik ze ook live op een festival, en het was de laatste keer dat ik vooraan stond te springen als een vijftienjarige (volgens mij heb ik zelfs gecrowdsurfd).

Dat najaar liep ik een vrij gecompliceerde beenbreuk op, waardoor wild doen en springen sindsdien niet echt meer van harte willen lukken. Het jaar daarna was sowieso wel een betrekkelijk donkere periode, waar ik uitkwam als volwassene of wat daarvoor door moet gaan. Sadder and wiser, zoals ze dat noemen. Ik luister tegenwoordig ook wel soms naar Bach en dat soort dingen. Dat gaat waarschijnlijk alleen maar erger worden de komende jaren, vrees ik.

Laat me niet overdrijven, ik heb best nog wel een paar wilde haren om te verliezen. Maar ik ben erg blij dat de Arctic Monkeys me nog overkomen zijn toen ik nog moeiteloos jong en onbezonnen was.

En weer prachtig beschreven.

Prachtig inderdaad, zoals alle stukken

Weer prachtige verhalen

Mingus was ook voor mij heel belangrijk in de waardering voor jazz (Zappa even buiten beschouwing gelaten).

Sandokan

Ik dacht dat Eindhoven de afgelopen decennia een alleszins geslaagde transitie naar een hoogwaardige kenniseconomie had doorgemaakt.

http://www.nu.nl/algemeen/2...

Is het met 'Lampegat' echt zo alarmerend gesteld? Of identificeer jij je (net als ik) op tamelijk reflexieve wijze met je favoriete artiesten?

Verder hoop ik op een subliem slotstuk vandaag, Sandokan.

Nummer 10: Oude liefde roest niet, nieuwe liefde roest wel, maar roest slaapt nooit:




Weer een lastige om een samenhangend verhaal over te schrijven. Hier leerde ik geen nieuwe genres mee kennen, behalve dat ik country wel wat meer ben gaan waarderen door deze Neil Young. Maar er zit niet echt een autobiografisch verhaal vast aan mijn liefde hiervoor. Geen schetsen dus hier van mijn reizen door de woestijn op mijn trouwe paard, sterker nog, ik heb al moeite genoeg om mijn kat uit de gordijnen te houden. De reden dat Neil Young hier dient te worden besproken is dat ik hem op dit moment beschouw als de belangrijkste gitaarmuzikant die ooit heeft bestaan.

De liefde kwam niet vanzelf, er was weer eens een flinke investering nodig vanuit mezelf. Ik weet niet waarom, maar dingen hebben vaak even tijd nodig bij mij. Bij Neil Young is het wel apart dat het zo lang heeft geduurd voordat ik om was. Ik ben min of meer opgegroeid met de grungebands uit de jaren negentig, en later met hun voorgangers uit de jaren tachtig (Sonic Youth, Pixies), en de invloed van Neil Young op die muziek is evident en veelbesproken. Behalve dat werkte Young mee aan de favoriete plaat van mijn moeder (Déjà Vu), waarmee er in ieder geval een paar nummers van Neil Young zijn die ik al mijn hele leven ken. Gezien mijn natuurlijke en groeiende voorkeur voor wat rauwere, minder doodgeproduceerde rock, kun je stellen dat Young voor mij de perfecte artiest was om te leren kennen, dat hij al mijn hele leven in de coulissen wachtte om een gat in mijn muziekliefde op te vullen.

Toch sloeg de vonk in eerste instantie niet helemaal over. Déjà Vu vond en vind ik best een mooie plaat, maar er hangt een soort Woodstock-gezapigheid overheen die bij mij geen groot enthousiasme doet ontvlammen. De rest van wat er van Neil Young sporadisch op de radio wordt gedraaid kon me evenmin heel erg bekoren. Soms hoorde je wel eens ‘Rocking In The Free World’, wat ik een behoorlijk stom nummer vond voordat ik me wat verder ging verdiepen in de tekst en het gitaarspel, en op het einde van het jaar kwam dan op Radio 2, tijdens het oliebollen bakken, ‘Like A Hurricane’ voorbij, wat over de boxen van een goedkope radio nog het meest deed denken aan een bromtoon van tien minuten met een iel stemmetje van Neil Young eroverheen. Like A Hurricane? Eerder een fluitend stinkwindje.

