Talking Heads - Remain in Light (1980)

babbeldoospraat ....

Of hoe twee fans die het album 4,5 gunnen het grondig met elkaar oneens kunnen zijn.

Dat gezegd zijnde: deze plaat moet dringend eens herbeluisterd en gerecenseerd worden.
Want die 5* sterren van mij staan wel erg stoer, maar blijven misschien niet overeind.

Laat dat ding lekker in de kast staan zou ik zeggen

Mijn cred's vooraf: lang en vast Talking Heads fan/liefhebber en dan begint de discussie hiermee:



En nadat ik gezegd heb dat ik Listening Winds een van de mooiste rustige Talking Heads songs vind, zegt ADZ nog eens - en ja ik zie heus de nuance "vooral":



En beste muziekvrienden de song, die mij na aan het hart ligt, ligt een sfeer toedichten van "een offerritueel van een occulte sekte" terwijl de tekst een heel andere kant uitwijst, dat wil er gewoon bij mij niet in. En dan beticht worden van "onbeschoft gedrag" (MarkJS), denk ik heel simpel: get your facts and your act together. Mijn 5 centen: liever "onbeschoft" dan een "narcistische domhoor"!

'k zou wel eens willen zien als ik bij een of andere (rock-)album zou schrijven: dat de sfeer me doet denken aan een gang-bang door 12 linksdragende gorillas die Wagner zingen. Get a life dudes

Je kan ervan vinden wat je wilt, maar de sinistere sfeer van vooral het laatste nummer doet mij gewoon daaraan denken, potdorie! Dat heb ik gewoon soms bij muziek, en dat is geen gebrek aan maar een gezond teveel aan fantasie.

En - ik hoop niet dat je dit daadwerkelijk denkt - ik wil helemaal niet zeggen dat er een band bestaat tussen Talking Heads en occulte sektes. Want ik zie echt de reden niet waarom je hier zo over doordramt. Ik vind dit, jij vind dat en we gaan elkaar nooit kunnen overtuigen om het anders te zien.

We kunnen normaal praten over wat we van deze plaat vinden, maar als het op zo'n manier als nu gebeurt heb ik daar geen zin in

Als jij een blok op het vuur gooit, wil ik je alsnog wel van repliek dienen. In onze samenleving is het imo een normaal gegeven dat waarneming (beleving) wordt gevolgd door interpretatie (wat zie of hoor ik), inkadering (hoe moet ik dit duiden), evt. verificatie (klopt dit) alvorens er communicatie plaatsvindt. Jij kiest ervoor te communiceren; je communicatie is minimaal vrij naïef (je kadert niet in of verifieert niet) of anderszins tamelijk racistisch - the American native neerzetten als occulte sekte.

Het wrange is dat ik nergens zoveel openlijk racisme heb gezien als in België, op een bordje bij café's en disco's in Brussel en Antwerpen: "Noordafrikanen zijn niet gewenst".

Je had je woorden gewoon zorgvuldiger kunnen kiezen en vooraf eea kunnen verifiëren, mbv van de tekst.

Misschien is mijn communicatie naïef, en komt het niet altijd juist over, maar nu maak je een verband die er helemaal niet is. Ik had het over het gevoel dat ik krijg bij de MUZIEK. Wat er in de TEKST word verteld, staat daar los van. Ik heb NOOIT de indiaanse cultuur vergeleken met een sekte, ik heb alleen gezegd dat de MUZIEK me daaraan deed denken.

Ik heb nooit gezegd: "die laatste twee nummers van dit album doen me denken aan occulte sektes omdat één van de twee nummers over indianen gaat. Ik vind de indiaanse cultuur occult en een sekte"

Ik heb gezegd:



Ik heb het dus helemaal niet over de betekenis van het nummer, maar over de sfeer van de muziek. Sterker nog, ik wist helemaal niet waarover het nummer ging totdat jij het in deze discussie vermeld hebt. Terwijl mijn mening over deze plaat al enkele jaren onveranderd is gebleven.

Snap je het nou eindelijk?

Dit gaat niet over snappen, dit gaat over ongelukkige woordkeuzes en die in de openbaarheid brengen. Mensen zullen altijd associëren bij teksten; je eigen bedoeling kan dan een heel andere zijn. Van de week is er in NL een hoofdredacteur van een tijdschrift opgestapt vanwege ongelukkige uitlatingen over Rihanna.

Als je je teksten, hoe goedbedoeld ook, eenmaal in de openbaarheid hebt gebracht - en dat heb je gedaan door je sfeerimpressie te posten - gaan ze een eigen leven lijden, niets meer en niets minder.

