Schuif gewoon aan, Oldfart. Er komen zeker plaatsjes vrij, want mensen gaan ook veel uit de startlijst nomineren, vermoed ik.

Snap ik niet; ze kunnen toch lezen?

Zie de post van dazzler van 12:14. Dat mag dus.

The Doors - The Doors





Voor mij nog steeds het beste Doors album dat er is, allemaal ijzersterke nummers maar er springen er wat mij betreft toch een paar uit zoals The Doors - Crystal Ship of de 11 minuut durende epos The Doors - The End.

En natuurlijk is Jim Morrison een briljant liedjesschrijver en zanger maar dat ontkent bijna niemand.


The Kinks - Something Else





Ja de Kinks voor mij niet echt een album band maar meer een singles band, altans dat dacht ik totdat ik dit album en ook de opvolger luisterde.

Nummers als The Kinks " Waterloo Sunset en The Kinks - David Watts horen bij het beste van wat de band heeft gemaakt.

Nu zijn The Kinks ook een van mijn favoriete 60's/70's band geworden


The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band




Tsja The Beatles ze hebben eigenlijk geen introductie nodig want wat hebben ze toch een indrukwekkend oeuvre dat bestaat uit vele albums en singles

Sgt. Pepper's vind ik een van hun vele meesterwerken.

Laten we beginnen met een paar ijzersterke nummers van het Album zoals The Beatles - Lucy in the Sky with Diamonds of The Beatles - Being for the benefit of Mr.Kite en natuurlijk de legendarische afsluiter The Beatles- A Day in the Life

Al om al blijft het mijn favoriete band ooit en dat gaat nog lang duren kan ik jullie verzekeren.


The Jimi Hendrix Experience - Are You Experienced?





Als laatste de voor mij beste gitarist die de mensheid ooit gekend heeft, wat hij allemaal met de gitaar kon dat kon niemand

Nummers als Jimi Hendrix - Foxy Lady, Manic Depression - The Jimi Hendrix Experience en Jimi Hendrix - Third Stone From The Sun laten zien waarom hij zo'n goede gitarist is.

Het blijft een klasse plaat en vind het nog steeds jammer dat hij ons zo vroeg heeft verlaten

Zo misschien niet zo heel erg veel tekst maar toch wel leuk om te doen

Ennio Morricone - Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo (1966)


De beste filmsoundtrack aller tijden. Het wereldberoemde deuntje is de rode draad door dit album. Je waant je echt in de woestijn ten tijde van de Burgeroorlog in Amerika.
Main Theme (live)
Ecstacy of Gold (live)

Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)


Uit de tijd van de hippies. Iedereen kent Somebody to Love en White Rabbit, maar dit album staat vol met schitterende nummers. Comin' Back to Me bijvoorbeeld. Een rustige, psychedelische voordracht met een prominente rol voor de fluit.
Comin' Back to Me

Simon & Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)


Het beste duo aller tijden. Hun harmonieuze samenzang komt nog het beste tot zijn recht op dit album. Korte, maar krachtige nummers. Vooral het slotnummer is echt hemeltergend mooi.
Silent Night/7 O' Clock News
Homeward Bound (live)

The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)


Het mag dan wel een verzameling liedjes zijn die nog op de plank lagen, maar daarom niet minder goed. Geen slechte nummers, geen niemendalletjes (zoals op de andere albums wel).

King Crimson is 1969 Chevy en het gaat maar tot 1968

Oh ja, heb 'm vervangen voor Jefferson Airplane.

Dat vind ik ook nogal eeehh apart, een elfde en misschien zelfs 12de mag op de reservebank. Waarom mag niet gewoon iedereen meespelen die wil meespelen?

Omdat het een behoorlijk veeleisend spelletje is,
waarbij het aandachtig lezen van de spelregels belangrijk is.

Gedurende het hele weekend was intekenen mogelijk.
Dat intekenen zie ik als een soort van engagementsverklaring.
Net nu we van start gaan, duiken mensen met vragen bij de regels op.

Mensen die intekenen om mee te spelen, engageren zich voor 4 volle weken.
Ze zorgen er ook voor dat hun keuzes in elke ronde voldoende gemotiveerd worden.
Het zou jammer zijn dat mensen toevallig langsfietsen en niet voluit meespelen.

Een mogelijk 2de editie (1969-1972) zal gespeeld worden
met een nieuwe intekenlijst (je krijgt dan één week om in te tekenen).
Afhankelijk van het aantal intekenaars pas ik de regels dan aan.

