Nooit bewust over nagedacht maar inderdaad, de enige plaat van de laatste tien jaar. Ik kan meer werk van Radiohead erg waarderen maar deze plaat is wat mij betreft wel de beste. Het verenigt mooi de rock en de electro zijde van de band. Jammer van de zeer matige opvolger..

Is mij toen helemaal niet opgevallen. Zulke dingen liggen denk ik ook erg aan met wie je bent, waar je staat etc. Wij waren zelf met een flinke groep (waaronder een aantal die-hard fans) en om ons heen waren ook allemaal blije springerige mensen. Op zo'n manier creeër je met elkaar een zing en spring feestje terwijl het ergens anders in het park best heel anders kan zijn.

DE 7 VRAGEN

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?

Bij Wheels of Steel van de Britse groep Saxon heb ik jaren geleden bericht dat dat mijn eerste plaat ooit was die ik heb aangekocht. Dat is niet helemaal waar, het was wel mijn eerste Hardrock / Heavy Metal plaat ooit, maar mijn eerste album was Prince Charming van Adam and the Ants omwille van het nummer Stand and Deliver. Singles heb ik nooit gekocht.

Ik herinner me nog levendig de muziek van en de videoclips voor Stand and Deliver en Prince Charming, de rest vond ik toen opvulling en zorgde er ook voor dat ik vanaf dan heel kritisch omging in het kopen van albums, ook al omdat ik dertig jaar geleden niet de huidige budgetten had. Het album zelf heb ik allang niet meer en ik heb de muziek van Adam and the Ants nooit meer beluisterd wegens andere en zwaardere interesses.

Ik ging volledig op in de wereld van Metal, nog altijd mijn grootste liefde en dan voornamelijk de jaren tachtig. Ondertussen zijn daar streepjes Jazz, Soul en Klassieke Muziek bijgekomen, door interactie met een aantal collega's hier op de site. Ik ben nooit bang om iets te vragen aan iemand en het omgekeerde mag gerust ook, mijn virtuele deur staat altijd open.

3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

Ik herinner me de Eureka-kreten nog levendig die vanuit dat smalle gangetje bij de ondertussen
ter ziele gegane Record Collector opstegen toen de Sir er de ene na de andere vondst deed.
Ik herinner me verder een pint en een bak frieten en vooral een warme handdruk.

Of de platenbeurzen, waarop we elkaar nauwelijks spraken maar in de verte zagen grasduinen
(ik ging haast "grazen als koeien" schrijven) tussen de rijen met platen met een soort jachtinstinct
dat we maar al te goed kenden omdat we hetzelfde adrenaline-peil in onze aderen voelden.

Het wordt tijd om nog eens af te spreken, in Brussel misschien.
freddze en ik waren daar een paar maanden geleden niet ontevreden over.

DE 7 VRAGEN

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.

Omdat ik actief de hoogdagen van vinylplaten én de opkomst van Hardrock / Heavy Metal heb meegemaakt, heb ik me de eerste jaren voornamelijk bezig gehouden met vinylplaten en heel lang gewacht met het kopen van cd’s. De eerste cd-speler en cd’s waren toen ongelooflijk duur. Betaalde ik toen zo’n 360 BEF of 9 EUR voor een vinylplaat, dan kostte een cd ruim het dubbele daarvan en dan spreken we nog niet over de beperkte keuze in cd’s. Dat was toen, de tijden zijn fel veranderd.

De opkomst van de cd’s had dan weer een enorm voordeel voor mij, de uitverkoopbakken van vinyl in West- en Oost-Vlaanderen waren jarenlang een fel gesmaakte schatkamer tot de ene na de andere platenzaak (Bilbo, Free Record Shop, Flemish Record Store, …) volledig overschakelde op cd’s en ik dan toch mijn eerste cd kocht, Thrash Zone van D.R.I. Veel vinylplaten heb ik gekocht aan 200 BEF per stuk.

Op mijn Nokia Windows Phone houd ik nog altijd een verlanglijst bij in Excel, onlangs heb ik die onderverdeeld in een deel vinyl en een deel cd. Ik merk dat het aanbod vinyl schraler wordt en dat de prijs dikker wordt. Ook is het de logica zelf dat hoe meer je hebt, je minder je nog zoekt. Langzaam maar zeker koop ik weer meer op cd want een aantal sites hanteren best wel interessante prijzen. Alleen is dit jammer voor dé platenwinkel, nog altijd één van mijn meest geliefde biotopen, maar de tijden veranderen.