Elk goedgemaakt artefact (boek, schilderij, muziekstuk) heeft meerdere lagen, het is aan de lezer/kijker/luisteraar die te ontdekken (of niet) en een beeld te vormen of een begrip van het materiaal; er ontstaat dan ahw een dialoog tussen kunstwerk en luisteraar/lezer etc.

REMAIN IN LIGHT 1980

De beste langspeler van Talking Heads.
Telkens als ik dit album draai vraag ik me af hoezeer deze vlag de lading dekt.
Want ik hoor zoveel meer dan ik van het viertal gewoon ben.

Een batterij sessiemuzikanten (en niet van de minste) drukken duidelijk hun stempel.
En dan is er natuurlijk Brian Eno. Twee breinen dus voor de prijs van één.

Born under Punches (The Heat Goes On) is ronduit subliem.
Het lijkt wel alsof alle instrumenten in functie van het ritme worden ingezet.
Tom Tom Club percussie, staccato gitaar likjes en elektronische bliepjes op maat.
De afro-wave van Talking Heads bezweert de luisteraar als in een voodoo ritueel.

Crosseyed and Painless is het snellere broertje van Once in a Lifetime.
Ingezet als eerste single, maar iets te nerveus om punten te scoren in de charts.
Opnieuw wordt een vlotte, funky basis gepaard aan langer uitgerekte, vocale koren.
Daartussen mag professor Byrne zijn theorieën over de mensheid doceren.

The Great Curve houdt het strakke afro ritme aan.
Deze compositie maakt van de oorspronkelijke kant 1 één heerlijk feest.
Al moet ik bekennen dat The Great Curve iets minder song om het lijf heeft.
Eerder een tribal raamwerk waarbinnen gitaar en koor mogen soleren.

Merkwaardig hoe daarna kant 2 start met die ene grote klassieker.
Once in a Lifetime heeft een refrein dat je herkent uit de duizend.
De link met dit album zit veel meer naar de achtergrond gemixt.
Het is dankzij deze hit dat de plaat een breed publiek vond.

Dat men daarna met een remix van Houses in Motion
een 3de single hit trachtte te versieren vind ik onbegrijpelijk.
De song is wars van enige hitpotentie en belicht een meer ingetogen facet
van de afro-wave sound van Remain in Light. Het minste nummer uit deze set.

Brian Eno drukt zijn ambient stempel nadrukkelijker op de 2de helft van de plaat.
In Seen and Not Seen bijvoorbeeld dat bijna danst op een hip hop beat. Opper-Head Byrne
debiteert over uiterlijk, imago, stijl en first impressions aan de vooravond van wat in Engeland
de new romantic scene zal heten. Een track die iets te snel voorbij gaat om indruk te maken.

Op Listening WInd is Eno helemaal in zijn nopjes.
Het is zoeken naar de overige bandleden van Talking Heads.
Een compositie die het belang van een meeslepend refrein onderstreept.
Je gaat scherper luisteren naar het oerwoud als je mee mag neuriën met de wind.

The Overload tenslotte is een opvallend kalm coda van een erg ritmisch album.
De grondtoon van de track doet me denken aan I Remember Nothing van Joy Division.
Het nummer lijkt ook een gelijkaardig effect te willen sorteren. Het niemandsland.
Een vroege en mistige ochtend in de jungle. Het feest is definitief voorbij.

Tracks 5 en 6 doen twijfelen aan de 5de ster voor Remain in Light.
De rest is echter overweldigend goed, zodat ik alle sterren maar laat staan.

Paul Simon, Peter Gabriel en David Byrne.
Alle drie hadden ze wat met Afrika en de zwarte basis van rock en pop.
Simon danste in de townships op Graceland. Gabriel trok mee met de troubadours
van het platteland. Byrne dook op Remain in Light onverschrokken het oerwoud in.

Maar of dit nu een Talking Heads plaat is? Ik ben er nog niet uit.
Het zou twee jaren, een paar zij-projecten, een live album en enig hitsucces
met de Tom Tom Club duren voor de vier hoofden elkaar zouden weerzien.

@Dazz: leuk stuk, heel herkenbaar. Ga je nog de link proberen te leggen met My Life in ... en Discipline (King Crimsom)?

MLitBoG, met Eno: iig ook invloeden van Noord-Afrikaanse (berber)muziek. Gisteren gemasterde versie (met 18 tracks) laten liggen voor 5 euro; nu wel spijt, al heb ik beide versies op lp..