Ach, we weten het immers allemaal: fuck de radio. Fuck formatmakers en overbetaalde grapjassen die vooral bezig zijn om de tijd tussen de reclameblokken op te vullen met een muziekpapje wat zo weinig mogelijk eigenschappen bezit. Laat die troep links liggen, log in en creëer je eigen wereld! Ook Neil Young leerde ik pas waarderen nadat ik actief werd op Musicmeter. Een van de fijne mogelijkheden die sites als dit bieden, is dat je kunt grasduinen bij users die ‘het begrijpen’ (d.w.z. mensen die er qua smaak een paar van dezelfde neuroses op nahouden als jij), en de dingen die zij leuk vinden op je lijstje zetten om te ‘checken’.
Als strategie om nieuwe muziek te leren kennen is het niet honderd procent waterdicht, maar het is een stuk productiever gebleken dan bekijken wat er op dit moment weer moest worden verkocht door de journalisten van Oor, of door de DJs van 3FM.

In mijn geval kwam ik weer constant die eeuwige Neil Young tegen in de top 10’s en de hogere regionen van de stemlijstjes van de users wiens smaak mij aansprak. Wat ik deed om vervolgens Neil Young te 'checken' is dan wel weer heerlijk ouderwets: ik leende de cd Decade van de bibliotheek. Tegenwoordig kan dat niet eens meer, en zou ik het opzoeken op Spotify. Ah, vroeger! En dit is nog maar een paar jaar geleden. (Oude en nieuwe manieren door elkaar. Zoals user Mjuman vaak zegt kenmerkend aan het leven in een paradigm shift)

Ik heb mezelf letterlijk gedwongen om twee weken lang elke avond één van de twee cd’s van Decade te draaien. Voor de niet-fans: Decade bevat een selectie van de eerste tien jaar van Youngs carrière, van de eerste zelf gezongen liedjes voor zijn band Buffalo Springfield, naar zijn eerste voorzichtige stappen als soloartiest, naar het vinden van zijn eigen stem als lawaaierige rocker met Crazy Horse, naar de populaire successen van After The Gold Rush, Déjà Vu en Harvest, via de in alcohol en wiet gedrenkte frustratie van zijn Ditch-trilogie tot aan het moment waarop er met Zuma weer wat licht in zijn muziek begon te schijnen. Het muzikale spectrum bevindt zich ergens tussen ontspannen country/ stonede folk en gruizige, uitgespannen rock.

Je kunt het zelfindoctrinatie noemen om jezelf helemaal onder te dompelen in iets totdat je het begrijpt, feit is dat het effect navenant was. In de afgelopen tweeënhalf jaar heb ik vaker naar Young geluisterd dan naar welke andere muzikant dan ook. Bij andere artiesten met een vergelijkbaar groot oeuvre ben ik na een cd of vijf á tien wel een beetje verzadigd, maar van Neil Young heb ik inmiddels ongeveer 25 cd’s, waarvan ik de meeste geregeld en met plezier luister. Het rauwe, ondergeproduceerde geluid, de uitermate persoonlijke en authentieke keuzes die hij (meestal) in zijn loopbaan heeft gemaakt, de afwisseling tussen pittige gitaren en fijn subtiel snarenwerk is op een of andere manier precies geschikt voor wat ik verwacht aan gitaarmuziek. Dan zijn er nog die liedjes die hij schrijft, altijd duidelijk gedrenkt in de tradities van de rock, folk en country, maar bijna altijd met een draai eraan die uniek is voor hem en zelfs het simpelste deuntje boven zichzelf doet uitstijgen.

Net als Charles Mingus maakt Neil Young de muziek die ik ook zou willen maken, mocht ik de kwaliteiten hebben om muziek te maken. Naar mijn mening de grootste songwriter en muzikant aller tijden, en dus onvermijdelijk onderdeel van deze reeks.

Overigens is bovenstaande nog niet het sluitstuk, zoals ik eerder heb aangegeven heb ik mijn beurt in dit topic voor twaalf verhalen gepland. Ik heb iets minder tijd ervoor kunnen nemen dan ik had gedacht, en wilde het eigenlijk afronden door vanavond nog één verhaal te plaatsen, en dan morgenavond de laatste. Daarmee overschrijd ik een ietsje de tijd van twee weken die per user staat in dit topic. Als mensen aangeven daar een groot probleem mee te hebben, zal ik deel 11 overslaan en vanavond laat het laatste deel plaatsen.

Welnee, gewoon allebei plaatsen natuurlijk.

Second that

Third that.

En Panjoe zag dat het goed was.

Wel, als ik twee moderators én de initiatiefnemer van het topic aan mijn kant heb zou het goed moeten zijn neem ik aan.

