1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face
Een van de meest klassevolle liefdesliedjes ooit geschreven én gebracht! Roberta’s uitvoering bezorgt het een bijzonder intiem karakter. Haar stem weet een kamer te vullen hoewel de mooie woorden je gewoon in de oren worden toegefluisterd. De muziek is rijk, maar subtiel gebracht. Een warme liefde druipt langzaamaan naar binnen. Sommige passages lijken nog een extra beladenheid aan het nummer te geven. Dat niet alle momenten zo gelukzalig waren als die eerste keer. Er komt dan een zekere tristesse naar voren in de teruggetrokken zang of in een enkele treurende strijker. De minder romantische passages in een liefdesleven, maar niets dat niet overwonnen werd... Sterk!
Cijfer: 10

2. dEUS - Put The Freaks Up Front
Wat zo fijn is aan dEUS is dat ze niet vies zijn van blazers, strijkers en ander lekkers niet al te aanwezig bij de doorsnee rockband. Toch niet op de smaakvolle manier zoals zij het doen. Als het koperwerk er in de brug bijkomt ben ik weer blij, al moet gezegd dat het nummer in zijn totaliteit minder indruk maakt dan ander werk. Maar matige nummers kunnen ze precies niet maken...
Cijfer: 7

3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter
Hoe meer nummers ik van deze plaat hoor, hoe meer ik er van overtuigd ben dat je best eerst het gehele album luistert om de individuele songs naar waarde te kunnen schatten. Nu hoor ik vele interessante geluiden, maar is het moeilijk er betekenis aan te geven. In zijn korte tijspanne weet het muzikaal alleszins te overtuigen!
Cijfer: 7

4. Nas - Life's a Bitch
Favorieten op Illmatic aanvinken is als je eigen ellebogen likken: it can’t be done! Je moet wel een freak zijn om ook maar een poging te wagen... Arrie, je bent een freak. Maar goed, ik kan dan weer mijn ellebogen likken, dus we zijn al met twee. Om het andere te volbrengen ligt het risico dat ik mijn schouder uit kom duw nog hoger. Zonder twijfel de meest constant plaat uit zijn genre, en dan nog constant moordend goed! Alles op dat album krijgt een 9,5 of 10, en dan hangt dat niet eens zozeer af van het nummer maar eerder van het moment.
Cijfer: 10

5. The Cure - Prayers for Rain
Het gaat me allemaal voorbij als de lichtbronnen van tegenliggers op een nachtelijke terugrit. Het boeit niet, maar vast in een waas blijf je kijken.
Cijfer: 5,5

6. Joy Division - The Eternal
Dit krijgt dan gelijk een directere aanpak mee, waardoor de impact intenser wordt. Het zweeft in een apart wereldje maar weet toch een kleine blik op de realiteit te werpen.
Cijfer: 7

7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon
Een mooi beladen nummer, dat nooit zwaarmoedig wordt. Daarvoor zijn stem en woorden te betrokken en het gebruik van de gitaar te levendig. Het maakt je naast weemoedig ook gewoon ergens blij. Zowel emotioneel als muzikaal zit het helemaal goed in balans. Zoals vaak bij Songs: Ohia heb ik al gemerkt.
Cijfer: 8

8. Gorillaz - Demon Days
Ze hebben een boel sterke nummers, maar met de hele albums heb ik minder. Dit is typisch zo’n albumtrack die de plaat perfect kan afsluiten, maar er alleen nogal verloren bijloopt. In dat opzicht nogal een vreemde keuze, al zit ‘t allemaal best goed ineen en is dat koor ontzettend leuk!
Cijfer: 6,5

9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind
Enkel strijkers en het strot van Dusty Springfield zetten gelijk de toon voor een dromerig en fantasierijk stukje muziek. Van de langzame percussie en de dwarsfluit over het gepluk op de Spaanse gitaar, elke aanvulling die er bij komt piepen is van zulk een rake subtiliteit dat niets je uit die roes kan ontwaken. Of het moest haar eigen bombastische finale zijn natuurlijk! Een paradepaardje op Dusty in Memphis!
Cijfer: 9

10. Built to Spill - Stop the Show
Ik kan hier eigenlijk kop noch staart aan krijgen. Het gaat wat alle kanten op, maar bereikt geen bestemming. Het gitaarspel is allerminst vervelend om aan te horen, maar het voert me niet mee (al die kanten op).
Cijfer: 5 (maar wel een Belgische 5 dus..)

Voila, weeral twee tienen kunnen uitdelen!

Leuk dat jullie zo positief zijn!

Verder niemand?

Jawel, hoor, maar geef me eerst tijd om te eten.

, dat heb ik echt altijd. Ik heb mezelf nu al een stuk of 10 keer verbaasd dat het nummer op UP staat ipv Closer en ik vergeet het steeds weer.

Sorry, ik doe het ooit nog wel, maar heb vanaf maandag 3 weken lang tentamens. Dus ja. Ooit.

Drie weken lang tentamens.

Succes dan maar, tsjong!

Zo'n tien besprekingen/beoordelingen per top 10 lijkt me toch geen onmogelijk streefdoel. Zeker niet met zulk een uitgebreid lijstje:

- tsjong
- Snoeperd
- arcade monkeys
- Dwejkk
- Laxus11
- Ulfat-e-Zulmat
- Arrie
- kemm
- Teunnis
- Ferre
- R&P
- Kobe bryant fan
- Hoi
- jassn
- panjoe
- Sandokan
- herman
- Titmeister
- Chevy

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face
Mooi gezongen staaltje bijna jaloersmakende romantiek, mooi klein gehouden ook.
8,5

2. dEUS - Put the Freaks Up Front
Vind ik ook een van de beste nummers op The Ideal Crash, een plaat die ik vaak te langdradig vind, maar dit nummer is zo goed opgebouwd dat het eigenlijk nooit verveelt.
8

3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter
Ik vind dit niet bij uitstek een hoogtepunt op de plaat van Neutral Milk Hotel, maar verder best aardig gedaan.
7

4. Nas - Life's a Bitch
Is een klassieker, hoewel ik eerlijk gezegd niet echt meer heel warm of koud word van dit soort muziek.
6,5

