Na even flink doortellen kwam ik er achter dat ik 46 albums uit deze lijst gewoon in de kast heb staan, best veel zullen we maar zeggen.

Dat is inderdaad niet misselijk, ik kom niet verder dan 23.

Ik kom aan 42.

Maar de helft daarvan zowel op vinyl als cd.

Precies 50 staan er hier in de kast....

Hier 27 stuks

Hier 8, waarvan 2 of 3 echt van mij.

De rest gestolen?

Ik heb er 16 in de kast staan, waarvan Lifes Rich Pageant twee keer (op cd en lp).

nu de volgorde nog bepalen ...

Dead Can Dance - Within the Realm of a Daying Sun (1987)
Kate Bush - Hounds of Love (1985)
Midnight Oil - Beds Are Burning (1987)
Prefab Sprout - Steve McQueen (1985)
R.E.M. - Green (1988)
Sting - The Dream of the Blue Turtles (1985)
Suzanne Vega - Solitude Standing (1987)
Talk Talk - The Colour of Spring (1986)
The Nits - In the Dutch Mountains (1987)
The Triffids - Calenture (1987)
Tracy Chapman - Tracy Chapman (1988)
Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988)

Ik ga natuurlijk geen albums kopen die mijn ouders al in de kast hebben staan.

Heb ik ook nooit gedaan maar dat had meer met de smaak van mijn ouders te maken

Ik heb deze editie veel leuke ontdekkingen gedaan. Toch heeft geen enkele ervan mijn uiteindelijke lijst gehaald. Ik had precies vijftien vijfsterrenalbums in de lijst staan, dus vallen drie albums helaas net uit de boot.

1. The Smiths - The Queen Is Dead (1986) *

Waar ik Musicmeter het meeste dankbaar voor ben, is dat de site me in aanraking liet komen met wat later mijn favoriete band bleek, The Smiths. Ik heb ongelooflijk veel favorieten, maar deze band ligt me misschien het dichtste bij het hart. Ik vind eigenlijk al hun albums bijna even goed, maar hun derde studioplaat The Queen Is Dead heeft There Is A Light That Never Goes Out (mijn lievelingsnummer) als track, dus is die voor het gemak mijn allergrootste favoriet.

2. Tom Waits - Rain Dogs (1985) *

Heerlijk album om te draaien voor het slapengaan. Met behulp van zijn potten en pannen-orkest zuigt Tom je de plaat helemaal in. Maar op mijn recensie bij het album verwoord ik het allemaal ietsje beter en uitgebreider. Allen daarheen!

3. R.E.M. - Green (1988) *

Mijn favoriete plaat van de heren. Een heel luchtig klinkend album, maar met melancholieke en dreigende ondertoon. Fables Of The Reconstruction en Lifes Rich Paegent uit dezelfde periode scoren 4.5* bij mij. Dazzler’s favoriet Document staat op 4*.

4. Pixies - Surfer Rosa (1988) *

Manisch schuimbekkend debuut van deze geweldige band. Elk nummer zit volgepropt met mooie zanglijnen, gekke experimentjes en unieke twists. Gewoon een album dat blijft boeien.

5. The Smiths - Meat Is Murder (1985) 4

Daarnet zei ik nog dat ik alle Smiths-platen ongeveer even goed vind. Dat Meat Is Murder toch vier plaatsen onder The Queen Is Dead strandt, geeft dus al aan hoe dicht alles op mekaar zit.

6. U2 - The Joshua Tree (1987) *

Dit album ken ik al vele jaren (samen met de platen van Dire Straits, Prince en INXS de platen die ik al het langste ken uit deze top 15) maar ik ben ‘m desondanks nog nooit moe geworden. Een album als een kalme zee met woelige onderstromen.

7. Sonic Youth - EVOL (1986) 2

Tussen pakweg 1985 en 1992 was deze band echt buitenaards goed. Deze is na Goo mijn favoriet uit die periode, vol mooie liedjes als Starpower, Shadow Of A Doubt en Expressway To Yr. Skull. Ook voor stijl en originaliteit krijgen ze pluspunten, maar het gaat natuurlijk voornamelijk om de muziek.

8. Dire Straits - Brothers in Arms (1985) *

Deze is ook al jarenlang een favoriet ten huize ArthurDZ. De vele kritiek op Dire Straits en specifiek dit album heb ik nooit helemaal gesnapt. De meeste nummers lopen ondanks de technische perfectie over van de emotie. En Walk Of Life is een heerlijk nummer. Ja, echt!

9. Sonic Youth - Daydream Nation (1988) *

De andere vijfsterrenplaat van Sonic Youth uit deze periode (Sister scoort 4.5). Een beetje een lange zit, dus ik heb er niet altijd veel zin in. Heb ik dat wel, dan is het dansen springen en uit de bol gaan bij dit geweldige album.

10. Prince - Sign (O' the Times (1987) *

Twee geweldige dubbelalbums onder elkaar. Prince toont op deze plaat echt voor eens en voor altijd wat hij allemaal in huis heeft. Van rock tot pop naar folk naar funk richting gospel, hij doet het verdorie zo natuurlijk dat hij het makkelijk laat lijken.

11. Marillion - Misplaced Childhood (1985) *

Ook een album waarvoor ik in de stemming moet zijn. Zit die stemming echter goed, dan mag je me opvegen na afloop.

12. INXS - Kick (1987) 2

Een tour de force die INXS nooit meer heeft kunnen overtreffen. Elk nummer op dit album had een megahit kunnen worden.

Nog altijd prachtig maar net niet goed genoeg voor een plek bij de bovenste twaalf:

13. The Pogues - If I Should Fall from Grace with God (1988) *
14. The Waterboys - Fisherman's Blues (1988) 2
15. Marillion - Clutching at Straws (1987) 4

De periode 1985-1988 heb ik altijd een mindere periode in de popmuziek gevonden. Dat heeft veel te maken met de slechte en nu vaak gedateerde producties zoals de overheersende gladde synths en mechanische syndrums in vele albums. Bovendien was de new wave - eens een zo boeiende stroming - op haar retour en was het weer wachten op een nieuwe opwinding (grunge en Britpop). Niettemin waren er genoeg prachtige en tijdloze albums waaronder deze 12.

1. U2 - The Joshua Tree (1987)
Mijn favoriete U2-album omdat hier de juiste balans is gevonden tussen melodie en emotie enerzijds en experiment en vernieuwing anderzijds. Soms dreigend, dan weer ingetogen en steeds passioneel.