Ik heb deze een paar maanden geleden gekocht, maar nog niet beluisterd.
Nog nooit beluisterd eigenlijk, waarover ik me dan ook ronduit schaam.

Hij staat dus op de luisterlijst.

Grotendeels eens met Dazzler, na dit album zou er een andere groep verrijzen uit de as die het vertrek van Brian Eno en Adrian Belew achterliet. Niet dat er een minder interessant geluid werd neergezet vanaf Speaking in tongues, maar wel veel minder avontuurlijk.

Dit album en Fear of Music zijn voor mij de grote muzikale erfenis van de Talking Heads.

Toch blij dat je geluisterd hebt en tot deze conclusie bent gekomen. Ik zal geen betoog gaan afsteken dat jij dan juist weer één van mijn lievelingen bij de mindere tracks schaart (Seen and Not Seen in dit geval).

Mooie review. Ik had als goed voornemen voor 2012 om mijn Top 100 albums (al mijn 5* hier op de site) van uitgebreide commentaren te gaan voorzien (2 per week), maar zoals eerder bij Gentlemen Take Polaroids blijkt wel dat dat nog lastig gaat worden - met dergelijk goede beschrijvingen waarin ik me ook kan vinden. Ik kan me ook weer grotendeels vinden in je review al zal ik pogen tegen die tijd wat Eno (en Belew (Fripp??)) te gaan duiden bij deze plaat.

Ken je trouwens de live versie van Born Under Punches op TNOTBITH? Die staat op de CD-uitgave (die expanded is ten opzichte van de LP's) en geeft nog een extra verdieping aan de song.

Ik vond Seen and Not Seen wat kort ... alsof de song gerust nog een paar minuten
had mogen doortikken. Te kort om voldoende indruk te maken tussen de andere nummers.
Houses in Motion vind ik dan echt de minste uit deze tracklijst.

Gitarist Adrian Belew ken ik een beetje via een ander poortje.
Fripp en King Crimson zijn ook behoorlijk onontgonnen voor mij.

Heb wel In the Court of the Crimson King liggen, maar slechts één keer beluisterd.

Wat dat voornemen betreft voor 2012. Ik nam me voor om wekelijks een klassieker
te recenseren. Grote platen die je nou eenmaal door en door moet kennen om bij de grote jongens
gerekend te mogen worden. En grondig kennen betekent minstens een indruk neerpennen.

Ik waag me straks nog aan Spirit of Eden van Talk Talk.

Nog een reactie van mijn kant, en dan laat ik dit deel van de discussie iig rusten.

Het onbeschofte zit wat mij betreft in deze zin:

Iemand - in dit geval ArthurDZ - geeft zijn mening over een plaat en jij reageert zo. Dat je het er niet mee eens bent, of het zelfs ongelofelijk vindt dat iemand zoiets kan denken is je goed recht. Maar zet daar dan gewoon jouw mening tegenover of geef aan waarom jij denkt dat iets anders in elkaar steekt en ga iemand niet vertellen dat hij iets niet kán voelen bij een plaat.
Als dat te lastig is stel ik voor om www.mjusicmeter.nl te registreren en daar alleen commentaren toe te laten die overeenkomen met jouw visie

Op het risico af dat ik iets heel stoms zeg, of voor racist wordt uitgemaakt, maar ik snap nog steeds niet wat nu 'het probleem' is met de opmerking van ArthurDZ. Het is toch best mogelijk dat Mojique ook in een gesloten gemeenschap leefde, met daarin bepaalde rituelen, voordat 'the Americans' zich ermee gingen bemoeien?

Overigens is er uit de commotie toch weer iets goeds gekomen: ArthurDZ en ik zijn nu bekend met de tekst van Listening Wind en Dazzler heeft een mooie recensie uit de mouw geschud. Toch leuk

@MarkJS: ik doe één (laatste) poging; het boek was wat mij betreft al dicht en al mijn argumenten staan er. Daarom nog even dit:

1. Naarmate een album je meer doet (en 4,5* reken ik écht daarbij), ga je je meer in dingen verdiepen, achtergrond, tekst, context - en dan gaat een gelaagder beeld van een album ontstaan - dat ahw een beloning vormt voor je zoektocht. Ook Herman stipt zoiets aan in zijn commentaar.

2. Ik doe nergens uitspraken over iemands gevoel; wél over de woordkeuze die hij hanteert; daar verwijst het door jou gehanteerde citaat ook naar.

