En hoe zit het met de EP's die Belle & Sebastian in 1997-1998 op de wereld loslieten? Zijn op één nummer na allemaal unieke composities die niet op een album werden gezet, maar ze 'mini-albums' noemen is denk ik ook teveel eer.

Gewoon EP's dus

Bedankt voor de info, Luc. Maar staat ergens op de site beschreven wat men hier exact onder een EP en/of een mini-album verstaat? Als er teveel twijfel blijft bestaan dan laat ik Ni Batteri wel lopen. Ik denk ook niet dat ep's/mini albums veel kans maken. Heb verder weinig met SR, maar Bium Bium Bambalo is een wereld nummer en dat staat verder nergens op (voor zover ik weet). En de rest van die "EP" vind ik ook mooi.

In het vinyl tijdperk was het behoorlijk simpel.
Een mini-album duurde tussen de 20 en 30 minuten en werd op 33 toeren gedraaid.
Een EP telde 3 of 4 nummers en werd op 45 toeren gedraaid.

Om oeverloze discussies die elders op zijn plaats zijn te vermijden,
stel ik voor dat we de plaat die Poeha voorstelt als een EP beschouwen.

Sigur Rós Discography at Discogs

Op discogs worden mini-albums trouwens opgenomen in de album-lijst,
in tegenstelling tot ep's die bij de singles worden ondergebracht.
Zou ook om MuMe moeten, maar da's mijn mening.

Op Discogs wordt trouwens ook zo over die Sinead O'Connor plaat gedacht
die ik eerder als "mini-album" had bestempeld: Gospel Oak EP at Discogs . Mag dus niet.

Maar... blijkbaar hoort die SR release bij de soundtrack van een film
(wellicht de reden waarom de nummers niet op een regulier album staan).
Sigur Rós - Ný Batterí at Discogs

Die kan je dus wel nomineren (in een volgende editie, want uit 2001).
Hilmar Örn Hilmarsson & Sigur Rós - Angels Of The Universe at Discogs

Da's in ieder geval duidelijk, bedankt dazzler. Ik ga op zoek naar een vervanger om te kijken of het zin heeft om met deze editie mee te doen. Tot nu toe vrijwel alleen maar albums die onder een (groot) deel van de huidige deelnemers niet zo goed vallen

Inderdaad duidelijk verhaal, en met dit soort kwesties lijkt me Discogs ook de beste leidraad.

Het is gewoon een 12" single. Wel krankzinnig mooi, maar ik zou het ook geen album noemen.

Wie speelt er mee?
Poeha of misschien nog een paar andere kandidaten?

- dazzler
- ArthurDZ
- Teunnis
- johan de witt
- LucM
- herman
- thelion
- itchy
- starsailor
- DjFrankie
-
-

We starten begin november.

Ik heb op dit moment slechts 8 albums met een waardering van 4* of meer van deze periode, waarvan Moby - Play al in de startlijst staat en een album van The Kelly Family (ja, echt) die hier volstrekt geen kans gaat maken, dus ik zit nu net aan het minimum van 6 albums. Dit is niet echt de periode waarvan ik al veel albums heb gewaardeerd of waarvan ik die al voldoende ken. Maar ik wil dan eventueel wel een poging wagen.

Wie speelt er mee?

- dazzler
- ArthurDZ
- Teunnis
- johan de witt
- LucM
- herman
- thelion
- itchy
- starsailor
- DjFrankie
- Poeha
-

We starten begin november.

Ik zit met een gelijkaardig probleem, maar heb zes albums kunnen vinden die niet in de startlijst staan.

Dat is zo weinig dat het haast schokkend is

Ik heb 8 albums met de max score in deze periode en ook nog 63 met een halfje minder. Heb maar niet naar de 4* categorie gekeken

Ik moet daarin ook nodig een inhaalslag gaan maken, Micha. Mijn focus lag en ligt nog steeds op de 80's, maar met een sterke hang naar de 10's, doordat ik aan diverse topics hier meedoe/heb meegedaan die juist die periode behandelen. Maar voor dit topic komt die inhaalslag te laat.

Graf, trouwe volger, speel toch gewoon eens een keertje mee. Wat houdt je tegen?

Tijd om te volgen/meelezen heb ik wel, maar tijd om mee te spelen helaas niet

Voor mij geldt dat deze periode m'n studententijd was, en aangezien ik thuiswonend was (zonder kostgeld) en vrij veel verdiende met een bijbaantje ging het in deze tijd hard met de cd-aanschaf.