2. Paul Simon - Graceland (1986) *
Een vakkundige versmelting van Westerse pop met Zuid-Afrikaanse muziek waarbij het spelplezier ook doorklinkt. Waar dat vele gevestigde waarden een dip kenden bracht Paul Simon juist zijn beste album uit.

3. The Smiths - The Queen Is Dead (1986) *
The Smiths hebben in hun korte bestaan alleen maar uitstekende albums uitgebracht maar dit album steekt er net bovenuit en draai ik nog vaak. Pakkende en gevoelige melodieën gekoppeld aan prachtige teksten die niet gespeend zijn van humor en natuurlijk de geweldige zang van Morrissey.

4. Dead Can Dance - Within the Realm of a Daying Sun (1987) *
Dead Can Dance kende ik niet zo lang maar hun muziek is een openbaring voor mij. Bezwerende muziek wars van alle trends, spiritueel en donker, ook sacraal aandoend. De sound is volstrekt uniek en kun je het best omschrijven als een mengeling van folk en klassiek met een middeleeuws tintje.

5. R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)
R.E.M. was ongetwijfeld dé toonaangevende Amerikaanse band in de jaren '80 en stond veraf van de toen heersende AOR. Hier staan enkel ijzersterke en pakkende songs, hemelse vocalen, heldere productie zoals het moet zijn.

6. Tracy Chapman - Tracy Chapman (1988)
Ze bracht nog meer sterke albums uit maar haar debuut blijf ik de beste vinden. 11 breekbare en wondermooie songs van vrouwelijke singer-songwriter met aparte stem, met veel emotie gezongen.

7. John Hiatt - Bring the Family (1987)
Deze onderschatte artiest kreeg met dit album eindelijk de verdiende erkenning. John Hiatt vermengt hier verschillende stijlen (rock, country, folk) wat resulteert in 10 stijlvolle, innemende en pakkende songs met aangename, diepe en soulvolle zang.

8. Prince - Sign (O' the Times (1987) *
Het Prince-album dat ik nog steeds het vaakst beluister. Hier etaleert hij verschillende stijlen met verve, gaande van rock via feestelijke funk tot wellicht zijn mooiste ballad If I Was Your Girlfriend.

9. David Sylvian - Secrets of the Beehive (1987)
Erg sfeervol, melancholiek dat mij doet denken aan een grauwe herfstdag zoals wij er zullen krijgen. De arrangementen zijn sober maar avontuurlijk, gevarieerd en smaakvol en alle songs zijn ijzersterk.

10. Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988) *
Heerlijk album van 5 topmuzikanten, gezellige en ongedwongen sfeer en bovenal zeer sterke en aanstekelijke songs. Jammer dat Roy Orbison hierna snel overleed.

11. Tom Waits - Rain Dogs (1985)
Tom Waits kon ik pas later waarderen. Aparte kroegsfeer waarin hij op eigenzinnige wijze jazz en blues verwerkt. Op het eerste gehoor wat rommelig, maar na meermaals beluisteren behoorlijk inventief, afwisselend en charmant.

12. Sting - The Dream of the Blue Turtles (1985)
Zijn solo-debuut en ...Nothing Like the Sun vind ik nog steeds de beste solo-albums van Sting. Een beetje in het verlengde van The Police maar ook nieuwe (jazzy) wegen inslaand.

Ondanks de mooie ontdekkingen, kom ik toch toch de conclusie dat het gros van mijn favorieten al in de startlijst stond. Evenals ik geen ontdekkingen gedaan heb die al direct een plek bij de beste 12 verdienen.

1. Michael Jackson - Bad (1987)



2. The Waterboys - This Is the Sea (1985)
3. Talk Talk - The Colour of Spring (1986)
Twee albums vol met klassiekers. This is the Sea de folk-kant, Talk Talk meer de pop-kant. Don’t Bang the Drum en Living in Another World zijn inmiddels beiden uitgegroeid tot materiaal voor mijn Top 20 aller tijden.

4. Toto - The Seventh One (1988)

5. Dire Straits - Brothers in Arms (1985)
6. Marillion - Misplaced Childhood (1985)
Twee klassiekers, de een geweldig album van mijn favoriete band. Een album dat toch vooral een compilatie van hits is en minder een geheel als voorgaande albums. Daar staat Misplaced Childhood tegenover, een album dat Marillion groot maakte in de vorm van Kayleigh. Maar het prijsnummer is voor mij toch echt Blind Curve (eveneens Top 20-materiaal). Voor de rest is het juist de samenhang en niet de individuele klasse die het album zo goed maakt.

7. Depeche Mode - Music for the Masses (1987)

8. The Smiths - Meat Is Murder (1985)
9. U2 - The Joshua Tree (1987)
Twee grote bands. U2 de grote mainstream-band, The Smiths de band voor iedereen die een beetje alternatief wil doen/zijn. U2, de band van het grote stadiongeluid. The Smiths juist de band van de zeurende Morrissey. Zingend over (homo)seksualiteit, vleeseters en liefde zoeft Meat is Murder voorbij en is wat mij betreft ook beter dan The Queen Is Dead.

Ook hier geldt weer dat het ene album juist piekt door de samenhang, terwijl The Joshua Tree juist weer krachtig is vanwege de individuele klasse, met One Tree Hill als hoogtepunt.

10. The Church - Starfish (1988)
11. Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)
12. Crowded House - Crowded House (1986)

De afgelopen dagen een paar albums die ik nog niet kende gedraaid. Mijn lijstje post ik morgen wel, wellicht kan ik 's avonds nog een album luisteren.

Ook wat dingen uit de startlijst geprobeerd die ik nog niet kende:
Paul Simon - Graceland: wereldberoemd natuurlijk, maar ik had er nog nooit naar geluisterd. Staan wel een paar bekende nummers op die me goed bevallen en de rest was ook niet mis. Gaat nog vaker op hier.

Dinosaur Jr - You're Living All Over Me: van deze band kende ik al een aantal andere nummers. Amerikaanse altrock die mij zou wel moeten liggen, maar toch vind ik Sonic Youth, Pixies, Pavement, Sebadoh, etc. nog net even wat boeiender. Toch een fijne plaat, gaat ook nog wel eens op.

