Then Pay On - Fleetwood Mac

Met dit album maakte Fleetwood Mac hun eerste stap van de pure blues naar een meer brede bluessound met sfeervolle dromerige stukken zoals "Coming Your Way" en "Closing My Eyes", maar ook heftige bluesrock zoals "Oh well", "Searching for Madge", " Fighting for Madge" en "Rattlesnake shake". Het gitaarwerk van Peter Green is op sommige momenten onnavolgbaar.



Astral Weeks - Van Morrison

Een citaat van Koekebakker, kort en krachtig. Beter had ik het niet kunnen verwoorden: "Het staat vol meeslepende songs die het beste uit jazz, rock en singer/songwriter op superieure wijze in zich verenigen: meestal hartverscheurend, soms ‘de pan uit swingend’, continu intens en emotioneel."



Mr. Fantasy - Traffic

Een grote sfeervolle luistertrip met soms ijzingwekkende zang van Steve Winwood. Traffic sleept je mee in een scala aan muzikale vrijheden. Varierend van blues naar psychedelica en indiase lsd invloeden, van caberet naar latin en jazz.



The Chicago Transit Authority - Chicago

Chicago wordt door velen geassocieerd met supercommercieel geproduceerde top 40 classics, maar dit album, hun eerste, is jazzrock van het beste soort. De blazerssectie zorgte voor een uniek geluid eind jaren zestig.
Dit debuutalbum is fris en energiek. "I'm a Man", "Does Anybody Really Know What Time It Is?" "Questions 67 and 68" en "Beginnings" zijn zelfs geniaal.

Then Play On komt uit 1969.

Edit: zelfde geldt voor Chicago - The Chicago Transit Authority (1969)
Wie heeft het over 'kenners'? Bovendien heet het topic nog altijd "Classic albums".

Ik had ook Bakerloo - Bakerloo (1969), Golden Earring - Eight Miles High (1969) of Moby Grape - Moby Grape '69 (1969) kunnen noemen (ok, valt buiten de range, maar even gewoon '60s'), maar wat heb ik daaraan? Ze winnen sowieso niet en het zijn niet bepaald classic albums.

Gatver.....Chicago en Fleetwood Mac vervallen. Hiervoor in de plaats komen.



Renaissance - Vanilla Fudge

Vanilla Fudge staat voor bloedstollende psychedelische, passievolle en theatrale arrangementen.
Waar ze het voorheen vooral moesten hebben van covers is dit nu echt een album met eigen werk (op Season of The Witch van Donovan na)




Groeten Uit Grollo - Cuby + Blizzards

Beste Nederlandse bluesband ooit. Dan weer traag, dan weer rauw. De stem van Harry Muskee gaat door merg en been, is intens en gevoelig en de gitaar van Eelco gelling is vuig, slepend en vaak met krachtige uithalen.
Met name Somebody Will Know Someday is een Nederklassieker.

Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills
Janis Joplin is lid van de 27-club en overleed dus veel te vroeg. Een geweldig artieste was ze, al twijfel ik wel eens of iedereen daar bewust van is. Haar best werk maakte ze in band-vorm. Pearl is trouwens ook erg goed. Cheap Thrills is een schitterende bluesplaat die niet alleen heerlijk scheurt en kraakt, maar door de stem van Janis Joplin ook nog eens overladen is met emotie.



The Pretty Things - S.F. Sorrow
De band de Zombies, al geplaats door herman, kreeg ineens een behoorlijke populariteitsstijging toen een journalist ze compleet ophemelde en sindsdien hebben ze hun erkenning alsnog gekregen. The Pretty Things mag van mij gerust hetzelfde overkomen. S.F. Sorrow is een geweldige compilatie topsongs die samen wel een soort medley lijken te vormen. Het ene geweldige liedje/stukje gaat over in het andere prachtige stukje. Ook de psychedelica uit de jaren '60 ontbreekt zeker niet.