CLASSIC ALBUMS editie 1997-2000
big beat - postrock - triphop...

1ste RONDE nominaties

Elke deelnemer nomineert zes albums uit de periode 1997-2000 die niet in de startlijst voorkomen.
Maak daarbij zoveel mogelijk reclame voor jouw nominatie aan de hand van tekst en luisterlinks.
Op basis van jouw enthousiasme zullen je medespelers later misschien jouw nominaties selecteren.

STARTLIJST

1997
Daft Punk - Homework (1997)
Foo Fighters - The Colour and the Shape (1997)
Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ (1997)
Radiohead - OK Computer (1997)
The Prodigy - The Fat of the Land (1997)
The Verve - Urban Hymns (1997)

1998
Air - Moon Safari (1998)
Eels - Electro-Shock Blues (1998)
Massive Attack - Mezzanine (1998)
Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)
Placebo - Without You I'm Nothing (1998)
Madonna - Ray of Light (1998)

1999
dEUS - The Ideal Crash (1999)
Dr. Dre - 2001 (1999)
Moby - Play (1999)
Muse - Showbiz (1999)
Red Hot Chili Peppers - Californication (1999)
Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)

2000
Coldplay - Parachutes (2000)
Eminem - The Marshall Mathers LP (2000)
Queens of the Stone Age - Rated R (2000)
Radiohead - Kid A (2000)
St Germain - Tourist (2000)
U2 - All That You Can't Leave Behind (2000)

DEELNEMERS aan deze editie

- dazzler
- ArthurDZ
- Teunnis
- johan de witt
- LucM
- herman
- thelion
- itchy
- starsailor
- DjFrankie
- Poeha

Deadline nominatieronde is maandag 10 november omstreeks 21.00u.

CLASSIC ALBUMS 1997-2000
mijn zes nominaties

Hooverphonic - The Magnificent Tree (2000)



Ik word in deze editie op de valreep geholpen door de belpop
die na het succes van dEUS en K's Choice ook nieuwe namen doet opstaan.

The Magnificent Tree, het doorbraak en hit-album van Hooverphonic.
En ik moet bekennen dat ze wat hitsingles betreft, nog regelmatig van zich zouden laten horen.
Zelfs de personeelswissel op vocalen deed geen afbreuk aan hun populariteit in Vlaanderen.

Straks hoorbaar op The Night of the Proms, waar hun muziek eigenlijk ook thuis hoort.
Nu nog even teruggrijpen naar drie sterke singles uit een al even mooie langspeler.

Hooverphonic - Mad about You
Hooverphonic - Jackie Cane
Hooverphonic - Vinegar & Salt

Laïs - Laïs (1998)



Na de Vlaamstalige rocksuccessen van Noordkaap, Gorki en De Mens, durfden
de drie deernes van Laïs het aan om met een Nederlandstalig folkrepertoire uit te pakken.
Met een Jacques Brel cover en knipoogjes naar het werk van Wannes Van De Velde en Miek & Roel.

Misschien moeten onze noorderburen die dwepen met Flip Kowlier of Het Zesde Metaal,
ook nog eens even terugkeren naar de plaat die de Vlaamse kleinkunst weer aan het rollen bracht.
Drie albums lang zouden ze de meerwaardezoeker verblijden met hun prachtige stemmen
en vooral heel uitgekiende arrangementen tot een koerswijziging hen in de vergetelheid duwde.

Laïs - De Wijn
Laïs - Isabelle
Laïs - 't Smidje

Novastar - Novastar (2000)



Jarenlang wachtte Vlaanderen met ingehouden adem op de eerste langspeler
van Humo's Rock Rally-winnaar uit 1996. De uit Nederlands Limburg aangespoelde Joost Swegers
beheerst de kunst om jarenlang aan zijn liedjes te slijpen tot er 24-karaatse diamantjes overblijven.

De single Wrong sloeg in als een bom en opvolgers als The Best Is Yet to Come
en Lost and Blown Away zette hij de belpop standaard voor de 21ste eeuw kracht bij.
Talloze bands die kwaliteitspop leveren zouden in zijn voetspoor treden.

