Talking Heads - Remain in Light (1980)

Goed beschreven. Er kan jou niet verweten worden een gebrek te hebben aan originele invalshoeken.

Bedankt voor het compliment, Luke; jouw stukje was overigens ook niet verkeerd, maar jij een indiaan zijn?

Wiezo?
Mij kennende zit ergens een grammaticafout waar ik nu gewoonweg overheen lees

Zo speelden wij vroeger Risk

Volgens mij is alles wat over dit album gezegd kan worden, ook al daadwerkelijk op MusicMeter gepost en kan ik daar werkelijk niets zinnings meer aan toevoegen. Ik heb genoten van de vele jubelende recensies en meningen en sluit me daar volledig bij aan (inclusief het standbeeld voor David Byrne!).
Het enige Talking Heads werk wat ik nog beter vind van dan "Remain in light", zijn de fenomenale live uitvoeringen van "Once in a lifetime" en "Crosseyed and painless" uit de concertfilm "Stop making sense". Hulde aan David Byrne en de zijnen voor deze verrijking van de muziekcultuur!!!!

Na een ronduit geniaal openingssalvo in de vorm van de eerste vier nummers, zakt het album daarna toch een beetje in. De volgende twee nummers zijn ook nog sterk, maar de laatste twee houden mij tegen om dit album de volle mep te geven.

Gevalletje "kant 2 had van mij niet gehoeven!"

En dat vind ik nou een knap hard oordeel over - imo - een van de mooiste rustige songs van The Talking Heads, Listening Wind. Alhoewel Byrne (King of psychokilling vocals) altijd broeierige onrust zal hebben in zijn zang - hij doet me altijd denken aan de tandarts in The Marathon Man - Is it safe? en Dustin Hoffman, in repliek: "No it's not safe"

Ik vind dit album duidelijk op zijn hoogtepunt als er tien dingen door elkaar gebeuren, en alles toch als een bus klopt. Die rustige stukjes smaken me minder. 'Listening Wind' maar vooral 'The Overload' roepen bij mij het beeld op van een occulte sekte tijdens het inwijdingsritueel.

Laat ik je één tip geven: doe niet als Tom Cruise en meld je vooral niet aan bij Scientology. Gewoon luisteren wil ook wel eens helpen

Ik heb m'n twee sterretjes bij de laatste twee nummers staan dus dit doet me wel een beetje pijn .

Misschien is het een compliment voor dit album dat de meningen over welke tracks het beste zijn zo verdeeld zijn?

Volgens mij moest jij vroeger vaak nablijven op school als je te laat was, omdat je smoezen/verklaring niet deugden.

"Occulte sekte"- je schrijft het echt; misschien moet je volgende keer met Kerst maar eens een goed woordenboek vragen:

Mojique sees his village from a nearby hill
Mojique thinks of days before Americans came
He sees the foreigners in growing numbers
He sees the foreigners in fancy houses
He thinks of days that he can still remember...now.

De song is ahw een parabel die gaat over de impact die het civilisatieproces middels de westerse cultuur op de Afrikaanse cultuur/samenleving heeft gehad. Lijkt mij niets occults, eerder iets triests, waarvoor je je als blankman zou moeten schamen - en dat geldt voor de vernietiging van meer andersoortig culturen.
Begrijp je de song, raakt ie je - je onvermogen tot inleving afdoen met gebabbel over "occulte sekte" is óf ongepast, óf een slap excuus.

For what it's worth, maar ik kan me eigenlijk prima vinden in de mening van ArthurDZ.
Het beeld van de 'occulte sekte' dat wordt gevormd komt voornamelijk tot stand door de muziek, niet zozeer door de tekst.
De reactie van Mjuman vind ik zelf dan ook nogal ongepast, om iemand maar meteen te betichten van 'onvermogen tot inleving' omdat hij iets anders voelt bij een nummer dan hijzelf. Misschien is het ook wel een onvermogen tot inleving als je je niet kunt verplaatsen in het beeld dat deze muziek bij een ander oproept?

Anyway, ook mijn favorieten zitten in het begin dat als een muzikale stoomwals over je heen raast. Het rustpunt daarna is ook lekker, maar maakt op mij tot nog toe minder indruk (ken het album pas een half jaar). Wat voor mij wel hielp is om de laatste nummers ook afzonderlijk te luisteren, als je nog niet helemaal omver geblazen bent door het begin.

@Mjuman: het gaat inderdaad over het gevoel dat ik heb bij de mysterieuze, ietwat sinister klinkende muziek. In de tekst had ik me nooit verdiept, nu weet ik dus ook waarover het gaat.

