Triest nieuws. Veel sterkte toegewenst Bakema.

Lastig wat je moet zeggen in dit soort situaties. Veel sterkte in elk geval. En al is het het laatste waar je nu aan denkt: wat mij betreft kruip je als je het op gegeven moment weer wel weer zou willen doen gewoon weer tussen de lijst, dat lijkt mij duidelijk.

Sterkte.

Kut.

Sterkte, Bakema.

Na het trieste nieuws voelt het vreemd aan om weer verder te gaan met schrijven, maar ik ga de draad weer oppikken.

Stap 5: Tijd voor een zijsprong

Aan diegenen die het de afgelopen vier stappen nog niet gemerkt hebben: ik was redelijk weg van metalmuziek. Maar met die liefde voor het genre, kwam ook de haat voor andere genres. Want hiphop, dat was voor irritante opgepomte macho’s die in hun gepimpte auto door vuile straten reden, steeds vergezeld van de verre van artistieke uitingen van de mompelaar die nog geen dollar waard is. Elektronische muziek, dat bestond enkel uit techno en dance en dat was voor marginalen die ieder feestje wilden verpesten met hun jumpmuziek. Echt waar.

Door de extreme muziek van The Berzerker en Iperyt, die electronica mengden met metal, hoorde ik van het bestaan van de extremere tak van electronica. Door user lambf (die helaas verdwenen is van de site) las ik veel over muziek die breder was dan een simpel metalhokje. Door veel rond te klikken op deze site (iets wat ik nog steeds met plezier doe), kwam ik terecht bij platen waar ik anders het bestaan nooit van achterhaald had. Een aantal enthousiaste medegebruikers hebben uiteindelijk bij mij enthousiasme weten op te wekken.

Wat ontdekte ik? Een genre waar veel fans van grindcore uiteindelijk bij uit lijken te komen: breakcore! Het was een heuse ontdekking voor me. Blijkbaar waren er dus andere genres die even extreem konden klinken als mijn toentertijd favoriete metalbands. Ik was nog steeds aan het zoeken naar de meest extreme muziek van deze aardkloot, dus ik geraakte lichtjes opgewonden toen ik het breakbeat-geratel ontdekte.

Want breakcore blijft een geval apart. Het is enorm hectische en intens chaotische muziek die zo’n sfeer neerzet dat je er tegelijk hyperactief en enorm rustig van wordt. Je gaat dus op je gemakje een struik kaalplukken in een lieflijk park, terwijl de gigantische lading breakbeats over je hoofd gestrooid wordt en de zon op je glimlachende gezicht schijnt.

Het album dat ik voor deze stap ga nomineren, is het album waar ik helemaal weg van was en nog steeds associeer met de term ‘breakcore’. Ik heb het ontdekt omdat het de meest gewaardeerde plaat is van de door mij meest gewaardeerde fan van de extremere tak van electronica op deze site.

Xanopticon - Liminal Space




Dankzij die plaat deed ik iets wat ik een jaar eerder nooit verwacht had: ik maakte een uitstapje naar een compleet ander genre. Dankzij die plaat ging ik langzaam maar zeker meer obscure electronische ongein ontdekken. De een al minder serieus dan de andere. Ik kwam terecht bij hardcore techno, bij speedcore (jawel), bij industrial en zelfs even bij noise-muziek. Maar ik bleef het langst hangen bij breakcore.

En dan vooral bij Xanopticon. Want wat hij deed, dat had nog iets serieus. Veel collega’s maakten muzikale onderbroekenlol, Xanopticon ging echter een stap verder. Een stapje hoger op de ladder ook. Zijn muziek weet een briljante sfeer neer te zetten, die de gebruiker van de op één na vorige alinea beter kan beschrijven dan ik.

Nu heb ik er nog een vrij ambigue relatie mee. Om de zoveel maanden leg ik de plaat eens op om er intens van te genieten, maar dan ligt het weer een lange tijd stof te happen. Misschien binnenkort nog eens opleggen, want het begint weer te kriebelen.