Novastar - Wrong
Novastar - The Best Is Yet to Come
Novastar - Lost & Blown Away

Soulwax - Much Against Everyone's Advice (1998)



Ik had ook voor Dead Man Ray, de voormalige groep van Daan, kunnen kiezen.
Maar deze fuckin' Dewaele Brothers hebben toch iets meer internationale allure.
Een soort Radiohead in Vlaanderen zeg maar, een ode aan het eclectisch componeren.

Dat de twee zonen van radio- en televisiefiguur Zaki talent in de genen hadden,
zou laten ook blijken in hun talloze deejay escapades. Maar vandaag gaat het om belpop.
Of toch vooral belrock, want de hooks en riffs zijn vet genoeg om elk doktersadvies te negeren.

Soulwax - Conversation Intercom
Soulwax - Saturday
Soulwax - Too Many DJ's

Supergrass - In It for the Money (1997)



Weer zo'n album dat ik heb gehad, maar verkocht om nieuwe dingen te kopen.
Vroeg of laat koop ik het wel weer terug, want het is best een goed album.

Wie Supergrass reduceert tot de spring in 't velds van It's Allright, doet het trio tekort.
Ik vergelijk ze in hun jeugdig enthousiasme wel eens met The Kooks, maar dat supergrass
wel degelijk wat meer doorwrochte songs kon schrijven, is hoorbaar op deze tweede langspeler.

De drie singles springen onmiddellijk in het oog of oor en moeten jullie over de streep halen.
Supergrass - Going Out
Supergrass - Sun Hits the Sky
Supergrass - Richard III

Travis - The Man Who (1999)



Twee Britpop en vier belpop iconen: dat was de opdracht voor deze editie.
Met Travis halen we één van wat meer bescheiden namen uit Schotland in huis.
Iedereen kent wellicht wel de prachtige single Why Does It Always Rain on Me.

Op The Man Who borduren ze verder op die stijl die zich deels laat inspireren
door de jaren 60 britpop van onder meer The Small Faces en vergelijkbare pioniers.
Al moet ik bekennen dat ik ook dit album alweer verkocht heb. Wat bezielde me toch?

Travis - Why Does It Always Rain on Me?
Travis - Driftwood
Travis - Writing to Reach You

Zoals jullie zien zorgt de belpop voor het achterpoortje dat ik in deze editie nodig had.
En voor de goede orde: deze belpop albums heb ik gelukkig wel nog allemaal in mijn collectie.
Manic Street Preachers - This Is My Truth Tell Me Yours (1998) laat ik aan mijn medespelers over.

Mixalbums mogen zeker niet?

Altijd een heikel punt. Ik zet ze wel in mijn top 10, maar neem ze bij dit soort spelletjes niet mee.

Nog een lastige: wat doe ik met Steve Reich - Music for 18 Musicians? Er zijn drie versies. De eerste uit 1978, maar ook twee uit 1998 en 1999. De eerste zou natuurlijk al mee gedaan moeten hebben, maar is destijds niet genomineerd. Nu lijkt het me dat het sowieso wel toegestaan is om die uit 1998 of 1999 te nomineren (is gewoon een regulier album), maar wat vind ik er zelf van? Het is natuurlijk een enorme Classic, maar de compositie dateert wel uit 1978...

Goed, voorlopig heb ik nog wel andere leuke albums, dus zolang die nog niet worden ingepikt hoef ik nog niet voor Steve Reich te kiezen.

Wat is het verschil tussen die drie versies? Zijn het enkel heruitgaven of heeft Steve eraan gesleuteld?
In het laatste geval kan het album wel (want nieuwe versie) vind ik. In het eerste geval liever niet.

Wat wordt bedoeld met remix-albums? Verzamelaars met remixen van één artiest: geen probleem.
Verzamelaars met remixen van verschillende artiesten of door verschillende artiesten: liever niet.

Zelfs alle drie verschillende opnames. En vast ook wel een hoop andere muzikanten.


Ik bedoelde dat eerste. Mooi Al moet ik nu wel een album schrappen terwijl ik al met mijn verhaaltjes bezig was

Mijn nominaties!

