Aangezien ik morgen weg ben:

5. In welke hoek van de site ben je het meest te vinden.
-
Waarschijnlijk nog steeds in de progressieve rockhoek. Iets met oude liefdes verstoffen niet. Ik wil echter nog wel eens, op de raarste momenten, mijn horizon verbreden. Kijk dus niet gek op als u mij opeens tegenkomt bij die speciale japanse Jazz-folkplaat, die u voor speciale gelegenheden bewaarde. O ja, synthpop en (free)jazz vind ik ook heel leuk. Een muziekspelletje waardeer ik zo nu en dan ook wel.

En al weer terug

Jup, maar er fietste even wat van mijn bestuursfunctie doorheen, wat even wat tijd kostte.
Vandaag post ik weer wat.Ik Heb het al uitgetikt, wil het alleen nog even op spelling controleren.
(dat is bij mij geen overbodige luxe )

6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen
-
Hmm, ik herinner me meestal niet waar ik iets voor het eerst ontdekt heb. Laat staan wanneer ik een album meer of minder ben gaan waarderen. Desondanks zijn er enkele artiesten/muziekstijlen waarmee ik nader kennis heb gemaakt door de warme aanbevelingen van de users op deze site.
-
Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold
De eerste 2 jaar op deze site had ik niet veel op met Hip-Hop. Heden ten dagen is het nog steeds verre van mijn favoriete genre. Desondanks heb ik via MuMe aardig wat goede hip-hop leren kennen. Dit album stond hoog in de top 10 van R&P en dus besloot ik het maar eens een kans te geven. Het album bezoekt nog regelmatig de cd-speler. Artiesten als The Roots en Dalek heb ik ook door MuMe (beter) weten te waarderen.
-
Swans - The Great Annihilator
Een van de artiesten die ik op dit moment het meest beluister, heb ik leren kennen door dit topic . De jaren 90 was toentertijd nog een blinde vlek in mijn muziekkennis. Swans was ten dele wel een logische ontwikkeling voor me, aangezien ik toentertijd al aan het experimenteren was met de industrial van Coil en killing joke. Ik ben niet vaak zo overdonderd geweest als tijdens die eerste luisterbeurt van The Great Annihilator.
-
Holden-The Inheritors
Wennen aan een ander genre lijkt soms verdacht veel op het leren van een tweede taal. Opgegroeid met rockmuziek ,lette ik eerst gewoon op andere aspecten van muziek. Rockmuziek richt zich meer op samenspel tussen instrumenten, daar waar elektronische muziek vaak abstracter is. Muziek gedestilleerd uit bits en bytes. Door Mume heb ik wel meer waardering gekregen voor deze muziekstroming. Holden- Inheritors is tot nu toe de mooiste ontdekking die ik gedaan heb in dit genre.
-
Aangezien ik maar drie platen mag noemen, wil ik hier nog een kleine epiloog bij deze vraag plaatsen. Ik grasduin namelijk graag door de top 10/stemmenlijst van bepaalde users. En dan kom je toch regelmatig en vaak volkomen onverwacht op leuke ontdekkingen. Ergo, hier nog even een shout-out voor The Scientist(met name The Thing en Mats Gustafsson), chevy93(Nils Frahm) en Leander1991(Bjork, Chelsea Wolfe).

Van het weekend plaats ik de laatste vraag. Onverwachts toch een wat drukke week gehad en ik ben daarom nog niet helemaal klaar met het uittikken.

De vraag is al bekend hoor, het is het antwoord waar we op wachten.