The Chills - Brave Words: uit Nieuw Zeeland, gaat er wel erg lekker in. Goeie ontdekking via dit topic! Ik kende wel alles wat ze hiervoor hebben uitgebracht al, dus wist enigszins wat ik kon verwachten. Maar ben altijd bij Pink Frost blijven hangen omdat dat zo'n geweldig liedje is. Nu weet ik dat ze er nog meer hebben.

Verder ook weer eens David Sylvian beluisterd, maar dat album viel me nu eigenlijk behoorlijk tegen. Wellicht moet ik mijn stem met een vol punt verlagen.

In tegenstelling tot LucM, heb ik dan juist weer veel op met synthdrums, e.d. Dit tijdperk (eigenlijk van 1984 tot en met 1989) is dan juist voor mij weer het beste wat muziek te bieden heeft/had.

Waarschijnlijk ben ik hier de meest naar de top 40 neigende user van het gezelschap en derhalve in mijn top 12 toch de obligate (commerciële) albums uit deze tijd, naar mijn smaak.

Heb vanavond nog wel een paar fraaie ontdekkingen mogen doen, zijnde:
The Triffids - Calenture (1987) en The Chameleons - What Does Anything Mean? Basicaly (1985).
Ook werd duidelijk dat ik niet veel heb met het werk van Sonic Youth en New Model Army.


1. Midnight Oil - Beds Are Burning (1987)
Bullroarer

2. INXS - Kick (1987)
Mystify

3. Toto - The Seventh One (1988)
Straight for the Heart

4. Pet Shop Boys - Actually (1987)
King's Cross

5. Fine Young Cannibals - The Raw and the Cooked (1988)
As Hard As It Is

6. Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)
Isn't It Midnight

7. U2 - The Joshua Tree (1987)
Exit

8. Aretha Franklin' - Who's Zoomin' Who? (1985)
Push
Sweet Bitter Love (vanaf 4:44)
De laatste is eigenlijk een nummer uit 1966 van haar album Soul Sister, maar is in 1985 nogmaals op album gezet.

9. Depeche Mode - Music for the Masses (1987)
Behind the Wheel

10. Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985)
Head over Heels

11. Talk Talk - The Colour of Spring (1986)
Happiness Is Easy

12. John Cougar Mellencamp - Scarecrow (1985)
Small Town

Hopelijk heb ik morgen nog voldoende tijd om er wat tekst en uitleg bij te zetten. Moet nu echt gaan slapen

Ik heb erg weinig tijd vandaag, hier wel alvast mijn lijstje zodat ik niet over de deadline heen ga.

1. Marillion - Misplaced Childhood (1985)
Al zo vaak gehoord maar nog altijd van de eerste tot de laatste seconde een prachtige trip

2. Pet Shop Boys - Introspective (1988)
De mannen van PSB in de dancestand!

3. Marillion - Clutching at Straws (1987)
4. Talk Talk - The Colour of Spring (1986)
Dit album is de stap tussen synthpop en de meer avantgarde/artpop van de latere jaren. Wat een prachtige composities kleuren hier 2 lp kanten vol.

5. R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)
6. Dead Can Dance - Within the Realm of a Daying Sun (1987)
7. Depeche Mode - Music for the Masses (1987)
8. Pet Shop Boys - Actually (1987)
De Lennon en McCartney van de jaren 80 popmuziek, zeer goede teksten van oud popjournalist Tennant (Smash Hits) en muziek die net iets verder gaat dan het gemiddelde synthpop act.

9. The Waterboys - This Is the Sea (1985)
Het laatste album met het grote gebaar geluid van The Waterboys, prachtige composities maken deze luistertrip tot een waar spektakel.

10. Peter Gabriel - So (1986)
11. New Model Army - The Ghost of Cain (1986)
Wat een brok energie, je moet wel met de volume knop draaien.

12. Paul Young - The Secret of Association (1985)

Dit zijn mijn 8 albums over 1985-1988 + 6 nog in willekeurige volgorde in de loop van de dag word het een Top 12 met motivatie.

- Prince Sign O the Times
- Talk Talk - The Colour of Spring
- Pet Shop Boys - Actually
- Pet Shop Boys - Introspective
- Paul Simon - Craceland
- U2 - The Joshua Tree
- Guns n Roses - Apetite for Distruction
- Tracy Chapman - Trachy Chapman
----------------------------------------------
- Depeche Mode - Music For the Mases
- Traveling Wilburies - Volume 1
- Peter Gabriel - So
- Fleetwood Mac - Tango in the Night
- Crowded House - Crowded House
- Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to....

Top 12 over 1985-1988

1.


Het zal voor niemand een verrasing zijn dat Sign O The Times op 1 staat bij mij. Staat op nr. 5 in mijn Alltime Top 10, op nr. 1 in mijn Top 10 van 1987 en ook op nr. 1 in mijn jaren 80 Top 10.
Prince op zijn absolute hoogtepunt met een magnefiek dubbel album waar eigenlijk niet 1 slecht nummer op staat. Prince flirt met heel wat stijlen waarbij Funk de boventoon voert maar de rock en pop zijn nooit verweg. Nummers als The Ballad of Dorethy Parker, U Got the Look, I Could Never Take the Place of Your Man, The Cross en Sign O the Times zijn stuk voor stuk geweldig, maar de ballad If I Was Your Girlfriend is wel het beste wat op dit album staat

2.


Het was 11 juni 1988 rond half 7 's avonds en daar zat ze ineens helemaal alleen op een houten barkruk op het imense podium in het Wembley Stadion tijdens Nelson Mandela 70th BirthdayTribute concert zo fragiel en breekbaar en oooooh zoooo mooi. Gelijk deze cd gekocht en is altijd een van mijn favorieten gebleven.
Nummers als Talking About A Revolution, Behind the Wall en Baby Can I Hold You zijn prachtig en natuurlijk de nr. 1 Fast Car is een geweldige verhandeling over de strijd de een jonge zwarte vrouw levert met het leven, zo als het hele album een verhaalt over pijn, onderdrukking en hoop.
Het is een All-time favoriet voor mij, haar latere werk kan ik ook zeer waarderen maar deze is toch wel haar beste.

3.