Oh ja, ik was nog wel vergeten te vertellen dat ik in deel 11 een beetje vals ging spelen.




HET INTERNET

Flauw plaatje in meer dan één opzicht (het valt blijkbaar niet mee het fenomeen 'internet' op een sterke manier te visualiseren). Maar waarschijnlijk is het ook een beetje flauw om als voorlaatste bijdrage in een topic dat met hoofdletters gaat over Essentiële Albums helemaal geen album te doen. Maar dat laatste is ook eigenlijk ook juist waar het me om gaat.

We begonnen deze reis met Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles, en toen heb ik al aangegeven dat de rol van deze plaat in de 'albumcultuur' belangrijk was, en één van de thema's raakte waar ik een keer op terug wilde komen. We kunnen met enige zekerheid zeggen dat de albumcultuur rap aan het muteren is naar een volgende fase (de paradigm shift waar ik in het vorige stuk al aan refereerde), zonder dat ik mijn toevlucht al wil nemen tot groteske stellingen als 'het album is dood.'

Wel heb ik me vaak verbaasd over de status die 'het album' heeft als totem voor sommige muziekliefhebbers, een van die dingen die als een bedreigde diersoort beschermd moeten worden tegen die gemene nieuwe tijden. Maar ook buiten de context van de internetrevolutie geeft de dominantie van 'het album' te denken. Nog steeds worden artiesten voornamelijk op hun output aan albums beoordeeld, en de site waar we ons nu bevinden staat ook al grotendeels in het teken van albums: Musicmeter draait in de kern om het aanmaken van pagina's voor uitgekomen albums, het sterren geven aan albums, het maken van een top 10 van favoriete albums...

Ik zou ook niet weten hoe ik het anders had moeten indelen als ik Jordy was. Het zou echter wel jammer zijn als de site door de ontwikkelingen wordt ingehaald, waar ik me soms wel zorgen over maak (waar vind ik weer een community met mensen die net zo geschift zijn als ik?), maar ik neem aan dat dit nog wel enige jaren zal duren. Wel luisteren veel mensen luisteren tegenwoordig meer naar losse tracks dan naar albums, heb ik vernomen, iet wat volgens veel muziekliefhebbers van de oude school dan weer 'jammer' is. Maar waarom eigenlijk?

Eerlijk gezegd ben ik nooit zo'n discipel van de Het Album geweest. Een fan van grote, dramatische conceptalbums ben ik niet bepaald (sorry Classicrocker), net zo goed als opera me koud laat. Natuurlijk zijn er veel artiesten bij wie het toegevoegde waarde had om juist die songs in die volgorde bij elkaar te zetten, maar net zo vaak wordt je lastig gevallen met filler, en allerlei onnodige flauwekul om maar zeventig minuten vol te krijgen, en een slecht uitgevoerde illusie van samenhang.

En van hoeveel artiesten wil je nou, altijd als je ze opzet, meteen zestig minuten krijgen voortgezet? Meestal ga ik me na een half uurtje wel zoetjesaan vervelen, en begin ik te snakken naar afwisseling. Zelfs van mijn favoriete platen luister ik op de lange termijn vaker naar losse tracks dan naar Het Hele Album. Het is een van de reden dat mijn stemmenaantal op deze site bescheiden is in vergelijking met veel andere doorgewinterde muziekliefhebbers. En ook waarom mijn aanwezigheid op Musicmeter wellicht opvallender is geweest in losse track-gerelateerde topics als 'Nieuw in de Top 40' en 'Song van het jaar' dan op de albumpagina's.

Buiten het album als kunstvorm is er nog de album als fysiek product, nog iets waar ik blijkbaar ook al ont-zet-tend nostalgisch van moet worden, als het gaat om de muziekliefhebbers oude stijl. Maar mij houdt je niet voor de gek, want ik heb die tijd nog meegemaakt. Die tijd bedoel ik, dat je afhankelijk was van de radio om nieuwe muziek te horen, en afhankelijk van een betrekkelijk klein groepje muziekjournalisten om te leren wat voor muziek er überhaupt bestond. En als je dan het vermoeden had dat een bepaald 'album' de moeite van het bezitten waard was (zonder dat je de kans had gehad om dit thuis, op je gemak, te verifiëren), kon je door weer en wind naar de platenzaak, waar je mocht hopen dat ze jouw keuze op voorraad hadden, zodat je gemiddeld veertig zuurverdiende guldens (ongeveer een vijfde van wat je verdiende met een flinke krantenwijk) moest ophoesten voor een plastic schijfje waar je thuis naar mocht luisteren totdat het je verveelde of een krasje (altijd op je favoriete nummer) het onmogelijk maakte. Kunnen de jongere gebruikers van de site zich eigenlijk nog voorstellen hoe gekmakend beperkend het leven van de muziekliefhebber in die tijd eigenlijk was?