Of ik op voorhand het aantal deelnemers moet beperken is bediscussieerbaar.
Wellicht toch maar beter niet. Maar ik sta wel achter een intekenlijst die op een moment
wordt afgesloten zodat duidelijk is wie zich tijdens die editie 4 weken wil engageren.

Ik wil deze maiden editie met de 11 intekenaars spelen
+ mensen die vandaag nog via pm solliciteren voor deelname.
Dat lijkt me fair genoeg in de beginfase van dit nieuwe spelidee.

ps. Je kan ook hoezen linken vanop MuMe zelf, dan zijn de prentjes niet zo groot als bij laxus.

Wel leuk dit, ik lees mee.

Ziezo, hier mijn bijdrage. Met nog een klein vraagje aan de organisatie: waarom mogen maar maximum twee van de vier genoemde albums uit de startlijst komen? Op die manier heb ik Boudewijn De Groot en Revolver niet kunnen meenemen, die ik toch nog net iets beter vind dan de albums van Tim Hardin en The Doors.

Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Waarom? Simpel: dit is hét meesterwerk der meesterwerken van Bob Dylan. In 1966 was men nog maar net bekomen van Bringing It All Back Home en Highway 61 Revisited, maar zelf zat Dylan alweer twee of drie stappen verder. En hij is de gehele jaren '60 niet meer bijgebeend.

Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)

Ook die andere geniale tekstdichter van de sixties verdient een plaatsje in de volgende ronde. Songs Of Leonard Cohen klinkt minder urgent en wild dan Blonde On Blonde, maar klinkt op zijn beurt weer een stuk puurder en mystieker.

Tim Hardin - Tim Hardin 1 (1966)

Opnieuw kies ik voor een songsmid van het zuiverste water, die jammer genoeg nooit de erkenning kreeg die Bob en Leonard wel kregen. Tim's liedjes zijn een stuk korter, en hij klinkt ook veel kleiner en breekbaarder, maar man, hij sleurt je keer op keer helemaal mee in zijn trieste wereld.

The Doors - Strange Days (1967)

Ja, het debuut is erg goed. Alleen vind ik opvolger Strange Days nog net een tikkeltje beter. Jim staat al een stuk dichter bij de rand van de waanzin, en er staan ook net wat minder vullertjes op dit album in vergelijking met het debuut.

Stel, dat je 3 of 4 albums nomineert die al eerder genomineerd werden.
Dan kan je je afvragen wat precies jouw bijdrage aan de 1ste ronde is geweest.

Het is wel degelijk de bedoeling dat de speellijst groeit.

Ik heb me ondertussen voorgenomen dat we niet tot 40 albums gaan,
maar gewoon kijken wat de oogst is van de 11 deelnemers. Maar nogmaals,
er kunnen nog deelnemers bijkomen, als ze zich vandaag nog in pm aanmelden.

Voor wat betreft ronde 1 kan ik een max. deelnemers best begrijpen. Anders wordt de lijst bij 20 deelnemers 2x zo groot en dat betekent heel veel (extra) luisterwerk. Alleen in latere rondes zou je toch best gewoon iedereen mee kunnen laten doen?

Ok, ik kies voor deze vier albums, met de aantekening dat ik niet meer dan één album mocht kiezen van de starterslijst van Dazzler:




Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again




Beatles - Revolver




The Byrds - Younger than Yesterday




The Who - The Who sell out

Prima. Nu nog je keuzes motiveren, musician.

Dat begint al met Face to Face, de voorganger. Verder wel een mooie keuze. Kan ik de Kinks weer schrappen uit mijn lijstje.




Toch wel moeilijk dit trouwens. Ik heb na flink wat schrappen nog een album of 10 op mijn lijstje staan...

Ah die ken ik nog niet, zal het komende week wel eens checken

Ik heb nu nog 8 albums waar ik uit moet kiezen, hopelijk vallen er de komende 2 dagen nog 2 weg omdat die al in de startlijst staan........ Donderdag komen mijn definitieve nominaties.

Kan al wel zeggen: it's all black

Het is toch juist de bedoeling dat albums ook meerdere keren genoemd worden om zodoende een vrijstelling te krijgen?

Klopt, maar ik vind de Kinks ook weer niet zo goed dat zij een vrijstelling verdienen en een andere artiest/album daardoor onvermeld blijft. Daarvoor is er teveel te kiezen. En met de opmerking van Lion haal ik er weer een van mijn mogelijke lijstje.