3. De teloorgang van de etnische Amnerikaanse cultuur is een tragedie van fikse omvang - graag beveel ik je Bury My Heart at Wounded Knee van Dee Brown aan; het is van de grootste drama's in de geschiedenis van de USA. Deels gaat die song daarover: de westerse cultuur die de oorspronkelijke uitroeit (maar wacht er is... wraak).

Wat iemand daarover voelt en denkt, is zijn zaak. Maar als iemand teksten als "inwijdingsrituelen van een occulte sekte" in de openbaarheid brengt, ZONDER blijkbaar de moeite te hebben genomen kennis te nemen van de hoed en de rand van de song, vertel me eens MarkJS, man met een superieur moreel geweten, want jij hebt de guts om mij te kapittelen, hoe moet je zoiets dan betitelen?

Ik ben er nu echt klaar mee en ik stop dit album voorlopig even in de kast - ik ben het echt even zat; het beeld van de occulte sekte zal nog lang in mijn kop rondspoken. Thanx but no thanx!

Wat mij betreft was het boek ook al gesloten, maar ik wil nog even iets kwijt:

Ook al weet ik nu waar het nummer over gaat, de associatie blijft, omdat de sfeer van de muziek me daar gewoon aan doet denken. Niets meer, niets minder. Is dat dan zo'n schande?

Sluiten jullie mooi het boek als ik niet online ben, da's ook fraai...
Wat mij betreft was de vorige post ook mijn laatste hierover, maar Mjuman stelt me een vraag, dus wie ben ik om daar niet op te antwoorden. En laat ik dan het hele lijstje maar bij langs gaan.


Punt 1: Kan ik me deels in vinden. Eerlijk gezegd ken ik zelfs van mijn favorieten niet precies de achtergronden bij elk nummer. Maar in dit geval ging het zelfs alleen maar om de tekst en wat algemene kennis, dat is idd niet teveel gevraagd.
Zelf ken ik het album pas een half jaar, en zoals gezegd gaat mijn muzikale voorkeur uit naar het eerste deel van het album. Aan de teksten van het tweede deel was ik (nog) niet toegekomen. Nu dus wel, en het plaatst een en ander inderdaad beter in perspectief.

Punt 2: Sorry, maar ik haal(de) het er met de beste wil van de wereld niet uit. 'onvermogen tot inleving' slaat op iemands woordkeuze? Blijkbaar wordt er hier wel meer 'ongelukkig geformuleerd'. Het is dat je het zo stelt in je vorige post, dus ik geloof je op je woord.

Punt 3: Veel verder dan wat algemene kennis over dit onderwerp gaat mijn bagage niet. Van wat ik er van weet ben ik het met je eens dat het een tragisch dieptepunt is. Er staat veel op mijn 'nog te ontdekken/lezen/studeren'-lijstje, dus ik weet niet of ik dat boek op korte termijn ga lezen, maar er is nog tijd. Ik zal de titel iig onthouden ivm dit onderwerp.


Wat mij betreft betitel je het hoe je het wilt, zolang je de ander maar in zijn waarde laat. En dat idee kreeg ik niet bij je reactie op ArthurDZ, maar dat berustte dus op een misverstand begrijp ik uit punt 2. En of diegene nou kennis heeft genomen van de hoed en de rand van de song doet mijns inziens niet zo ter zake. Het is iig beter dan een “gaaf album, 4.5 sterren”-post.

Wat betreft de opmerking over 'superieur moreel geweten' heb je wel een punt, ook ik ben wat doorgeschoten in mijn stelligheid. Het ging nu weer over 'occulte sekte' icm 'Listening Wind', over de link met native americans, etc., terwijl het mij daar in eerste instantie helemaal niet om te doen was. Voor mijn gevoel probeer ik best een eind met je mee te gaan, maar ik kreeg niet het gevoel dat je enige moeite deed om mijn kant van het verhaal te zien. En dan wil ik de nuance ook wel eens uit het oog verliezen, excuses.

Goed, hier laat ik het echt bij. Mocht dit een vervolg krijgen dan via PM.

En laat deze discussie je aub niet weerhouden van het draaien van deze plaat! Want hoe je er ook over denkt, of tegenaan kijkt, het blijft een topplaat!

Van mij mag het stof nu wel gaan liggen. De laatste vraag - zie cursivering



laat ik onbeantwoord - zou bijna zeggen: wat denk je er zelf van?