Ik heb geen behoefte om illegale downloadpraktijken te promoten, noch wil ik een lans breken voor kinderen die meer muziek op hun harde schijf pleuren dan ze ooit kunnen luisteren, daar dan langs scrollen als een labrador die zijn voer naar binnen schrokt zonder het te proeven, en overal een zwart/witte instantmening over moeten formuleren. Wel zeg ik dit: de nieuwe mogelijkheden voor de muziekfan van deze tijd vind ik spannend, comfortabel en heerlijk onbegrensd. Ik kan hele avonden zoet maken op het internet, met het lezen van commentaar op Musicmeter en van blogs, en het direct kunnen opzoeken van de muziek waar over wordt gesproken via Youtube, Spotify of Soundcloud. Het directe contact met mensen met wie je een soortgelijke smaak hebt, en het onmiddellijk kunnen delen van tips. Het rustig, in je eigen omgeving, kunnen uitproberen van muziek, en het net zo bereikbaar zijn van de meest obscure knutselwerkjes, als van de grote releases.

Ik zou niet weten waarom ik, als luisteraar, terug zou moeten verlangen naar welk eerder tijdperk dan ook. Ik vermoed dat de constante nostalgie en crisissfeer die ons als luisteraars wordt opgedrongen verzonnen wordt door een front van platenbonzen, radiobonzen, muzikanten, popjournalisten en platenverkopers. Zij zien hun inkomsten bedreigd worden doordat mensen nu zelf kiezen waar ze wanneer naar luisteren, en daar niet meer automatisch voor betalen. Ik heb ook geen makkelijk antwoord op hun uitdagingen, en ik leef best wel mee met hun worsteling, al zullen artiesten in de middeleeuwen het allicht nog zwaarder hebben gehad. Ik hoop dat ze mij vergeven dat ik me ondanks hun problemen opperbest vermaak met alle nieuwe mogelijkheden.

Dus toen ik een lijstje moest maken met de essentiële albums voor mijn muzikale reis, was één van mijn belangrijkste dilemma's deze: eigenlijk hebben de technische ontwikkelingen die tijdens mijn leven hebben plaatsgevonden meer bijgedragen aan mijn muzikale reis dan welk album dan ook. Het internet heeft mijn wereld en mijn muziekbeleving totaal veranderd. Ik vond dat mijn lijstje incompleet zou aanvoelen als ik niet een van mijn bijdrages daaraan zou besteden, vind ervan wat u wilt.

Ik vind dat je volledig gelijk hebt. Dus: <buigemoticon>.

.

Ha, dit klinkt pijnlijk bekend. Valt me ook wel op dat als ik vandaag de dag met zulke verhalen aankom bij de "jonkies" ik echt een "opa vertelt van vroeger" gevoel krijg. En zo heel erg oud ben ik volgens mij toch ook weer niet. Geeft wel aan hoe snel de ontwikkelingen de laatste 10-15 jaar gegaan zijn.

Mooi stuk Met veel vragen waar ik mezelf ook mee bezig houd de laatste tijd.

Ik luister geregeld losse nummers, maar de meeste nummers die ik hoor zijn toch wel in 'albumverband', om het zo maar even te noemen. Ik luister dus voornamelijk albums. En de vraag 'waarom' ik dat doe kun je zelfs breder trekken:

Want waarom luister ik überhaupt zo achterlijk veel muziek? Ook ik moet oppassen dat ik niet verwordt tot één van die mensen die "meer muziek op hun harde schijf pleuren dan ze ooit kunnen luisteren, daar dan langs scrollen als een labrador die zijn voer naar binnen schrokt zonder het te proeven, en overal een zwart/witte instantmening over moeten formuleren." Zo erg als dit is het met mij niet, ik luister alles meerdere malen en heb geen dertig albums die ik nog niet ken op mijn mp3 speler staan, maar toch heb ik het gevoel dat ik op haast neurotische wijze de hele muziekgeschiedenis door wil nemen. Het is niet voor niets zo dat ik werkelijk alles van techno tot screamo wil kennen. Het gaat wat dat betreft verder dan 'gewoon muziek luisteren die je leuk vindt', heb ik af en toe het idee, maar meer richting 'zoveel mogelijk willen kennen', en daar voldoening uit halen. Ik wil de muziekgeschiedenis op een rijtje hebben en van alle belangrijke albums weten wat het is, evenals van alle stromingen. Het voelt fijn weer een album te kunnen 'aftikken' met een stem (vaak iets waar ik naar toewerk met albums). Nu klinkt dit dramatisscher dan het is: het is natuurlijk niet zo dat ik niet van die muziek genieten: integendeel zelfs. Ik vind het echt heerlijk om naar jazz, noise, postrock, dance, black metal, folk etc. te luisteren. Dus ik vermaak me er heus wel echt mee.