Ennio Morricone - C'era Una Volta Il West
Waar ik al onder de indruk was van soundtracks als het geweldige Into The Wild en The Godfather (aanraders), werd ik tijdens de gelijknamige film van deze cd maar weer even gewezen op hoe belangrijk muziek voor een film kan zijn. De prachtige muziek op deze cd wordt fantastisch verweven met het beeld. De film is geniaal, maar de muziek is ook afzonderlijk zeer fijn om te beluisteren. Met As a Judgement als onbekend pareltje op dit album.



The Kinks - The Village Green Preservation Society
Somethin' Else is al genomineerd, dat vind ik de beste. Maar Village Green is evengoed een topper uit de jaren '60 pop. Het is eigenlijk een vrijwel zelfde plaat als Somethin' Else, alleen dan zonder een klassieker erop die er op Somethin' Else in de vorm van Waterloo Sunset wel staat. Op dit album krijg je 15 heerlijke popliederen voorgeschoteld waarbij 'constate kwaliteit' het codewoord is.


Ik hoop dat deze albums ook nog genomineerd gaan worden, deze vind ik namelijk ook erg sterk.
The Small Faces - Ogdens' Nut Gone Flake
James Carr - You Got My Mind Messed Up
Nina Simone - Pastel Blues
Dr. John - Gris-Gris
The Beatles - Rubber Soul
The Millenium - Begin

heer chevy bepaalt wat classic albums zijn, en het gaat om winnen....en ik maar denken dat echte muziekliefhebbers graag hun muzikale horizon willen verbreden...

Komt over als; ik ken het niet dus is het geen classic album...

Oldfart,

Waarom heb je me dinsdag niet gewoon een pm gestuurd om alsnog te kunnen meespelen?
Je komt al een paar keer kritisch tussen in dit spel, wat me doet vermoeden dat het echt kriebelt
om mee te spelen. Maar je hebt wat deze editie betreft je kans jammer genoeg verkeken.

Ik doe mijn best om heen en weer gediscussieer te beperken.
Daarom zijn de spelregels (die blijkbaar toch nog niet door iedereen
die zich hier in de discussies mengt aandachtig gelezen zijn) behoorlijk strikt.

Aan het woord in de editie 1965-1968 zijn de 12 spelers die zich geëngageerd hebben.
Lees gerust mee en hou je klaar wanneer we over 4 weken een nieuwe editie starten.

Nog 'n bemerking voor iedereen: in spelletjes als dit zijn de winnaars altijd compromis albums.
Platen die een breed deelnemersveld kan smaken. Wie minder bekende artiesten wil promoten,
heeft daarvoor bijvoorbeeld ruimte in de nominatieronde, maar mag niet verwachten (wel hopen)
dat deze nieuwe ontdekkingen voor anderen meteen resultaat zullen opleveren in dit spel.

Het idee dat het groeialbums kunnen worden voor de andere deelnemers
is op zich al heel wat waard. Staar je niet blind op de winnaar, maar geniet van de reis.

Een album met 7 stemmen kan je moeilijk een klassieker noemen. Dan rek je het begrip klassieker wat mij betreft wel heel erg op. Bovendien, dat jij als ouwe rot al die klassiekers al kent, wil dat niet zeggen dat wij ze ook allemaal al moeten kennen.

Verder ga ik mee met dazzler, de beste stuurlui staan aan wal. Je hebt je kans gehad om als 'kenner' het juiste voorbeeld te geven, maar helaas, dus dan moet je ook niet achteraf gaan klagen.

Mijn horizon vind ik overigens breed genoeg, bedankt voor je bezorgdheid.

In potentie is elk album een klassieker, natuurlijk. Dat tot nu toe slechts zeven mensen daarvan op de hoogte zijn mag geen criterium zijn.

