Talking Heads - Remain in Light (1980)

Zelfde tour destijds in Jaap Edenhal - met o.m. B-52's en Pearl Harbor & Explosions. Op Amstelstation gekomen en ontdekken dat geen van 2n de kaartjes had meegenomen - daardoor bombardement van Pearl Harbor gemist - maar dat was getuige anderen niet best, zeg maar een slap aftreksel van hun debuutalbum.

Ik verbaas me nog steeds over The Great Curve, wat een fantastisch nummer is en blijft dat toch.

Born Under Punches
Ik wou dat dat nummer nooit eindigde...

Lang niet mijn favoriete Talking Heads plaat. Snap soms niet waarom velen vinden dat deze met kop en schouders boven de andere steekt. Toch, terechte klassieker.

Hoogtepunt is voor mij toch wel Listening Wind. Ook Born Under Punches, Once In A Livetime en The Overload zijn heerlijk.

Elke band heeft zijn momentum, een periode waarin het boven zichzelf uitstijgt en muziek maakt die generaties later nog voor inspiratie zorgt. Voor de Talking Heads begon dat m.i. met 'Fear of Music' en eindigde het met de tour volgend op 'Remain in Light'. Er zijn er die inzichzelf keren en ongekende diepten weten uit te buiten, bijvoorbeeld Nick Drake ten tijde van 'Pink Moon', en er zijn er die zich verschillende invloeden eigen maken om hun geluid te herdefinieren.

Nouja, niet elke band zorgt generaties later nog voor inspiratie. Dat is maar voor een relatief klein aantal bands weggelegd, maar ik snap verder wat je bedoelt.

Dat dacht ik ook, maar eigenlijk geldt dit ook voor BZN de Beegees. Kijk maar naar de impact van Saturday Night Fever dertig jaar na dato, of eh, Mon Amour...

De vraag is meer of het ook geldt voor

Obscure Bands Of The 50's & 60's: Karl & The Vampires - forgottenbands.blogspot.com

Even een vraagje: Wat is hier zo bijzonder aan? Lijkt wel een parodie op alle Post-Punk platen uit de jaren tachtig. Destijds zou het wel lekker radicaal zijn geweest maar tegenwoordig vind ik het maar belachelijk klinken. Lijkt me typisch zo'n band die voor het overgrote deel gewaardeerd wordt door mensen die 'het hebben meegemaakt.' Tussen mij en Talking Heads zal het niet snel wat worden. 

Een impressie van wat anderen er bijzonder aan vinden. En anders legt Mjuman het je vast wel uit.

Inderdaad. Gewoon even lezen zal een boel kunnen ophelderen.

Parodie?

Bij deze nomineer ik deze quote als de "hier krijg ik enorme spijt van want ik wist werkelijk niet wat me bezielde toen ik dit uitkraamde en ben thans van mening dat dit tot het beste behoort wat er in de jaren 80 en ver daarbuiten is uitgebracht"-quote van het jaar....euh decennium.

Hier gaat u op terugkomen, beste Eveningguard...ik garandeer het, binnen nu en een jaar.

Twee dingen.

Je eerste quote begrijp ik niet. Remain in Light klinkt volgens mij behoorlijk uniek
tussen alle postpunk platen die mijn collectie rijk is. Die afro ritmes en puntige gitaren,
de hand van Eno en het geschifte brein van Byrne. Een erg bijzondere, eigenzinnige cocktail.

Je laatste quote kan natuurlijk best waar zijn. Maar vergeet niet dat je met Remain in Light
misschien wel het meest eclectische album van Talking Heads voor je hebt liggen. Het kan ook
minder druk (More Songs), swingend (Stop Making Sense) of gewoon poppy (Little Creatures).

Bijzonder en eigenzinnig zal het zeker zijn geweest. Het is nog steeds wel apart ja, maar absoluut niet in positieve zin. Melige synthesizers en corny zang maken het tot een komische act voor mij. Een grote grap zou ik het willen noemen. Ik zou het graag willen waarderen maar deze punten werken niet echt mee.