Maar toch vraag ik me weleens af: Waarom zou ik me me niet beperken tot honderd mooie albums en die alleen maar luisteren? In principe variatie zat. Misschien geniet ik dan wel meer van die honderd albums dan ik nu doe van mijn muziek, omdat ik het dan veel vaker beluister en ze beter leer kennen (zoals vroegah). Ik doe het niet, want kennelijk haal ik toch voldoening uit het kennen van zoveel mogelijk muziek (en dan ook kennen, want als ik alles maar één keer zou beluisteren heb ik het gevoel dat het nog geen zin heeft). Toch ben ik echt niet van plan ermee te stoppen.

En dat komt ook door de overweldigende speelplaats die internet op dit punt inderdaad is. Een 'metal album van de week' was onmogelijk geweest zonder te kunnen downloaden van internet, evenals het 'Niels Tip-Topic', de 'Super Tip-Topper' etc. Het biedt voor de muziekliefhebber schitterende mogelijkheden, maar je moet oppassen niet te verzuipen in de belachelijk overvloed. Want nee, Niels, je kúnt niet alles kennen: er is simpelweg te veel muziek.

Maar het zal de leeftijd zijn, ik vraag me momenteel van alles af wat in godsnaam de 'zin' ervan is... En ja, die is er niet, dus kan ik hier ook wel gewoon mee doorgaan, aangezien het me toch een fijn gevoel geeft. Overigens niet zodat ik met anderen mee kan praten, want naast MuMe zijn er echt nauwelijks mensen met wie ik over muziek kan praten en praat... Wat ik weleens jammer vind: niet lekkerder dan over muziek ratelen.

Grappig Niels dat juist die opmerking over 'labradors' blijkbaar een kleine snaar raakte. Ik had niemand specifieks in gedachte, hoewel ik denk sommige mensen (op deze site) wel degelijk de neiging hebben om in deze tijd van onbeperkte mogelijkheden kwantiteit boven kwaliteit te stellen.

Ik herken wel degelijk die neiging om zoveel mogelijk muziek te willen leren kennen. Het punt van mijn stuk was ook juist dat ik blij ben met alle nieuwe mogelijkheden. Ik heb in het verleden soms ook wel het idee gehad dat ik 'bij moest blijven', of mijn stemmenaantal op moest krikken, waardoor ik dan op mijn vrije avond van mezelf drie albums 'moest' luisteren, zelfs al had ik daar helemaal geen zin in. Dan ga ik me toch een beetje belachelijk voelen na een week, want waarvoor doe je het dan in godsnaam (buiten het feit dat ik daar tegenwoordig helemaal geen tijd meer voor heb)?

Oh en Graf, je bent nog verdomde sexy voor een dertiger hoor. Je weet zelf toch?

En nog even een korte reactie op deze:



Misschien dat ik uit retorische overwegingen mijn thuisstad iets deprimerender heb voorgesteld dan in werkelijkheid het geval is. Ik moet de lokale autoriteiten toegeven dat ze door slimme investeringen in cultuur, onderwijs en economie de verpaupering van Eindhoven verrassend beperkt hebben weten te houden, in vergelijking met andere plekken op de wereld. De omschrijvingen van het Stratumseind uit mijn stuk zijn overigens wel volledig accuraat.

Ik ben zo iemand en dat geef ik moeiteloos toe. Ik wil gewoon 'zo veel mogelijk' muziek kennen. Daar komt nog bij dat ik vroeger de neiging had om genres uit te diepen (dus te zoeken in de diepte in plaats van in de breedte), waarbij ik een genre volledig uitdiepte vooraleer ik naar een ander genre doorging.