Aha!

Wat hebben alle vier de albums gemeen? Dat het allemaal geen debuut zijn, maar een geweldige opvolger waarbij eerder gecreëerd (en bedacht) geluid heeft geleid tot hun beste album ooit, voordat er nog sprake was van enig gedoe (in de band) of kinnesinne of het opeisen van een bepaald rol.

De Lennon/McCartney rol op Revolver is naar mijn smaak nooit meer overtroffen. Ze waren hier puur, hun composities op z'n sterkst als Beatles, enthousiast en nog hoorbaar blij met de samenwerking.

Het geldt ook voor Neil Young en Stephen Stills bij hun deelname aan het tweede album voor Buffalo Springfield (Buffalo Springfield again), voor de leden van The Byrds (Younger than Yesterday) en wat later eveneens voor The Who.

The Who had ook al albums gemaakt voor The Who Sell Out. Maar komen hier voor het eerst met een conceptachtig idee, een soort voorloper van Tommy, maar dan met een nog jeugdige enthousiasme, lef en bravoure waarmee o.a. oude radiofragmenten en commercials aan het album werden toegevoegd.

Alle vier de albums zijn daarmee onovertroffen en de beste in hun soort, op dat moment. Ik denk dat The Byrds en Buffalo Springfield nooit meer beter zijn geworden en dat dat ook heeft geleid tot hun ondergang.

Velen zullen The Beatles sterkere albums toedichten, die zijn gemaakt na Revolver. Ik vind van niet. Lennon & McCartney waren natuurtalenten maar hebben nooit meer zo mooi en eendrachtig samengewerkt. Het werd daarna een optelsom van hun beider kunnen, en dat is ook te horen. Hoe goed het ook is.

The Who zou zich gaan ontwikkelen als stevige rockband met als hoogtepunt Quadrophenia (1973). Hier speelt een rol dat Pete Townshend als componist duidelijk de hoofdrol opeist, ook al ten tijde van The Who Sell Out.

1.
The Sonics - Here Are the Sonics! (1965)
Trackpick: Strychnine



The Stooges krijgen wel eens de eer toebedeeld officieus de eerste punkband te zijn, gezien de energie en rauwheid waarmee ze speelden. Wanneer je echter dieper in de muziek duikt, zul je merken dat er vanaf de late jaren '50 al behoorlijk rauwe en harde muziek uit kwam. Vanaf het moment dat Link Wray het powerchord uitvond, ontstond zachtjes aan de garagerock, waar de Stooges een exponent van zijn. Beetje bij beetje werd deze harder en rauwer en The Sonics zijn hier mijns inziens essentieel in geweest, aangezien zij (voor zover ik weet) ook de eerste waren die met een hoogwaardig album in deze stijl op de proppen kwamen. Luister maar eens naar het hier gelinkt Strychnine, een van de beste nummers uit midden jaren '60 wat mij betreft. De rest van het album doet er nauwelijks voor onder.

2.
Os Mutantes - Os Mutantes (1968)
Trackpick: A Minha Menina
(geluidskwaliteit is een beetje brak, ik hoop dat jullie daar doorheen luisteren)



Er is een topic op MusicMeter waarbij we terugduiken in de tijd aan de hand van de hitlijsten van de jaren '60. Precies 44 jaar na dato (we zijn nu net in 1969 beland) besprekend we de singles die toen uitkwamen. In dat topic heb ik wel gemerkt dat voor alles wat in de US en UK populair is, wel een Nederlands equivalent bestaat: of het nu soul, sunshine pop, baroque pop, psychedelic of garage is, het werd bij ons allemaal wel nagedaan. En dat ging voor alle landen zo. Dan is het wel verfrissend om te zien dat er ook bands zijn die een heel eigen draai geven aan de invloeden uit de US/UK. Os Mutantes doet dat door psychedelica en popmuziek te mixen met Braziliaanse ritmes en zo een heel nieuwe stijl (Tropicalia gedoopt destijds) te ontwikkelen. Dit album is dan ook een feestje en wie goed luistert hoort ook nog Johan Sebastian Bach, Francoise Hardy en de Mama's & Papa's voorbij komen.