Het beste album dat de heren Tennant en Lowe in de afgelopen 27 jaar hebben afgeleverd en heden ten dagen zijn ze nog steeds actief en produceren nog steeds heel relevante albums (Yes 2009 en ook hun laatste Electric 2013).
Actually is een album dat op het eerste gehoor een "simpel" pop/dance album is, maar het heeft een dubbele bodem. Het album is een reflectie van donkere jaren 80 in GB. Alle problematiek uit die tijd komt op dit album voorbij (zie mijn mening bij het album Pet Shop Boys - Actually (1987)).
Pop album van een ongeëvenaard nivo dat een blauwdruk is van hoe "echte" popmuziek behoort te zijn.
Absolute hoogtepunten van dit album It's a Sin en Kings Cross.

4.


Graceland was bij de release een van de meest omstreden en gewaagde albums van de jaren 80.
Paul Simon een muziekant van half de 40 die zijn sporen al had verdiend gaat aan de slag met zwarte artiesten uit Zuid Afrika, een land waar de apartheid nog als van zelfsprekend werd gezien en daarom door de Westerse-wereld werd geboicot.
Paul Simon had altijd al een veneinige pen, maar zijn muziek klonk dat dan juist niet maar het was wel vaak maatschappijn kritisch.
Op Graceland stelt hij de rassenscheiding aan de kaak alleen niet met zo veel woorden, maar juist door het statement om met Zuid-Afrikaanse artiesten samen te werken en met een album te komen dat bol staat van de Afrikaanse invloeden.
Artiesten als Ladysmith Black Mambazo en Toa Ea Matsekha werden zeer gerespecteerd en gewardeerd in Africa.
Paul Simon creeërde door met deze artiesten samen te werken een schitterend spanningsveld tussen Westerse-Popmuziek en traditionele Zuid-Afrikaanse Mbaqanga en dat gecombineert met zijn eigen elegante melodieën heeft een heel eigen geluid opgeleverd.
De Afrikaanse ritmes vliegen je bij I Know What I Know om de oren en mengen verfijnde gitaren zich met acordeon op Gumboots. Het indrukwekkende gezang van Ladysmith Black Mambazo op Homless is werkelijkwaar schitterend. En zelfs op de nummers Call Me All en Graceland is de Afrikaanse invloed nooit ver weg.
Graceland is een schitterende trip door de Afrikaanse muziek gezien door de ogen van Paul Simon, waarbij hij het expiriement zeker niet uit de weg ging. Een zeer sfeerisch en cohistent album van een veertiger die wist wat hij wilde en door zijn muziek de probleematiek van de zwarte bevolking van Zuid-Afrika onder de aandacht bracht van het grote publiek.
Het album staat nog steeds als een huis overeind, gelukkig kunnen we dat van de thematiek van het album niet zeggen, al is er op dat vlak nog best het één en ander te doen.

5.


Met The Joshua Tree veranderde er iets bij U2 wat het precies was daar ben ik nog steeds niet uit, maar het was i.i.g. niet een heel nieuw geluid eerder was The Joshua Tree een uitgekristalliseerde vorm van The Unforgetable Fire. Waar de opvolger van The Joshua Tree, Achtung Baby (het tussendoortje Rattle & Hum even niet mee gerekend) wel een behoorlijke koerswijziging was kan je mischien wel stellen dat The Joshua Tree de afsluiter was van de eerste periode. En met dit album kwam ook de "gave" om hits te produceren waar voorheen de singles met geluk de Top 10 haalden waren de 3 singles van The Joshua Tree alle 3 vette Top 10 hits en in de jaren hierna zouden er nog velen volgen.
Het is in mijn beleving wel het album van U2 van de jaren 80, zoals gezegd 3 zeer vette singles Where the Streets Have No Name, I Still Haven't Found What I'm Looking For en With Or Without You, maar ook de overige nummers zijn van een grote klasse vooral het afsluitend kwartet van dit album is van een zeer hoogstaand nivo.
Interessante wetenswaardigheid over The Joshua Tree (ik spreek hier over de boom die op het album staat afgebeeld) is dat in 2011 Guus van Hove (toenmalig directeur van Poppodium 013 in Tilburg) is overleden aan de gevolgen van een hitteberoerte in het Joshua Tree National Park (California) terwijl hij daar op zoek was naar de bewuste boom. Ironisch genoeg stond die boom niet in dat National Park maar in Death Valley (Nevada) waar hij overigens al in 2000 is omgewaaid. De omgewaaide boom ligt er nog steeds met een plakette er bij met de text "Have You Found What You're Looking For".

6.


Introspective is net als Actually een album dat een schitterende brug slaat tussen Pop met een dubbele bodem en Dance waarbij Actually meer Pop georiënteerd is en Introspective meer Dance gericht.
6 nummers in bijna 50 minuten extended versions dus allemaal uiterst dansbaar. Left To My Own Devices en Always on My Mind / In My House zijn de beste, maar de andere 4 doen daar weinig voor onder.
Introspective is het bewijs dat de heren Tennat en Lowe zeer goed de kunst van het produceren van kwalitatief hoogwaardige dance-pop tot in de finesse beheersten en dat doen ze trouwens nog steeds.

7.


Debuut album van zeer talentvol zanger en groot commercieel sucses dat nooit meer door Terence zou worden geëvenaard zelfs niet benaderd.
Dit is een album dat laveert tussen degelijke Pop en moderne Soul. 5 singles kwamen er van het album en alle 5 waren het Hits Dance Little Sister, Wishing Well en Sign Your Name zelfs vette Top 3 hits en dat is niet verwonderlijk. Terence zijn muziek was in die dagen voor velen een verademing de hitlijsten werden gedomineerd door Rock, Zwijmel ballades en Platte Dance-Pop geproduceerd door het trio Stock, Aitken & Waterman. Terence bracht samen met oa. George Michael en Pet Shop Boys de ziel weer terug in de Popmuziek. Uitstekend album van Terence die jammer genoeg niet met het sucses om kon gaan.

8.


