Bwa, kga niet de naïeveling uithangen: zo'n dingen als dit gaan altijd te googlen zijn, tenzij je het concept volledig omgooit, maar dan krijg je weer een andere game...

kBen zelf ook niet vies van googlen (bij crypto's of linkgames staat de laptop hier roodgloeiend), alleen snap ik de fun ervan niet bij dit spelletje... 't is alsof je in zo'n boekje een kruiswoordraadsel oplost nadat je eerst bij de oplossingen achteraan hebt gekeken. De snelheid is eigenlijk echt niet zo belangrijk hierbij: 't is gewoon al leuk om te raden waarover iemand een al-dan-niet relevante albumbeschrijving neerpent...

De google-aars googlen rustig verder als ze dat leuk vinden, de rest probeert door mega-empathie-skills te doorgronden hoe het muziekminnend brein van andere MuMe-bezoekers functioneert!

Goochelen bij de Link-Quiz is ook niet leuk voor de bedenker van zo'n quiz
Bij mijn laatste Link-quiz stroomden de antwoorden ook al zo snel binnen, dat ik dacht : Hoe kan dat nou ?

maar er is toch een verschil tussen letterlijke tekst googlen of gaan googlen naar wikipedia etc om op zoek te gaan naar links?

Zonder wikipedia zijn die link-games dikwijls echt niet op te lossen (in het laatste geval van link-de-artiest kon ik 50% zonder hulp, maar de rest heb ik heel internet voor moeten afzoeken...)

Ja, ik hoop niet dat ik nu heel erg door de mand val maar ook ik gebruik voor die link-games google, wikipedia, last.fm, etc. Mag ik nu voortaan niet meer meedoen?

Welk album wordt hier door een MuMe-lid besproken?

OPGAVE 5

Een debuutalbum met de positieve blik gemaakt en ingespeeld. Teganvaller is dat *** zo nu en dan wel erg vals zingt en dat de teksten pseudo zijn. Ze lijken ergens over te gaan maar hebben totaal geen inhoud. Hierdoor 3*** Zeker niet slecht, maar met de minpunten die er wel degelijk zijn is het eigenlijk belachelijk om dit een meesterwerk te noemen.

Gewoon goed debuut, niets meer en niets minder. Voor een meesterlijk debuut moet je bij Damien Rice zijn. Maar die deed dat er ook wel ietsjes langer over voordat hij zijn plaat op de markt bracht...

Ik wilde Neutral Milk Hotel zeggen, maar dat is niet hun debuut. En die andere is geen meesterwerk.

Edit: Wellicht Bon Iver - For Emma, Forever Ago (2007)

Zonder gegoogle en gezoek zeg ik: misschien Beautiful Freak van eels...

nee, allebei verkeerd...
Tip: de groep staat nu met een nieuw album in de schijnwerpers!

Die 'pseudo teksten' doen me aan Wilco denken. Maar hun debuut wordt hier niet echt als 'meesterlijk' gezien denk ik.

Had ik ook al aan zitten denken.

Wellicht Coldplay (Parachutes)?

Edit: Inderdaad, dat klopt.

Opgave 6:

Ik vind dit de minste van de drie <knip> platen die ik ken.. veel te veel hangend op enerzijds de Seattlesound van begin jaren 90, of wat matige flashes uit de 70s. Weer te weinig echt eigen geluid. Daardoor ook makkelijk oor in oor uit.. Positieve uitzonderingen: titelnummer, <knip> (blijft gewoon in je hoofd hangen), <knip>. Het lange nummer is bij vlagen wel boeiend, maar zeker niet in zijn geheel. Ook dat ken ik beter van de band. Geef mij <knip> maar. 3*

Parachutes? Ik dacht er nog aan omdat ze met een nieuw album in de schijnwerpers staan, maar ik dacht: nee, dat kan niet. Chris Martin zingt niet vals, en de teksten zijn ook niet pseudo... ja pseudo-wat eigenlijk? In ieder geval is het heel duidelijk waar ze over gaan, en zijn het gewoon simpele teksten.

Audioslave ? ( = On-Ge-Googled )

Nee, (de band is) bekender. Het album in kwestie overigens niet.