Dat is nu een stuk veranderd, maar ik blijf wel van mijzelf merken dat ik echt zo veel mogelijk muziek wil gehoord hebben. Ik merk wel dat ik nog steeds erg goed van muziek kan genieten. Er zijn heel weinig albums waar ik een maand lang geregeld naar kan luisteren, maar zo lang ik een bepaald genot ervaar als ik muziek opleg, blijf ik gewoon zo doorgaan. Later kan ik me wel een oude lul noemen en blijven hangen bij de albums die ik ken.

Dat zijn overigens zaken waar ik dieper op in zal gaan eens het mijn beurt is. Later deze week dus.

Een ontzettend interessante discussie en bovendien wederom een zeer fraai stuk .
Wat mij betreft geef je in de eerste quote het antwoord op je vraag in de tweede quote (al geldt het voor jou persoonlijk misschien niet of niet zo sterk, voor veel mensen uiteraard wel). Ik heb zelf de periode van weer en wind trotseren voor een nieuwe plaat nooit meegemaakt, maar het lijkt me dat de band die mensen hebben met dat album wel veel "hechter" is dan nu. Ten eerste omdat je meer moeite voor een album moest doen (naar de platenzaak, evt. bestellen, veel geld betalen), ten tweede omdat je veel minder albums had.
En die band met een album probeer ik (en vele anderen uiteraard) ook te ontwikkelen door nog regelmatig naar een platenzaak te gaan. Uiteraard is het wel wat anders nu, want het merendeel van mijn muziek staat op mijn computer en ik koop een plaat zelden blind.
Ik denk dat ik voor mezelf wel een redelijke balans heb gevonden tussen de eetstoornis van Niels en het opaverhaal van GrafGantz.

Internet heeft muziek ontdekken wel veel makkelijker gemaakt. Maar in bepaald opzicht ook weer moeilijker, want het aanbod is overweldigend nu. Nieuwe dingen ontdekken blijft altijd leuk.
Zelf ben ik echt een album-man, 1 nummer (soms een paar) is al genoeg om een album te kopen. En dan is het de verrassing wat dat album verder te bieden heeft. Losse nummers ben ik nooit zo in geinteresseerd, of het moeten dan verzamelingen zijn van bands/artiesten waar ik, buiten dat ene nummer, verder niks van hoef te horen. En natuurlijk is het soms even leuk om achter elkaar wat losse nummers te draaien, gewoon voor de fun. Maar me na een half uur vervelen met een cd, nee, absoluut niet. Cd's achter elkaar draaien in 1 muziekstijl, ja, dat verveelt me dan wel. Ik begin soms met een cd in de jaren '80 dance of zo, om dan te eindigen met Dark tranquility. Variatie vind ik belangrijk.

Sandokan-veld heeft dit topic wel in een ander dimensie gezet.
Zijn albums zijn niet mijn keuze, maar ik geloof hem zo dat dit de 10 essentiele albums ooit zijn.
En internet als overkoepelend orgaan.
Wat valt hier nog aan toe te voegen.

Kortom.........
Respect.

12 Enige gedachtes over spontaniteit en toon om het af te sluiten:




Ik had oorspronkelijk het idee om voor dit topic twaalf volledig thematisch samenhangende, vloeiend beargumenteerde stukken te schrijven tijdens de weken voor mijn beurt (mijn lijstje met albums had ik al gemaakt op het moment dat ik me inschreef) en deze dan één voor één te plaatsen zodra ik aan de beurt was. In werkelijkheid liep het moeizamer. Ik ben altijd al een chronische geweest, pas als de deadline begint te zoemen kan ik mezelf echt aan het werk zetten. Maar buiten dat vond ik het ook lastig om een goed toon te vinden om aan de opdracht van het topic te voldoen.

Het idee van een reeks ‘belangrijke platen uit mijn leven’ nodigt uit tot wat diepere beschouwing dan, 'ja, dit is een goede plaat', maar hoe doseer je dat? Hoeveel van je eigen privéleven kun je erin verwerken voordat het genant wordt? Hoeveel flauwekul voordat het melig wordt en hoeveel opinie voordat je begint te klinken als een prekerige betweter? Ik wist al snel welke platen ik wilde bespreken, en waar ik het ongeveer over wilde hebben, maar elke keer als ik een begin wilde maken met de stukken liep ik na een paar zinnen volledig vast.