Communication is the problem to the answer

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.
-
11. Anglagard-Hybris(1992)
Als er een plaat is die continue op de hekken van mijn top 10 staat te bonken, is het Hybris van Anglagard wel. (hoort wie klopt daar kinderen, het is een vreemdeling zeker? ) Voor velen wellicht een onbekende plaat. Het is dan ook een cult-klassieker in progrockkringen. Sprookjesachtige muziek, jazeker!, maar ook een stuk duisterder dan veel genre-genoten. ijzingwekkend, lijzig en imponerend.
-
12. Swans - The Great Annihilator (1995)
Over duistere muziek gesproken. Nee, de lucht gaat voorlopig niet klaren, daar zorgen Gira en kornuiten wel voor. Psychopathisch, psychedelisch en naargeestig Hoe gemeen Jarboe zingt op Mother/Father is een gevalletje: horen=geloven. De lyrics zijn op momenten om van te gruwelen. Horrormuziek.
-
13 dEUS-The Ideal Crash(1999)
De plaat die me door de lastige momenten tijdens mijn bestuursfunctie van vorig jaar heeft getrokken. dEUS weet op meesterlijke wijze allerlei onverwachte wendingen in haar muziek te stoppen, zonder dat de nummers rommelig aanvoelen. Avontuurlijke muziek.
-
14. Van Der Graaf Generator - Pawn Hearts (1971)
Tss, nog een plaat van VDGG (ik had er al een in mijn top 10 staan). Het zal wal weer van die ingewikkelde prog zijn . Nee, Pawn Hearts bevat niet de meest makkelijke muziek. Apocalyptische muziek, waar met enige regelmaat Hammill’s fascinatie voor musique concrete in doorklinkt. De Shakespeareaanse lyrics maken de muziek ook niet bepaald toegankelijker. Desondanks is dit een van de meest indrukwekkende platen die ik ken.
-
15. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
Synthpop is heden ten dage een van mijn lievelingsgenre’s. OMD schrijft daarnaast ook nog eens verdomd aanstekelijke popmuziek. Zo’n nummer als Maid Of Orleans moet bij iedereen wel bekend zijn. Prachtige tegenstelling tussen het snijdende begin en het aanstekelijke walstempo van de rest van het nummer. Dat spanningsvlak tussen experiment en aanstekelijke ritmes loopt als een rode draad door het album heen.
-
16.Radiohead-Kid A(2000)
Al een lange tijd een van mijn favoriete platen. De elektronische invloeden die Radiohead hier verwerkte in hun muziek waren voor mij een eye-opener. Elektronisch en afstandelijk, maar door de zang van Yorke tegelijkertijd ook heel aangrijpend. Zo'n nummer als The National Anthem staat in mijn geheugen gegrift.
-
17. Philip Glass - Solo Piano (1989)
Minimalistische muziek weet mijn interesse vaak te wekken. Als een compositie veel herhaling bevat, vallen veranderingen van o.a tempo sneller en harder op. Indrukwekkend hoe veel Glass uit een piano weet te halen en wellicht nog indrukwekkende hoe emotioneel geladen deze muziek is
-
18. David Sylvian - Secrets of the Beehive (1987)
Pastorale muziek is vaak goed voor stille reflectie. Zeker als het ook nog eens zo’n mooi herfstsfeertje heeft als deze plaat van David Sylvian. Openhartige,depressieve teksten onderstrepen de mistroostige sfeer van het album. Een plaat die ik bewaar voor regenachtige dagen.
-
19. Mike Oldfield - Ommadawn (1975)
Mike Oldfield is, in de jaren 70 ten minste, een artiest met een geheel eigen stijl. Een soort mix van folk en wereldmuziek in welhaast klassieke composities. Op papier heel ingewikkeld; in de praktijk juist supertoegankelijk. Ommadawn pt 1 is werkelijk waar een kippenvelnummer. Die opbouw naar de climax is haast onwerkelijk te noemen.
-
20. Frank Zappa - Hot Rats (1969)
Er zijn maar weinig artiesten die hun persoonlijkheid zo overtuigend als Frank Zappa in hun muziek kunnen verwerken . Uitbundige, cartooneske muziek, die desondanks erg vernuftig in elkaar zit. Zo’n openingsnummer als Peaches en Regalia is een feest om naar te luisteren.

pS: En dat was mijn interview al weer. Ik heb er uiteindelijk iets langer dan een week over gedaan. Op naar de volgende user .

Waren leuke stukjes. Dan is nu Casartelli of misschien dat jassn zijn interview nu wil vervolgen?

Ik heb inmiddels een paar vragen vooruitgewerkt. Als jassn zijn interview eerst af wil maken (laten we zeggen: respons binnen max 24 uur), is dat wat mij betreft prima. Anders begin ik.

Lijkt mij een prima plan.

Hot Rats

ga maar voor hoor, ik ben de volgende 2 weken bijna niet thuis

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
Wanneer? Op 23 augustus 2005. Dit interview komt dus een fractie te vroeg voor mijn tienjarig jubileum alhier.

Hoe? Tja, lang geleden dus, maar ik vermoed dat het mij net zo verging als veel geïnterviewde voorgangers hier: op zoek naar informatie/besprekingen van een album waar ik op dat moment ondersteboven van was, kwam ik wel eens op MusicMeter terecht. Na een paar keer ziet een mens dan een trend. Daarnaast hing ik toen ook al op het (toen nog bestaande) Arrow Forum rond, net als onder meer Cygnus, HiLL, Running On Empty, Titmeister, vigil en naar het schijnt ook Paap_Floyd. Was indertijd een fijn forum dat goed aansloot bij mijn muzikale voorkeur van toen. Slecht moderatorschap en een krimpende kritische massa deden dat forum evenwel uiteindelijk de das om.