Ik moet toch een kleine kanttekening maken. Xanopticon was een mijlpaal in mijn muzikale reis omdat ik mijn eerste stap buiten het metalgenre zette. Maar het electronica-genre is toen niet gegroeid tot mijn ‘tweede genre’. Ik heb er niet ingedoken zoals ik bij metal wel deed. Dat was omdat er nog veel te ontdekken was in de wereld van de luide gitaren en stemverneukende zangers (en zangeressen, want sinds de emancipatie zetten die ook een stap buiten de keuken).

Electronica is altijd zo’n genre geweest voor mij: iets dat ik sinds die periode steeds heb weten te waarderen, steeds respecteerde, vaak een handvol artiesten goed van heb gevonden, maar waar ik me nooit echt in verdiept heb. Al verwacht ik dat daar binnenkort verandering in komt. Maar daarover later meer.

Die zag ik niet aankomen om de één of andere reden. Ga hem direct weer eens beluisteren. Fijne muziek, al duurt het gehele album mij net iets te lang. Leuk stuk weer in elk geval Ook ik moet nog altijd meer electronic muziek ontdekken. Laten we dat samen gaan doen! Ben wel van plan het Niels Tip-Topic als die afgelopen is te gaan wijden aan electronic/dance in heel de achterlijke breedte.

Ken deze plaat wel van reputatie, kom er nooit echt doorheen geluisterd als ik er iets van probeer (zojuist weer).

Niet echt de omschrijving die ik omhanden heb, maar goed.

Klinkt apart, maar het woordje 'fijn' is niet zomaar uit de lucht gegrepen. Het is gek genoeg echt van die 'koptelefoon op en op bed liggen' muziek, door de ambient achtige soundscapes op de achtergrond.

Examen erbij en je dag kan niet meer stuk.

Klinkt apart, maar het woordje 'muziek' is wel zomaar uit de lucht gegrepen.

Dat is waar, jammer alleen van die kutmuziek die er de hele tijd doorheen zit.

Stap 6: Dynamiek als norm

Mijn uitstap naar de electronica-muziek was van korte duur. Ik kroop al snel terug naar het fijne, comfortabele hoekje van de trommelvliesverscheurende geluidsgolven. Ik had nog steeds het hoogste gevoel van genot bij die stijl van muziek. Vraag me niet waarom.

We reizen weer een paar maanden verder. Ben had als kloeke wannabe-tiener (ik was net zestien geworden) muziek tot ‘zijn ding’ gemaakt. Brute muziek alom, begonnen de klanken van een nieuw subgenre in metalmuziek mij te bereiken. Bands als Bring Me the Horizon, Despised Icon en Suicide Silence mixten hun death metal, toentertijd steeds mijn ‘dada’, met iets extra. Wat het was, wist ik toen nog niet, maar het goedje werd na een tijd bestempeld met het label ‘deathcore’.

Het verschil met reguliere death metal was dat er een pak meer dynamiek in zat. Er waren meer tempowisselingen, de vocalisten wisselden scherpe screams af met brute grunts en af en toe werd er plaatsgemaakt voor het publiek dat enkele slogans mocht brullen. Wat sowieso in ieder nummer terugkwam, was iets dat me van in het begin aantrok. Het leek alsof een riff om de zoveel seconden afgebroken werd, om een fractie van een seconde stil te zijn en dan weer door te gaan. Dankzij welgemikte bassdrops en snaregeluiden werd er een brute kracht aan de muziekstukken gegeven die ik nog nergens anders had gehoord.

Ik had kennisgemaakt met het fenomeen ‘breakdowns’. Ik was er he-le-maal weg van. Een nummer dat een breakdown moest sowieso door mij geprezen worden.

Ik diepte het gehele deathcore-genre uit. Alles wat ik kon vinden en dat rook naar de mix tussen death metal en… tjah, wat was het eigenlijk? Na wat speurwerk bleek deathcore de brutaliteit van het doodsmetaal te mengen met de dynamiek van hardcore. Hardcore punk dit keer, geen gabber of hardcore hiphop.

De eerlijkheid biedt mij te zeggen dat ik ga afwijken van het stramien van Niels. Het is een ware uitdaging om enkel in albums te denken, maar hier lukt het gewoon niet voor mij. Ik moet het anders doen, maar ik ga er absoluut geen gewoonte van maken.

