Talking Heads - Remain in Light (1980)

Dat mag ook, Karl, graag zelfs. Met je Munch-plaatje.

Ik ben gelukkig grootgebracht met de Talking Heads. Zeker een van de beste rockbands; zoveel goede cd's en zeer invloedrijk in het hele rock-genre.

Nooit wat aangevonden, hoewel ik zou denken dat ik dit goed moet vinden. Mis ik iets?

In een notendop: ja.
Aan de andera kant niet bevreemdend als ik kijk naar je de lijst van albums die je hebt becijferd en het cijfer dat je hebt gegegeven: witgekleurd. Deze Remain in Light is juist een mooie mix van blanke en zwarte (wereld)muziek, met daarnaast nog de improvisatie-feel van jazz-muziek. Over het totstandkomen van dit album is destijds door Oor aardig bericht - e.e.a. is ook terug te vinden op Allmusic - zie ook een mijn eerdere posts hierboven.

Verder: gewoon nog (blijven) draaien - toegegeven live spetterde dit echt.

Je hebt gelijk. Zal ik ooit verlost worden van blanke middenklasse-jongens met gitaren die doen alsof ze John Lennon zijn?

Ben mijn Talking Head plaat kwijt, maar zal hem op cd een nieuwe kans geven.

Talking Heads: van stadsneurotenwave (More Songs...) via Fear of Music naar de muziek van Remain in LIght is een behoorlijke stap.

Mjulady (destrijds V1) trok More Songs ... echt niet, Fear of Music meer en Remain in Light heel goed; na het concert (in de Edenhal) mocht opeens ook het oudere werk worden gedraaid.

Take you time, en als je pet er niet naar staat, gewoon andere muziek draaien!

Toen ik Remain in Light opzette wist ik niet dat ik midden in een Afrikaans feest zou terechtkomen. Alhoewel Lukk0 wel al zei dat het Afrikaans aan zou doen en er moeilijk stil bij te zitten is. Als dat geen understatement meer is voor deze plaat dan weet ik het eigenlijk ook niet meer.

Diverse ritmes worden door elkaar afgespeeld, dat kan in sommige gevallen tot chaos leiden maar dat is hier niet het geval. De meerdere ritmes gaan overwegend harmonieus met elkaar over en zorgen ervoor dat het moeilijk is om stil te zitten tijdens een luistersessie. Hoogtepunt voor mij – als het om de instrumentatie gaat - is het snelle The Great Curve.

Na de eerste drie erg vlotte, dansbare nummers wordt het wat rustig, de instrumentaties verschuiven wat naar achteren en de zang komt wat nadrukkelijker naar voren. Ik moest me niet laten afschrikken door de zang zei Lukk maar ik vrees dat ik er voorlopig nog niet zo’n fan van ben. Want daar waar de instrumentaties erg authentiek zijn vind ik de zang wat vlak, ook mis ik wat kracht. Het is niet dat er slecht gezongen wordt, maar op een dergelijke plaat verwacht ik net wat meer soul- of funkzang. Dit album zou zich trouwens ook prima lenen voor spoken word zit ik me nu te bedenken.

En dat laatste komt dan weer wel voor op dit album. Oké het is geen Gil Scott-Heron of The Last Poets wat je hoort, maar een nummer als Seen and Not Seen is juist zo vermakelijk omdat er op een fijne manier gesproken wordt over de authentieke instrumentatie. Verder is de zang niet van heel groot belang op Remain in Light, op de laatste paar nummers komt het zelfs nog maar mondjesmaat voor.

Remain in Light is een sterk album als je het alleen over de instrumentaties hebt. Deze spelen dan ook absoluut de hoofdrol: ze zijn fris, origineel en bijzonder ritmisch. De zang is voor mij ondergeschikt, slechts als er wat gesproken wordt vind ik het wel van meerwaarde.

Hup, de volle mep ervoor. Prachtplaat en zo heerlijk funky ook!

Ik vind dit echt niet zo'n geniaal album zoals vele mensen hier. Alhoewel ik vele andere albums van de talking heads wel kan smaken.
Ik zal hem dan wel eens nog een paar keer opzetten maar ik ben de hoop al een beetje aan het verliezen. Spijtig want dit lijkt me een topplaat.

Ik zou zeggen, hou vooral vol. Het is een hele drukke plaat niet zeer toegankelijk. Op een gegeven moment ga je in de brij van ritmes kleine wendingen horen en dan openbaart de genialiteit van het album zich beetje bij beetje.

Kan ik alleen maar beamen want toegankelijk is hij inderdaad geenszins. Het heeft mijzelf toch al gauw een tiental luisterbeurten gekost vooraleer ik dit apart kunstwerkje kon pruimen. Maar eens hij onder je huid kruipt is er geen houden meer aan.