De activiteit hier is ook niet meer wat hij wel eens geweest is, maar toch is de mix van een algemeen forum en een cd-database met stem- en forumvorm (vergelijk dat eens met het statische van Rateyourmusic) wat mij betreft een zeer duurzame.

2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
Kocht dus… tja, ik kom er niet onderuit dat dat deze is. Als ik het wel heb kon je deze indertijd (najaar 1994) met een kortingsbon bij C&A kopen. Derhalve ook niet op MusicMeter. Heb hier indertijd beslist plezier aan beleefd, maar tegenwoordig...? Ofschoon deze remix een tikkeltje inferieur is, is Mr. Vain op zich wel een klassieker. De rest heeft de tijd minder goed doorstaan, met name het laatste nummer is behoorlijk sneu.

Daarnaast kan ik melden dat Mr. Blue mijn allereerste zilveren schijfje was (kreeg hem op mijn 12e verjaardag cadeau bij mijn eerste stereotorentje), dat dit mijn tweede aankoop was (zie aldaar voor antwoord op de vraag) en dat mijn derde aankoop (en vijfde cd) mijn eerste klassieker was.

3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.
Vinyl: Daar hadden mijn ouders wel een metertje of twee van. Zaten aardige (soms zelfs meer dan aardige) platen tussen. Als elpees zijn ze allemaal verdwenen. De vinylrevival is (tot nog toe) aan mij voorbijgegaan: onhandige grote dingen die je halverwege om moet draaien...

Cd: Zoals uit het antwoord op vraag 2 al bleek, begon mijn cd-verzameling halverwege de jaren '90. Vinyl was dood en begraven, het internet stond nog in de kinderschoenen. Dan waren daar nog de cassettebandjes, waarmee je je favoriete liedjes van de radio over kon nemen... of een cd uit de bibliotheek of van een vriendje. Functioneel, maar het hoogst haalbare was zelf een cd hebben. De cassettebandjes zijn inmiddels eveneens dood en begraven, streamend en downloadend is een eindeloze voorraad muziek beschikbaar, maar dat laatste is gebleven.

Mp3: de discussie over downloads die al dan niet illegaal zijn (niet omdat enkel het uploaden illegaal is) hoeven we hier niet opnieuw te voeren. Toen ik zo rond de eeuwwisseling ook op ruime schaal toegang tot mp3tjes kreeg (de grootte van je harddisk was toen de voornaamste beperking) ging er ook voor mij een wereld open. Nog steeds beluister ik behoorlijk wat mp3, maar eigenlijk vooral op de mp3speler tegenwoordig. En met het zelf wat kapitaalkrachtiger worden is de focus is verschoven van hebben naar kennismaking. Het hoogst haalbare is immers zelf een cd hebben.

Single: dat was in mijn vatbare tijd al de cd-single en vijftien gulden voor een schijfje met één liedje en een andere versie van datzelfde liedje was toch behoorlijk geldklopperij. Dan liever wat langer sparen. Het hoogst haalbare is immers zelf een cd hebben.

Album: het formaat waar de meeste muziek bij mij om draait. Dat er ook artiesten zijn die een wezenlijk deel van hun sterke nummers niet op een regulier album hebben staan, is een hinderlijk gegeven, maar het zij zo. Verder moet ik ook wel erkennen dat een album waar in eerste instantie geen doorkomen aan is, soms wel geholpen is met één nummer dat er wat uit springt. Daar was dan alsnog die single cq. de radiohit. Bij ontstentenis van beide spreek ik graag van een sleutelnummer.

Over dat laatste: een van mijn eerste wapenfeiten hier was het uitdelen van 0,5* aan Tools Lateralus. Kort daarop maakte ik via een privébericht kennis met de sociale controle alhier. Omdat citeren uit privéberichten verboden is, heb ik de naam van de afzender even weggecensureerd: Ik heb mijn 0,5 toen even netjes toegelicht en daarmee was de kous af. Met Lateralus wilde het ook bij latere pogingen in eerste instantie niet lukken, maar toen ik me een tijdje enkel op het nummer Schism ging richten, ging dat beter. Schism is voor mij dan ook een schoolvoorbeeld van een sleutelnummer. Enfin, inmiddels staat Lateralus (en 10,000 Days ook) hier in de kast. Het hoogst haalbare is immers zelf een cd hebben.