Wat ik kwijt wilde, staat er; voor een tekst die in de openbaarheid is gebracht (en MuMe is een openbare website, ook al is er een user community) kan je spreken van een ongelukkige, ondoordachte formulering. De een tilt daar wat zwaarder aan dan de ander, al zal dat ook van de situatie afhangen - ik verbaas me regelmatig over de 'grappen' in het humor-topic (en dat mijd ik dan ook steeds vaker).

Soms heeft het zin om je iets te verdiepen in de achtergrond voordat je uitspraken doet, zeker als je wat ouder (27) bent. Informatie is itt vroeger heel gemakkelijk en snel te vinden; ook over de ondergang en vernietiging (en de gehanteerde methodes) van de etnische Amerikanen, een zwarte bladzij in de geschiedenis van de USA.

Dit is de Engelse wiki over het bekendste boek (in NL: Begraaf mijn heart in de bocht van de rivier): Bury My Heart at Wounded Knee - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Mooie discussie jongens, maar is muziek niet zoals poëzie? Of zoals een film van David Lynch?
Elke keer opnieuw (her)vorm je je eigen interpretatie van het geheel en als je je daar goed bij voelt en jezelf in die voorstelling kan vinden dan heeft het project zijn doeleinde toch bereikt?

Ik hang kei vaak ook bijvoorbeeld persoonlijke herinneringen aan muziek vast die totaal niets te maken hebben met de tekst of de muziek. Ik denk bijvoorbeeld vaak aan de situatie wanneer het kwartje uiteindelijk viel van een moeilijke plaat. Das juist het geniale aan muziek, iedereen doet er zijn ding mee. En als Arthur aan een sekte wilt denken tijdens deze muziek, van mijn part doet hij maar!

Het belangrijkste is het genieten van de muziek! Maakt niet uit op welke manier! (Als ik eerlijk ben, ben ik niet zo'n tekstenman.. soms wel hoor maar vaak kan ik echt gewoon kei hard genieten van de muziek op zich en geef ik mijn eigen betekenis daaraan)

P.S.: Dazzler! Mooie recensie trouwens!

Houses in motion vind ik wat minder, de rest is goed en Listening wind en Once in a lifetime zijn zeer goed.

Ik vind Houses in Motion net fantastisch. Volgens wiki de tweede en laatste single die uitkwam. Maar volgens mij klopt dit niet aangezien Born Under Punches en Crosseyed and Painless reeds eerder als single uitkwam. En niet te vergeten de bekenste single Once in a Lifetime.

Naast de gewone single Houses in Motion was er is ook nog een single Houses in Motion remix. Uitgebracht het jaar na de release van Remain in Light.

De singles van Talking Heads waren soms erg verschillend van land tot land.

Dat is waar. Maar in de U.S. en de U.K. werden er meer dan 2 singles uitgebracht. En aangezien het om een Engels-talige omschrijving ging op wiki, toch even aanhalen.

smaak blijft iets zeer vreemds, maar aangezien we het allebei een goed album vinden zitten we toch min of meer op dezelfde lijn

Nu ik hem origineel heb, en in de tussen tijd nog eens twee keer beluisterd merk ik dat deze toch echt begint te groeien. Leuke funky ritmes, en leuke zanglijnen.
En natuurlijk een erg ontspannen sfeertje. Alleen weet hij me niet altijd volledig te grijpen, en aandachtig te houden. Ook is het me af en toe zowel muzikaal als vocaal te nerveus. Bijvoorbeeld de openingszang in The Great Curve vind ik veel te snel gezongen. Maar hij groeit iedere luisterbeurt, dus voor nu hou ik het op een 3,5*.

Houses in motion is het beste nummer op dit album naar mijn mening. Vooral die snijdende riff in het refrein... prachtig prachtig!

YouTube - 9 - Talking Heads - Houses In Motion (Live in Rome 1980) Ik vraag me wel eens af hoe het geweest zou zijn om dit live mee te mogen maken...

Je kan het in ieder geval pogen her te beleven middels de film 'Stop making sense'.

Of deze, die zelfs nog wat beter is:

Talking Heads - The Name of This Band Is Talking Heads (1982)

Maar het mooiste zou zijn een DVD met beeldmateriaal uit deze periode, zo'n concert als in Rome bv.

Die is zeker beter, maar heeft inderdaad geen beeld beschikbaar:

TH op hun best:

YouTube - 11 - Talking Heads - The Great Curve (Live in Rome 1980)

Zie je niet vaak, twee bassen. Kip Hanrahan heeft dat nogal eens.

The Heads in Rome 1980?.....