Vinyl is onhandig maar heeft het voordeel van de grote hoes en het ruikt beter. I love the smell of vinyl in the morning. CD is handig maar heeft dan weer die kleine hoes. MP3 beschouw ik als een amuse guele voor het echte werk, vinyl en cd. We vergeten nog een belangrijke geluidsdrager, de cassette. Daarvan heb ik er honderden gehad, maar een paar jaren geleden heb ik ze buiten verdomd tot ik zeker was dat ik ze op vinyl of cd of mp3 had.

Het belangrijkste in mijn vormende jaren als muziekliefhebber is namelijk de cassette geweest en… Yves van het Compact Center langs de Vindictivelaan in Oostende, naast het Onze-Lieve-Vrouwecollege. Toen hij zijn zaak begon eind de jaren tachtig, kon je bij hem cd's kopen maar ook huren. Ongelooflijk waren soms de pakken cd's die ik naar huisje weltevree meenam om dan via mijn stereoketen op te nemen op cassette. Die winkel bestaat trouwens nog altijd! Herinnert iemand zich nog die namen? Maxell, Fuji, Philips, TDK. Telkens mijn vrienden en ik naar de platenzaak gingen, kochten we verschillende albums en cassettes om ze voor elkaar op te nemen. Ik herhaal, als tieners hadden we beperkte budgetten. Nu ligt dat anders.

Single, album of verzamelaar? Singles heb ik nooit gekocht uit gebrek aan interesse, verzamelaars beschouwde ik toen als herkauwde hap, maar albums zijn een ander verhaal. Ik ben een liefhebber van albums en dat uit zich ook in mijn quoteringen op MusicMeter, er mag eens een minder nummer op staan, het zal me niet tegenhouden om van het album op zich te genieten. Ik heb een hondsdolle hekel aan verzamelaars met die ene of meerdere extra voordien onuitgegeven nummers. Met remasters heb ik een haat-liefde verhouding, het hangt af van de inhoud maar ik vind nog altijd dat wat toen niet goed genoeg was om uit te geven, voor mij weinig of niets bijdraagt aan de beleving van het album an sich. Het is een kwestie van (slecht) karakter.

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

Veel herkenbaars (hoe kan het ook anders).

Yep, de laatste alinea's met name bij de laatste alinea - over verzamelaars - veel hoofdknikkens.

En die voorlaatste: hier in de Voorstraat (t.o. UB voor de gestudeerden hier) zat Verlaine, Sylvo Buderman van Verlaine CD Verhuur te Utrecht - hetutrechtsarchief.nl - die verhuurde nieuwe cd's per dag (oudere per week) en dan .... zo heel veel muziek leren kennen Oldfart kwam er ook.

Cassettes: ook zo fijn - had altijd wat eigenbaksels bij me; voor als er op een feest k*muziek was (later waren dat zelfbrandsels).

Ik heb eigenlijk altijd Maxell XX II gekocht voor mijn Nakamichi (BX 100).
Ik gebruikte ze voornamelijk om via de radio concerten te tapen, een LP op tape vond ik niks, zat niet eens een hoes bij

DE 7 VRAGEN

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

Raar maar waar ben ik nooit een concert- of festivalganger geweest. Twee keren ben ik naar Torhout/Werchter geweest, in het West-Vlaamse Torhout want dat was het dichtste bij de deur, om te kijken naar de headliners Metallica (toer voor The Black Album) en Aerosmith. De volledige programmatie van die twee festivals weet ik niet meer, ik weet nog wel dat ik haast in slaap viel bij The Black Crowes en ik was lang niet de enige. Metallica en Aerosmith waren wel klasse!

Andere optredens waren er ook bij maar niet zo veel. Waarom? Dat was deels uit “gierigheid” want ik kocht liever een album dan een concertkaart en deels om praktische redenen... want ik had een chauffeur nodig. Ik ben geboren in 1969 en pas in 1992 heb ik mijn rijbewijs B afgelegd. Mijn hogere studies waren eind juni 1992 afgelopen en mijn Pa (RIP) bleef maar aandringen om eindelijk eens “dat godverdomse rijbewijs” af te leggen in afwachting van mijn legerdienst die startte in maart 1993 (tot december 1993). Inderdaad, ik ben nog één van de laatste Belgische dienstplichtigen geweest en dat viel mee, ik was barman in de Mess Officieren in Middelkerke: afwisselend één week werken en één week vakantie (omdat ik 's nachts tevens “van wacht was”). We wijken af en die lappen tekst mogen niet te lang worden, het schijnt dat ik zou durven...