At the Drive-In - Relationship of Command (2000)


Fragmentatiebom die in 2000 behoorlijk insloeg van de rebellenclub der krullenbollen uit Hell Paso, Zuid-Texas. Emo is het nikszeggende label dat er aan werd gehangen. De avontuurlijke luisteraar hoort een furi/melodeuze mix van punk, post-hardcore, hints naar progressieve rock maar ook dat het liedje nergens uit het oog wordt verloren.
At The Drive In - Pattern Against User - YouTube
At The Drive In - One Armed Scissor - YouTube
At The Drive In - Invalid Litter Dept. - YouTube

Bohren & Der Club of Gore - Sunset Mission (2000)


Voor liedjes ben je bij deze Duitse nachtbrakers juist aan het verkeerde adres. Maar een sfeer met hoofdletter S neerzetten kunnen ze. De gedroomde band van David Lynch avant la lettre, of zoiets. Bij voorkeur 's nachts draaien, als buiten en in je hoofd een storm woedt.
Bohren & Der Club of Gore - On Demon Wings - YouTube
Bohren & der Club of Gore - Nightwolf (Full Length) - YouTube
Bohren & der Club of Gore - Dead End Angels - YouTube

Built to Spill - Perfect from Now On (1997)


Doug Martsch is een slimme jongen. Hij schrijft ingenieuze popsongs die hij rijkelijk voorziet van gehaaid gitaarspel. Op deze plaat is het allemaal extra kamerbreed, maar nergens oeverloos en zijn de naadloos ingevoegde strijkers en extraatje.
Built to Spill - Randy Described Eternity - YouTube
Built To Spill - Velvet Waltz (1996) - YouTube
Built to Spill - Kicked it in the sun - YouTube

Cat Power - Moon Pix (1998)


Misschien wel mijn eigen favoriet uit dit lijstje. Moon Pix is een kale, maar tegelijk heel rijke plaat. Pijnlijk mooi, en af en toe té intens. Ragfijne, spiralende songs zoals:
Cat power - Metal heart - YouTube
Cat Power - Cross Bones Style - YouTube
Colors and the kids - Cat Power - YouTube

Godspeed You Black Emperor! - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)


Wat valt hier nou nog over uit te leggen... Onderga het!
Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven [FULL ALBUM - HD] - YouTube

Motorpsycho - Angels and Daemons at Play (1997)

De Noren bevonden zich in deze periode op hun hoogtepunt. Beresterke "voor elk wat wils maar toch geen vleesch noch visch" plaat met onder ander indie, metal, kamerpop, lo-fi, psychedelica, akoestisch, noise, zingende zaag en zagend gezang.
Motorpsycho - Heartattack Mac - YouTube
Motorpsycho - Pills, powders and passionplays - YouTube
Motorpsycho - Like Always - YouTube

Ik heb in deze periode acht albums op 5* staan. Twee daarvan staan in de startlijst, eentje noemt Itchy. Dus dit zijn mijn 5 zekere nominaties (reclame volgt):

Primal Scream - Vanishing Point (1997)
Primal Scream is vooral bekend van mijn avatar, maar Vanishing Point is ook een uitstekend album. Het is zijdelings bedoeld als soundtrack voor de gelijknamige film uit de jaren '70 (geen aanrader trouwens, wat mij betreft), maar luistert ook als album prima weg. Platedraaier vat het mooi samen bij het album: "Hier lijken alle stijlen van dit bandje samen te komen in een één creatieve eruptie van geluid. Dit is tot op heden de beste cd die ik van Primal Scream gehoord heb. Hoewel hij met "Screamadelica" vecht om de eerste plaats, is deze net even boeiender en vooral ook spannender. Van dromerige lounge tot alle jazzy, bluesy, rocky en electro-pop dubhouse uitspattingen die je maar kunt bedenken.".
Luister maar eens naar de rockende single Kowalski of het magistrale dubby Trainspotting.

Mansun - Six (1998)
In 1997 viel de hele wereld, inclusief mijzelve, als een blok voor Ok Computer. Een jaar later hoorde ik nog meer in Six van Mansun, een bandje dat ik daarvoor al kende van uitstekende singles en een prima album. Dit ging echter nog een heel stap verder en ik draaide maandenlang niets anders dan deze plaat. Nu vind ik prog eigenlijk best een vies woord, maar dit zou je best progbritpop kunnen noemen. Titan omschreef het eens goed: "Mansun springt van de hal op de tak op dit eclectische album dat werkelijke alle kanten opstuitert, zelfs binnen 1 liedje!. Ik vind het een meesterwerk, maar kan me voorstellen dat anderen dit te bombastisch en stuurloos vinden."
Het openingsnummer zegt eigenlijk wel genoeg: Mansun - Six (album version) - YouTube

Plastikman - Consumed (1998)
De albums van Plastikman (genre: diepe minimal techno) blinken stuk voor stuk uit in meeslepende suspense en spartaans minimalisme. Zijn albums moet je ook stuk voor stuk integraal beluisteren en voor de beste ervaring liefst ook nog op de koptelefoon. Dan trekt zich echt een andere wereld voor je op. Voor mij één van de grote muzikale genieën van de laatste 25 jaar. Het titelnummer geeft wel een idee, al past het beter in de context van het album.