Volgens mij moet je vooral nomineren wat voor jezelf een klassieker is. Als dat voor anderen niet blijkt te gelden, dan verdwijnt het album hier net zo hard weer tijdens de eliminatieronde.

Dat voor veel mensen hun klassieke albums overeenkomen met de hoogstgewaardeerde meestbestemde albums op deze site is een kwestie van statistiek. Daar moet je dan vervolgens ook geen zware kritiek op uitoefenen.

Met andere woorden: jullie hebben wat mij betreft allebei (on)gelijk.

Ik probeer op dit moment zelfs een voor mij klassieker toegevoegd te krijgen, maar Garfield zegt dat mijn plaatje te onscherp is. En als ik geen scherp plaatje kan vinden, dan blijft iedereen verstoken van het album. Altijd al een rare regel gevonden. Zal vanavond toch eens kijken of ik een beter plaatje kan vinden.

Voor mij is een klassieker onlosmakelijk verbonden met populariteit. Een kenmerk van een klassieker is dan ook dat het ook onder nieuwe generaties populair blijft. Een album met minder dan 10 stemmen kan ik moeilijk populair noemen. Als het op een serieuze muzieksite niet eens (meer) populair is, laat staan in de buitenwereld.

Officiële betekenis is ook niet voor niets: lied, boek enz. dat altijd populair blijft; evergreen

Maar laten we er niet te veel woorden aan vuil maken, zoals dazzler zei:


Zelf heb ik iig al heel wat interessante albums voorbij zien komen.

Voor mij niet en al helemaal niet met het aantal stemmen op MusicMeter eigenlijk.

Inderdaad, een zeer goed vernieuwend album in een bepaald genre (of er wordt een heel nieuw genre gecreërd) kan je ook wel een klassieker noemen.

En een site als Rate Your Music is misschien wat betrouwbaarder dan Musicmeter om populariteit te bekijken, daar zijn de stemmen aantallen namelijk vele malen groter. Al worden veel Engelse bands (op de Beatles na) wel een beetje achtergesteld daar vind ik.

Dan zal het wel een Amerikaanse site zijn.
Ik heb problemen met Amerikaanse naslagwerken (heb er thuis een paar)
die inderdaad vaak de Britse of Europese albums onderbelichten.

Word pas zondag of maandag dat ik mijn nominaties door geef.

Nou, dat valt ook wel mee, toch? Bands als Pink Floyd, Led Zeppelin en Radiohead worden daar evengoed op handen gedragen.

Maar Amerikanen hebben nou eenmaal de neiging om vooral Amerikaans te denken. Kijk maar naar de lijsten van Rolling Stone.

Custom chart - Rate Your Music - rateyourmusic.com
King Crimson
David Bowie
My Bloody Valentine (bizar hoog trouwens)
The Smiths
etc.

De lijst verschilt overigens niet echt veel als je laat zoeken op Nederlanders.

RYM is ook geen Amerikaanse, maar een internationale site. Als je naar de 60's toplijst van MusicMeter kijkt doen de Britse artiesten het daar ook minder dan de Amerikaanse. In de periode 1965-1968 is The Beatles zowat de enige Britse artiest die de top 20 weet te halen (The Kinks ook nog net op plaats 20).

Goed, het is geen Amerikaanse site.

Op het moment dat ik dit schrijf zijn er 1368 users online op RYM,
waarvan 305 Amerikanen, 100 Britten, 92 Polen, 68 Fransen, 57 Italianen en 56 Canadezen
de top 6 uitmaken. Ik tel ook 26 Nederlanders en 16 Belgen. Amerika en Canada wegen door.

Punt is dat de Amerikaanse markt een miljoenenmarkt is die internationaal zwaar doorweegt.
So be it. Jammer vind ik mochten we ons door sites als RYM laten leiden als het om de impact
van albums gaat. De Beneluxlanden zijn buren van de Britten en hun platen die op dergelijke sites
vaak wat minder doorwegen, hebben het bij ons altijd erg goed gedaan. Dat mag je niet vergeten.