En toen ineens was Kobe Bryantfan alweer klaar, en had ik nog niets zinnigs op papier weten te krijgen. Het werd onvermijdelijk tijd to shit or get off the pot. Een dag lang heb ik serieus overwogen om met mijn staart tussen mijn benen weg te kruipen en mijn beurt voorbij te laten gaan. Ik kroop achter de computer met de verwachting en vrees dat ik slechts een paar alinea's aan gemeenplaatsen op papier zou kunnen persen. Dit vooral gezien ik eigenlijk vrij weinig tijd had, en dit alles in verloren uurtjes hier en daar moest schrijven. Tot mijn verbazing stroomden er vanaf het begin, al improviserend, redelijk coherente verhalen op papier.

Blijkbaar was er ergens iets dat ik over deze platen wilde zeggen, en het gekke is dat dan als vanzelf allerlei dwarsverbanden beginnen te ontstaan tussen der verschillende thema's. Nou goed, je helpt het toeval af en toe een handje, bijvoorbeeld door hier subtiel te schakelen van mijn eigen mijmerende aanpak voor deze stukken naar de improviserende manier waarop Jarrett zijn concerten inging. De pianoconcerten van Jarrett komen volgens de overlevering ook uit de man naar buiten gevloeid, misschien beginnend met vantevoren bepaalde thema’s, misschien licht beïnvloed door de sfeer in de zaal of de reacties voor dit publiek, maar verder toch vooral ingegeven door het moment. De kunst van de improvisatie, die zo belangrijk is voor jazz.

Sowieso moest er natuurlijk nog minstens één jazzplaat in mijn lijstje, al is de vraag in hoeverre we dit een pure jazzplaat kunnen noemen. Op zijn eigen reizen over het toetsenbord beweegt Jarrett van uitermate gloedvolle soul naar vrij intellectuele klassieke thema’s. Het is moeilijk in een hokje te plaatsen, zelf poneert Jarrett in de hoestekst de stelling dat het eigenlijk alleen maar is te vergelijken met iets als Das Wohltemperierte Klavier (J.S. Bach). Je kunt Jarrett veel verwijten, maar geen valse bescheidenheid. Of het moet zijn dat hij even later zijn geloof uitspreekt in de Schepper, en zijn geloof dat alle muziek in feite van hem/ haar/ het afkomstig is, en hij slechts functioneert als medium.

Als agnost moet ik toegeven dat ik geen flauw idee heb of er een Schepper is of niet. Desondanks: ik kan niets zo goed als Jarrett kan pianospelen, maar als ik bijvoorbeeld erg fijn aan het schrijven ben, heb ik nog steeds niet het idee dat er een soort goddelijke energie door me heen vloeit. Wat ik wil bereiken als ik iets schrijf is zelfs ongeveer het tegenovergestelde van praten namens God, namelijk ten eerste honderd procent namens mezelf te praten. En ten tweede dat de mensen die het lezen hopelijk een beetje plezier daarin hebben.

Dat lijkt me ook het belangrijkste criterium van de muziek waar ik naar luister. Iemand die zich oprecht probeert uit te drukken met zijn eigen stem, en die iets maakt wat leuk is om naar te luisteren. Iemand als Kurt Cobain vond min of meer een eigen stijl, en maakte leuke liedjes. Hoe hij dan over de wereld dacht, of over politiek, of drugs, of hoe het met hem is geëindigd, vind ik dan minder belangrijk. Bij Keith Jarrett is dat niet anders. Misschien iets dat hoort bij volwassen worden: muziek is mijn voornaamste hobby, maar het echte effect op mijn gedrag is zeer betrekkelijk. 'Don't put your life in the hands of a rock 'n roll band,' zoals iemand zong, en: The Beatles? Just a band...

In het Vlaamse tijdschrift Humo (en misschien elders) hadden of hebben ze ook een versie van dit topic, en daar heet het ‘twaalf platen die mijn leven veranderden,’ of iets bijna identieks. Niels koos voor dit topic een wat betere titel, en toch bleef die vraag in mijn hoofd jeuken die ik mezelf ook stelde toen ik las hoe jolige bekende vlamingen voor het eerst hadden gemasturbeerd op foto's van Debbie Harry: welke platen hebben mijn leven nou echt veranderd? Misschien Nevermind, en zelfs daar heb ik het gevoel dat het meer iets was dat klikte met wat al in mijn eigen hoofd aan de gang was. Hoewel mijn smaak betrekkelijk mainstream is, heb ik sindsdien een soort dogmatische eigenzinnigheid ontwikkeld waardoor ik me eigenlijk nooit nog op die manier laat meeslepen. Radiohead? Just a band.