Memorabel optreden nummer één was Possessed, pioniers van Death Metal uit de Verenigde Staten, in een piepklein zaaltje in Denderhoutem op 14 november 1986. Ik denk zelfs dat dat mijn eerste optreden ooit was. In het voorprogramma speelden Voivod en Deathrow, ik stond achterin de zaal met mijn kameraden en met een aantal veldwachters / politiemannen. Op zijn gemak was de lange arm van de wet niet maar eens het optreden bezig was, zagen ze dat het allemaal brave jongens waren en konden ze hartelijk lachen om het headbangen en om de geur van leer en studs die avond. Toffe onvergetelijke herinnering, want na het optreden zag je vele zware kerels, net zoals wij trouwens, wachten op de ouders om ze terug naar huis te brengen. Alles is relatief.

Memorabel optreden nummer twee was Metallica met Queensrÿche in het voorprogramma in 1988 in Vorst Nationaal. Hun respectievelijke nieuwe albums waren toen And Justice for All (matig album) en Operation: Mindcrime (een geweldige klassieker). Ik ging voornamelijk voor Queensrÿche. Onze chauffeur reed verkeerd in Brussel en zodoende heb ik enkel maar het laatste nummer van Queensrÿche gezien: Eyes of a Stranger. Als grote fan van Queensrÿche heb ik vreselijk gevloekt hiervoor maar het optreden van Metallica heeft dat meer dan goed gemaakt: strakke muziek met een geweldige show, zeker op het laatst toen de lichtbalken na een ontploffing naar beneden kwamen als onderdeel van die show, bleek later. Grappig was om te zien hoe een jong koppeltje in een jas van Millet (wat toen voor de snobs was) naast ons elkaar zat af te lebberen tijdens het optreden van Metallica en toch met rust werd gelaten.

Memorabel optreden nummer drie was Robert Plant in de AB in Brussel tijdens de toer voor Fate of Nations (1993). Samen met mijn beste kameraad en zijn latere halve trouwboek zag ik daar een fantastisch ingetogen optreden van Robert Plant waarvan ik bijna geen enkel nummer voordien kende. Ik viel echter als een blok voor de charismatische uitstraling en de rustige manier van doen van de vroegere frontman van Led Zeppelin. Ik heb het hier al vaak gezegd: een goede frontman met een groot charisma is zijn gewicht in goud waard. Robert Plant is een vakman pur sang. Wanneer hij sprak, was de zaal muisstil.

Andere optredens? Even de hersenen pijnigen levert als resultaat op: AC/DC, Iron Maiden, Motörhead (amai mijn trommelvliezen), King Diamond, Destruction, Accept, Tyketto, Pat Travers, Pink Floyd, Rolling Stones, Guns n' Roses (met dat kalf van een zanger), Rainbow, Deep Purple, Status Quo, Acid, Killer, Bad Lizard, Yngwie Malmsteen, Helstar, Tankard... en de jaarlijkse Paulusfeesten in mijn thuisstad, Oostende, Stad aan Zee. Fantastisch was Charles et les Lulus, alias Arno Hintjes en begeleidingsgroep. De TC Matic klassieker Oh La La La heeft het Pauluspleintje doen daveren.

Op de volgende anekdote ben ik niet zo trots maar mijn beste kameraad en ondergetekende kunnen er jaren later nog smakelijk om lachen. Ik heb een optreden van de Confetti's meegemaakt in een discotheek in de Casino-Kursaal van Oostende, het was toen de tijd van New Beat, dat afschuwelijk mechanische nonsens volgens mijn bescheiden mening. Hilarisch was het antwoord van mijn beste kameraad (Dag Glenn!) op de vraag van de zanger voor het volgende nummer. Hij antwoordde daarop: “De Drieje!” In ABN betekent dit nummer drie, want alles was playback. Ik heb een vreselijke hekel overgehouden aan playbacken, wat ik boerenbedrog vind. Is er iets mooiers om mee te maken dan een groep die schitterend staat te spelen voor een publiek dat volledig opgaat in het optreden?