Verzamelaar: Dat er ook artiesten zijn die enkele sterke nummers, maar geen sterke albums hebben, pleeg ik te ontkennen. Vaak blijkt bij langer proberen dat het album toch wel meevalt of dat het nummer toch niet zo sterk is. Maar niet altijd… voor die hoge uitzonderingen kan een verzamelaar getolereerd worden. En als ik nog niks van de artiest in kwestie heb (maar ook echt alleen dan), kan een budgetverzamelaar een leuke instapper zijn.

Ja dat van die sociale controle is enigszins herkenbaar. Heb zelf ook van die PM's ontvangen.
Qua, vinyl. Tsja, het heeft mijn inziens wat meer sjeu dan een Cd(grote hoezen, vaak warmere producties). Maar ja ieder zo zijn ding. Een cd heeft wel stukken meer gebruiksgemak: dat dan weer wel!.

Ook ik heb wel eens een PM gehad naar aanleiding van een aantal zeer lage cijfers (zeg 1,0 en 1,5) voor een aantal Saga albums. Ook dit was snel uitgepraat en jaren later ga ik nog steeds goed om met deze uitermate vriendelijke user.

Verder, ach het heilige hebben en cd's boven lp's preferen... Nee dat gaat een bepaalde user niet leuk vinden ouwe progwollen sok!

Dito ik ben direct bij de eerste generatie CD spelers ingestapt, soms heb ik nog weleens een album waar ik het LP artwork mis, maar bedieningsgemak, het missen van tikken en kraken en ruimte geven nog steeds de doorslag.

Een pm? dat is nog niks. Mijn hele top 10 werd ooit omlaag gestemd omdat ik het waagde een 3,5 voor The Beatles te geven. Man, man, man dat was nog een klein relletje: ik deugde zeer duidelijk niet.

Later werd het toegegeven dat het een wraakactie voor de 3,5 (!) was, ik heb het niet over 0,5, en bleek zelfs dat mijn nummer 1 na echt serieuze beluistering goed in de smaak viel.

De emoties over stemgedrag lopen hier soms wat hoog op zullen we maar zeggen en fanboys zijn tot alles in staat

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
Ik geloof dat ik niet de eerste ben die tegen deze vraag opzag. Maar met enige creativiteit heb ik toch iets bij elkaar geraapt.

Rush, Ziggo Dome, 2 juni 2013 - Het was vreemd geweest als Rush niet in dit rijtje opgedoken was, maar van de drie concerten die ik van ze gezien heb, was deze derde (de Clockwork Angels tour) daarvoor toch wel nodig. De eerste twee (de Snakes & Arrows tour en de Time Machine tour) waren immers in Ahoy en de kwaliteit van het geluid aldaar is terecht berucht. Ter verdere verhoging van de feestvreugde was ik bij het tweede concert snipverkouden (met bijbehorende dichte oren) én kwam ik door een zakenreis te laat aan. Driemaal bleek scheepsrecht: niet alleen is de Ziggo Dome ver superieur aan Ahoy, niet alleen is Clockwork Angels een wat geschikter album om een tour aan op te hangen dan het ook niet echt misselijke Snakes & Arrows, maar een gouden greep uit lang niet gespeelde jaren '80 nummers maakte het feest helemaal compleet. Verder had ik er hier al het een en ander over opgeschreven.

The Decemberists, Paradiso, 23 februari 2015 - Al te vaak ging ik een favoriete band zien en viel het eerlijk gezegd een beetje tegen: de band maakt het niet meer zo waar, de band speelde net niet míjn favorieten of er schortte nog iets anders aan. Soms valt het juist mee. En The Decemberists waren een bijzonder grote meevaller. Zie verder hier

Marillion, oeuvreprijs - Best lang nog is Rowwen Hèze de band geweest die ik het vaakst live gezien heb (iets met gratis optredens in o.m. de studentenstad), maar Marillion heeft dat stokje inmiddels overgenomen. Twee Marillion weekends (in 2011 en 2015) tikken ook wel aan. Nu draag ik de periode met Fish een ongeveer even warm hart toe als de periode in de huidige bezetting en is het qua uitvoeringen uit die eerste periode een beetje behelpen, maar over fraaie uitvoeringen van Easter, The Great Escape, Out of This World, The Invisible Man en al die andere moderne(re) klassiekers heb ik geen klagen. Maar welke waar nou precies het meest memorabel was? Ik verschuil me achter een oeuvreprijs.

I Second That.