5. The Cure - Prayers for Rain
Ondanks de enorme reputatie van deze band heb ik nooit veel met deze muziek gekund.
5

6. Joy Division - The Eternal
En van Joy Division ben ik ook geen enorme fan vrees ik.
5,5

7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon
Weinig mensen doen zwaarmoedigheid als Jason molina.
7,5

8. Gorillaz - Demon Days
Fantastische afsluiter van één van de betere popplaten van de eeuw tot dusver.
9

9. Dusty Springfield - The Windmills of Your MInd
Mooi nummer, maar met die wat cheesy strijkers mij toch iets te gladjes.
6,5

10. Built to Spill - Stop the Show
Die lang uitgesponnen intro is wel gaaf, het liedje dat daarna komt vind ik niet zo heel bijzonder.
7

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face 8
- Schoolvoorbeeld van hoe een stem een liedje omhoog kan liften. De compositie zelf heeft namelijk niet zo bijster veel om het lijf, maar de prachtige zang van Flack maakt er een zeer aangenaam nummer van.

2. dEUS - Put The Freaks Up Front 5
- Ik denk dat de liefde tussen mij en dEUS nooit zal komen. Bij sommige nummers denk ik: 'he, dit klinkt wel goed, mss toch maar eens een album checken.' Echter, het is een zeldzaamheid dat ik 2 goede nummers van dEUS achter elkaar hoor. Dit nummer kende ik nog niet, maar zal me zeker ook niet overtuigen. Het klinkt alsof het zo uit de praktijkhandleiding 'hoe maak ik een alternatieve rocksong?' is gehaald. Flink geluid maken tijdens het intro, zang in laten vallen, eventjes spanning opbouwen tijdens de bridge en dan eindigen met een gitaarsolo. Het maakt het geheel nogal hol en inhoudsloos. Bovendien stoor ik me meer dan anders aan de zang van Barman.

3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter 7
- In the Aeroplane over the Sea is mooi in al zijn lelijkheid. Voor Communist Daughter is dit waarschijnlijk de eerste keer dat ik het buiten de context van het album hoor, waar ik het nummer ervoor (Holland, 1945) waarschijnlijk al 100x los heb gedraaid ofzo. Een beetje vreemde keuze vind ik dus, dit blijft voor mij niet meer dan een fijn tussendoortje.

4. Nas - Life's a Bitch 7,5
- Hoewel ik niet zo lyrisch ben over Illmatic als vele anderen hier, kan ik zeker de kwaliteit ervan waarderen. Vooral de laidback melodie van dit nummer, met de kornet (tot vandaag heb ik ook altijd gedacht dat het een trompet was) idd, is erg fijn. AZ haalt imo echter in de verste verte niet bij Nas, maar dat komt denk ik vooral omdat ik zijn stem irritant vind.

5. The Cure - Prayers for Rain 9
- Moet ik echt voor in de stemming zijn. Als ik dat ben, is dit een fenomenaal nummer. De instrumentatie steekt namelijk erg goed in elkaar: bombastisch, maar samenhangend en continue dreigend. De klaagzang van Smith klinkt dan welhaast aandoenlijk, maar typeert wel de muziek.

6. Joy Division - The Eternal 10
- Dit nummer zou ik zelf ook uitgekozen heb. Waarschijnlijk het meest depressieve nummer dat ik ken. Je hoort hier bijna de levenslust uit Ian Curtis wegstromen. Een van de drie nummers, die mij zo diep hebben geraakt, dat ik er zonder directe aanleiding van in tranen ben geraakt.

7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon 6
- Na 2x extreem depri een iets opbeurender nummer. Songs: Ohia zou precies in mijn straatje moeten liggen, maar dit raakt me om een of andere reden niet. Wellicht is het te overdreven, te Amerikaans, ik weet het niet. Wellicht heeft het meer luisterbeurten nodig.

8. Gorillaz - Demon Days 6
- Damon Albarn probeert met de Gorillaz allerlei aspecten van de popmuziek te incorporeren in de muziek. Dat is bewonderenswaardig, maar pakt niet altijd even goed uit. Hier probeert hij de Spector Sound te benaderen, maar het resultaat mist enigszins doel. Jammer, want vaak genoeg pakken de ideeën van de Gorillaz wel goed uit voor mij.

9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind 5,5
- De muziek van Dusty Springfield doet mij hoegenaamd niets. Ze heeft een goede stem en de composities zijn vlekkeloos, maar het is mij allemaal te braaf, te middle-of-the-road. Ik denk dat ik mijn muziek liever iets doorleefder heb. Een krappe voldoende dan maar voor de moeite.

10. Built to Spill - Stop the Show 7,5
- Toch grappig dat iemand die ik meermaals op deze site zijn aversie tegen gitaarsolo's heb zien uitspreken, een album van Built to Spill in zijn top 10 heeft. Wat overigens wel een fijne plaat is, waarbij het gitaarwerk idd sterk aan Neil Young doet denken. Dit nummer staat vooral in mijn geheugen gegrift als het nummer met de eindeloze intro. Verder is het zeker een goed nummer, al haalt ie het niet bij de prijsnummers Randy Described Eternity en I Would Hurt a Fly.

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face
Het aantal zanger(es)s(en) dat mij echt kan raken met de stem is op één hand te tellen. Veel vaker is het de muziek die mij raakt. Dat ze een mooie stem heeft, valt niet te ontkennen, maar ik hoor niks in haar stem wat haar zou moeten onderscheiden van bv. een Dusty (die we later nog tegenkomen). Misschien komt het doordat ik überhaupt weinig geraakt wordt door vrouwenstemmen.

Cijfer: 6,3

2. dEUS - Put the Freaks Up Front
Geen verkeerd nummer van dEUS, zeker niet. Ik ben (nog) niet zo’n fan van Instant Street en ik merk dat de latere nummers van dEUS mij wat meer liggen, maar deze mag er zijn. Stevig tempo, maar nog wel beheerst gespeeld.

Cijfer: 6,7

3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter
Een opmerkelijke, maar mooie keuze. Hoewel ik niet snap wat er dan precies met dat intro is, vind ik dat Mangum (ik dacht altijd dat het Magnum was ) hier meer dan uitstekend zingt. Simpel en effectief nummer. Sterke keuze.