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

Geweldige bijdrage weer

Ik volg dit topic met grote interesse, maar heb mij voorlopig van inspraak onthouden, maar wil ik toch even reageren.

Bij mij is het juist net omgedraait hoe meer ik verzamel hoe langer mijn verlanglijst word, wel steeds obscurder dat dan weer wel, heb momenteel een verlanglijst van meer dan 1200 albums...........



In Middelburg had je een CD uitleen en daar heb ik bergen albums van op casstte gezet en nog steeds heb ik niet alles van wat ik toen (begin jaren 90) getaped heb origineel in huis en zo heel af en toe draai ik zelfs nog wel eens een TDK S.A. 90 met op elke kant een album.......
En na verloop van tijd verkocht hij altijd zijn "extra" exemplaren voor fl. 4,00 of bij 10 of meer voor fl. 3,00 had ik voor de prijs van 1 nieuwe cd fl. 40,00 gelijk 13 albums daar heb ik dus ook behoorlijk wat van mijn collectie vandaan gehaald. Toen is mijn verzamelwoede echt begonnen.

Ik heb geen verlanglijst maar ik weet precies waar Lion het over heeft en ben het daar ook helemaal mee eens. Als je wat ontdekt gaat er elders weer een deurtje open enz, enz

Daar wil ik daar weer even op reageren - voor beide visies valt wat te zeggen. Bedenk: wat voor 'fun' geeft het om een collectie van - laten we ruim denken - 50.000 albums te hebben?
In der Beschränkung zeigt sich der Meister ... wat voor zin heeft het om bijv alle albums van XTC te hebben, of U2, of Tears for Fears te hebben als er album bijzitten die je slechts eenmaal (bij aanschaf) of nimmer zult draaien omdat je er niets mee hebt; gewoon om (obsessievelijk) je verzameling te completteren. En als die albums dan ook nog eens heel zeldzaam zijn (en dus duur), wat is dan de ratio? Wat is bovendien de ratio van nog meer van hetzelfde kopen - tenzij uiteraard pegels geen probleem zijn. Het staat eenieder vrij zijn geld uit te geven zoals ie wil. Ja natuurlijk: het heilige hebben - maar is dan kwaliteit niet belangrijker dan kwantiteit? En wat dan te denken van de jongere generatie hier die veelal kiest voor beluisteren (=gebruik) via Spotify of de Calvé-pot en voor wie fysiek bezit (=hebben) van albums al lang niet meer heilig is?

Je kunt - als je werk doet waar geen muziek bij beluisterd kan worden, én je wilt ook nog normaal slapen - ca 10 albums per dag luisteren, in het weekend wellicht meer. Is het dan niet slimmer om te denken: betalen voor gebruik ligt meer voor de hand dan betalen voor bezit?

Ik ben van de oude stempel ik wil het origineel, ik gebruik wel Spotify maar alleen om iets "voor te luisteren".
Mijn middellen zijn niet onbeperkt, maar ik heb een vast budget voor mijn hobby's (en dat is een redelijk fors bedrag) het hoeft ook niet meer te zijn want dan kan ik het niet meer "bijluisteren". Het grootste probleem is ruimte. Ik heb de bevoorrechte positie dat ik een redelijk grote muziek kamer heb (mijn domein) maar de "vrije" ruimte begint kleiner te worden dan de "bezette" ruimte met nog een paar kunstgrepen kan er nog wel behoorlijk wat bij, maar als we niet verhuizen is die kamer binnen 12 jaar echt vol als ik blijf verzamelen op het tempo waarin het de laatste 10 jaar is gegaan.

En ik ga zeker niet voor kwantiteit maar voor kwaliteit juist door dat dreigende ruimtegebrek ben ik genoodzaakt selectief te verzamelen. Ik merk dat in de afgelopen jaren de verdieping belangrijker is geworden dan vernieuwing, bepaalde genre's zijn bijna totaal uitbeeld en de recente muziek volg ik een stuk minder dan pak weg 5 jaar geleden.

Nou ja 12 jaar is dan nog wel een heel eind weg, dus daar zou ik me nu nog niet druk om maken

Wat vind je vriend/man van deze verzamelwoede?