Red Hot Chili Peppers wellicht? (One Hot Minute of zo...)

Nee, dat is te bekend.

Puur op Seattle afgaande, denk ik aan Pearl Jam!

En dan ga ik nu op zoek naar een album dat ook een track met dezelfde titel bevat...

edit: verkeerd dus... zo'n album heeft Pearl Jam niet...

En hebben zij ook lange nummers gemaakt? Het nummer in kwestie is meer dan 13 minuten.

Goeie tip, maar ik denk niet dat ik deze cd tussen mijn collectie ga vinden.... bij lange nummers denk ik aan Genesis - Pink Floyd - Meat Loaf - Deep Purple... maar daar vind ik geen Seattle sound in... en de Seatlles als Pearl Jam, Nirvana en Soundgarden hadden niet zolang nodig om een nummer af te ronden... nu kan diegene die deze review schreef zich ook gewoon gruwelijk vergissen, maar daar zullen we maar niet vanuitgaan...

Die Seattle-sound zit mij ook nogal dwars. Nummers van 13 minuten en grunge gaan volgens mij niet echt samen, dus zou ik het ergens in de (moderne) progrock zoeken.

Wellicht iets van Porcupine Tree?

Edit: Gevonden! Het was een quote van orbit bij Porcupine Tree - Lightbulb Sun

OPGAVE 7

*** zijn mijn nieuwe liefde. Mijn warmhouders in de koude maanden. Ik vind dat ik sinds de ontdekking van [andere band] toch al behoorlijk wat ervaring heb opgedaan met post-rock bands. Bands die een veel grootser geluid hebben. Bands die een veel groter arsenaal aan instrumenten gebruiken en veel meer bijzaken proberen te bedenken bij hun muziek. *** is niet zo. Dit is gewoon pure muziek, geen politieke boodschappen, geen kritiek op wat of wie dan ook. Hun muziek roept romantische gevoelens bij mij op. Plaatjes van romances. Van een omhelzing tegen een ondergaande zon. Van een speciaal plekje waar alleen 'jij en ik' vanaf weten. Wanneer ik naar *** luister bekruipt mij een gevoel van berusting, acceptatie. Alles is zoals het is. En het volgende moment kan het weer volledig anders zijn. Dat is de instelling waarmee je naar deze muziek moet luisteren. En zo niet dan verandert je instelling tijdens het luisteren wel.

Knuffelrock 12 ?

Dat is toch wel een soort van belediging ben ik bang...

valt wel mee

Ik zal straks een serieuzere poging wagen...

Explosions In The Sky - The Earth Is Not A Cold Dead Place

Correct!

Een niet zo moeilijke lijkt mij.

OPGAVE 8

*** is en blijft voor mij een speciaal geval. Het is een geweldige plaat die heel erg goed op mij over komt, mits ik er voor in de stemming ben. En dat is ook meteen het nadeel aan de plaat. Ik kan er bijna nooit met volle teugen van genieten. Maar áls ik dan ook echt in de stemming ben, is hij geniaal en weet hij me een dik uur lang te boeien!
Dit album is moeilijk nummer voor nummer te beoordelen, aangezien het voor mij echt een brok gevoelens is. Gevoelens van onvrede, pijn en agressiviteit voeren hier op het eerste gehoor de boventoon. Dit zijn natuurlijk niet de meest positieve gevoelens, maar deze worden dan ook gelukkig ruimschoots gecompenseerd door de acoustische stukken, die voor mij de rust, vrede en harmonie vertegenwoordigen. Zo krijg je dus een wisselwerking tussen de twee uitersten. En ik luister het album dan ook vaak als ik vertwijfeld, geschokt of teneergeslagen ben. Het brengt je uiteindelijk vooral rust, maar het geeft je ook genoeg ruimte om je af te reageren en even alles er uit te laten komen.

Zo! Die schrijfstijl lijkt wel akelig veel op de mijne zeg. Maar voor zover ik weet is die quote toch echt niet van mij

Hoewel ik het album niet ken gok ik op Blackwater Park van Opeth.

Juist!