Neen, mijn liefde voor hardcore punk werd niet gestimuleerd door een bepaald album. Er is geen ‘essentiële plaat’ die mijn stap naar dat genre, dat nu nog steeds de hoofdmoot is van mijn muzikale interesse, getriggerd heeft. Ik zal helaas iets anders moeten nomineren.

We vliegen naar de zomer van 2008. Ik was voornamelijk geïnteresseerd in deathcore-muziek. Via een vriendin van mij hoorde ik van het bestaan van een Belgisch festival dat zich speciaal richtte op hardcore punk en alles wat daarmee te maken had. Ze vertelde dat er, naast een stuk of vijftig andere bands, ook twee bands kwamen waar ik zo gek van was. Hoe heetten die nu weer? Juist, All Shall Perish en The Berzerker. Het werd me al snel duidelijk: ik moest naar dat festival en wel op de dag dat die twee bands speelden. Het werd ineens een belangrijke stap in mijn muzikale reis.

Ik was een fervent bandjeskijker in die tijd. Iedere band waar ik ook maar half van gehoord had, wou ik zien. All Shall Perish was leuk om live mee te maken, The Berzerker was een rommeltje. De avond werd afgesloten door Sworn Enemy, een band die hardcore mixt met thrash metal. Ik had er niet naar uitgekeken, maar ik kan moeilijk met woorden beschrijven wat hun concert met mij gedaan heeft.

Het publiek ging helemaal los. Mensen doken van het podium in het publiek, raakten daarbij vaak de grond en waren gek genoeg om het vijf minuten later nog eens te doen. In het midden van de weide was er een woest kolkende moshpit bezig, waar mensen met hun armen en hun benen aan het zwaaien waren in een vergeefse poging om elkaar niet te raken. Bloedneuzen alom. Het was een chaos. Maar iedereen, echt iedereen die er stond, amuseerde zich te pletter. Sommigen letterlijk.

Ik kan het moeilijk uitleggen, maar ik had het meteen door. Dat niet onder woorden te brengen gevoel dat iedere muziekliefhebber al eens heeft meegemaakt. Dat gevoel waarbij je maag je op een vreemde manier de volgende zin door je lichaam gooit: “Dit is het.”

Dus bij deze nomineer ik Ieper Hardcore Festival 2008.




Nogmaals: het is een heel vreemde keuze, maar ik kan niet anders. Dankzij die editie van dat festival, dat ik nog steeds jaarlijks bezoek, ben ik mij in de wereld van de hardcore punk gaan storten. Ik ademde twee jaar lang hardcore en alles dat ermee te maken had. Bands als Liferuiner, Emmure, Terror en Madball waren helden voor mij. Op een concert kon ik mij helemaal uitleven. Het was de eerste muziek, na Slipknot en consorten, waar ik eindelijk weer dat dolgelukkige gevoel bij kreeg, het gevoel dat niemand mij klein zou krijgen.

Ik leg het in slechts één stap uit (normaal gezien ging ik het doen in twee stappen, maar door een gebrek aan tijd vat ik het in één stap samen), maar dit is zowat de belangrijkste stap in mijn muzikale reis. Dankzij het late uur en het feit dat ik al een hele dag teksten aan het schrijven ben, heb ik het gevoel dat ik het jullie erg slecht uitgelegd heb. Maar dat doet er nu even niet toe.

Niet slecht uitgelegd hoor. Daarnaast is hardcore punk een prima genre waar ik zelf ook nog wel eens naar luister

Amenra

Als internet kan, moet een festival natuurlijk ook kunnen als essentieel album , al word ik al wel een beetje bang voor wanneer hier in het topic de eerste Fritz, de platenboer of Sjarel, mijne maat van de kroeg zijn entree komt maken als essentiële reisgids.