Cijfer: 7,3

4. Nas - Life's a Bitch
Het allereeste volledige hiphopalbum dat ik beluisterd heb, zal deze geweest zijn. Ik weet nog heel goed dat ik in de tuin zat en wel eens wilde weten wat dit album (destijds nog top 10 in de top 250) nou inhield. Het overgrote deel was verschrikkelijk, maar een paar nummers kon ik zelfs een geel sterretje aan kwijt (iets wat ik zelden doe als ik een album slecht vind). Life’s a Bitch was daar een voorbeeld van en het sterretje staat er nog steeds. Wie mij een beetje volgt, weet inmiddels dat ik hou van de zwoele, soulachtige hiphop. Zoals dit nummer dus. Vooral de trompet (of saxofoon?) aan het einde is een voorbeeld van zo’n element dat hiphop voor mij genietbaar maakt.
Ja, dit album moet ik maar eens een nieuwe kans geven.

Cijfer: 6,7

5. The Cure - Prayers for Rain
Vanaf dit nummer begint Disintegration te vlammen. Hoewel mijn sterren toch echt bij de drie hierop volgende nummers staan, is dit ook een schitterende keuze. Inderdaad, dat zeurderige is wel een echte kwaliteit. Ik moet wel bekennen dat de stem van Smith mij niet echt meer raakt. Slechts nog bij momenten. Hoewel, live...

I suffocate
I breathe in dirt
And nowhere shines
But desolate


Cijfer: 8,1

6. Joy Division - The Eternal
Muziek die op mijn lijf geschreven zou moeten zijn (Low, Songs: Ohia, The Cure etc.), maar waar ik toch niet enthousiast over kan (of beter gezegd: kon, ik luister deze eigenlijk nooit meer) worden. Traagheid en saaiheid troef, daar kwam het op neer. Maar net zoals bij Nas kon ik hier mijn sterretjes kwijt. En voor zover ik Closer nog in kan schatten, kan ik daar nog steeds achter staan. Een prachtig nummer.

Cijfer: 7,2

7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon
Tja, die associatie heb ik niet en dan kom dus eerder bij nummers als Blue Factory Flame of het titelnummer uit. Geen nummer dat de sfeer van het album terugroept bij mij, maar uiteraard nog steeds een goed nummer.

Cijfer: 6,8

8. Gorillaz - Demon Days
Een veelzijdige band waar ik gewoon weinig tot niks mee heb. Bij vlagen een goede productie en soms zowaar wat goede stukjes (zo zijn de eerste paar minuten best aardig), maar langzaam komt dat hallelujahkoor binnen en is het nummer al klaar voor mij.

Cijfer: 5,2

9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind
Ook ik leerde deze via een spel op MuMe kennen (ik denk ook op hetzelfde moment als jij) en ze heeft inderdaad een prachtige stem. Die rust, zoals jij het noemt, is af en toe misschien wel te veel, zodat het wat saai wordt.

Cijfer: 6,5

Wat vind je van het origineel van Noel Harrison?

10. Built to Spill - Stop the Show
Tja, dat je voor andere nummers dan ik gaat, weten we inmiddels wel, maar ik zal het voor de volledigheid hier ook maar weer even noemen.
Een album dat je niet te vaak moet draaien en waarvan je moeilijk kan benoemen wanneer het nou precies goed wordt (en wanneer niet, want ik heb hem op ‘slechts’ 4,0*). Een wat te lang en eentonig intro is wel iets waar ik over struikel bij dit nummer. Het ruige gedeelte ontbreekt ook een beetje aan nuance. De kracht en het gebrek van Built to Spill in één nummer. Best een knappe keuze.

Cijfer: 6,4

Het origineel van The Windmills of Your Mind is wel aardig, maar niet echt bijzonder, en eigenlijk gewoon een doorsnee jaren '60-liedje. Het lied op zich is erg sterk, maar de uitvoering van Dusty vind ik veel mooier.

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face 7,7
2. dEUS - Put The Freaks Up Front 9,8
3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter 5,5
4. Nas - Life's a Bitch 8,3
5. The Cure - Prayers for Rain 9,5
6. Joy Division - The Eternal 8,5
7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon 10
8. Gorillaz - Demon Days 6,7
9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind 7,5
10. Built to Spill - Stop the Show 6,3

Zal ik morgen rond de middag mijn top 10 plaatsen? Dan heeft iedereen nog de tijd om die van Arrie af te werken...

Kan je stiekem niet alvast aan mij per pm de top 10 sturen dan?

Dan kan ik vanavond luisteren.

Bekende namen, maar de nummers ken ik op die van JD, NMH en Roberta na niet, dus dit is wel leuk luisterwerk. Je keuze voor Communist Daughter begrijp ik niet. Dat vind ik meer een tussenstukje tussen twee geweldige nummers. Van de laatste 4 ga ik het album zeker nog eens beluisteren.

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face 9,5
2. dEUS - Put The Freaks Up Front 6
3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter 8
4. Nas - Life's a Bitch 8
5. The Cure - Prayers for Rain 6
6. Joy Division - The Eternal 4,5
7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon 8,5
8. Gorillaz - Demon Days 8
9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind 8
10. Built to Spill - Stop the Show 7,5

Niemand lijkt de keuze voor Communist Daughter te begrijpen, maar dat kan ik ook niet goed uitleggen. Op een gegeven moment viel ineens het kwartje en sindsdien is het voor mij echt een kippenvelnummer.

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face 8,5
2. dEUS - Put The Freaks Up Front 7
3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter 7,8
4. Nas - Life's a Bitch 5
5. The Cure - Prayers for Rain 10
6. Joy Division - The Eternal 8,5
7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon 8,2
8. Gorillaz - Demon Days 6,3
9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind 7
10. Built to Spill - Stop the Show 9,5

Ik vind het een prachtig nummer Arrie, maar op het album valt het altijd zo in het niets. Na Holland, 1945 ben ik altijd eventjes versuft.

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face
Inderdaad hele mooie stem. Wat een beheersing. En dan het nummer, niks baanbrekends, maar wel heerlijk rustiek. Zo hoor ik ze graag .