Over 12 jaar ben ik nog maar 51........ en dan ophouden met verzamelen, ik denk dat ik dan regelrecht naar de psychiater kan (al denken sommigen dat het daar nu al lang tijd voor is), mijn man heeft er totaal geen probleem mee (gelukkig, anders was het waarschijnlijk ook niet mijn man) hij heeft ook zijn "eigen domein" waar van alles gebeurt met Marklin waar hij net zo enthousiast mee bezig kan zijn als ik met mijn muziekjes...........

Ah, een treintjes man

Overigens ben ik ook over 12 jaar 51

Afgezien van deze vraag denk ik dat we hier een aardig topic-onderwerp te pakken. Het was overigens niet mijn bedoeling om Lion een kwantiteitsticker op te plakken

In mijn beleving is afbakening niet slecht en een selectief aankoopbeleid niet verkeerd - en ja ik heb ook een budget en tov van vorig jaar heb ik het iets teruggeschroefd omdat ik tzt een NAS en een streamingsysteem (Naim, Linn of evt Cambridge Audio - als de beurs iets leger is) ga kopen. Dan verdwijnt ook het opbergprobleem in de woonkamer - en ja, hier in huis staan cd/lp's op 3 plaatsen

Overigens zit ik boven de 51, maar 'verzamel' nog steeds

Tsja, soms denk ik wel eens strax ben ik 77 en dat zit ik met al die albums en dan ga ik dood en dan.....???? Ik bedoel wie zit er te wachten op een erfenis die bestaat uit (voorzichte schatting) 20.000 albums...........

De vraag vind ik altijd wel belangrijk, ik ken helaas genoeg voorbeelden van mannen met een muziekhobby die al hun "waar" naar boven moet verplaatsen of achter vele gesloten deurtjes moeten houden omdat vrouwlief het niet wil hebben in de living. Nu kan je daarin uiteraard ook doorslaan maar ik zeg altijd maar geef een man zijn hobby

Sterker nog, daar zit het bejaardenhuis bij leven en welzijn al niet op te wachten

Daar hoop ik never terecht te komen........... en als het aan de genen licht gaat dat ook niet gebeuren al mijn groot ouders zijn op respectabele leeftijd en in redelijke gezondheid in hun eigen "zelfstandige" huis gestorven.

En als verzorging echt nodig is dan regelen wij / ik dat prive (kost wat maar dan heb je ook wat) want in een verzorgings tehuis zal ik nooit terecht komen.

Verzorgingstehuizen hebben wel regelmatig mondharmonica en accordeonconcerten live.

Ik heb er nooit een punt van gemaakt dat ik het zichtbaar tonen van veel fysieke objecten als boeken, cd's, lp's en andere zaken echt niet mijn ding is, (omdat ik een bloedhekel heb aan volle woonkamers) dus als je hier een punt wilt maken, mag je het hebben van mij.

En a propos hobby: die treintjes van Lion's hubby staan - neem ik aan - ook niet in de woonkamer. En de verzameling oorsieraden van mijn lief zijn evenmin te vinden in de woonkamer. Als je intensief draait, kan je max ca 70 albums draaien in een week; waarom moet je dan alle - zeg 6000 - zichtbaar hebben in je woonkamer?

Mij ging het erom hoe beteugel je een beetje de neiging om te blijven kopen - hoe raar dat ook mag klinken van iemand die sommige songs (van één band) wel op zes verschillende dingen heeft.

Overigens ben ik onlangs nog geconfronteerd met de trieste ervaring van een verzameling die verkocht werd nav een overlijden en de gang van zaken daaromheen.

Ik heb een aantal hevige koopjaren meegemaakt, twintig of meer van dit bij Wowhd, twintig of meer in de Record Collector in Antwerpen, twintig of meer op platenbeurzen en dan kom ik thuis en denk ik bij mezelf: “Wanneer ga je dat allemaal beluisteren?” 2014 is een kalmer koopjaar geweest, rond de vijftig stuks denk ik, en ik word een beetje minder impulsief bij het plaatsen van bestellingen. Die verlanglijst is eerder een houvast voor mij en de nieuwe ontwikkelingen volg ik al lang niet meer, mijn keuze.