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
Een bezoek van mij aan MusicMeter volgt in principe altijd hetzelfde stramien: even langs de albumupdates en daarna even langs de forumupdates. Uitzondering: als ik naar info/besprekingen van een specifiek album op zoek ben, dan begint de reis daar. Nobele voornemens over het houden van een oogje op de artiestenupdates komen eigenlijk zelden verder dan de nobelevoornemensfase.

De eerlijkheid gebiedt te erkennen dat het "been there, done that"-gevoel al geruime tijd wat overheerst. Dus die albumupdates klik ik eigenlijk alleen aan als het album in kwestie favoriet is, als het een bescheiden favoriet is en het begint op te vallen dat hij een paar keer langskomt of als ik toevallig weet dat ergens een gezellig relletje plaatsvindt. De forumtopics beperken zich ook grotendeels tot enkele usual suspects: de MuMeLadder, de Artiesten KO (mits er een leuke artiest in zit), de Artiesten Greatest Hits (idem), de persoonlijke Top 100'en en nog zo af en toe een leuke themaspelletje/-topic. En dan probeer ik het proggende deel van de goegemeente hier af en toe wat van de straat te houden, op dit moment met een heuse Prog Ladder.

... beetje late reactie maar geen dank hoor! Zolang je mijn jazz uit de buurt van GrafGantz houdt vind ik het geweldig dat je mijn favorieten afstruint!

6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
Met de striktst denkbare interpretatie van deze vraag kan ik niet zo veel. Dus dan maar wat ruimer…

Archive mag vermeld worden. Akkoord, toen ik nog voor Progwereld schreef, heb ik de naam ook wel eens horen vallen, maar meyer moest indertijd in het Progrock-album van de week het album You All Look the Same to Me plaatsen om mijn aandacht er wat meer op te vestigen. De band was toen al een tijdje bezig, maar de echte bekendheid van de Controlling Crowds-albums moest nog komen. Archive kwam overigens pas echt in een stroomversnelling toen vigil eens de Live at the Zenith-versie van Lights liet horen.

Een drietal bands uit de vormende dagen van de new wave heb ik min of meer rond dezelfde periode ontdekt (2 tot 4 jaar geleden, ja die zelfde periode nemen we maar even ruim): Magazine, Television en Wire. Van elk van deze drie stonden een of meer sleutelnummers in de MuMeLadder (ik noem in elk geval The Light Pours Out of Me, Marquee Moon en I Should Have Known Better met name). De albums Real Life, Secondhand Daylight, Marquee Moon, Chairs Missing en 154 hebben zich inmiddels in mooie scores van mijn kant kunnen verheugen. Als een van deze albums er het meest uit moet springen, is dat toch wel Secondhand Daylight.

Teneinde niet alleen maar in het verleden te blijven hangen en omdat ik eigenlijk geen radio luister, houd ik hier de bovenste regionen van de Rotatielijst bij. Dat heeft tot een hoop downloads en bijbehorende eenmalige luisterbeurten geleid en ten langen leste ook weer tot minder downloads en minder luisterbeurten want de eerlijkheid gebiedt te zeggen: al te veel krenten zitten er niet in de pap. Maar gunstige uitzonderingen bevestigen de regel en het debuut van Django Django was daar een van.

Mooie schrijfsels Casper, ik lees ze met interesse!

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.
1. Rush - Moving Pictures (1981)
2. Boudewijn de Groot - Picknick (1967)
3. Marillion - Fugazi (1984)
4. R.E.M. - Automatic for the People (1992)
5. Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)
6. Pulp - Different Class (1995)
7. Mike Oldfield - Hergest Ridge (1974)
8. Depeche Mode - Violator (1990)
9. Genesis - Nursery Cryme (1971)
10. The Church - Starfish (1988)

11. The Gathering - How to Measure a Planet? (1998)
12. Eloy - Time to Turn (1982)
13. Camel - Camel (1973)
14. Van Der Graaf Generator - Godbluff (1975)
15. Porcupine Tree - Stupid Dream (1999)
16. The Moody Blues with The London Festival Orchestra - Days of Future Passed (1967)
17. Big Country - The Crossing (1983)
18. Talk Talk - The Colour of Spring (1986)
19. Twelfth Night - Fact and Fiction (1982)
20. Gazpacho - Tick Tock (2009)

Ik heb het 1-album-per-artiest-criterium even vastgehouden. Trouwe volgers zullen herkennen dat deze albums van Eloy, Camel, Porcupine Tree en Big Country eerder wel in mijn toptien gestaan hebben en andere albums van The Gathering en Talk Talk ook.