Cijfer: 8,5

2. dEUS - Put the Freaks Up Front
Het tweede album dat ik van dEUS kocht. Instant Street heeft lange tijd (in 2006) als meest afgespeeld nummer op iTunes gestaan en dan is het niet vreemd dat je hoge verwachtingen hebt. Jammer genoeg heb ik nooit een hele bijzondere band met deze cd gekregen en prefereer ik nog altijd mijn eerste koop van deze band (Pocket Revolution). Grappig dat je dit nummer kiest en niet Instant Street, maar zo als je zelf al zegt, het kan raar lopen als je een album door en door kent. Dit vind ik trouwens wel een leuk nummer (blazers op de achtergrond?), maar maakt jammer geen inpact a la Instant Street op mij.

Cijfer: 7

3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter
O oh, Neutral Milk Hotel misschien wel de ultieme Luuk-plaat (de benaming Dwejkk probeer ik te ontlopen), al moet ik zeggen dat het nooit wat is geworden. In the Aeroplane over the Sea is overigens wel een van mijn favoriete nummers, maar het hele album heeft mij nooit weten te grijpen.
Maar goed, als er een band is dat ik keer op keer een nieuwe kans wil geven is het deze wel (het kwartje moet ooit vallen), dus met frisse moed begin ik aan ‘Communist Daughter’ (moet bekennen dat ik alleen het intro voor de geest kan halen)…. En dat bevalt! Mooi nummer hoor, ingepakt met een krakende ruis, die het nummer nog net wat mysterieuzer maakt. Toch blijf ik gevoelsmatig haken op een 7,5, het raakt net niet de snaar die bijv. In the Aeroplane over the Sea wel raakt.

Cijfer: 7,5

4. Nas – Life’s a Bitch
Laatst Illmatic voor een spotprijs van +/- 7 euro gekocht bij Concerto op LP, tja zo’n klassieker laat je niet liggen. Een plaat die ik eigenlijk altijd wel op kan zetten van het begin tot het eind. Ook dit nummer is onwijs fijn, heerlijk dat vingerknippen en dat basloopje. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de ontspannen flow van Nas en de jazzinvloeden. (had het stukje van Arrie nog niet gelezen, maar komt aardig overeen met mijn beleving van de plaat. Leuk trouwens van die van vader )

Cijfer: 8,5

5. The Cure - Prayers for Rain
Dit ging mijn plaat worden, ik was ervan overtuigd na het horen van Lullaby, Fascination Street en Lovesong. Toen ik eind 2007 via school een uitwisseling had wilde ik nog even een album kopen dat ik helemaal kon kapot draaien, de keuze was snel gemaakt: Disintegration. Jammer genoeg ik, net als The Ideal Crash, de vonk nooit helemaal overgeslagen.
Maar dit nummer vind ik wel heel fijn! Voor mij zeker een uitspringer. Inderdaad hele sterke sfeer en klinkt gelukkig een stuk frisser dan de zwaar bombastische opener van dit album (al moet ik zeggen dat ‘fris’ eigenlijk nooit echt de goede verwoording zal zijn van een The Cure nummer – misschien ‘luchtiger’). Goede keus dus .

Cijfer: 8

6. Joy Division - The Eternal
Ik blijf het moeilijk vinden: ‘Closer’ opzetten en uitzitten. Het is een prachtige plaat, maar het is zo…. ongelukkig (en daar moet je maar net voor in zijn). Maar als ie eenmaal wordt gedraaid op het juiste moment dan is het ook meteen een hele beleving. Toevallig ben ik nu wel in de mood en ben ik erg blij dat ik dit lijstje af ga. ‘The Eternal’ is eigenlijk het ultieme ‘Closer’-nummer. Zwaar, maar eenmaal op het juiste moment beeldschoon.
Cijfer: 8

7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon
Disintegration, Closer en nu happy bunny Molina, gezellige boel . Jason Molina heb ik ooit live gezien in een klein zaaltje, als ik terugdenk aan die avond denk ik mooi, maar ook zwaar. En dat ik eigenlijk een terugkomend probleem bij zijn muziek. Ik kan er van genieten, maar ik kan er niet teveel naar luisteren. Ook is het een stem die ik niet teveel kan horen (wat ik wel kan met een soortgelijke artiest als Mark Kouzelek). Ook dit nummer zal ik hetzelfde omschrijven, mooi, maar zwaar. Dit is overigens pas het tweede album (na Neutral Milk Hotel) in deze lijst dat ik niet fysiek in bezit heb.

Cijfer: 7

8. Gorillaz - Demon Days
Het was de zomer van 2005 toen deze cd drie weken lang non-stop aanstond in de autoritten in Toscane. Om het nu weer te horen brengt het me helemaal terug naar die zomer. Mijn hele familie vond deze cd geweldig (zo’n consensus komt overigens niet heel vaak voor) en dat is misschien ook wel de kracht van deze cd.
‘Demon Days’ vind ik trouwens een leuke keuze van je. Inderdaad een heerlijk nummer dat ik ook niet los zie van ‘Don’t Get Lost in Heaven’ (ik luister dat nummer ook en ik denk maar aan een ding, The Beach Boys, is dat vreemd? – vooral de stukjes van Damon).

Cijfer: 8

9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind
Aahh, wat is haar stem toch mooi! Toch wel een van de mooiste stemmen die ik ken. Haar stem gaat perfect samen met de zomeravond/Bossanova sfeer van dit nummer. Echt genieten! Ik krijg al helemaal zin in de zomer .

Cijfer: 9

10. Built to Spill – Stop the Show
Net als Neutral Milk Hotel zou dit mijn ultieme band kunnen zijn. Vaak wordt de band in een adem genoemd met bijv. Pavement en Guided by Voices en de jongens van Built to Spill zijn geloof ik ook veel betere muzikanten dan eerder genoemde, maar toch botert het niet helemaal lekker tussen Built to Spill en mij. Perfect From Now On vind ik een prima album, en ‘I Would Hurt a Fly’ is geniaal, maar een heel album vind ik toch net niet spannend genoeg (kan niet echt mijn vinger erop leggen wat ik er minder aan vind).
Nu ik ‘Stop the Show’ zo los hoor ben ik toch wel erg gecharmeerd. Vrolijk liedje, prima gitaarspel, maar toch het maakt net niet genoeg los voor een 8 of hoger.