Belle & Sebastian - The Boy with the Arab Strap (1998)
Dan is dit weer andere koek. Dit was volgens mij het eerste full-length album van B&S dat ik kocht, in ieder geval het meest gedraaide. Schitterende liedjes die bol staan van de muzikaliteit en de fraaie teksten. Luister maar eens naar Spaceboy Dream met het waanzinnig mooie instrumentale slotstuk (geweldige orgelsolo) en het op het album daaropvolgende singletje Dirty Dream Number Two. Ook de hele rustige liedjes zoals Is It Wicked Not To Care? vind ik erg mooi. En dan heb je meteen alle drie de vocalisten al gehoord.

Broadcast - The Noise Made by People (2000)
Dit album heb ik ontdekt via de film Morvern Callar, die op mij veel indruk maakte ooit. You Can Fall stond op de soundtrack en zette me er uiteindelijk toe aan het album te kopen. Titan omschrijft de muziek treffend: "Prachtige mengeling van prachtig gezongen zoete sixtiespop (denk aan John Barry en Burt Bacharach) en prikkelende Avant-garde, die voornamelijk door authentieke analoge synthesizers wordt gemaakt." En dan is de wonderschone zalvende zang van Trish Keenan (R.I.P.) nog niet eens genoemd. Ook heel mooi en wat minder terneergeslagen dan You Can Fall: Papercuts.

Uit mijn 49 4,5* stemmen heb ik deze gekozen:

Motorpsycho - Trust Us (1998)
Na Angels and Daemons uiteindelijk toch wel mijn favoriete Motorpsycho-album, al is alles van ze in deze jaren van uitzonderlijk niveau. Een band met een geweldige synergie op het podium en hier dus ook op plaat. Dit is een dubbelaar en de directe opvolger van het album dat Itchy nomineerde (en bij mij op 5* staat). Hoogtepunt is Vortex Surfer, maar ook meteen de reden dat ik dit album niet zo vaak draai. Dit nummer raakt me soms gewoon teveel. Eigenlijk wel begrafenismateriaal, al blijft er dan weinig tijd meer over voor andere muziek. Ook geweldig zijn het meeslepende Taifun (dit doet me wel eens denken aan Slint's Spiderland) en uptempo klapper Hey Jane.


Hopelijk komt iemand anders nog met A Silver Mt. Zion, Blur's 13, Boards of Canada of iets anders leuks.

Ben blij dat Herman Trust Us nomineert, ik twijfelde sterk tussen die plaat en AADAP. Nu zijn ze er dus allebei bij

Zeer waarschijnlijk zullen dit mijn 6 nominaties worden, nadere toelichting volgt:

1. Skik - 's Nachts (1999)
2. Lucy Pearl - Lucy Pearl (2000)
3. Maxwell - Embrya (1998)
4. De Dijk - De Stand Van De Maan (1997)
5. Toto - XX 1977-1999 (1997)
6. The Notorious B.I.G. - Life After Death (1997)

Ik bedoelde dat eerste. Mooi Al moet ik nu wel een album schrappen terwijl ik al met mijn verhaaltjes bezig was [/quote]
Ach, ik laat dat mixalbum (I-F - Mixed Up in The Hague Vol. 1) maar gewoon achterwege.

Mijn 6 keuzes in chronologische volgorde:

The Chemical Brothers - Dig Your Own Hole (1997)



In de vorige editie baande Underworld en The Prodigy een weg voor artiesten zoals The Chemical Brothers. Big Beat was de shit met The Fat of the Land (van Prodigy) als bekendste album. The Chemical Brothers deed daar niet veel voor onder - met Noel Gallagher als gastartiest val je sowieso op in de UK - en Dig Your Own Hole is naar mijn idee kwalitatief nog echt wel een stukje beter. Waar The Fat of the Land vooral leunt op een paar nummers - die bovendien niet de langste houdbaarheidsdatum blijken te hebben - is Dig Your Own Hole een echt geheel. Het merendeel van de tracks lopen vloeiend in elkaar over. Het begint met typische big beat van het hoogste niveau en eindigt met een psychedelisch tweeluik. Veel meer een album dan The Fat of the Land!