Het getuigd volgens mij trouwens van extreem veel inbeeldingsvermogen als je dat allemaal kan horen in een nummer dat over iets totaal anders gaat. En verder ben ik het volledig met MarkJS eens.

Overigens vermoed ik dat Mojique een indiaan is. Dat ligt het meest voor de hand. Als je de tekst
simpelweg letterlijk neemt, gaat het over de Amerikaanse beschaving die de Indiaanse cultuur verdrijft.
En de sfeer is inderdaad wat sinister.

Ok - even een aantal essentiële uitgangspunten:

* muziek kan bij verschillende mensen totaal verschillende beelden en gevoelens oproepen. Een voorbeeld: vrienden van mij worfden bloednerveus van drum & bass en dubstep; ikzelf gebruik die muziek regelmatig om complexe zaken te overdenken, om een of andere reden geeft het me de energie daarvoor.

* als je een album hoog waardeert, ben ik zo vrij ervan uit te gaan dat je je iets meer verdiept in achtergrond, teksten etc. Byrne was destijds, mede onder invloed van Eno sterk bezig met polyritmes (zie 'kant 1 van de lp'). Daarnaast was Byrne bovenmatig geïnteresseerd in etnische cultuur; zijn songs gaan vaak over hoe ons cultuurdenken wordt beïnvloed of gestuurd (bijv: Don't Worry 'bout the Government of Animals).

Laat ik het dan zo stellen: in een song over de teloorgang van de etnische cultuur (en ik vind dat zelf iets ongelofeijk triestigs hebben) is het wrang en wellicht "ongepast" (je eigen woorden) om daarvoor de typering "occulte sekte" te hanteren. Ik verwijs dan weer naar mijn tweede uitgangspunt: verdiep je iets meer. En dergelijke woordkeus is in context echt minimaal ongelukkig

Een paar jaar tegenover een uiterst technisch onderlegde collega gezeten die achter zijn bureau de spreuk had hangen: "Oh Lord please help to keep my mouth shut untill I know what I'm talking about" - daar wees hij altijd naar bij onduidelijke vragen. Natuurlijk kun je altijd nog navragen waar een song over gaat.

Zulks zal ook wel weer als ongepast worden aangemerkt - tant pis

Ja maar, moet je je in een song verdiepen voor je er iets over mag zeggen? Of mag je ook gewoon afgaan op je gevoel? Daarbij heb ik al gezegd dat 'occulte sekte' meer het gevoel is dat ik heb bij de muziek van het nummer. Waar de tekst over gaat staat daar los van.

Als ik vind dat de muziek me doet denken aan een offerritueel van een occulte sekte, wat geeft jouw dan het recht om dat 'ongepast' te vinden en me te vertellen waar ik het wel mee moet associeren?

Ik reageerde in eerste instantie op de tekst van Mark JS. Je moet niets en Belgen hebben blijkbaar langere tenen dan Nederlanders. En over jouw gevoel kan ik niets zeggen. Mijn premisse was doodeenvoudig dat als muziek je aanspreekt, je je erin gaat verdiepen en dan vind je vanzelf dingen. Maar laten we het verder hierbij houden, voordat je me gaat uitleggen dat Houses in Motion je doet denken aan een paringsritueel van een occulte sekte.

Ik was wel degene die het in eerste instansie over 'occulte sekte' had, dus ik voelde me vanzelfsprekend aangesproken. Verder moet je nu niet verkondigen dat Belgen lange tenen hebben, terwijl jij de hele discussie op gang hebt getrokken door te zeggen hoe wij de laatste twee nummers moeten ervaren. Dat wij daar op ingaan is niet meer dan logisch, en heeft helemaal niets te maken met het hebben van lange tenen. Je hebt trouwens nog geen antwoord gegeven op mijn vragen.

edit: en volgens mij hoef je je ook niet te verdiepen in muziek als het je aanspreekt. Gewoon ervan genieten is genoeg. Hoewel je verdiepen in muziek natuurlijk ook enorm interessant kan zijn. Maar zoals jij ook al zei: je moet niks.

Slotopmerking: je snapt het nog steeds niet. Wat jij voelt in muziek, is van jou; het feit dat jij daarvan kond wilt doen is een eruptio/ejaculatio mentalis van jouw kant. Je gaat ervan uit dat zulks the folks of MuMe United interesseert. Well, have I got news for you: ik vind dat een uitermate, kortzichtige, narscistische bespiegeling om de doodeenvoudige reden dat ie conflicteert met het aanwezige semantische materiaal. Dat nodigt ahw tot een reflectieve bespiegeling - en moeten, moeten, interessant, niks? Que cherchez vous? Zoekt en gij zult vinden - no pain, no gain; the choices is yours

Onmisbaar in het Mju-jargon: de woorden 'narcistisch' en 'semantisch', toe te passen in allerlei combinaties en contexten.