Verder weer wel een leuk stukje leesvoer natuurlijk, dat (althans voor mij) weer aanleiding geeft om wat muziek op te zoeken. Van die affiche ken ik niet meer dan een paar namen, en die kunnen me niet echt bekoren. Maar de Marquee headliners van vrijdag hebben naar mijn bescheiden mening met David Comes to Life wel een fantastische plaat en zowaar een aspirant klassiekertje op hun palmares staan. Toch erg benieuwd dus naar Sworn Enemy, ook al omdat ik bij "thrash-hardcore mix" meteen aan eind jaren '80 begin '90 crossover bands als D.R.I, Suicidal Tendencies, S.O.D, enz ga denken, maar ik zo'n vermoeden heb dat dit toch nog andere koek zal zijn.
Ook beluisterd naar aanleiding van bennerds reis: Linkin Park - Hybrid Theory (niet speciaal goed, ook niet slecht); Slipknot - Slipknot (leuke ontdekking, of hoe je vanwege je afkeer uitsluitend gebaseerd op uiterlijk en imago mooie dingen kunt laten voorbijgaan); Aan een overtreffende trap voor Slipknot heb ik geen behoefte, dus The Berzerker heb ik aan de kant gelaten. Xanopticon wou ik wel proberen, maar veroorzaakte een ernstige bedreiging voor mijn geestelijke gezondheid. Heb ik na een kleine 15 minuten maar wijselijk weer afgezet. Dat is dan weer het soort herrie waar ik de muziek niet in hoor. Niet echt een geschikt album om mensen aan elektronische muziek te krijgen, lijkt me. In mijn geval zou het een essentieel album kunnen geworden zijn om elektronica voor heel lange tijd uit mijn muzikale intressesfeer te bannen. Gelukkig ben ik indertijd via andere albums met het "genre"(?) in aanraking gekomen.

Vandaar dat ik dus zeg dat ik er geen gewoonte van wil maken Anders gaat de gedachte van dit topic naar de vaantjes.

Ik drijf het tempo overigens op, want morgennamiddag vertrek ik voor een week op reis. Ik zal vannacht nog een album posten. Morgen zijn de laatste twee aan de beurt.

Stap 7: Woorden die als muziek in de oren klinken

Ik vind het eigenlijk best jammer dat ik maar één stap doe om mijn liefde voor hardcore punk te belichten. Het genre is nog steeds zowat mijn favoriet. Ik luister er intussen al vier jaar intensief naar (dat is een vijfde van m’n leven, voor de duidelijkheid) en heb vele subgenres (beatdown hardcore, moshcore, etc) al voor een erg groot deel uitgediept. Het is rechttoe rechtaan, energiek, dynamisch en catchy. Het is het genre dat zegt: ‘Fuck de miserie, laten we positief blijven.’

Alleen is hardcore punk, alle subgenres inclusief, een vrij eendimensioneel genre. Ik zeg vaak tegen mensen dat als je één hardcoreband goed vindt, dat je ineens ook veertig andere bands zult smaken. Er zijn natuurlijk uitschieters naar beide kanten, maar het gros van de bands lijkt heel erg op elkaar. Vandaar dat het ‘been there, done that’-gevoel bij mij in vlagen komt bovendrijven.

Iedere keer dat ik zo’n vlaag kreeg, ging ik automatisch een volledig ander genre proberen. Want metal en hardcore kende ik genoeg. Electronica had ik ook al eens geprobeerd, maar dat is ook zo’n genre waardoor je de bomen het bos niet meer ziet. De eerste keer dat ik zo’n vlaag had, proefde ik met kleine stapjes van een beetje jazz-muziek. De typische ‘instappers’ van dat genre: Kind of Blue, A Love Supreme en The Black Saint and the Sinner Lady. Maar geen van die platen zorgde voor een heuse ommekeer in mijn luistergedrag, dus daar ga ik er geen van nomineren.

Welke genre wel voor een verandering zorgde, was hiphop. Het genre dat, samen met hardcore punk, lange tijd ongeveer 100% van mijn luistertijd in beslag nam. Maar dat heeft erg lang geduurd. Toen ik enkele jaren geleden op bezoek was bij vrienden in Wales, bladerde ik door de hiphopcollectie die daar lag. Zo had ik kennisgemaakt met Xzibit en DMX. Via MusicMeter leerde ik een aantal tracks van Canibus waarderen. Al snel haalde ik de klassiekers van Nas en Wu-Tang Clan binnen.