Wanneer ga ik dat allemaal beluisteren? Iedere dag ben ik weg van 7u15 tot 16u45 en tijdens de werkuren draai ik meestal verzamelaars op het werk want ik kan niet zonder muziek werken. Mijn aankopen kan ik enkel beluisteren in mijn vrije tijd die soms – mijn eigen schuld – een schaars goed is. Immers, als alleenstaande moet het huisje gepoetst worden, moeten de boodschappen gedaan worden, moet het papierwerk gedaan worden (de zondagmorgen) en roepen ook andere interesses of hobby's om mijn aandacht. Sinds mijn rugoperatie twee jaren geleden ga ik ook meer en langere wandelingen doen en ik tracht mijn moeder bij te staan waar het kan. Pas op, ik klaag zeker niet. Ik heb het goed, mijn gezondheid is ok, ik heb vast werk dicht bij huis en financieel moet ik mij ook weinig zorgen maken. Maar....

Dit zal misschien raar overkomen maar dat is het dan maar. Door omstandigheden heb ik jaren moeten vechten voor mijn “vrijheid” na het overlijden van mijn vader in 2007. Ik had enorm veel verplichtingen en – cru gesteld – ik was zeven dagen op zeven bezig voor andere mensen. Ik heb leren afbouwen: geen werkdagen meer van twaalf à dertien uren, durven “neen” zeggen tegen anderen, durven kiezen voor jezelf. En ik trek die lijn door, muziek is voor mij mijn grootste hobby maar het mag mij niet domineren. Wat een ander doet, daar ventileer ik geen mening over. Net zoals ik graag vrij ben, laat ik een andere ook vrij in haar/zijn leven. Vrijheid, blijheid.

Wat thelion zegt over het belang van verdieping over vernieuwing, voel ik ook. Ik heb totaal geen behoefte om “mee” te zijn met de allernieuwste ontwikkelingen. Wel kan ik volledig opgaan in iets dat voordien buiten mijn vizier lag. Een voorbeeld hiervan is Miles Davis en John Coltrane. Wil dat zeggen dat ik nu mijn tanden zal zetten in Jazz? Geen idee, voorlopig niet want momenteel heb ik een heel pijnlijk abces op mijn tandvlees .

DE 7 VRAGEN

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?

Mijn meest geliefde hoekje op deze site heeft te maken met de Heavy Metal van de jaren tachtig en dan voornamelijk de New Wave of British Heavy Metal beweging welke een verpletterende indruk op mij heeft nagelaten. Vandaag de dag heet vele muziek in die beweging gedateerd te zijn en oubollig en ik heb totaal geen moeite met die gedachtegang van sommigen. Alleen zeg ik dan, wat zullen wij binnen tien, twintig, dertig of meer jaren onthouden van de hedendaagse muziek? Voor mij hangt het af van de actieve beleving en muziek is ook vluchtiger geworden. Dan denk ik soms dat MusicMeter een verzameling zotten zijn die nog de moeite doen om cd's of vinylplaten te kopen en muziek op de voorgrond zetten in plaats van op de achtergrond. Just kidding.

Vanaf februari 2009 tot halverwege 2013 ben ik een ultra-actieve deelnemer geweest in de topic Het Metal Album van de Week, waar een ware plejade aan albums en subgenres gensters sloeg in mijn muziekbeleving. Op een bepaald moment heb ik een pauze van onbepaalde duur ingelast in die topic, want ik had nog zoveel andere dingen te beluisteren in Soul, Jazz, Rock en Zappa.

Zappa? Inderdaad, ik beschouw Frank Zappa als een “genre” op zich want wat een veelvuldigheid en veelzijdigheid aan briljant muzikaal talent heeft die niet getoond? Ik volg actief de Zappateers hier op onze site sinds januari 2013. Het jaar voordien had ik een zware dobber te verwerken, of mij laten opereren aan discushernia L4-L3 of verlamd worden. Ik had geen keus en tijdens die drie maanden thuiszitten heb ik actief de muziek van Frank Zappa beluisterd om iets om handen te hebben in die periode. De uitgebreide uitleg staat in mijn bericht bij de artiest Frank Zappa zelf.

Spelletjes zijn niet aan mij besteed, soms zet ik iets neer bij Kettingplaat, Kettingalbum of Laatste letter-eerste letter, wanneer ik zie dat er geen vooruitgang is, maar ik werk liever aan grotere teksten, dus vandaar het aanzienlijk aantal “meningen” bij albums. De laatste jaren probeer ik die bondiger te maken en meer to-the-point maar soms laat ik mij dan ook volledig gaan voor die “lappen tekst”. Ik vind het ontspannend met een lekker muziekje op de achtergrond. Ik luister liever naar muziek dan dat ik TV kijk, behalve als het Rugby Union is: the Autumn Series, the Six Nations, the Rugby World Cup. Prachtige harde en eerlijke sport vind ik dat.