Een schop onder hun ass konden de vaandel dragers in die tijd van American Rock n Roll (zo als Bon Jovi, Aerosmith en Van Halen) krijgen van bad guy Axl Rose. Rock N Roll was braaf geworden en daar zouden de heren van GnR wel eens even verandering in brengen.
Een charismatisch collectief ruig uitziende heren onder leiding van humeurige Axl Rose en Muppetachtige Slash brachten de ware RnR weer terug in de hitparades. Vuige, Rauwe, Harde en niets ontziende Rock van de bovenste plank gebracht met een attitude van "Fuck It All". Alleen al doordat de originele cover van het album, het schilderij van Robert Williams "Apetite For Distruction" snel na de release van het album werd vervangen door een minder aanstoot gevende afbeelding van een kruis met de 5 bandleden ontworpen door Bill White Jr. als tatoeage de nieuwe cover werd was wel duidelijk dat de platen maatschappij er wel brood in zag. Dit "nieuwe" geluid kon wel eens voor heel wat commercieel succes gaan zorgen.
En een Commercieel succes werd het zeker alleen al in de VS verkocht het album in het eerste jaren meer dan 15 miljoen exemplaren en dat is natuurlijk niet geheel verwonderlijk want het is een krachtig bewijs dat de "echte" RnR nog springlevend was, het vuurtje moest alleen even worden opgestookt.
En dat is precies wat GnR deed met hun overdonderende album Apetite For Distruction een krap uur van de meest vette en strakke RnR nummers met geweldige drumpartijen, magnifieke gitaarriffs en natuurlijk het schreeuwen en krijsen van Axl. Het album dendert als een RnR-Express voort overal dreigt het uit de bocht te vliegen maar behoud steeds zijn koers 12 nummers lang.
Pure klasse een stoot adrenaline waar je U tegen zegt. Prijs nummers allemaal maar in het bijzonder Welcome to the Jungle, Paradise City en het iets "rustigere" Sweet Chil O' Mine.

9.


Album dat ik in 1988 van het geld dat ik voor mijn 13e verjaardag kreeg en als ik mij niet vergis samen met Bad van Michael Jackson en Brothers in Arms van Dire Straits kocht.
Fleetwood Mac een band die toen al jaren mee ging en al een aantal meesterwerken op hun conto hadden staan slaan in 1987 na een mindere periode de spijker recht op de kop met dit album. Een album dat alleen maar goede nummers bevat en zeer strak geproduceerd is. De singles van dit album zijn allemaal van een geweldige klasse (Big Love, Seven Wonders, Everywhere, Little lies en Family Man), maar wat voor mij altijd het beste nummer van het album is geweest is Isn't It Midnight.

10.


The Colour of Spring is het beste album van Talk Talk met een zeer herkenbaar jaren 80 synth-pop geluid de nummers Life's What You Make It, April 5th, Living in Another World en Chameleon Day zijn de klapstukken van het album, maar de overige nummers zijn ook van een boven gemiddeld Nivo

----------------------------------------------
11.


De duistere kant van de 80ties in mijn beleving, ik had er destijds niet zo veel mee (indie en New Wave) maar Depeche Mode kon ik altijd wel hebben en nog steeds.
Dit album is een sterke getuigenis van de muzikale kwaliteiten van de heren rauw, duister en onheil spellend. Nummers als Strange Love, Little 15, Behind the Wheel en To Have and To Hold zijn prachtig.
Depeche Mode heeft naar mijn bescheiden mening nog geen slecht album afgeleverd in hun 33 jarig bestaan. Dit is niet hun beste (die komt in de volgende editie van dit spel voorbij), maar zeker één van de betere.

12.


In 1988 is Jeff Lynne is bezig met de productie van platen van Roy Orbison en Tom Petty en had hij in 1987 net de productie van George Harrisons Cloud Nine achter de rug. Tijdens de opnames Orbison en Petty komt spontaan het idee op om samen een heel album op te nemen in de home studio van Bob Dylan word dit album opgenomen.
Het album is een geweldige trip van Rockabilly, Country en Doo-Wop waarbij de heren er vrolijk op los musiceren, Nelson, Otis, Lefty, Charlie T. en Lucky Wilbury, noemden ze zich. Wie bekend is met het solo werk van de heren uit die periode hoort goed de Lynne productie terug op het album. Om de een of andere reden (waarschijnlijk omdat ik altijd kippenvel krijg bij het horen van zijn stem) vind ik de inbreng van The Big O geweldig vooral in Not Alone Anymore. Ook de samen zang in End of the Line en Handle With Care is magistraal. Geweldig hoe de 5 stemmen zeer harmonieus bij elkaar passen. Helaas overleed Roy kort na het uitbrengen van dit album en zelfs voor dat zijn eigen album Roy Orbison - Mystery Girl (1989) uitkwam. Er volgde nog een Volume 3 die ook zeker de moeite waard is, maar The Big O is een groot gemis.

Dat zijn ze alle 12 net buiten de boot gevallen zijn
- Crowded House Crowded House omdat Temple of Low Man gewoon beter is
- Peter Gabriel - So omdat er geen 13 albums in een Top 12 kunnen
- John Hiatt - Bring the Family omdat ik niet zou weten ten koste van welk ander album Mr. Hiatt in de Top 12 zou moeten.

Ben benieuwd naar de uiteindelijke eindstand.

Overigens vind ik het opvallend dat 50% van de artiesten in mijn Top 12 nog steeds goede en relevante albums afleveren als je daar dan ook nog de overgebleven leden van Traveling Wilburies en Fleetwood Mac bij neemt is het zelfs 2/3 van alle artiesten in mijn Top 12 die al meer dan 30 jaar en in het geval van de laatste 2 zelfs al meer dan 40 jaar nog steeds mijn aandacht weten te trekken. En als je Tracy Chapman waarvan ik al 5 jaar niets meer heb vernomen maar ik het niet onwaarschijnlijk acht dat ze in de komende jaren nog met een nieuw album komt er ook bij rekent hebben we het zelfs over 3/4 ofwel 75%.
Wat ik bedoel te zeggen is ik moet nog zien dat laat ik zeggen Kings of Leon, Editors, Franz Ferdinant, Pearl Jam of Coldplay over een jaar of 20/25 ook nog steeds interessant en relevant zijn voor mij.

Eens gekeken naar de overlap met de top-12 van de andere spelers :

ArthurDZ - 0 albums
Chevy93 - 3 albums
Dazzler - 3 albums
Herman - nog niet bekend (ik gok op 2 of 3)
LucM - 0 albums
Papartis - nog niet bekend (ik gok op 2 of 3)
Poeha - 2 albums
Thelion - 1 album
Vigil - 3 albums

, dat is niet echt bijster veel ...