Maar nog had ik niet het gevoel dat ik iets kende van hiphop. En hoewel het mij interesseerde, nam ik de tijd niet om het genre te leren kennen. Om het genre echt op mij te laten groeien en om het ten volle te leren waarderen.

In de eerste maanden van 2010 (nog maar twee jaar geleden, besef ik…) nam ik een heel erg impulsieve beslissing: ik zou een week lang naar niets anders dan naar hiphop luisteren. Alle hardcore punk en metal werd van mijn mp3 geknikkerd en alle hiphopartiesten die ik kende kwamen erop te staan. Iedere keer dat ik mijn mp3 inschakelde, moest er hiphop door de oortjes geknald worden.

Een week werden er al snel twee. Dat werd een maand. Daar kwam nog eens een maand bij. Voor ik het wist, was ik echt he-le-maal weg van het genre. De gehele Wu-Tang-kliek (soloprojecten inclusief), Canibus, Aesop Rock, Young Buck, The Notorious B.I.G., Madvillain, MF DOOM, Sean Price (!), Slaughterhouse, Royce da 5’9”, enzoverder. Ik kon er niet genoeg naar luisteren.

Wat is dan mijn Essentiële Album? Het is de eerste en enige plaat die ik al veel langer kende, maar gewoon de tijd nodig had om echt te groeien. Mijn nominatie is nog steeds een van de meest gewaardeerde hiphopplaten aller tijden: Nas - Illmatic.




Wat vind ik nu van het album? Ik vind het nog steeds een degelijk schijfje. Dat is ook wel te zien aan mijn top 10. Als ik aan de term ‘hiphop’ denk, dan denk ik automatisch aan ‘Illmatic’. Dat deed ik toen en dat doe ik nu nog steeds. Ik ga niet proberen om te verwoorden wat ik zo sterk vind aan die plaat. Het is niet perfect (wat is dat wel?), maar het neigt er verdomd hard naar. Het is voor mij een Essentieel Album omdat het toen ook het hiphopalbum was dat mijlenver boven de rest uittorende en dat dus het album was uit die periode dat ervoor zorgde dat hiphop ‘mijn’ tweede genre werd.

Iedere muziekliefhebber moet die plaat gewoon proberen. U bent daar bij deze opnieuw aan herinnerd.

Leuke update! Mooi om te zien dat iemand van metal en hardcore punk naar Hip Hop gaat, vaak is het andersom. Gaaf

Stap 8: leren genieten

Hiphop opende geheel nieuwe deuren voor mij. Ik leerde te genieten van de wordplay, van de flow en van het stemgeluid van een of andere rare kerel die vaak wel wist wat te vertellen. De muzikale ondersteuning vond ik ook subliem: een repetitief ritme dat aaneengeregen wordt met een (of enkele) sample(s). Ik hield vooral van de pure hiphop. Niet alleen Illmatic van Nas, maar ook Enter the Wu-Tang van de bekende Clan (die zonder witte kappen), Rip the Jacker van Canibus en dergelijke.

Dankzij die liefde voor het pure aspect van hiphop, had ik een grondige hekel aan de clowns die een schande waren voor die muziek. Denk maar aan 50 Cent, Lil’ Wayne, etc. Een paar maanden later kwam er echter een bepaalde shift in mijn manier van denken. Ik werd die pure hiphop erg beu, want na een tijd viel het op dat er niet al te veel afwisseling in dat ‘reine’ te vinden was. Ok, er zijn genoeg rappers die uitblinken in hun taalkundig vermogen en de kennis om dat over te zetten in goede muziek, maar ik miste iets.

Het duurde een tijdje (ongeveer een jaar) eer ik door had wat dat ‘iets’ precies was. De temperatuur steeg langzaam in België (dat hebben we wel vaker voor) en de lente sloeg in. De hiphop waar ik toen mijn uren aan spendeerde, naast het beluisteren van veel hardcore punk en de metalsubgenres, klonk iets te kil en afstandelijk om echt van te kunnen genieten. Mijn frank viel meteen: ik miste een soort van relaxte sfeer, waarbij dat laatste woord echt heel belangrijk is. Waarom moet er constant op gehamerd worden dat het leven apenballen zuigt, als het dat absoluut niet doet? Waarom konden rappers niet gewoon genieten van alles dat het leven bracht?