In naslagwerken met classic albums en best verkochte platen ooit,
scoren de Amerikaanse platen altijd hoger dan de Britse, precies omwille van hun marktaandeel.
Daardoor ontstaat de illusie voor de jongere generaties dat die Britse platen het ook hier minder deden.

En dat is niet zo. Dat was wat ik eigenlijk wou zeggen.

Een voorbeeldje: Mike Oldfield verkoopt miljoenen van Tubular Bells in de UK
en bij uitbreiding ook in de rest van Europa. Maar in de US doet de plaat geen belletje rinkelen.
Of het moet omwille van het themaatje uit The Exorcist zijn. Het singletje van de film dus.
De verklaring: het allereerste album op het Virgin label dat toen in Amerika nog nergens stond.

Ach, RYM meet niet de impact maar de hedendaagse waardering ervan en die is inderdaad gekleurd door het grote aantal Amerikanen op de site. Maar je kunt ook kiezen alleen naar de waardering van de Europeanen of zelfs alleen de Belgen of Nederlanders te kijken. Toch blijft het een achteraf perspectief, het is geen geschiedschrijving wat ze daar doen.

Ik ben trouwens benieuwd naar de keuzes van:
- thelion
- remcodulac
- LucM
- Papartis

Nog drie dagen, jongens.

Ik nomineer de volgende 4 albums:

1. Cuby & the Blizzard - Groeten uit Grollo (1967)


Internationale klasse van deze Nederlandse Blues Band

2. The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)


Nights in White Satin, zo mooi...

3. Small Faces - Ogdens' Nut Gone Flake (1968)


Een van de beste bands van de sixties.

4. Aphrodite's Child - End of the World (1968)


Prima band met leden als Vangelis en Demis Roesos.

Snelle reactie van Papartis... Ben er mee bezig, herman.

Small Faces

Ja en de Moody Blues en Cuby

Had van jou ook niet anders verwacht Remco.

Ik hoop dat jullie de motivering niet vergeten.
Een essentieel onderdeel van dit spel.

Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965)

Otis was net 24 toen dit album uitkwam. Twee jaar later was hij dood. Eeuwig zonde als je hier hoort hoe goed hij zo jong al was. Je komt in de verleiding om de Sam Cooke covers als verdienstelijk te betitelen, maar ze zijn natuurlijk gewoon goed. Het is alleen dat Cooke zelf zo goed was (ook eeuwig zonde, trouwens, maar dit terzijde).

Naar mijn mening overtreft hij bij ieder van de andere covers de originelen en daar zit dan geweldig werk bij van Solomon Burke, Smokey Robinson en William Bell. En The Stones mochten willen dat hun origineel in de buurt kwam van deze versie van Satisfaction.

Drie originelen staan er ook nog op. Het enigszins onderschatte Ole Man Trouble, het door Aretha alleraardigst beantwoorde Respect (dat moet gezegd) en het piece de résistence van dit album: I've Been Loving You Too Long (to stop now).




Jacques Brel - Barclay No. 3 / Ces Gens-Là (1966)

Vol overtuiging zette ik mijn naam bij het rijtje toen dit topic verscheen. Om even later tot de conclusie te komen, dat ik wel heel veel songs uit deze periode ken, maar eigenlijk niet eens zo veel albums. En de albums die ik heb, zijn veelal op vinyl en bevinden zich buiten dagelijks bereik.

Toch eens zoekend tussen de LP's kwam ik een zeer mooi album van mijn favoriete franstalige zanger Jean Ferrat tegen (Potemkine), dat ik nog steeds op de site geplaatst probeer te krijgen. Toch ga ik dat album hier niet noemen. Ten eerste omdat ik mij toch wel een beetje van chevy heb aangetrokken (daar gaan we overigens geen gewoonte van maken), ten tweede omdat ik vermoed dat lang niet iedereen dezelfde aantrekkingskracht gaat voelen bij dit album en ten derde doordat ik tegen dit album aan liep.