Als je "komisch" door "neurotisch en geschift" vervangt, kan ik je deels volgen.
Maar ik vind het wel degelijk positief allemaal. Lees inderdaad de meningen eens,
dan heb je meteen een antwoord op je eerste vraag: Wat wij hier zo bijzonder aan vinden.

Dankzij YouTube kunnen we terugkeren in de tijd en er alsnog "bij zijn" en het "meemaken".

Talking Heads Live Rome 1980

Met Adrian Belew.

Het is door jullie waardering voor dit album waarschijnlijk moeilijk om in mijn uitspraken te komen, maar zo ervaar ik het helaas echt. Het is voor mij al helemaal moeilijk om jullie visie te begrijpen simpelweg omdat vrijwel alle meningen elementen prijzen die ik simpel weg niet hoor.

Pfoe - ik moet even gaan zitten

"Melige synthesizers": Talking Heads gebruikte oa Prophet5 en Oberheim oBX - de laatste oa voor de basloopjes (en ook zeer herkenbaar in Depeche Mode, net als de Emulator die DM en New Order ook frequent gebruikten).

Beide synths zijn geroemd om hun klank en klankleur en worden These Days nog steeds verkocht als software matige emulaties in hedendaagse synths - Editors, Little Boots en ik dacht ook Interpol gebruiken hedendaagse synths met emulatie om die te laten klinken zoals de Prophet, Oberheim of Mini-Moog uit de 80s. Bernie Worrell is een befaamd en uiterst vaardig toetsenist, ongeveer top of the bill in pop of funk.

De hele line up - ook background vocals - zat vol topmusici; tegenwoordig zou zo'n line-up gewoon niet te bekostigen zijn. De speelvreugde spat van het album (en de livetour) af. Ik ken heel weinig mensen die dit niet zijn gaan waarderen - soms vergde het wat meer tijd - maar die waardering kwam altijd. Luisteren, ervaren, niet ongeduldig zijn, niet te cerebraal luisteren, let it hang out - maar probeer wel de composities (polyritmiek) te doorgronden - en da's weer een ander verhaal.

Afgaande op dat bericht zou ik denken dat hij het over Live it Up van CSN of Landing on Water van Neil Young heeft. Ik geloof Bram wel dat hij het echt zo ervaart, maar ik kan het me zelf echt niet voorstellen.

Zelden heeft een album bij de eerste luisterbeurt zoveel indruk op mij gemaakt. Ik nam 'm maar gewoon mee bij de Mediamarkt voor 5 euro. In de auto meteen in de cd-speler. Met open mond zitten luisteren. Het funkt, de aparte soundscapes, het repeterende karakter, maar toch was het meteen duidelijk hoe ingenieus deze muzikanten zijn. Eclectisch, maar ook volstrekt uniek.

Andere albums die vanaf de eerste luisterbeurt zo onwijs veel indruk gemaakt hebben: Decade of Aggression, Massey Hall en Don't Break the Oath. Er zijn nog wel meer platen die ik direct hoog beoordeelde, maar deze vier hadden toen iets dat ik niet in woorden kan uitleggen. Ik wil niet al te dramatisch doen, maar het voelt een beetje alsof 'het zo had moeten zijn' dat ik die platen hoorde.

N.a.v. de ronduit provocerende opmerking van Eveninguard ( ) de "meningen" bij dit album nog eens gelezen en op de fraaie recensie van Dazz gestuit. Een groot gevoel van herkenning bij bovenstaande quote. Het was onder meer wave groepen begin jaren tachtig gebruik kant A of kant B van het album te eindigen met een contemplatief, duister, uitgesponnen en sfeervol nummer. Ik noem: 'New Dark Age' (The Sound), 'Dark Parade' (Comsat Angels), 'All Cats Are Grey' (The Cure), 'View from a Hill' (Chameleons). 'I Remember Nothing' trendsettend geweest......?

Eveninguards recensie is dan ook dermate narcistisch dat het semantisch bekeken nog ergerlijker is dan een fuzzy match. Die jongeren ook altijd; in mijn tijd hadden we geen Pokémon, maar lazen we De Kameleon.