Ik volgde toentertijd vooral de website van 2DopeBoyz. Dat is een heel erg goede blog om hiphopnieuws te volgen en om nieuwe zaken op te leren kennen. Ik beluisterde veel random nieuwe tracks om zelf wat op de hoogte te blijven van nieuwe zaken. Dankzij die website kon ik de gratis nieuwe EP van een kerel met de vreemde naam ‘Curren$y’ downloaden. Zijn stem lag me niet echt, maar de producties waren wel zeer sterk. Dank u, Alchemist.

Na een tijd begon het plaatje wel wat te groeien op mij, maar ik zocht wat verder in zijn muziek. En zo stuitte ik op een andere plaat van hem, genaamd Pilot Talk. Ik was verkocht. In een dikke veertig minuten wordt een prachtige, warme sfeer neergezet, die je in een mum van tijd helemaal doet ontspannen. Curren$y zelf rapt ongelooflijk loom en heeft het over niets anders dan weed en bitches, maar hij deed dat op zo’n manier dat ik niets anders kon dan gewoon genieten. Het is een van de weinige platen die ik echt lange tijd op repeat kon beluisteren.




Dankzij Curren$y verdiepte ik mij verder in de andere kant die hiphop biedt: de meer poppy kant. Geen serieuze teksten meer, maar gewoon lekker loom plezier maken en laten zien dat je ook kan genieten. Ik speurde verder en kwam terecht bij artiesten als Wiz Khalifa, Big K.R.I.T., UGK, Trademark da Skydiver, enzovoort.

Dat is de op één na meest recente ontwikkeling geweest in mijn Muzikale Reis. Ik ging niet alleen genieten van luchtige hiphop, maar van luchtige muziek in het algemeen. Het mocht allemaal ook eens best catchy en een tikkeltje naïef zijn. Sinds ik die drempel overwonnen heb (want ja, als liefhebber van ‘serieuze muziek’ vergt het best wat moed om naar ‘niet-serieuze muziek’ te luisteren) ging ik rechtstreeks naar de commerciële rappers van vandaag de dag (Wiz, 50 Cent, Lil’ Wayne) en leerde ik The Chronic van Dr. Dre, dat ik al veel eerder had gehoord, pas echt op waarde schatten. Allemaal dankzij die ene stoner uit New Orleans met dat dollarteken in zijn naam.

Ik had dat al eens gedaan omdat het album zo hoog in de top 250 staat. Maar ik ben er niet achter gekomen waarom dat zo is. Of met andere woorden, ik vind er geen zak aan.

Je hebt het tenminste al geprobeerd, daar ben ik heel erg blij mee

Ah, het is dan toch nog voor iets goed geweest.

Nu ben ik ook blij.

Dat werd potdorie wel eens tijd ook .

Toffe stukjes

Herkenbaar ook. Ik ben begonnen met commerciëlere hiphop om later met het ondekken andere rappers iemand als Lil' Wayne volledig af te zweren. Verschrikkelijk, die man kan toch niet rappen, geen hiphop en dat soort snobistische zaken. Onzin, ik heb mezelf toen voor de gek gehouden merk ik meer en meer: van dergelijke muziek kan ik soms ook genieten, al gaat het dan inderdaad niet om de tekstuele diepgang. Maar dat is bij Snoop Dogg of Dr. Dre ook niet het geval...

Stap 9: de laatste grote halte

Na het uitdiepen van die scene, wat gelukkig nog altijd niet voltooid is, zocht ik naar nieuwe muzikale uitdagingen. Door heel veel op het internet te lezen over muziek, begon ik geïnteresseerd te geraken in verschillende andere genres en artiesten die ik nog niet kende. Ik was al van adrenaline-muziek naar luchtige muziek gegaan. Het zou niet lang duren eer ik een nieuwe stap zou ondernemen. Ik zou beginnen neigen naar de muziek waar ik me jarenlang tegen afgezet had: de ‘moeilijkere’ muziek.