6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

DE 7 VRAGEN

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.

Dit is best een moeilijke vraag voor mij want hoewel mijn hersencellen nog prima werken, kan ik ook niet alles onthouden. Ik werp een blik op mijn top tien en op mijn stemmen in het algemeen en zie een aantal opvallende zaken maar zoals gevraagd, drie maar. Het heeft bij alle drie te maken met het wegwerken van vooroordelen.

De eerste is zonder twijfel Blackwater Park van Opeth en de reden hiervoor staat grotendeels bij The Roundhouse Tapes van hetzelfde Opeth. Ik heb jaren lang vooroordelen gehad tegen Death Metal en dat grunten, welke ik beiden rondweg afschuwelijk vond. Vanaf de jaren tachtig kon ik met zowat alle zware metalen overweg, maar Death Metal? Ik vond de muziek niet boeiend genoeg en dat ultralaag gebrul vond ik al helemaal zo belachelijk als dat ultrahoog gegil bij andere subgenres van Metal. Ik heb die muur van vooroordelen afgebroken dankzij MusicMeter want aangetrokken door de hoge gemiddeldes van hun albums ging ik “ook maar eentje” proberen en een nieuwe wereld ging voor mij open. In mijn jonge jaren kende ik enkel maar Scream Bloody Gore van Death en liet ik alle andere Death Metal links liggen. Ik zal nooit een echte Death Metal fan worden maar dat album en die groep heeft een blijvende indruk op mij nagelaten.

De tweede is met even weinig twijfel The Best Band You Never Heard in Your Life van de Grote Snor, alias Frank Zappa. Of zoals ik heb geschreven bij het album Zoot Allures: “Frank Zappa is speciaal geval en de man met de indrukwekkende snor die het vunzige Bobby Brown heeft geschreven, een nummer die het puriteinse Amerika schokte, lang, lang geleden.” Frank Zappa is bij mij pas echt op de voorgrond gekomen na mijn rugoperatie op 4 oktober 2012. Drie maanden thuis zitten en revalidatie met afwisselend wandelen, platliggen en kine zorgde voor een zee aan tijd en ik had een houvast nodig: de 62 albums tot aan zijn overlijden heb ik beluisterd. Later kwamen de postuum verschenen albums aan de beurt. In dat weids oeuvre vond ik een pareltje terug, The Best Band You Never Heard in Your Life, of zoals ik daar halverwege september 2014 berichtte: “De ideale combinatie tussen de zucht naar perfectie en het onderhuids verlangen naar speelsheid.” Ik heb een boontje voor debuutalbums en livealbums, zeker de bekende “double live”. Een artiest wordt bij mij onsterfelijk als hij zichzelf live overtreft, de Grote Snor heeft onvergetelijke livemuziek uitgebracht, waarvoor mijn eeuwige dank.

De derde is een Jazz album, godbetert. Wat dacht ik vroeger over Jazz? “Jazz is onnodig ingewikkeld gedoe voor pseudo-intellectuelen die neerkijken op allen die niet van Jazz houden.” Natuurlijk zijn metalheads ongelooflijk grote stommeriken die geen smaak hebben... Hoe bevooroordeeld kan “de mens” zijn, in beide gevallen? Het is kiezen tussen Kind of Blue van Miles Davis en A Love Supreme van John Coltrane. Ik ken nog altijd bitter weinig van Jazz op zich maar ik weet wel wat ik graag hoor. Tussen die twee albums kan ik momenteel nog niet kiezen dus ik buig de spelregels een beetje en vermeld maar beiden. Beide albums zijn mijn eerste echte kennismakingen geweest met Jazz en ondertussen ga ik eens vaker een rustig Jazz album opleggen dan een beukend Metal album. Mijlenver liggen beide genres uit elkaar maar hun doel is voor mij hetzelfde: ontspanning en plezier.

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

DE 7 VRAGEN

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

Momenteel is dit mijn top 10 en ik heb niet de gewoonte om daar voortdurend aan te veranderen. Sinds 2006 is die redelijk onveranderd gebleven met maar drie echte nieuwelingen, Agalloch, Opeth en Iron Maiden. Nu ik er over nadenk, zou Beast over Hammersmith er niet in mogen staan volgens mijn maatstaven want ik heb dat album niet origineel. Het maakt deel uit van Eddie's Archive en vind die maar eens tegen een menswaardige prijs... Enige certitude in mijn top 10 is het magistrale Don't Break the Oath van het onaardse Mercyful Fate uit 1984 en dat later van een verpletterende invloed is geweest op Metal in het algemeen. Die blijft op één staan.