Ook eens even gekeken:

ArthurDZ - 2 albums
Chevy93 - 6 albums
Dazzler - 2 albums
Herman - 0 albums (niet geheel onverwacht)
LucM - 1 album
Papartis - nog niet bekend
Zephyr - 2 albums
thelion - 5 albums
Vigil - 3 albums

Van chevy en thelion had ik het wel verwacht, vigil blijft ietsje achter.

meer geeft ik nog niet weg

Vreemd, want mijn top-12 staat in dit topic op 7 oktober 2013 om 20:36 geplaatst

Daarom kon ik bij jou dus 2 stuks vermelden

Je kan hem nog veranderen, gewoon even de twee Marillion albums invoegen en we staan ineens op 5 dezelfde

Mijn baas....nee geen excuus hier, gewoon overheen gekeken
Edit: Je had hem ook op de vorige pagina gezet, dan moes'k veel te ver terugbladeren [/luie modus uit]

Daar hoef je jouw excuses niet voor aan te bieden hoor ! We zijn tenslotte allemaal MuMe-ers ....uhhh, ik bedoel mensen, en die maken alemaal fouten

Edit : IK heb um niet op de vorige pagina gezet, dat gaat vanzelf na verloop van tijd ...

Mijn lijstje komt vanavond. dazzler, is het goed als ik dat om 9 uur doe? Dan kan ik nog twee albums draaien. Of wilde je vanavond de eindlijst presenteren? In dat geval houd ik me gewoon aan de deadline van 8 uur.

De volgorde werd ingegeven door de emotionele band die ik in de loop der jaren
met deze platen, die ik gewoon stuk voor stuk echte toppers vind, heb opgebouwd.


01. Dead Can Dance - Within the Realm of a Daying Sun (1987)

Eerst was er de 4AD sampler Lonely Is an Eyesore die ik kocht omwille van de bijdrage van Cocteau Twins. Daarop stonden twee DCD tracks en een klasgenoot had Spleen and Ideal in huis. Muziek die nog enigszins in een new wave jas zat. Samen ontdekten we het derde DCD album Within the Realm of a Dying Sun en zagen we Lisa en Brendan in Brussel aan het werk in november 1987. Zowel het optreden als hun muziek zal me nooit meer loslaten. Het kippenvel toen de basgitaar de partij van Anywhere out of the World inzette. Een sound die de muzikale oogkleppen van de hitparade-tiener die ik een paar jaar daarvoor nog was definitief afrukte.

02. Midnight Oil - Beds Are Burning (1987)

Werchter 1990. Peter Garrett zingt zich in het zweet op een druilerige zomermiddag. Tot een paar T-shirts later de zon voorzichtig door de wolken priemde op de tonen van Put Down That Weapon. Overtuigend en ontwapenend tegelijk. Een band die de luisteraar een politiek geweten wilde schoppen. Niet met de belerende vinger van Sting, niet vanachter de dubieuze zonnebril van Bono, maar met goudeerlijke rockmuziek die het publiek aanzet tot meezingen en dansen. Al zingend en dansend verbeteren wij de wereld. Diesel and Dust en Blue Sky Mining: twee kanjers van albums voor al wie gelooft dat muziek er echt kan toe doen.

03. Prefab Sprout - Steve McQueen (1985)

Tijdens mijn studentenjaren pas echt leren smaken. De geniale metaforen van Paddy McAloon en de kristalheldere songstructuren waarmee hij zijn gevoelens kracht bij zet. Rock and roll puristen struikelen wel eens over de gladgeschoren productie van Thomas Dolby. Maar het zijn de songs die tellen. En zet de muziek de teksten doorgaans kracht bij, dan gebeurt in het werk van Prefab Sprout evenzeer het omgekeerde: de sublieme teksten zetten ook de muziek kracht bij. Zoals in het onovertroffen Bonny. Steve McQueen dealt vooral in love songs. Jordan: The Comeback durft ook in te zetten op Bijbelse metaforen. En altijd weer citerend uit een rijk muzikaal verleden. Muziek die ook durft kijken naar de jaren 30 en 40. Paddy krijgt het voor mekaar.

04. R.E.M. - Green (1988)

Werchter 1989 ditmaal. Het album dat mij helemaal overstag deed gaan voor R.E.M.. Een groep waarbij ik minder fanatiek over de eerste albums kan schrijven. Op Document liet de groep eindelijk een wat universeler (lees: wat meer Europees) geluid horen. Green werd hun definitieve rockplaat. Lekker gitaarwerk en verrassend stuntwerk op de mandoline plus de puntige vocalen van Stipe. De stamper Get Up en het hartverscheurende Hairshirt zijn maar twee van de vele favorieten. Met de (p)opvolger Out of Time veroverden ze Europa en het meer intieme Automatic for the People de rest van de wereld. Met Green veroverden ze mijn hart.

05. The Triffids - Calenture (1987)

Sommige fans zweren bij het meer bluesy werk op Born Sandy Devotional, anderen bij het pastorale palet van Calenture. Ik ben geen fan, maar voor Calenture kan je me altijd wakker maken. De rauwe randjes werden wat bijgevijld waardoor het album ging baden in de romantiek. Van het onovertroffen Bury Me Deep in Love tot het bijna autobiografische Jerdacuttup Man. Want zo voelde deze jongen zich tussen een gebroken hart en een mislukte examenreeks door in de vroege jaren 90. Als een ter doodverklaarde schim, een jongen die zich niet als een man in de volwassen wereld wist te integreren. Zowel de wereld van Prefab Sprout als die van The Triffids worden af en toe ingekleurd door een engelachtige vrouwenstem. Een soort muze die je net op tijd weer doet opfleuren. Niet bij de pakken blijven zitten, jongen.

06. Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988)

Wat ik zo fijn vind aan de tweede helft van de jaren 80 is dat de Stock Aitken & Waterman pop van de hitparades een waardig tegengewicht kreeg op de albummarkt. Daar tierde het traditionele rockgeluid weer volop. En tegelijk bloeide het singer-songwriter genre opnieuw open. Dat producer Jeff Lynn drie jeugdidolen bij elkaar wist te rapen en er een jong konijn met branie aan toevoegde, leverde een behoorlijk charmante plaat op. Alle vijf de Wilburys drukken hun stempel op dit debuut en het is precies dat evenwicht dat ervoor zorgt dat Volume 3 nooit uit de schaduw van deze eersteling zal kunnen kruipen. Want zonder Roy (ik behoor tot de aanbidders van zijn melancholische strot) werd het een beetje koud ons hart. You're Not Alone anymore ... ik hou het gewoon niet droog op dat nummer.