Het werd ineens enorm interessant om een plaat te laten groeien, om te wennen aan een nieuw geluid en het uiteindelijk ongelooflijk gaaf te vinden. Hoe kwam ik daar nu weer bij? Opnieuw dankzij een veilige basis, zoals bij mij zo goed als altijd het geval geweest is.

Ik vertrok vanuit de hiphopscene. Vorig jaar was er een jonge kerel die trammelant maakte met zijn DIY-mentaliteit, zijn gevloek en zijn onzinnig gedrag. Hij had een heuse crew rond zich en hun concerten waren niet zo maar hiphopconcerten: de live-ervaring leek meer op dat van een hardcore-concert. Boordevol adrenaline, maar echt enorm eigenzinnig. Dat was het muzikaal ook: off-beat gebrabbel, geschreeuw, stemvervormers, industriële beats, spooky synthesizers en een verdwaalde R&B-zanger.

Ik nomineer bij deze weer een heel recente plaat, maar dit is dan ook een heel recente evolutie. En volgens mij is het ook de laatste echt grote evolutie die ik ga meemaken, aangezien ik nog nooit zo ‘breed’ geëvolueerd ben. Mijn nominatie is Tyler, the Creator - Goblin.




Die plaat opende veel meer deuren voor me dan ik verwacht had: omdat ik het dus een uitdaging vond om te wennen aan een brok ‘moeilijke’ muziek, werd ik meer en meer een alleseter. Ik maakte uitstapjes naar blues, country, iets meer jazz, experimentele hiphop, experimentele hardcore, hardcore techno, ambient, zowel gewone als experimentele rockmuziek, noem maar op. Ik begon ook weer meer electronica te beluisteren (daar ben ik weer…).

Zonder Goblin had ik me waarschijnlijk nooit geïnteresseerd in Pixies, Pink Floyd, Silvie Courvoisier, Sunn 0))), Xiu Xiu, Rwake, Robert Johnson, Johnny Cash, The Velvet Underground, Black Sabbath, CYNE, Richie Hawtin, Frank Ocean, The Weeknd, Howlin’ Wolf, Neurosis, … Het lijstje is te lang. Vandaar dat ik ook denk dat dit de laatste echt grote evolutie zal zijn in mijn luistergedrag: zo goed als alle poorten zijn nu geopend. Ik vreet nu gewoon graag alles. Ik zal zeker niet graag naar alles even graag luisteren, maar ik wil alles nu tenminste een kans geven. Nooit gedacht dat zoiets zou beginnen met die ene rapper die zijn nummer opende met: ‘I’m a fucking walking paradox, no I’m not.’

Apart. Nooit geweten dat dat album zo'n enorme invloed op je heeft gehad. Ik vind het overigens een ontzettend wisselvallig en onsamenhangend album. Laatst nog eens beluisterd, maar ik vind het echt te langdradig. Op die paar magnifieke uitschieters na dan (Yonkers blijft één van de beste hiphopnummers die ik ken ).

Even bijgelezen. Wel apart dat Tyler zoveel deuren voor jou heeft opengezet. Ik ken alleen de twee singles (waarvan de eerste echt fantastisch is), maar op basis daarvan had ik niet het idee dat dit album zo'n functie kon hebben. Aan de andere kant zijn bij mij op een gegeven moment ook alle (of in ieder geval een hoop) deuren open gegaan en ik zou zo 1-2-3 niet weten met welke plaat. Kan dan ook best een niet voor de hand liggende zijn.

En het verhaal over Illmatic is ook wel herkenbaar. Ik heb best een hoop hiphop beluisterd (vergeleken met de kenners op dit forum stelt het niets voor, maar een album of 50 haal ik wel denk ik), maar Illmatic was wel het eerste pure* hiphop-album dat me echt vol wist te raken (Cosmogramma, Endtroducing, Maxinquaye zie ik toch meer als kruisbestuivingen met andere genres).

Hoop trouwens dat Misterfool een beetje de tijd neemt voor zijn verhaal, anders wordt het voor mij een beetje krap (ik sta na hem op de lijst, maar ga komende week ook op vakantie).