Tortoise - TNT (1998)



Ik zat de vorige editie nog te twijfelen om Millions Now Living Will Never Die te nomineren, maar dat album is toch iets te afhankelijk van dat ene topnummer en je hoort dat ze daar nog niet helemaal hun sound hebben gevonden. Op TNT is die sound wel gevonden. Het titelnummer is post-rock op zijn meest jazzy (TNT). En zoals op Ten-day Interval het beste te horen is hebben ze ook goed naar Steve Reich geluisterd. De combinatie van de repetitieve motiefjes en de vrijheid in structuur van de jazz maakt dit tot een heel bijzonder album binnen de post-rock.

De Kift - Vlaskoorts (1999)



Het beste album van Hollansche bodem mag natuurlijk niet ontbreken. Ferry Heijne schreeuwt bij het openingsnummer al meteen om je aandacht. En terecht, want hij heeft heel "wat moois" te vertellen. En gelukkig voor jullie heeft hij zijn gitaar bij zich. De teksten van De Kift zijn sinds het vertrek van hun zanger en tekstschrijver Maarten Oudshoorn (al direct na het debuutalbum) heel bijzonder. De teksten zijn namelijk samengesteld uit literatuur en poëzie over heel de wereld (vooral uit Duitsland, Frankrijk en Rusland volgens mij). Dat levert schitterende teksten op: "Als je ziet hoe het gras langzaam zwart wordt als oude tanden dan geloof je de toekomst niet" of gewoon de hele tekst van Kom Mee. Wat het allemaal nog knapper maakt is dat het De Kift is gelukt om van allerlei verschillende literatuur een conceptalbum te maken. Het album gaat over een jongeman uit een dorp in de Zaanstreek die naar "de grote stad" (Zaandam) gaat. Het heeft daarmee een flinke autobiografische tint. Of beter gezegd biografisch, want zoals gezegd heeft De Kift enkel teksten vertaald en samengesteld. En dan heb ik jullie nog niet eens de twee beste nummers van het album laten horen: Rolfie en Bierflessengroen.

Fiona Apple - When the Pawn Hits the Conflicts He Thinks like a King What He Knows Throws the Blows When He Goes to the Fight and He'll Win the Whole Thing 'fore He Enters the Ring There's No Body to Batter When Your Mind Is Your Might so When You Go Solo, You Hold Your Own Hand and Remember That Depth Is the Greatest of Heights and If You Know Where You Stand, Then You Know Where to Land and If You Fall It Won't Matter, Cuz You'll Know That You're Right (1999)



Ik stuitte op FIona Apple toen ik haar zag als similar artist bij Regina Spektor. Dat mocht ik natuurlijk niet links laten liggen. Alhoewel de muziek helemaal niet zo similar bleek, bezorgde dit album wel direct een soort van aantrekkingskracht op mij. Waarschijnlijk is dat de enorm krachtige zang van Fiona Apple. Er is geen twijfel over mogelijk dat ze het meent. En dat betekent dat Fiona flinke issues heeft. Luister maar eens naar de tekst van Limp en A Mistake. Het mooie is dat ze al haar emoties blootgeeft, maar daar geen extra toeters en bellen aan gaat hangen. Geen hoge uithalen, "oeh"s of "ah"s. Haar verhaal komt heel puur over. En dan nog de schitterende percussie. Misschien nog wel beter dan Fiona Apple zelf. Op zijn minst net zo krachtig als haar stem. Nog een nummertje: Fast as You Can.

Songs: Ohia - The Lioness (2000)



Over emotionele platen gesproken... Weinig albums die mij zo diep raken. De eerste gitaarakkoorden van het openingsnummer bezorgen me al direct een brok in de keel. Ach, ik laat hier gewoon de muziek voor zich spreken, als dit je niks doet weet ik het ook niet meer: Tigress en, misschien wel het mooiste liedje over verliefd zijn, Being in Love. R.I.P. Jason Molina.