07. Sting - The Dream of the Blue Turtles (1985)

Waren de meeste Police albums behoorlijk halfbakken platen met een drietal geniale hits, evenzoveel puike albumtracks, maar vooral ook een aantal missers, dan verbaasde Sting vriend en vijand op zijn eerste solo-inspanning. Plots kregen we een gerijpt artiest te horen die zijn oude liefde voor de jazz nieuw leven inblies zonder ook maar enig greintje van zijn hitpotentie te hebben verloochend. Moon over Bourbon Street vat het goed samen. Een man met twee gezichten: de geniale songschrijver enerzijds en de wat luie narcist anderzijds. Met zijn eerste twee albums liet Sting de concurrentie mijlenver achter zich. Daarna zou Sting langzaam maar zeker wegzakken in de vergetelheid.

08. Suzanne Vega - Solitude Standing (1987)

Een tijdje geleden nog eens integraal beluisterd en becommentarieerd. Dit is toch echt wel een goed album. Wat een poëtische vermogen, zowel tekstueel als muzikaal. Suzanne met de perfecte begeleidingsband achter zich. Met een viertal onsterfelijke radiohits en dan hoor ik daar eigenlijk ook nog het prachtige Calypso bij te tellen. Zo'n plaat die je aantrof op de studentenkamers van je vriendinnen. De stem van Suzanne wiegt je naar dromenland. Ze neemt je mee naar een bank aan het water. En voor je het weet geeft ze je ook nog eens pepermuntjes. Vervlogen onschuld. Solitude Standing is zoals heen herfstblad: boordevol pastelkleuren die om je heen dwarrelen. Het perfecte medicijn tegen de eenzaamheid.

09. The Nits - In the Dutch Mountains (1987)

Ja, ik ben een heel grote fan, al is In the Dutch Mountains mijn favoriete Nits album niet. Die eer is in de top 3 weggelegd voor Work (1981), Ting (1992) en Strawberry Wood (2009). Een band die ik dus eeuwig trouw zal blijven omdat ze met hun kamerpop-geluid en hun surrealistische metaforen helemaal mijn taal spreken. Elk liedje is een schilderijtje, vaak in de traditie van Rene Magritte. Het is alsof hij de titelsong van dit album heeft geverfd. I met a woman in the valley of stone / She was painting roses on the walls of her home / And the moon is a coin with the head of the queen / Of the Dutch mountains. Met zo'n tekst krijg je mij dus op de knieën. Zo jammer dat heel wat users op deze site niet verder komen dan Red Tape, Nescio en de titelsong van hun meest toegankelijke album.

10. Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Net als DCD wist Talk Talk haar geluid album na album verder uit te kristalliseren. It's My Life is één van de meest sublieme 80s (synth)pop platen ooit gemaak (en ik beschouw mezelf als een kenner). En het meer naar jazz en post-rock neigende Spirit of Eden wordt door het MuMe-publiek op handen gedragen. The Colour of Spring zit daar comfortabel tussenin. Boordevol experiment en vindingrijkheid. Het less is more principe (de stilte tussen twee noten is belangrijker dan de noten zelf - dixit Hollis) hoog in het vaandel dragend. Een hoofdrol voor de piano, de akoestische gitaar en een handvol houtblazers. En daar dan toch weer een zacht rockend orgeltje en stevig baswerk tegenaan gooiend. The Colour of Spring paart muzikale frisheid aan hitpotentie. Living in Another World spreek boekdelen.

11. Kate Bush - Hounds of Love

Ik onthoud van Bush het debuut, een handvol singles en Hounds of Love. Om geen verwarring te zaaien, maakte zij deskundig gebruik van de twee plaathelften. Eerst vijf popsongs die alle vijf (het werden er uiteindelijk vier) dubbel en dik een single release met hitparade-succes verdienden. Op de achterkant, die ze omdoopte tot The Ninth Wave, krijgen we experimentele kant van de doktersdochter te horen. Maar ook hier bezit elke nummer voldoende melodie om de oortjes te strelen. Het experiment zit hem eerder in de inkleuring van de nummers. De jaren 80 productie ligt er vingerdik op, maar kan mij, een kind van dat decennium geen bal schelen. Laat ik Cloudbusting als favoriet naar voren schuiven.

12. Tracy Chapman - Tracy Chapman (1988)

Naast Suzanne Vega en Tanita Tikaram, Edie Brickell, Michelle Shocked en 10.000 Maniacs, droeg ook deze zwarte sociologe bij tot de revival van het singer-songwritersschap van de later jaren 80. Niet toevallig allemaal vrouwen die in de voetsporen van Janis Joplin, Carole King of Joni Mitchell probeerden te wandelen. In het geval van Chapman was dat het vooral het spoor van de Britse Joan Armatrading, waarmee Chapman niet enkel haar huidskleur, maar ook haar vocale timbre en sobere begeleiding gemeen heeft. Liedjes die steevast de vinger legen op de problematiek van minderheden. Zo geloofwaardig neergepend dat Bruce Springsteen besloot haar een kans te geven op de Amnesty International tournee. De rest (as they say) is geschiedenis. If Not Now...


Beste vrienden, ik zie dat jullie je best doen om de deadline te respecteren.
Laat ik alvast verklappen dat ik vanavond de einduitslag nog niet bekend zal maken.

Dus jullie kunnen gerust nog even schaven aan de commentaren.
Ik reken erop dat deze ronde tegen het weekend gespeeld zal zijn.
Verwacht de einduitslag dan ook binnen een paar dagen.

Mijn lijstje. Toelichtingen komen hopelijk nog. Nu even te moe voor.

1. Galaxie 500 - Today (1988)
Een album dat ik al een aantal jaren kende, maar pas echt op zijn plaats viel toen ik de band een aantal jaren terug live zag spelen op Primavera Sound. Geweldige setting aan de Middellandse Zee, waar de romantische vibe goed gedijde. Het is een vrij rustige plaat waarin het gitaarspel en de mooie teksten centraal staan. Voer voor liefhebbers van de late Velvet Underground, Low, Yo La Tengo, etc. Inmiddels ligt de plaat me erg na aan het hart, hij heeft ook al eens in mijn top 10 gebivakkeerd. Luistertip:
YouTube - Galaxie 500 - Flowers

2. R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)
Heb al jarenlang een review voor dit album in de stijgers, maar het wil er nog niet echt uitkomen. Inmiddels is dit wel uitgegroeid tot mijn favoriete album van de band en dit is mogelijk hun beste nummer, als je het mij vraagt. Alleen de regel "There's a progress we have found, a way to talk around the problems" vind ik al schitterend. :
YouTube - R.E.M. - Fall on Me (with lyrics)
Hierna zouden ze met Document toch flink aan magie afleveren helaas door voor een wat meer droge, 'classic' rock sound te kiezen. Minder Byrds, meer gewoon rock. Met Green herstelde de band zich weer enigszins.