Dansen op architectuur, dat was de connotatie die iemand ooit aan Remain in Light gaf, kan me niet meer voor de geest halen wie precies. Afijn, ik kan me daarin wel vinden. Want zeg nu zelf, wie kan er onbewogen (en zonder te vervallen in spastische uitingen) naar deze slow burner luisteren?

Had inderdaad wat tijd nodig, maar Once In A Lifetime vond ik al gelijk één van de meest geniale singles ooit. Langzaam viel de plaat wel in elkaar (had eerst vooral moeite met de B-kant), om zich te ontpoppen tot één (zoniet hét) van de beste albums van de jaren '80.

Talking Heads, dat associeer ik onmiddellijk met muziek uit de jaren tachtig die gewoon op de radio gedraaid werd en dat was in die tijd voor mij dan per definitie vervelende flauwe muziek.

Maar inmiddels weet ik gelukkig wel beter.

Voor weinig geld te koop nu dus eens even mijn oor te luisteren gelegd en wat ik hoorde beviel me meteen. Inmiddels de cd aangeschaft en het rijke mengsel van allerlei soorten muziekjes smaakt hemels bij het zonnige weer vandaag.

Invloed van Brian Eno is wel goed te horen in The Overload. Doet me denken aan zijn album, Taking Tiger Mountain (By Strategy). Listening Wind is ook erg mooi. Echte aanwinst, dit plaatje.

Een beetje laat ontdekt, maar beter laat dan nooit natuurlijk.

Als kind zijnde haalde ik David Byrne en Bryan Ferry door elkaar.
Voor mij werden Love Is The Drug, Psycho Killer, Let’s Stick Together en Once In A Lifetime door dezelfde persoon gezongen.
Beide veelal in een net pak gekleed.
Later kwam ik tot de ontdekking dat het frontmannen waren van twee verschillende bands.
Ook al lijken de uitvoeringen van Al Greens Take Me To The River sterk op elkaar.
Bryan op The Bride Stripped Bare.
David op More Songs About Buildings and Food.
Albums die toevallig ook nog alle twee in 1978 verschenen.
De liefde voor Roxy Music en Talking Heads zou vervolgens blijven.

Remain In Lights is het hoogtepunt van Talking Heads.
De Afrikaanse klanken laten je verplaatsen in een oerwoud.
Met een groot hakmes maakt gids Byrne een gangbaar pad.
Bezweet, en vol insectenbeten vervolgen we onze weg.
Een delirium vanwege de koortsachtige tonen.
Meeslepend door de inheemse bevolking.
Het ultieme vakantiegevoel.
Voor herhaling vatbaar.
Maar schijn bedriegt.
Het jaar er op zullen we verdwalen.
Brian Eno zal onze reisleider vergezellen.
My Life in the Bush of Ghosts is de ware survival.
Alleen voor die-hards.

Remain In Light al met Eno achter de knoppen.
Hier zou zijn rol tot die beperkt blijven.
En dat doet hij goed.
Duidelijk een band op zijn hoogtepunt.
Het experiment niet uit de weg gaande.
Maar dan op een toegankelijke manier.
Vergelijk ze maar met The Police.
Beide de oorsprong in de punk.
Goed geschoolde muzikanten, die hun kwaliteiten steeds meer zullen laten horen.
Twee frontmannen die uiteindelijk vanwege andere creativiteit de band verlaten.
Zich gaan richten op het solo werk.
Sting echter wel met succes.
Byrne vreemd genoeg niet.
Terwijl het prima aansluit bij albums als Remain In Light.

Mooie parallel tussen Eno, Talking heads en Roxy music. Het klopt niet alleen als een bus, maar misschien geldt ook voor velen dat je aanhanger bent van beide bands. Ik wel in ieder geval.

Ik begrijp alleen nooit dit soort uitspraken:


Waarom zou muziek, van wie ook, alleen voor diehards mogen zijn? Hoe meer liefhebbers hoe beter redeneer ik meestal en wat mij betreft ontdekt de jeugd morgen massaal het werk van Talking heads en David Byrne, het is nog tijdloze muziek ook.

Er bestaan geen groepen speciaal geselecteerde ultieme fans die mogen behoren tot die-hards. De ene fan is niet meer of minder dan een andere fan. Alleen zijn er inderdaad vaak groepjes fans die zichzelf beter achten dan andere fans. Maar goed, het moge duidelijk zijn dat daar vaak enige overschatting aan ten grondslag ligt.