1. Mercyful Fate - Don't Break the Oath (1984)
2. Agalloch - The Mantle (2002)
3. Opeth - Blackwater Park (2001)
4. AC/DC - Let There Be Rock (1977)
5. Rush - Grace Under Pressure (1984)
6. Queensrÿche - Rage for Order (1986)
7. Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)
8. Suicidal Tendencies - How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today (1988)
9. Loudness - Live-Loud-Alive (1983)
10. Iron Maiden - Beast over Hammersmith (2002)

Bovenstaande tien albums hebben van mij de maximale score gekregen en ik heb nog negen albums met de score van vijf sterren dus ik heb er nog één tekort. In alfabetische volgorde voeg ik die erbij om misschien later de volgorde te wijzigen maar mijn nummer één blijft rotsvast staan.

11. Amorphis – Skyforger (2009)
Prachtig album met een geweldenaar van een zanger, Tomi Joutsen, die zowel heel lief als heel bruut uit de hoek kan komen, en met een verzameling geweldige songs met heel veel melodielijnen die je niet meer kan vergeten.

12. Dark Angel – Darkness Descends (1986)
In mijn middens is 1986 een Annus Sanctus – of Diabolicus als je wilt – want een onovertroffen topjaar in Metal. Dit is één van de allerbeste Thrash Metal albums ooit en steekt zelfs het iconische Reign in Blood van Slayer naar de kroon. Darkness Descends heeft een minder geluid dan Reign in Blood maar de betere en venijnigere nummers.

13. Frank Zappa – Hot Rats (1969)
Als vele woorden toch nooit genoeg kunnen zeggen om iets te omschrijven, volstaat dan maar één: fantastisch. Ik heb zijn albums chronologisch doorlopen en bij dit album had ik voor het eerst dat wow-gevoel.

14. Frank Zappa – The Best Band You Never Heard in Your Life (1991)
Om mezelf nog maar eens te citeren: “De ideale combinatie tussen de zucht naar perfectie en het onderhuids verlangen naar speelsheid.” Bangelijk goed.

15. Marathon – The First Run (1994)
Wees maar trots, Nederlanders, en dit is wel degelijk een groep van jullie met een prachtplaat om U tegen te zeggen. Progrock / Progmetal van de bovenste plank.

16. Marillion – Early Stages (2008)
De eerste alinea van mijn bericht bij album vat het perfect samen...
“Oorspronkelijk was het de bedoeling om van deze box elke dag één deel te beluisteren, want dik zes uren na elkaar is “van het goede te veel”. Of dan toch niet want in nauwelijks twee dagen heb ik de volledige box kunnen beluisteren. Omdat ik altijd maar weer wilde, omdat mijn nieuwsgierigheid naar het volgende deel te groot werd, omdat dit verdomd goed is.”

17. Queensrÿche – Operation: Livecrime (1991)
Als je het studio-album de maximale score geeft, dan moet je een hoogstaande live-uitvoering hiervan dezelfde score geven. Logisch, zeker?

18. Queensrÿche – The Warning (1984)
Dit is het debuutalbum van mijn eerste “favoriete groep” ooit, een meesterwerkje waarmee ik lang heb geworsteld omwille van het zachte geluid van de gitaren die op de achtergrond verzeilden. Pas jaren later begreep ik de pracht van dit album en van deze groep, althans tot en met het album The Promised Land.

19. Slayer – Reign in Blood (1986)
Duh?

20. Alchemist – Organasm (2001)
Nu moet ik eentje kiezen dat geen vijf sterren heeft. Honderden keren heb ik dit album al beluisterd op mp3 en nog altijd treedt er geen gewenning op. Ik heb zelden zo'n gevarieerd album al deze gehoord en deze vind ik zelf mijn mooiste inzending geweest in de topic Het Metal Album van de Week.

Dat was het dan voor mij, hopelijk is niemand in slaap gevallen en klaar voor de volgende in de rij, Sammael!

Met zoveel metal kan niemand in slaap vallen natuurlijk

Wat betreft het beste Zappa-album kunnen we elkaar de hand schudden