Deltron 3030 - Deltron 3030 (2000)



Na de hoogtijdagen van hiphop kwam het genre in deze periode in een soort van vacuüm terecht. De grote namen konden niet meer presteren wat ze eerst deden. Daardoor kwam er ruimte voor nieuwe hiphop zoals Eminem, The Roots en OutKast. Maar ook Deltron 3030 kwam met een nieuwe sound. Rapper Del tha Funkee Homosapien is bij het grote publiek vooral bekend om zijn bijdragen aan Gorillaz, maar een jaar voor het debuutalbum van Damon Albarn's hiphopgroep kwam maakte hij met producer Dan the Automater een vernieuwende en invloedrijke rockopera. Een futurisch concept en veel rockinvloeden. Ook nog even een shout-out naar Kid Koala achter de draaitafels (Mastermind).

Bob Dylan - Time Out Of Mind (1997)

http://expectingrain.com/dok/cd/97/TimeOutOfMind72.jpg

Na de fiasco’s van Under The Red Sky (1990), Good As I Been To You (1992) en World Gone Wrong (1993) stond bijna iedereen klaar om deze held uit de jaren ’60 en ’70 af te schrijven. Tot ieders verbazing kwam hij in de herfst van zijn leven nog aanzetten met het topalbum Time Out Of Mind, zijn beste werk sinds 1975. Eindelijk leverde Bob weer eens een echt geïnspireerd album af, over leven, dood en liefde uit het standpunt van een man van middelbare leeftijd die het allemaal al eens heeft meegemaakt. Het resulteerde in pareltjes als Love Sick, Dirt Road Blues, en Not Dark Yet, die we mogen rekenen tot topnummers in zijn toch al imposante oeuvre. Indrukwekkend! (Bob Dylan-clipjes zijn heel moeilijk te vinden op het internet. Mijn advies: Spotify!)

Buena Vista Social Club - Buena Vista Social Club (1997)

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/4a/Buenavistasocialclubalbumcover.jpeg

Tja, deze klassieker mag natuurlijk ook niet ontbreken in een spel als dit. Heerlijk zomers album ingespeeld door een aantal stokoude Cubaanse muziekveteranen, die deze plaat laten swingen en zweten dat het geen naam heeft. Chan Chan beluisteren is sowieso een must, maar ook Pueblo Nuevo en El Carretero zijn meesterwerkjes.

R.E.M. - Up (1998)

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pt/1/16/R.E.M._-_Up.jpg

Zelden vond ik een gemiddelde op deze site zo lachwekkend als bij dit album, dat voor mij gewoon behoort tot het allerbeste wat topband R.E.M. verwezenlijkt heeft. Koppel het introspectieve karakter van Automatic For The People aan subtiele invloeden uit elektronische muziek, en je krijgt een ondergewaardeerd pareltje van jewelste, vol recht uit het hart van de band recht in het hart van de luisteraar-muziek, waarvan Daysleeper, At My Most Beautiful en Falls To Climb de meest hemeltergend mooie voorbeelden van zijn.

Zita Swoon - I Paint Pictures On A Wedding Dress (1998)

http://cps-static.rovicorp.com/3/JPG_400/MI0000/699/MI0000699168.jpg?partner=allrovi.com

De beste belpop-plaat uit deze periode noemt dazzler dan weer niet, vreemd genoeg. Ex-dEUS-lid Stef Kamiel Karlens gaat op dit album helemaal los, wat een fantastisch creatieve plaat oplevert die de manische gekte van de eerste twee dEUS-albums nog in zich heeft. My Bond With You And My Planet: Disco, Ragdoll Blues en She = Like Meeting Jesus zijn wat mij betreft de beste visitekaartjes voor dit heerlijke werkje.

Blur - 13 (1999)

http://persimusic.files.wordpress.com/2011/01/blur-13-persimusic.jpg

Voor mij het allerbeste wat Blur ooit gemaakt heeft. Het was net uit tussen Damon en zijn liefje, Graham vervreemde door alcoholisme steeds meer van de band, en ook Alex en Dave hadden af te rekenen met hun demonen. De pijn, de smart, en de hieruit voortvloeiende experimenteerdrift (‘wat maakt het toch uit, laten we gewoon eens dit proberen voor de verandering’) kwamen allemaal samen om 13 tot een gelaagd, half vervreemdend, half vertrouwd aanvoelend meesterwerk te maken, vol creatieve hoogtepunten en valse outro’s. Ook dit album is me ontzettend dierbaar. Luister vooral eens naar Tender (‘'beste langdradige nummer ooit’ dekt de lading wel), Trailer Park en Trimm Trabb.