3. Sonic Youth - Sister (1987)
Sonic Youth is één van mijn grootste favorieten wanneer het op muziek aankomt en dat komt vooral door hun jaren '80 periode. Na The Smiths waarschijnlijk mijn favoriete band uit dit decennium. Met name het rijtje Bad Moon Rising - Evol - Sister - Daydream Nation is geniaal. De favorieten binnen dat rijtje hebben nooit heel erg vastgestaan, maar de laatste tijd lijkt Sister me het beste te bevallen. De combinatie tussen experiment en songs valt hier het beste op zijn plaats, denk ik. Luistertip:
YouTube - Sonic Youth - Schizophrenia

4. Pixies - Surfer Rosa (1988)
Come On Pilgrim, Surfer Rosa en Doolittle zijn geniaal, daarna werd het rap minder met Pixies. Maar dat mag de pret niet drukken, want wat een heerlijk energiek plaatje is dit. Hoogtepunt blijft toch het hilarische Gigantic: YouTube - The Pixies - Gigantic

5. R.E.M. - Fables of the Reconstruction (1985)
Over dit album schreef ik al eens een lange recensie. Samenvattend:
R.E.M. toog voor het opnemen van dit album naar het winterse en vooral natte Londen, alwaar zij onder de vleugels van folk-producer Joe Boyd (o.a. producer van Nick Drake, Fairport Convention en de Incredible String Band) de sound van hun eerste twee albums probeerden te verfijnen en vernieuwen. Wat mij betreft is dat wel gelukt: ten opzichte van de vorige albums klinkt de muziek rijker en gelaagder en is bovendien het songmateriaal van een hoger niveau. Het levert wat mij betreft het eerste top-album uit de R.E.M.-catalogus op. Het lijkt erop dat er een goede match was tussen de thematiek van het album (het mythische zuiden van de Verenigde Staten) en de klimatologische en daardoor heimwee ontlokkende omstandigheden in Londen. Het is alsof er onbedoeld een soort weemoed in de liedjes is gesproken die me erg aanspreekt en de nummers met elkaar verbindt.
Favoriete nummer: YouTube - R.E.M. - Driver 8

6. Sonic Youth - EVOL (1986)
Een album waar ik in eerste instantie moeilijk in kon komen, maar na een paar jaar proberen was de noot opeens gekraakt en sindsdien is dit één van mijn favoriete SY-platen. Bovendien had ik hierna geen moeite meer met het soms nog experimentelere vroegere werk. Een fijne trip deze plaat met een geweldige dynamiek. Ik kies hier voor de volgende track:
YouTube - Sonic Youth - Star Power

7. Dead Can Dance - Spleen and Ideal (1985)
Within The Realm of a Dying Sun was lange tijd het album waar het bij DCD voor mij om draaide, maar uiteindelijk is het oudere, wat gruizigere werk, er ook bij gekomen. Ik vind het bewonderenswaardig hoe een aantal toen-nog-twintiger zulke unieke, fascinerende en emotioneel rijke muziek wist te maken. Geweldige stem, fenomenale melodieën. Schitterende muziek gewoon! Luistertip:
YouTube - DEAD CAN DANCE --- AVATAR ----

8. Sonic Youth - Daydream Nation (1988)
Het album waardoor ik Sonic Youth ontdekte. Luistert een beetje weg als een stroomtrein, want wat een adrenaline zit hier in. Als ik dit op de fiets draai ga ik altijd twee keer zo hard. Een hoogtepunt:
YouTube - Sonic Youth - 'Cross the Breeze

9. Dead Can Dance - Within the Realm of a Daying Sun (1987)
Lange tijd veruit mijn favoriete DCD-plaat, maar inmiddels heb ik meer met het oudere werk. Toch blijft deze me dierbaar. Hoe kan het ook anders met dit soort nummers:
YouTube - Dead Can Dance - Persophone (The Gathering of Flowers)

10. The Smiths - The Queen Is Dead (1986)
Het eerste reguliere studio-album van The Smiths dat ik luisterde en mijn favoriet na het debuut, dat wel redelijk op eenzame hoogte staat. Een jaar of 15 geleden hoorde ik Bigmouth Strikes Again voor het eerst op studentenfeestje en vond het altijd wel een leuk nummer, maar de laatste 2/3 jaar ben ik het pas echt geniaal gaan vinden. Mijn trackkeuze dus ook, al mag het bloedmooie I Know It's Over (in mijn Smiths-top 5) ook niet onvermeld blijven.
YouTube - The Smiths - Bigmouth strikes again

11. R.E.M. - Green (1988)
Eén van de eerste albums die van R.E.M. leerde kennen en de eerste na hun IRS-periode. Voor mij steken Lifes Rich Pageant en Fables er wel een stuk bovenuit, maar dit vind ik mogelijk het beste R.E.M.-album uit de 80s na die twee, of het moet toch Murmur zijn. In ieder geval een stuk beter dan Document, een plaat die me niet zo ligt. Een favoriet aanwijzen is lastig, maar laat voor het nummer gaan dat ik als tiener het leukst vond (en nu nog fantastisch vind):
YouTube - R.E.M. - Orange Crush (Video)

12. The Jesus and Mary Chain - Darklands (1987)
Het album dat ik het kortste ken van dit zestal en het minste in mijn systeem heb. Maar afgelopen zomer heb ik het vaak beluisterd, voor- en nadat ik de band live heb gezien en een aantal nummers is toen wel in mijn hoofd gesleten. De sound is enorm 'cool', ik luister er graag naar. Dit is een favoriet:
- April Skies

Er waren nog wel wat albums die ik had willen beluisteren (bv Sign of the Times... nog nooit gehoord) en herbeluisteren (Hounds of Love), maar zover is het helaas niet gekomen.

Eervolle vermeldingen voor Paul Simon en The Chills, voor mij de leukste albumontdekking deze ronde. Heb vanavond ook nog The Triffids geluisterd, maar dat wilde er door de stem niet zo bij me in en heb ik na drie nummers afgezet. Wellicht later nog. Solitude Standing van Suzanne Vega beviel beter, da's een album dat ik zeker nog vaker wil beluisteren.