Cijfer: 7,5

Al met al een erg mooie top 10

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face
Roberta Flack is nog zo'n soulartiest die ik moet checken - ik vind het bij soul, zoals bij veel andere genres, nogal moeilijk om van buitenaf te onderscheiden wat nou de echte toppers zijn, maar sommige albums kom je wel vaker tegen. Dit klinkt in ieder geval heel erg mooi.
8

2. dEUS - Put The Freaks Up Front
dEUS is nou zo'n rockband waar ik bar weinig mee heb. Af en toe een nummertje geluisterd, en steeds weer weggedaan. De combinatie zanger/bassline is wel lekker in dit nummer, maar verder ben ik nog steeds niet overtuigd - ik vind het zelfs nogal standaard klinken.
5,5

3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter
Neutral Milk Hotel kon ik, nadat ik het naar aanleiding van de grootse status hier had geluisterd, best snel prima waarderen, al zeg ik het zelf. Ik vond dat gekwek over die zogenaamd valse stem ook maar onzin. Dit nummertje is een onopvallend tussenstukje, dat zo apart alsnog prima smaakt.
7,5

4. Nas - Life's a Bitch
Tja, dit is natuurlijk gewoon verplichte kost.
9

5. The Cure - Prayers for Rain
The Cure is, net als Joy Division trouwens, zo'n bekende band waar ik werkelijk geen enkel nummer van ken. Als ik dit hoor heb ik ook echt geen zin om daar verandering in te brengen. Wat een zeurderige stem, en dan die jaren '80 instrumentatie... Nee, niks voor mij.
4,5

6. Joy Division - The Eternal
Ik zie hier ook geen brood in, al is het beter aan te horen dan The Cure. Misschien als ik het wat vaker luister, maar daar nodigt dit me niet echt toe uit.
5

7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon
De zang, en daardoor het hele nummer, komt inderdaad erg puur en gemeend over. Niet mijn genre, wel een band die ik nog ga checken .
7,8

8. Gorillaz - Demon Days
Leuke keuze, en ook gelijk één van mijn favoriete nummers van het album. Het heeft zo los wel een stuk minder overtuigingskracht dan als afsluiter van het gelijknamige album. Damon Albarn bezingt, geheel in lijn met de rest van het album, het noodlot van de aarde, en als de muziek aanzwelt wordt hij overstemd door een gospelkoor. Goed gedaan.
9,5

9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind
Ik heb al eerder gezegd dat vrouwenstemmen me nooit zo overtuigen als mannenstemmen dat kunnen, en daar is dit weer een mooi voorbeeld van. Een prachtig nummertje, maar ik ben er niet van onder de indruk.
7

10. Built to Spill - Stop the Show
Een mooie compositie, vette opbouw. De zang komt op een moment dat ik hem helemaal niet meer had verwacht, maar dat kwam me ook niet koud op mijn dak vallen. Prettig nummertje dat me best wel aan Blur doet denken.
7,3

Fijne top tien! Sowieso 2 echte toppers, 2 albums die ik nog ga checken, maar helaas ook 2 onvoldoendes...

Ik verwacht overigens dat ik na de top tien van kemm nog een hele rits albums aan mijn rijtje met te checken soulmuziek toe kan voegen .

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face 6.25
2. dEUS - Put The Freaks Up Front 8.75
3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter 7.25
4. Nas - Life's a Bitch 7.75
5. The Cure - Prayers for Rain 8.75
6. Joy Division - The Eternal 8.5
7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon 9
8. Gorillaz - Demon Days 8.5
9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind 7.5
10. Built to Spill - Stop the Show 7.5

De gemiddeldes van Arrie:

1. Roberta Flack - The First Time Ever I Saw Your Face: 8,17
2. dEUS - Put The Freaks Up Front: 7,31
3. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter: 7,49
4. Nas - Life's a Bitch: 7,83
5. The Cure - Prayers for Rain: 7,64
6. Joy Division - The Eternal: 7,58
7. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon: 8,07
8. Gorillaz - Demon Days: 7,5
9. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind: 7,57
10. Built to Spill - Stop the Show: 7,29

12 deelnemers hebben hun stem laten gelden.
Het totale gemiddelde is 7,65. De beste score tot dusver! Ook zijn er 6 tienen uitgedeeld, aan 6 verschillende nummers.

User top 10 toplijst:

1. tsjong - 7,27
2. Snoeperd - 7,10
3. Arcade monkeys – 6,98
4. Dwejkk_ - 7,34
5. laxus11 - 7,028
6. Ulfat-e-Zulmat: 7,44
7. Arrie: 7,65

1. Erykah Badu - Green Eyes

Arrie heeft zijn Roberta, Teunnis doet het met Regina en ik neem -graag- Erykah! Je kan je af vragen of zulke adoratie / idolatrie niet in de weg staat om onbevooroordeeld zulke hoge cijfers uit te delen, maar in het geval van Erykah Badu is dat niet van belang; ze heeft alleen maar goeie muziek... Mama’s Gun was mijn eerste studioalbum van haar en heb ik gespeeld tot het groene hoesje grijs zag. En ook toen het grijze hoesje nog groen zag was dit al mijn favoriete album. Zoals het er nu naar uitziet zal ik op mijn 80ste kunnen zeggen dat ik mijn favoriete album reeds ken sinds mijn 15de. Het geluid ervan is een deel van mijn leven geworden zoals geen enkele andere plaat dat was, is en waarschijnlijk zal zijn. Je zou denken dat het dan wel erg moeilijk wordt om hier één nummer voor te stellen, maar ook al is elk nummer, elke noot, op Mama’s Gun magistraal is de keuze eigenlijk vrij duidelijk. Elke fan/kenner/liefhebber zou dit nummer moeten noemen als de ultieme Badu (anders ben je een oplichter). Dit nummer zeg ik, maar dat moet je natuurlijk lezen als ‘dit epos’! Een waar avontuur, waar ik nog steeds dankbaar voor ben dat mijn oren dit hebben mogen aanschouwen, dat ze dit zelfs eender wanneer het past kunnen aanschouwen. Al ben ik er graag zuinig mee, het neemt je mee naar enkele intense gevoelens. In 10 minuten probeert Badu het falen van een relatie te accepteren en gaat daarmee door een rollercoaster aan emoties, die subliem worden weergegeven door verschuivingen in de muziek. Het knettert, ontploft en treurt terwijl Erykah huilt, schreeuwt en kreunt. En dat alles begint met “My eyes are green because I eat a lot of vegetables”... Daarom zal er nooit een betere zijn!

2. Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Rivers of My Fathers

Winter in America is zo’n album dat ik iedereen zou willen aanraden, maar het nooit goed durf. Niet in de optimale omstandigheden of een ongelukkig moment van concentratieverlies en je mist zoveel schoonheid dat de plaat misschien sneller links wordt gelegd dan hij verdient. De sfeer is veel ingetogener en de teksten (indirect) persoonlijker wat van de luisteraar nog meer betrokkenheid vraagt dan Gils andere platen. Het bekendste nummer, The Bottle, is dan weer een eerder atypische funkgroove die het alcoholisme aankaart. Zo heerlijk ongedwongen, maar toch zeer vastberaden vertolkt dat het absoluut een van de toppers van het album is. Verder horen we vooral een persoonlijk verlangen van de zanger naar duiding in zijn roots en de warmte van familiale omgeving. Rivers of My Fathers geeft het duidelijkst weer waar dit album over gaat. In het gejaagde drumpatroon zet hij de frustraties die de moderne Amerikaanse samenleving met zich meebrengt uiteen, terwijl de rhodes dromen van het moederland, een verleidelijk alternatief en evenzeer thuiskomen. Er zijn van die momenten dat elk ander leven een beter leven is, een vroeger leven, een Afrikaans leven,... Zijn jazz krijgt naast de nostalgische ondertoon ook een historisch-kritische noot mee. Er zit enorm veel vrijheid in de compositie, terwijl de drums lijken vastgeroest: misschien een mooie allegorie. Een mooie song alleszins.

3. Stevie Wonder - Ordinary Pain

Hier is een nummer niet alleen moeilijk te kiezen vanwege de kwaliteit, maar tevens omwille van de kwantiteit. Werkelijk alles is de moeite waard, van stevige funk à la I Wish en Sir Duke over rake ballades als Knocks Me Off My Feet en Joy Inside My Tears tot zelfs de meligheid van Isn’t She Lovely, Stevie Wonder doet het allemaal even goed. Vandaar een nummer dat zowat al die facetten laat zien. Het begint met een zingende Stevie die een ietwat zielig liefdesliedje brengt over romantische vibes, maar breekt dan nog niet eens halverwege in stomende funk met zijn bitsige meisje die ‘m eens flink van antwoord dient. De arme jongen wordt op geen enkel moment gespaard. “I heard your song and took a chance, but to your music I can’t dance”, je moet het maar durven zeggen tegen Stevie Wonder... Die tweestrijd en zulke omkanteling van energie is nog steeds ongezien sterk! Het laatste nummer van de eerste LP, en je kan niet snel genoeg die tweede opleggen voor meer, meer, meer!

4. The Invaders - Spacing Out

Dit is wat funk kan betekenen. Het tilt je op en voert je mee naar onbekende werelden. Je ziet en hoort dingen die niet van deze planeet, van dit universum kunnen komen, onmogelijk. De trip van je leven en gelijk ook de trip van je hiernamaals. Dat is wat Spacing Out betekent. Door middel van oorverdovende blazers, schieten ledematen alle richtingen uit en met percussie die het merg en been aantast lijkt alles zijn eigen weg te gaan. Dat is wat The Invaders doen. Een uniek streepje funk met exotische, nee onaardse, tinten, het hele album. Ik kies dan de titeltrack, die heb ik ook gebruikt in mijn Funky 45 (mijn eerste “betekenisvolle” wapenfeit op MuMe) om het hele album te promoten, en aangezien het album nog steeds niet in de toplijst van Bermuda staat...

5. Gil Scott-Heron - Pieces of a Man

Ja, hij is gewoon zo goed. Toch is Pieces of a Man een totaal ander album dan Winter in America. Het geluid leunt meer op een traditionele soulaanpak (in zoverre je Gil Scott-Heron traditioneel kan noemen tenminste...). De teksten zijn ook directer en altijd even betrokken. Het titelnummer krijgt me elke keer week. De subtiele piano en bas houden het klein maar voorspellen tevens een onheilspellend scenario. In deze intieme setting ziet een jongen zijn vader compleet uiteenvallen als die zijn ontslagbrief in de post krijgt. Wat me het meest grijpt zijn de kinderogen, die meer begrijpen dan volwassenen vaak (willen) denken. “I saw the thunder and heard the lightning,
And felt the burden of his shame,
And for some unknown reason,
He never turned my way”. Het bezorgt me nog elke keer rillingen.

6. Eugene McDaniels - Jagger the Dagger

In gang gezet door zijn compositie Compared to What keerde Gene McDaniels zijn vrolijke sixtiespop de rug toe, om een duo betrokken groezelige soulplaten te maken. Headless Heroes of the Apocalypse staat vol ongure pareltjes die geen blad voor de mond nemen en barsten van funk, rock, blues, folk en vooral een goeie dosis psychedelica. De slepende tonen van Jagger the Dagger klinken haast des duivels en de samenzang met mevrouw de zangeres doet je al even ongemakkelijk op je stoel schuifelen. Het enerveert op de meest betoverende manier, en biedt een heel nieuw perspectief op wat goede muziek kan betekenen.

7. Cody ChesnuTT - She’s Still Here

Met 36 tracks durven je favorieten op het album weleens schuiven. Vooral als je een plaat zo sterk vindt en door en door kent zoals ik The Headphone Masterpiece. Mijn laatste speeltje heet She’s Still Here, eentje waar de lo-fi er goed dik opligt. Het stimuleert voor sommigen vast hun migraineaanvallen, maar bij Cody’s eerste album is de DIY-techniek de grootste charme en zet de vele nummers over allerlei hersenpinsels van een viriele jongeman des te treffender in de verf. Daardoor klinkt zijn muziek haast als een spel, maar de sterkte is net dat er ook gewoon ontzettend goeie nummers onder de lo-fi stof zitten. Geloofwaardigheid en aardigheid is ook wat She’s Still Here kenmerkt. Cody die haast onbezonnen op zijn speelgoedorgeltje duwt, maar zijn woorden zingende alles voelt. Ik zie de romantiek! Wie deze aankan moet zich beslist op The Headphone Masterpiece storten!