Want ik mag dit album dan niet zelf bezitten en tot voor kort niet integraal beluisterd hebben, 80% kende ik al wel en heb ik altijd fantastisch gevonden. En wat bleek: de andere twee nummers waren ook goed tot uitmuntend! Dus ik kan iedereen, inclusief mijzelf, aanraden dit album aan te schaffen.

Hoe kan dat ook ooit een miskoop zijn met alleen al deze eerste drie nummers: het benauwende burgermansverhaal Ces Gens-Là, het opbeurende én teneerslaande vriendenverhaal Jef en het zelfbeschouwende licht-sentimentele maar ook licht-ironische Jacky.

En de rest van het materiaal is allemaal minstens goed te noemen, met in het midden nog het prachtige Fernand en het uitbundige Mathilde en uiteindelijk de afsluiter Les Désespérés, waar tekst en muziek zo mooi samen komen. De piano alleen al is hier in al zijn eenvoud een pareltje.




Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)

Is dit een klassieker? Het stemgemiddelde en het aantal stemmen hier op MusicMeter doet vermoeden van niet. Tevens sluit ik niet uit, dat het de Vlamingen op de site en de jongere generatie totaal niets zegt. Alhoewel, recent zijn er wel een musical en een film verschenen, gebaseerd op deze korte televisieserie uit de jaren 60. Daar heb ik mij overigens verre van gehouden. Voor mij telt toch vooral het origineel.

Dit laatste doet vermoeden, dat het opvoeren van deze nominatie slechts gefundeerd is op een vorm van jeugdsentiment. En hoewel ik uiteraard de distantie mis om dit met zekerheid te weerleggen, meen ik toch dat hier wel degelijk sprake is van een evergreen of dat dit zo zou moeten zijn, qua stemmenaantal en -gemiddelde.

De teksten van Annie M.G. Schmidt zijn namelijk, het is al eerder door menigeen betoogd, in al hun eenvoud stuk voor stuk voorbeelden van uiterst goede taalbeheersing en voor de muziek van Harry Bannink geldt dit in minstens dezelfde mate. Dat is de reden waardoor dit album zowel kinderen als volwassenen aansprak en blijft aanspreken. Hoewel ik niet 100% zeker ben van de tegenwoordige jeugd op dit punt, heeft een kleine plaatselijke steekproef hier toch ook een basis van vertrouwen gegeven...

Een goed voorbeeld van dit zowel kinderen als volwassenen aanspreken is het non-conformisme van de ingenieur op klompen, die in vodden en lompen naar Engeland wil vertrekken. Dit alles getoonzet op een sea shanty.

De kouwe kak van De Kat van Ome Willem en de kont van het paard voor het Rijtuigje zijn natuurlijk dolle pret. Of anders de keutels van de Muis in de Supermarkt wel, maar intussen is dat laatste toch ook een mooi voorbeeld van de licht-anarchistische inslag van Annie.

En let eens op het verfijnde speeldoosmuziekje in Mini en Maxi, of het gebruik van de mondharp in Elektrieke Deken. En anders wel de prachtig stuwende muziek in het miniatuurtje Gerrit de Liftboy. Bedrieglijk niemendalletje, want en passant commentaar leverend op consumentisme en arbeidsomstandigheden.

En daar is daar ook nog de glansgastrol van Wim Sonneveld, die misschien wel een van zijn allergrootste klassiekers neerzet in Op de Step. Nooit kan ik de naam Purmerend meer horen (en ik hoor hem regelmatig) zonder aan dit nummer te denken. Ja, dit is wel degelijk een klassieker die het jeugdsentiment overstijgt. Helaas niet alles op Spotify kunnen vinden.