Maar wacht, in zekere zin is juist deze plaat van Keith Jarrett de enige die sindsdien wel ‘mijn leven veranderd heeft’, zij het niet op de manier dat mensen zich dit voorstellen. Laat mij deze reeks in dit fraaie topic afsluiten met deze laatste, redelijk persoonlijke anekdote, die symbool moge staan voor de majestueuze banaliteit van het leven en de muziek.

Deze concerten schafte ik, niet zo lang geleden, cd voor een prikkie aan, toen de Openbare Bibliotheek in het afgelopen najaar stopte met het uitlenen van cd’s. Verschillende bekende en obscure cd’s waren voor een paar euro te koop, en ik kocht er in een week bijna honderd (wederom een voordeel van de veranderende tijden voor de muziekliefhebber). Dat werd dus een paar avonden non stop met de koptelefoon op nieuwe aanwinsten keuren, pakje sigaretten en een joint binnen handbereik.

De eerste avond draaide ik als laatste het concert van Jarrett in Bremen, en ik was best wel onder de indruk. De tweede avond besloot ik de cd meteen nog een keer te draaien. Ik nam een paar hijsen van een verse joint, en haalde Bremen weer uit het hoesje om er nogmaals van te genieten. Ik moest de cd even neerleggen om de laatste cd die ik gisteren had gedraaid uit de speler te halen, en ergens in de anderhalve minuut die volgde verdween het concert in Bremen spoorloos.

Voor mensen die nooit marihuana roken zal het een vreemde situatie lijken, iedere stoner zal deze situatie herkennen: spullen die je net nog in je hand had zijn ineens nergens te bekennen, en de wereld om je heen is gewoon te chaotisch en vermoeiend om te kunnen overzien waar je zou moeten beginnen met zoeken.

Ik keek om me heen, naar de stapels nog niet beluisterde cd’s, en er knakte iets in mijn hoofd, of misschien schoof er iets terug wat los had gezeten. Al een tijdje was er een alarmbelletje aan het afgaan in mijn hoofd. Ik was dertig geworden, en hoewel ik een baan had, en een leuk sociaal leven, kon ik steeds minder goed ontkennen dat mijn rook- en blowgewoontes een slechte invloed hadden op mijn gezondheid, mijn zelfvertrouwen, mijn ambitie. Waar het op mijn negentiende nog een aangename manier was geweest om de tijd te doden met vrienden, was het inmiddels een manier te worden om maar zo weinig geconfronteerd te worden met mezelf. De laatste tien jaar waren grotendeels als een schimmenspel aan me voorbij getrokken, er was veel meer dat ik uit het leven kon en wilde halen dan ik had gedaan. En nu was mijn nieuwe cd ook nog kwijt!

Zo werd een cd die kwijt was grappig genoeg de aanleiding om een roer om te gooien. De volgende dag stopte ik met blowen, en een paar weken later moesten ook de sigaretten eraan geloven. Inmiddels ben ik alweer bijna een half jaar volledig rookvrij.

Nou ja, het moraal is wel wat schraal, geef ik eerlijk toe. Ik wil me hier niet profileren als een soort born again bekeerling, die fel ten strijde trekt tegen drugs omdat hij zelf het licht heeft gezien. Ik heb best veel lol gemaakt in de tijd dat ik blowde, en ik denk dat Bill Hicks gelijk had toen hij zij dat drugs ook best positieve kanten hebben. Stoppen met softdrugs heeft ook niet bepaald al mijn problemen opgelost, al bleken de dingen waarvan ik dacht dat ik ze alleen stoned met plezier kon doen (hiphop luisteren, schrijven over muziek, films kijken) zonder joint niet meer of minder leuk dan met.

Als er een moraal of een overkoepelend thema is, dan zal het zijn dat je sowieso niet achter wat dan ook voor stroming blind moet aanlopen, denk ik. Waarde is betrekkelijk. Er zijn geen essentiële albums, er is alleen een aantal jaren die mij gegund worden op deze aarde, en de manieren waarop ik die zo authentiek mogelijk kan invullen. De muzikanten die ik bewonder lijken dat allemaal op hun eigen manier te begrijpen. Zover het ooit mogelijk is om iets te begrijpen. Want muziek is juist de enige manier waarop je het mysterie van alles tot uitdrukking kan brengen. Woorden kunnen daar hoogstens een aanvulling op zijn. En dat is eigenlijk zo'n beetje alles wat ik wilde zeggen. Peace!

Take it away, Bennerd!

Godver, kippenvel bij het lezen En nu mag ik het overnemen?