8. Sly & The Family Stone - Family Affair

Mijn top 6 is steeds constant gebleven sinds mijn eerste invoeging zo’n 3 jaar geleden, en ook There’s a Riot Goin’ On heeft er (zij het op en neer) steeds ingestaan. Voor Sly’s nieuwe soort funk gebaseerd op die typische drumcomputers heb ik steeds een zwak gehad. En dan is dit album toch wel het mekka, met Family Affair als de hoofdmoskee (?). De spoken word aanpak stopt veel warmte in de stem van Sly en zusje Rose zorgt voor de kers op de taart. Een band die sterker is dan eender welke andere relatie over een sound die strakker zit dan bij eender welke andere band!

9. Public Enemy - She Watch Channel Zero?!

De hiphopplaat voor de rockers... misschien dat hier de ‘rocker’ in mij zit, in It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (veel verder zal het vrees ik niet gaan). De teksten geven een stevige sneer, maar muzikaal is het zo mogelijk nog scherper. De piepende samples, de troebele fragmenten, hoewel niet uniek, maken ze Public Enemy wel uniek. De rauwe aanpak gekoppeld aan een duidelijk visie is wat hen zo sterk maakt. Het origineel van de Slayer-sample in dit nummer kan ik waarschijnlijk niet eens in z’n geheel uitzitten, maar gooi daar wat Chuck D en James Brown doorheen, en wat van de Flavor Flav zelve, en je krijgt karakter in de derde kwadraat. Elk geluidje, elke zin, gewoon elk nummer, Public Enemy betekent iets.

10. The Family Stand - The Education of Jamie

Mijn grootste angst zijn niet spinnen of grote hoogtes, maar de mogelijkheid dat iemand plots de kamer zou binnnenlopen als ik Moon in Scorpio aan het spelen ben. Die plaat zit vol leven en bruist van zoveel creativiteit dat ik die energie direct helemaal opslorp, en dat is echt geen mooi gezicht... De grootste kracht van The Education of Jamie zit in de intense woorden en meerdere machtige climaxen. Met z’n drieën zijn ze, The Family Stand, en allemaal schreeuwen ze de longen uit hun lijf en spelen ze de pannen van het dak. Zij gaan naar plaatsen waar geen enkele band hen is voorgegaan. Het heeft hen helaas niet ver gebracht, waardoor de plaat nu voornamelijk een cultklassieker is. En da’s wel het minste dat het verdient.

1. Erykah Badu - Green Eyes
2. Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Rivers of My Fathers
3. Stevie Wonder - Ordinary Pain
4. The Invaders - Spacing Out
5. Gil Scott-Heron - Pieces of a Man
6. Eugene McDaniels - Jagger the Dagger
7. Cody ChesnuTT - She’s Still Here
8. Sly & The Family Stone - Family Affair
9. Public Enemy - She Watch Channel Zero?!
10. The Family Stand - The Education of Jamie

Deze top 10 is geweldig!

1. Erykah Badu - Green Eyes - 8,5
2. Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Rivers of My Fathers - 8
3. Stevie Wonder - Ordinary Pain - 7,5
4. The Invaders - Spacing Out - 7,5
5. Gil Scott-Heron - Pieces of a Man - 9,5
6. Eugene McDaniels - Jagger the Dagger - 7
7. Cody ChesnuTT - She’s Still Here - 8
8. Sly & The Family Stone - Family Affair - 7
9. Public Enemy - She Watch Channel Zero?! - 7,5
10. The Family Stand - The Education of Jamie - 6,5

1. Erykah Badu - Green Eyes
Opmerkelijk begin en ik kon me niet voorstellen dat iemand zoiets als beste nummer zou bestempelen, maar langzaam komt het los en uiteindelijk merk je niks van die 10 minuten.

Cijfer: 6,9

2. Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Rivers of My Fathers
Mooi, gewoon mooi. Ik weet het verder ook niet.

Cijfer: 6,5

3. Stevie Wonder - Ordinary Pain
Zoals het een echte fan betaamd, kies je voor een minder bekend nummer. Zelf heb ik niet zoveel met Stevie Wonder. Een aantal nummers zouden echt een hoog cijfer krijgen (o.a. Superstition en As), maar goede middelmaat is toch de klasse waarin ik hem zet. Ordinary Pain onderstreept die gedachte. Het is een leuk nummer en zeker in de zomer kan ik zo een hele playlist maken met dit soort nummers, maar na een tijdje valt het toch tegen en doet het me weinig meer. Helaas.

Cijfer: 6,3

4. The Invaders - Spacing Out
Lekker druk en heerlijk opzwepend. Sterk gecomponeerd.

Cijfer: 6,7

5. Gil Scott-Heron - Pieces of a Man
Oeh, hier had ik toch wel wat anders verwacht van de man die mijn hart recent stal met nummers als The Revolution Will Not Be Televised en Home Is Where the Hatred Is. Een subtiele ballad met de nodige typische pathosuithalen (kan je dat zo zeggen?). Ik moet zeggen dat hij in eerder genoemde nummers wat oprechter overkomt, maar ok, dit is ook best aardig.

Cijfer: 6,1

6. Eugene McDaniels - Jagger the Dagger
Langzaam opgebouwd, misschien wel te langzaam. Ze rekken de woorden te lang waardoor de boodschap hier in ieder geval niet aankomt. Instrumentaal (heel) dik in orde, maar die zang trek ik toch echt niet. Jammer, want dit zou echt het beste nummer geweest zijn.

Cijfer: 5,8

7. Cody ChesnuTT - She’s Still Here
Oh nee, nee, zelfs inclusief je 1,25 bonus is dit nog steeds verschrikkelijk. Die stem.

Cijfer: 4,2

8. Sly & The Family Stone - Family Affair
Ik kan wel betere nummers van ze noemen. Heel cool en zwoel, maar dit is (nog?) niet de juiste tijd en plek voor nummers als deze. Vandaar dat er stiekem wat bonuspuntjes bij zitten in de hoop dat ik dit van de zomer wel helemaal geweldig ga vinden.

Cijfer: 6,3

9. Public Enemy - She Watch Channel Zero?!
Absoluut niks met Public Enemy. Dit is precies de reden dat ik vroeger niet wist hoe snel ik weg moest klikken als ik hiphop zag staan..