Grandaddy - The Sophtware Slump (2000)

http://static.ladepeche.fr/content/media/image/zoom/2011/06/09/7ec1b16f28a06ca5983b7251fa926033.jpg

En dan dit album, tja, wat kan ik hierover zeggen. Misschien wel mijn favoriete album uit deze periode, die slechts op een haar na niet in mijn top 10 staat. Elk nummer is een pareltje, zowel op muzikaal als op tekstueel gebied. Een soort conceptalbum over de nasleep van de Apocalyps, vol realistische droombeelden over nationale parken gemaakt van huishoudelijk afval door de eeuwen heen (Broken Household Appliance National Forest ), intergalactische evacuaties (He's Simple He's Dumb He's The Pilot), en een afgewezen, alcoholverslaafde robot (Jed The Humanoid). Bezwerend huzarenstukje.

Baader Meinhof-Baader Meinhof (1997)


Als fan van The Auteurs was ik zo erg teleurgesteld in hun break-up, die later slechts tijdelijk bleek, dat ik dit concept album van zanger Luke Haines maar liefst 14 jaar links had laten liggen. Op een rustig moment toch weer opgepakt en meteen onder de indruk van dit verhaal over de RAF, gevangen in uitermate originele muziek.


Geneva-Further (1997)


Een vriend van mij, en groot fan van Suede, had dit album gekocht op de gok omdat ze labelgenoten van Suede waren. Hij liet het mij voorzichtig horen en ik was meteen verkocht.
De stem van de zanger klonk als een engel, een koorknaap met een glaszuivere stem maar werd ook nog eens ondersteund door goede, typisch 'Britrock'. Zo'n stem was voor mij nieuw in combinatie met gitaarmuziek maar kwam later terug met bands als JJ72 en Muse.


Mansun-Six(1998)


In een tijd waar ik gebombardeerd werd met Engelse bandjes en de een nog een grotere hype was dan de ander kwam ook Mansun voorbij.
Hun debuutalbum had ik na 1 luisterbeurt naast me neergelegd en ook niet meer naar omgekeken.
Totdat een vriend mij een cassettebandje gaf met dit album. In eerste instantie vond ik het pretentieuze troep maar toch groeide dit voor mij uit tot een pijler in de Britpopgeschiedenis. Nu noem ik het een britpopera, waarschijnlijk niet bijster origineel maar ik heb het toch echt zelf verzonnen…


Invincible-Venus (1999)


Aangezien ik alles wat Mark Burgess, ex-zanger van The Chameleons, uitbrengt als zoete koek slik kreeg ik in 1999 dit album voorgeschoteld.
Hij had inmiddels al wat projectjes op zijn naam staan met The Sons of God en met Yves Altana. Daar zaten wel nummers tussen die de moeite waard waren maar dit album staat bol van zwoele en mooie composities en teksten. Een onbekende schat in de Britse muziekgeschiedenis. Het volgende nummer vind ik zo verschrikkelijk mooi en is alles waar Mark voor staat. Sfeervolle gitaren met prachtige teksten.



Dark Star-Twenty Twenty Sound (1999)


Ook dit album is ontdekt vanuit het volgen van bands die uit elkaar gingen. Zo was daar The House of Love en daaruit ontstond weer Levitation. In beide bands zat geniale gek Terry Bickers. Waar The House of Love Britpop avant la lettre maakte met mooie melodieën en teksten vol liefde was Levitation soms knetterhard of had lang uitgesponnen sferische nummers.
Maar ook Levitation klapte uit elkaar en daar was Dark Star. Levitation 2.0 wat mij betreft maar niets aan kracht ingeboet ondanks het vertrek van Terry Bickers. Dit komt onder andere door het fantastische drumwerk van David Francolini. De beste drummer die ik ken.


JJ72 – 2000
JJ72-JJ72 (2000)


Onbegrijpelijk dat deze band nooit een groot publiek te pakken heeft weten te krijgen met dit debuutalbum. Waarschijnlijk door de stem die ook in de categorie hoog en zuiver valt, net zoals bij eerder genoemde band Geneva. Dat pruimt niet iedereen…
Raakvlakken met Muse en Placebo zijn er zeker. Luister naar deze prachtige track