Een meisje narcissen geven is dan ook not done, zeker niet in Japan

Narscissen wel?

Nu probeer je mij gewoon in de war te brengen

IK had het in mijn eerste bericht gewoon over welke nummers ik het mooiste vond en welke minder en wat ik bij die mindere nummers voel. Toen kwam JIJ om de hoek kijken en me vertellen dat ik me toch vooral moest verdiepen in die liedjes en dat het respectloos was om de nummers te zien zoals ik ze zag en ik weet niet wat nog allemaal. In de daaropvolgende berichten ben ik telkens van meer beschuldigd, terwijl jij helemaal niet ingaat op wat ik te zeggen heb. En jouw eindconclusie is dat IK het niet zie

Nou, ik ben er in ieder geval klaar mee hoor.

En ik reageerde weer op jouw eerdere post, waar jij voor het eerst de term 'ongepast' gebruikt.


Ik snap je punt en de informatie over de tekst 'Listening Wind' is ook relevant en interessant. Maar de manier waarop je het in eerste instantie brengt vind ik ronduit onbeschoft. Je kan het een en ander leuk inkleuren met wollig en literair verantwoord taalgebruik, maar jouw reactie op ArthurDZ kwam op mij over als een onnodig harde aanval op de man.
Bovendien maak je je ook schuldig aan het selectieve quoten waar jij je nogal eens druk om maakt. ArthurDZ had het in eerste instantie over de laatste nummers. Het gevoel van een inwijdingsritueel van een occulte sekte sloeg volgens hem met name op 'The Overload', en vervolgens sla jij hem om de oren met tekst van 'Listening Wind' en zeg je dat zijn gevoel nergens op slaat. Zo las ik het tenminste, correct me if I'm wrong.

Het knappe van Listening Wind en The Overload vind ik dat er ondanks de rust toch ook een onderhuidse spanning in zit. Of onderhuids, het is nauwelijks onderhuids het zit zo ongeveer aan de oppervlakte. Op een bepaalde manier toch ook een 'ongemakkelijk' sfeertje.
Zonder op de tekst te letten kan ik me goed voorstellen dat je dat associeert met een inwijdingsritueel.

Dit herken ik wel - dit is precies zoals ik het album ook beleefde toen ik het net leerde kennen, een jaar of tien geleden. Jarenlang heb ik de voorkeur gegeven aan de twee albums hiervoor, maar een paar jaar geleden vielen dan eindelijk ook die laatste kwartjes en heb ik dit album naar 5* verhoogd en in mijn top 10 gezet. Daar is het nu uit verdwenen, maar die 5* staat rotsvast.

Listening Wind en Overload vond ik vooral zwaar, traag en saai. Maar inmiddels reken ik Listening Wind wel tot de 2, 3 beste Talking Heads-nummers.

En je hebt helemaal niet "extreem veel inbeeldingsvermogen" nodig om uit de tekst van Listening Wind te halen wat Mjuman zegt. Da's gewoon een kwestie van de songtekst erbij houden bij het luisteren en op de hoogte zijn van de geschiedenis van de VS. Dat kun je gewoon uit het eerste couplet halen. Later in het nummer blijkt dat Mojique niet zo'n lieverdje is (hij lijkt wraak te nemen door een bom o.i.d. te leggen, althans, dat is mijn interpretatie, ben er niet helemaal over uit).

Vind dit verder een lastige plaat om echt iets inhoudelijks over te zeggen. Ex-top 10, een van de 5 beste albums van de jaren '80, maar ben eigenlijk nooit tot een behoorlijk bericht gekomen.

Daar zat ik ook even over te dubben. Het lijkt er sterk op dat "plants a device" daar toch op duidt.
Op zich niet onlogisch. Hij wil maar zeggen dat je niet ongestraft iemands cultuur kan vernietigen.

Soms denk ik inderdaad wel eens dat Mjuman per abuis op het verkeerde forum is beland en eigenlijk op Filosofie Meter had moeten zitten...

Vanaf mobiel, ff kort: het bestaan van een mjuman is empirisch te verifiëren, ook zonder EPD.

ADZ zorgde voor enige 'pisverhitting' door een van mijn faves te diskwalificeren met babbeldoospraat, min of meer. Herman zegt het verder krekt. Laterrrr