Mijn probleem is dat ik voor het eerst van de Talking Heads hoorde toen mijn zus met Stop Making Sense aan kwam zetten. Dat vond ik direct geweldig. Later kwam Little Creatures ook nog eens. Hoewel het commercieel zeer verantwoord was vond ik het ook nog eens supermuziek. Pas veel later heb ik dit album gehoord en dat deed me veel minder. Dat is later wel een beetje bijgetrokken, maar nooit helemaal. Ik zou dit album denk ik op 3,5 ster inschalen tegenwoordig, maar ik moet hem nog eens even weer herbeluisteren voor een actueel oordeel. Het is namelijk alweer even geleden dat ik dit hoorde.
Dus een beetje begrijpen doe ik Eveningguard wel in die zin. Misschien een tip voor hem om de Talking Heads in de omgekeerde volgorde te proberen. Misschien pakt het je dan wel. Want het is wel heel originele muziek geweest destijds. En dus bijzonder.
Eveningguard vind Sigur Ros geweldig, terwijl ik dat compleet ruk vind. Maar ook dat is zeker wel origineel en dus ook bijzonder. Maar origineel en bijzonder hoeft nog niet te betekenen dat je het dan ook leuk moet vinden natuurlijk.

Ik vind juist dat andere albums dan Remain in Light (m'n tweede Talking Heads, de eerste was Stop Making Sense) geluisterd hebben een beetje huiverig maakt om andere Headsplaten te luisteren. Little Creatures vind ik verre van verkeerd, maar het stelt natuurlijk een stuk minder voor dan Remain in Light. Dan had ik Little Creatures liever eerder gehoord.

Dat is voor mij ook de reden dat ik Little Creatures nog niet heb aangedurfd. De drie singles daarvan vind ik eigenlijk behoorlijk oninteressant.

Wat ik van Naked heb gehoord vind ik dan wel weer leuk, maar dat gaat meer richting de Zuid-Amerikaanse muziek die Byrne een jaar later op Rei Momo laat horen.

Little Creatures is eigenlijk ook wel een cynisch album, tekstueel. The Lady Don't Mind en The Road to Nowhere zijn echt wel gems en Creatures of Love is ook weer heel cynisch.

Naked is niet een fave - het heeft absoluut niet de onrust van 77 en m.n. More Songs, of de gekte van Animals (Fear of Music).

Dit is qua performance hun top - al was het destijds in eerste instantie best een zware zit, de eerste draai - polyritmes, veel lijnen, veel instrumenten - en vervan de kaalheid van 'the bare wave essence' van More Songs of Fear of Music - dat al een gelaagd geluid had, dankzij Eno. Destijds was de stap van bijv XTC naar TH niet zo groot en ging je van XTC de andere kant uit kon je of bij Gang of Four terecht komen of nog verder ACR, Medium Medium (meer kale funk).

'Road to Nowhere' staat evenwel heel hoog op m'n lijstje favoriete nummers ooit. Als het ware en zo.

Little Creatures vind ik het Bryan Ferry / Roxy Music plaat van Talking Heads.
Mooi gepolijst, met af en toe een knipoog naar het verleden.
Beetje het Yuppie album voor laat in de avond met een glaasje wijn.

P.S. Ik heb het trouwens wel over de jaren 80 Ferry en Roxy Music.

Het was geen recensie, maar een eerste indruk. Wel jammer dat ik de volle laag krijg en dat men mij meteen maar met dit soort opmerkingen afrekend. Het lijkt wel of jullie totaal niet tegen wat negatieve kritiek kunnen, zelfs als het een korte eerste indruk is. Want dat is het en niets meer.

Uiteraard geef ik de band en dit album nog heel veel kansen. Hopelijk komt dan toch die klik. Dit was bij Pink Floyd ook het geval. Waarschijnlijk schrijf ik over een tijdje een echte recensie.

Ik vind 'Blind' nog steeds één van de beste TH nummers ooit.

Yep, Blind is Psychokiller samba-wise - blijkbaar was Byrne destijds zijn Prozac vergeten.