Ik vind het in ieder geval een stuk minder toegankelijk dan het werk van Talking Heads.
Voor mij is het dan wel een logisch vervolg op Remain In Light, maar kan daar niet het hele album de aandacht erbij houden.
Te onsamenhangend en experimenteel.
Te koste gaand van de nummers.

Het grappige is juist dat de rest van de band tegen het experimentele was zoals dat in My Life in... tot uiting was gekomen en Byrme leek gaandeweg steeds meer richting Eno te trekken; tegelijkertijd voelden de andere bandleden zich ten tijde van dit album nauwelijks meer dan 'hired hands' - frappant is het dan ook zeker dat Speaking in Tongues, de opvolger, veel meer als een product van de core band Talking Heads te beschouwen is en als album een van hun laatste echt goede producten.

Byrne heeft op dat album duidelijk bakzeil gehaald. Frappant zijn overigens de uitspraken die bijv. Tina Weymouth doet over die periode (o.a. over hoe moeilijk het is om voor een figuur als Byrne affectie op te brengen) - her en der op internet te vinden; lees die en je beseft meteen waarom een reünie van deze band een utopie zal blijven.

Dat idee had ik ook al.
Bandleden die zichzelf steeds meer als sessiemuzikanten gingen zien.
Hun rol was grotendeels uitgespeeld.
Opperhoofd Byrne zwaaide de scepter.

Deze gaat Jethro Tull maar verstoten van de troon. Op aanraden van menig MuMer gekocht, maar ik vond het eerst te bizar om uit te luisteren.

Terug op aarde nu, waar wel zwaartekracht heerst: het kwartje is gevallen hoor.

Práchtig! En de uitvoeringen van het Rome concert in 1980 omvat naar mijn mening alles wat Talking Heads in zich heeft. Nog beter dan Stop Making Sense.

Weet iemand eigenlijk of er van dat concert een officiele uitgave is?

Talking Heads - Rome Concert 1980 (2009)

In ieder geval op DVD.
Maar of dit album hier thuis hoort laat ik in het midden.

Welnee, langzaam laten wennen. Mjulady V1 had een enorme hekel aan 77, More songs ..., Fear of Music kon net - live concert kon ze enorm waarderen, Remain in Light in aansluiting daarop ook, en uiteindelijk kon de rest ook in de terugdraai.

Mijn tip (geheel gratis) begin met Stop making Sense op dvd; en zoek anders een aansluitpunt dat zo dicht mogelijk bij haar smaak ligt, evt. Tom Tom Club, The Heads (All talking no Heads), Byrne solo - allemaal opties om vandaaruit terug te ploegen.

Vervolgens was er al sprake van een lichte scheuring in de band.
Byrne ging met Eno aan de slag.
Tina en Chris met Tom Tom Club, waar ze verrassend goed mee scoorden.

Op de gok gekocht, maar ik ben er erg blij mee. Ik kende de band alleen van naam en reputatie, maar ik had nog nooit een noot muziek van ze gehoord.

Hele eigenzinnige muziek. Van rock tot funk, met een hoop er tussenin. Ik bespeur af en toe zelfs iets van wereldmuziek. Het knappe aan deze muziek vind ik dat de nummers sober (of zelfs minimalistisch) klinken, maar toch vaak vrij complex en artistiek zijn.

Ik begin meteen met 4,5*.

Stijntje, je moet geen spijt hebben van deze aankoop want dit is een van de beste platen en met een van de meest typische hoezen van de afgelopen 30 jaar.

Volgende aanrader is Speaking in Tongues en daarna de Stop Making Sense Live cd. Vergeet Naked, Little Creatures en True Stories.

Ik vind Houses in Motion echt zooo geniaal; tell us a little bit, but not to much... dat zinnetje zit al heel de dag in mijn hoofd!
Maar ook de rest van deze cd is gewoon geniaal
Behalven het laatste nummer dat is gewoon goed

wat een album!!!!!!

Die smiley mag je alleen gebruiken als het album ook écht hebt - bij voorkeur op vinyl - en niet als ripperik of mp3.

je hebt helemaal gelijk Mjuman
vandaar nog eenmaal

Dat mag - je bent nu gecertificeerd Talking Heads Remain in Light smiley user - welcome to the club!! En nou terugploegen naar Fear of Music, More Songs... en paralllel naar My Life in...

Ik heb de LP toevallig zojuist weer eens opgezet, heb nu net kant A achter de rug, maar ik vrees toch dat ik het niet zo geniaal vind als jullie. De eerste twee nummers doen me erg weinig. The Great Curve is echter wél geweldig.

Dus daarom wens ik die smilie wel te gebruiken voor The Great Curve:
Op naar kant B!