3.
The Zombies - Odessey & Oracle (1968)
Trackpick: This Will Be Our Year



Ik weet nooit zo goed hoe ik mijn muzieksmaak moet typeren, maar één essentieel onderdeel kan ik wel benoemen: mooie gevoelige liedjes om zachtjes bij mee te zingen. Of dat nu miniatuurtjes van McCartney, Belle and Sebastian of The Smiths zijn, daar val ik altijd wel voor. Dit album staat vol met schitterende liedjes, ook nog eens gezongen door Colin Bluntstone, wiens stem ik tot de allermooiste uit de pophistorie reken. Overbekend is natuurlijk het geniale Time of the Season (let maar eens op het vernuftige gebruik van de zucht en de prachtige orgelsolo), maar de rest is zeker zo mooi, zo niet mooier. Opvallende dissonant is het Butcher's Tale (Western Front 1914), dat een stuk minder zorgeloos klinkt dan de rest.

4.
The United States of America - The United States of America (1968)
Trackpick: The Garden of Earthly Delights



Dit was de lastigste keuze. Ik houd ook van experiment en alhoewel ik wat dat betreft met de debuutplaten van Velvet Underground en Pink Floyd al wel goed zit, moest er toch minstens eentje bij. Ik had ook nog Silver Apples en White Noise in gedachten, maar ik ben voor deze gegaan, omdat ik The United States of America in de loop der jaren toch het meest gedraaid heb. Dit album is het geesteskind van Joe Byrd, een maffe Amerikaan die zich aansloot bij de communisten en tegelijkertijd een voorliefde had voor oudere Amerikaanse muziekstijlen als musichall, dixieland en ragtime, wat hier ook wel in terug is te horen. Verder valt op dat er nauwelijks gitaar wordt gespeeld, zelfs al is dit in essentie toch wel een rockalbum. USA had geen gitarist en bediende zich van allerlei andere instrumenten, van electronica tot klavecimbel. Tenslotte is er de speciale stem van Dorothy Moskowitz. Zij klinkt bijna net zo als Trish Keenan (R.I.P.), zangeres van Broadcast, één van mijn favoriete 00's bandjes die stevig geïnspireerd was door USA. Geen makkelijke plaat dit, maar er zit een drive en gekte in die me erg aanspreekt.

De toelichting zal nodig zijn, herman.
Want er valt ongetwijfeld wat bij te leren.

Albums die me nauwelijks wat zeggen: ik ben erg benieuwd.

Goed nieuws: Snoeperd doet ook mee.

Nog even terugkomen op mijn eerste bericht op basis van wat ik daarna schreef.

Vergeet het aantal van 40 of 44 albums, we spelen gewoon met het aantal albums
dat door de 12 deelnemers die zich tijdig hebben ingetekend, genomineerd zal worden,
ongeacht het aantal dubbele nominaties (die een vrijstelling voor de 2de ronde opleveren).

Mochten er nog mensen willen meespelen, stuur mij voor middernacht een pm.
Maar daarna gaan de lijnen onherroepelijk dicht. Als deze editie binnen vier weken
gespeeld is, gaan de lijnen (hopelijk) weer open voor de volgende editie: 1969-1972.

Ben wel benieuwd naar Os Mutantes, de trackpick van Herman heb ik vorig jaar ontdekt en vond het gelijk een apart maar ook een mooi nummer

Zat er ook nog aan te denken om het te nomineren voor de mumeladder, maar helaas net niet bij de beste 10

Bij deze.

Zombies zal je nog wel kennen toch? Ik kan me voorstellen dat dat album je in ieder geval wel zal bevallen.

De plaat van de Zombies is een van de hoogtepunten van de sunshine pop, eigenlijk zou iedere Beach Boys of Beatles liefhebber ook een keertje naar die plaat moeten luisteren.

De meeste zogenaamde 'kenners' hier komen iedere keer wel met hetzelfde, niemand die bijvoorbeeld ook maar denkt aan
The Nice – The Thoughts of Emerlist Davjack
Ars Nova - Ars Nova
The Electric Prunes – Underground
Free – Tons of Sobs
The Milennium – Begin
of een Insect Trust of Eclection

...om maar iets te noemen?

Je kunt natuurlijk niet verwachten dat iedereen favoriete albums uit die tijd kan vergelijken met de meer underground-achtige (en minder bekend gebleven) albums rond dat tijdstip. Jij komt er mee omdat je ze toevallig kent.

Onbekend maakt overigens niet per se onbemind maar ik wil wel de kanttekening maken dat er naar mijn smaak in de basis bepaald niets mis is, met de eerder genoemde albums.