The Doors - Waiting for the Sun (1968)

Allereerst een uitstapje naar The Beatles. Daarvan staat een aantal albums al in de startlijst en er is ook al een ander genomineerd. Zelf heb ik overwogen om Rubber Soul te nomineren. Dit omdat ik vind, dat dit hier voor het eerst overall de kwaliteit omhoog gaat van leuk/goed naar goed/bijzonder goed. Op latere albums staan misschien meer klassieke songs, maar ook veel meer irritante nummers. En ik vind dat bij albums van gemiddeld hoog niveau één vervelende track meer kwaad doet dan dat een bovengemiddelde track positief werkt. Weet niet of ik hier alleen in sta. Uiteindelijk vond ik nog een Beatles-nominatie echter overdereven en ik kan zeker vrede hebben met Revolver, ondanks Yellow Submarine.

Maar goed, The Doors dus. Zelf vind ik het altijd moeilijk te kiezen tussen de albums The Doors en Strange Days. Ik vind de laatste namelijk gemiddeld wel beter, maar dan zit daar opeens Horse Latitudes tussen, als een extra irritant Fitter Happier, zeg maar. Nee, dan kies ik liever een album zonder een dergelijk irritant intermezzo maar overall goede tot zeer goede nummers. Die me in de meeste gevallen liever zijn dan die van het debuutalbum.

Het begint niet eens met een heel goed nummer, maar single Hello, I Love You vind ik toch zeer plezant. En daarna wordt het alleen maar beter, waarbij ik alleen een klein beetje moeite heb met de geloofwaardigheid van het native singing op My Wild Love. Maar het misstaat niet echt en de rest is van een zeer hoog niveau.

Neem nu de afsluiter Five To One, die toch een van de hoogtepunten van het oeuvre genoemd mag worden. En kant A sluit ook al zo overtuigend af met de nu eens niet-sentimentele anti-oorlogstekst The Unknown Soldier. Door Morrison zeer overtuigend gebracht.

Daarnaast zijn er de licht-psychedelische (we moeten ook niet overdrijven) songs Not to Touch the Earth en toch ook wel Spanish Caravan. Ik weet niet of het Spaanse gitaartje als cliché omschreven kan worden, maar voor mij werkt het in elk geval. Zeker als dit overgaat in een elektrische variant en er het karakteristieke Manzarek-orgeltje bij komt.

En ja, ik weet dat bij de fanbase van The Doors rustiger nummers als Love Street en Summer's Almost Gone niet tot de top gerekend worden, maar voor mij is de afwisseling met de hiervoor genoemde tracks juist een pre. En ach, ik ben altijd een sucker voor popwalsjes als Wintertime Love of hoe in Yes, the River Knows zo'n rivier verbeeld wordt in de muziek. Heerlijk nummer ook en een prima opmaat voor het eerder genoemde Five to One.

Mooi kan die van mijn shortlist af........

Morgen avond mijn 4 nominaties......

Na lang wikken en wegen zijn het deze 4 geworden
Heb gekozen voor nog redelijk bekende albums omdat ik vrees dat de "zwarte"muziek anders helemaal ondergesneeuwd zal worden door de "blanke"muziek.

John Coltrane - A Love Suprime



Op A Love Suprime gooide John de complexe structuren van de Hardbop en Bebop overboord in plaats daarvan combineerde de groep( McCoy Tyner (piano), Elvin Jones (slagwerk), Jimmy Garrison (bass) en hijzelf (tenor- en sopraansax)) modale composities met invloeden uit Gospel en Oosterse muziek. Het leide tot een mijlpaal in de Jazz.
Het album is zeer toegangkelijk zonder ergens ook maar een compromis te sluiten de muziek spreekt voor zichzelf.

A Love Suprime is een harmonisch geheel dat je mee voert naar een ongeëvenaard muziekaal landschap dit zich in de loop der jaren heeft gevormd in Coltrane's hoofd. Op A Love Suprime is hij er in geslaagd die gedachten om te zetten in tastbare muziek.