Cijfer: 4,0

10. The Family Stand - The Education of Jamie
Na een goed begin en een matig tweede deel hoopte ik toch wel op een waardige afsluiter. Dat is toch wel gelukt. Een nummer dat een uitstekende afsluiter is (is het dat ook op het album?) met veel power en een echte kop en staart. Begint wat rustig en komt langzaam helemaal los. Beste van het stel.

Cijfer: 7,1

P.S. Ik heb je verhaaltjes (nog?) niet gelezen, dus die 1,25 mag je er in gedachten bij tellen.

Niet echt mijn soort top 10.

1. Erykah Badu - Green Eyes - 4
2. Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Rivers of My Fathers - 7,5
3. Stevie Wonder - Ordinary Pain - 4,5
4. The Invaders - Spacing Out - 5
5. Gil Scott-Heron - Pieces of a Man - 6
6. Eugene McDaniels - Jagger the Dagger - 7
7. Cody ChesnuTT - She’s Still Here - 4
8. Sly & The Family Stone - Family Affair - 3
9. Public Enemy - She Watch Channel Zero?! - 5
10. The Family Stand - The Education of Jamie - 7

Op de (ingekorte) LP-versie wel. De nummers die er bij de CD nog achter komen zijn eigenlijk gewoon heerlijke uitbollers na deze geweldige energieboost.

Je cijfers vallen me trouwens nog goed mee..

7 1/2 to 8 voor de muziek, een negen voor de mooie toelichtingen.

1. Erykah Badu - Green Eyes

Die pseudo-lp-kraak vind ik echt het meest overgebruikte effect in moderne popmuziek, hoewel de poging om een soort sippe Bessie Smith-sfeer op te roepen vrij goed uitpakt, erger ik me toch een beetje, totdat na twee minuten het effect gedumpt wordt. Het maakt plaats voor een vrij impressionistisch stroom van sferen en beelden, hoewel het pad van de klassieke jazz nooit wordt verlaten. Vooral het mooie pianospel en het gevarieerde gebruik van blazers valt positief op, Badu's manier van zingen is iets waar ik nog niet helemaal ben ingegroeid. Overigens bezit ik een exemplaar van Mama's Gun op cd, in ieder geval heeft deze ervaring me een paar keer doen denken dat ik de plaat eens wat nader zou moeten bestuderen.
7,7

2. Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Rivers of My Fathers

Een tijdje geleden heeft Kemm me dit album al aangeraden (na het lezen van zijn stuk voel ik me vereerd), met het voorbehoud dat ik er alleen naar maar luisteren als ik er echt voor ga zitten. Ik heb me aan die belofte gehouden in zoverre, dat ik tot nu toe de plaat maar één keer heb gehoord. Naar dit soort vrij-maar-niet-aanstellerig-avantgardistisch pianospel kan ik uren luisteren. De reputatie van Scott-Heron in sommige kringen als tekstueel genie of groot filosoof verdient misschien enige nuancering, desondanks weet zijn voordracht me altijd te raken en te boeien, en hoe vaak kun je dat zeggen?
8,1

3. Stevie Wonder - Ordinary Pain
Mooi nummer, zoals altijd prachtig gezonden door Stevie, maar een beetje te tam om het voor mij echt een favoriet te maken.
7

4. The Invaders - Spacing Out
Aan mij heb je niet zoveel in het omhoog stuwen van deze plaat in de toplijst van Bermuda of andere statuslijsten binnen of buiten Mume. Funk vind ik vaak erg lekker, maar zelden meer dan dat. Dit nummer vind ik erg 'wel lekker', trouwens. Meer kan ik er op dit moment niet van maken, sorry.
6.8

5. Gil Scott-Heron - Pieces of a Man
Pure jazz, weer, eigenlijk, al vind ik dit als vocale jazz-song an sich niet zo heel erg topniveau. Scott-Heron zingt zich er aardig doorheen, maar moet het vooral hebben van een soort breekbare emotionele directheid, die in deze betrekkelijk minimale begeleiding goed doel raakt.
7,6

6. Eugene McDaniels - Jagger the Dagger
Dit was eigenlijk het enige dat ik nog helemaal niet kende, en meteen een aangename kennismaking. Een zeer koele groove met een lekker tegendraads nummer eroverheen gesponnen, zo horen we ze graag.
8,3

7. Cody ChesnuTT - She’s Still Here
Ook deze plaat heb ik al ooit eerder op aanraden van Kemm proberen te luisteren. Een paar weken deze op repeat gehad, en daarna nog sporadisch beluisterd. Eigenlijk heb ik nog steeds geen idee of ik deze plaat nou grappig, charmant en creatief vind, of een irritante en onderontwikkelde brei. Er staan wel een aantal flink boeiende liedjes op, deze was me eigenlijk nog nooit echt opgevallen. Tsja, met 36 tracks gaat er wel eens iets verloren. De andere kant van het verhaal: alles bij elkaar kom ik intussen toch wel tot twintig luisterbeurten van The Headphone Masterpiece. Zo vaak overkomt me dat niet.
7,1

8. Sly & The Family Stone - Family Affair
There's A Riot Going On scoort bij mij ook erg hoog, al ben ik de plaat een beetje uit het oor verloren door schuivende interesses. Dit was wel weer erg lekker om te horen, een retehip nummer dat eigenlijk nog steeds beter wordt naarmate ik het vaker luister.
8

9. Public Enemy - She Watch Channel Zero?!
Met die schreeuwerige boem-tsjak aanpak van Public Enemy heb ik nooit veel op gehad.
4,5

10. The Family Stand - The Education of Jamie
De keyboards zijn zo op het randje van cheesy dat ik bijna ga vrezen dat er dadelijk ineens rookmachines om me heen aanspringen, en een dansgroep met glitterpakjes waar borsthaar uitsteekt tevoorschijn komen over een lichtgevende trap. Aandachtige beluistering doet vermoeden dat hier emotioneel en muzikaal meer diepgang in zit dan het voorgaande beeld doet vrezen. Intrigerende smartlap.
7,5

Zolang zwarte muziek maar niet bestaat uit derderangs zielzangeresjes of drukpratende ghettoers, heb ik er absoluut geen problemen mee, hoor.