Wilson Pickett - The Exciting Wilson Pickett



Opzwepende dansbare soul gezongen door een stem die doordrenkt is van de rauwheid.
De singles van dit album zijn overbekend, maar de niet singles zijn ook van een geweldig nivo.
Oordeel zelf.......

Nina Simone -Wild is the Wind



Lastig Nina moest er wat mij betreft zeker bij maar met welk album dan...???
Pastel Blues of deze, het is deze geworden en wel omdat op dit album eens te meer blijkt dat Nina niet aan 1 genre gebonden was, er werd wel over haar gezegd dat ze net zo Bleusy was als Billie en even Jazzy als Ella, maar op dit album komt nog veel meer voorbij oa Gospel, Folk en Pop invloeden zijn terug te horen op dit album. 11 nummers in zeer diverse stijlen en toch vormt het album 1 coherent geheel. Ik persoonlijk vind dit haar beste.

Aretha Franklin - Lady Soul



The Queen of Soul mag natuurlijk niet ontbreken in mijn nominatie lijst.
Aretha werd pas The Queen of Soul nadat ze in 1967 overstapte van Columbia naar Atlantic. Bij Columbia kreeg ze nooit de ruimte om haar volledige potentieel te gebruiken waardoor ze het nivo van een nachtclub zangeres niet oversteeg. Pas toen Jerry Wexler haar alle ruimte en vrijheid gaf om haar ware soulaard bloot te leggen begon ze met het opnemen van schitterende soul waarvan deze de beste is. Het is een combi van Gospel en R&B haar 2 grootste passies. Alle 10 nummers met veel overtuiging en vakmanschap gebracht en zeer degelijk geproduceerd maar dat kon je wel aan Jerry Wexler overlaten.
Lady Soul de titel dekt de lading volledig.

Leuk! Krijg ik Nina terug in ruil voor Otis. Was een van mijn laatste afvallers.

Mijn nominaties:


The Beatles - Rubber Soul

Revolver en Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band zijn reeds geselecteerd maar Rubber Soul is ook een belangrijk album in het Beatles-oeuvre omdat ze vanaf dan een volwaardige albumband werden en de eerste stappen deden in de psychedelica. Bovendien staan er een aantal van hun beste songs op (Norwegian Wood (This Bird Has Flown) bv.



Nina Simone - Pastel Blues

Ik wil Snoeperd bijstaan en zal ook dit album nomineren. Ik heb mij onlangs verdiept in het oeuvre van deze dame en dit album maakte toch de meeste indruk op mij. Geweldige zangeres met unieke stem die op dit album een veelheid aan stijlen (blues, soul, jazz) eigen weet te maken.



The Beach Boys - Pet Sounds

Dit album verdient ook een vrijstelling, het is toch één van de meest essentiële popalbums in de jaren '60 en de inspiratiebron voor Sgt. Peppers. Hier weten Beach Boys (lees Brian Wilson) hun unieke sound te koppelen aan poëtische teksten en gewaagde arrangementen en vocaal is het niet minder dan briljant.



The Mothers of Invention - Freak Out!

Het eerste Zappa-album, niet de beste van Zappa maar dit album is ook erg belangrijk omdat hier rock wordt vermengd met avant garde en experimenten. Daarnaast zijn er de maatschappijkritische, soms bijtende dan weer humoristische teksten.

Alle lijstjes zijn binnen.

Dit zijn de albums met meer dan één nominatie.
Daardoor zijn ze vrijgesteld van de eliminatie in de 2de ronde.

Dit zijn (voorlopig) de vrijgestelde albums.
Deze albums moeten niet vrezen om weggestemd te worden.

Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966) 2
Cuby & the Blizzard - Groeten uit Grollo (1967) 2
John Coltrane - A Love Supreme (1965) 2
Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967) 2
Nina Simone - Pastel Blues (1965) 2
Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965) 2
Simon & Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966) 2
The Beach Boys - Pet Sounds (1966) 2
The Beatles - Revolver (1966) 2
The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) 2
The Doors - The Doors (1967) 2
The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967) 2
Van Morrison - Astral Weeks (1968) 2

Morgen start de 2de ronde van CLASSIC ALBUMS 1965-1968.

CLASSIC ALBUMS 1: 1965-1968

Er zijn nu 56 albums in het spel.

2de RONDE eliminatie

Eerst de lijst metalbums die vrijgesteld zijn van de 2de ronde.
Het gaat om albums die minstens twee maal genomineerd werden.
Deze platen gaan meteen door naar de 3de ronde.

13 VRIJGESTELDE ALBUMS

Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)
Cuby & the Blizzard - Groeten uit Grollo (1967)
John Coltrane - A Love Supreme (1965)
Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)
Nina Simone - Pastel Blues (1965)
Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965)
Simon & Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)
The Beach Boys - Pet Sounds (1966)
The Beatles - Revolver (1966)
The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)
The Doors - The Doors (1967)
The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
Van Morrison - Astral Weeks (1968)

ELIMINATIELIJST met 43 ALBUMS

Uit deze lijst moeten in totaal 16 albums verdwijnen
zodat we de 3de ronde met 40 overblijvers verder spelen.

Iedere speler elimineert 4 albums.
Maar dit gebeurt niet zonder ernstige motivering.
Ik licht in een aparte post toe wat ik daar precies mee bedoel.

Aphrodite's Child - End of the World (1968)
Aretha Franklin - Lady Soul (1968)
Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (1968)
Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)
Boudewijn de Groot - Picknick (1967)
Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (1966)
Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again (1967)
Cream - Disraeli Gears (1967)
Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)
Ennio Morricone - C'era Una Volta Il West (1968)
Ennio Morricone - Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo (1966)
George Bruns, Richard M. Sherman, Robert B. Sherman & Terry Gilkyson - The Jungle Book (1967)
Jacques Brel - Barclay No. 3 / Ces Gens-Là (1966)
Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)
Johnny Cash - At Folsom Prison (1968)
Love - Forever Changes (1967)
Nina Simone -Wild is the Wind (1966)
Os Mutantes - Os Mutantes (1968)
Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)
Small Faces - Ogdens' Nut Gone Flake (1968)
The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)
The Beatles - Rubber Soul (1965)
The Beatles - The Beatles (The White Album) (1968)
The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)
The Byrds - Younger than Yesterday (1967)
The Doors - Strange Days (1967)
The Doors - Waiting for the Sun (1968)
The Jimi Hendrix Experience - Are You Experienced? (1967)
The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968)
The Kinks - Something Else (1967)
The Kinks - The Village Green Preservation Society (1968)
The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)
The Mothers of Invention - Freak Out! (1966)
The Pretty Things - S.F. Sorrow (1968)
The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)
The Sonics - Here Are the Sonics! (1965)
The United States of America - The United States of America (1968)
The Who - The Who Sell Out (1967)
The Zombies - Odessey & Oracle (1968)
Tim Hardin - Tim Hardin 1 (1966)
Traffic - Mr. Fantasy (1967)
Vanilla Fudge - Renaissance (1968)
Wilson Pickett - The Exciting Wilson Pickett (1966)

DEELNEMERSLIJST

Dit zijn de 12 spelers die zich voor deze editie hebben geëngageerd.

- dazzler
- thelion
- remcodulac
- herman
- Laxus11
- LucM
- Papartis
- ArthurDZ
- Chevy
- heicro
- musician

Ik denk erover om de 3de ronde anders te laten verlopen dan in de beginpost.
Maar daar vertel ik volgende week meer over. Nu eerst oordeelkundig elimineren.

Deadline 2de ronde is dinsdag 29 januari 20.00u.