Talking Heads - Remain in Light (1980)

Als je de cd hebt, behoor je dan ook tot die club? Of is vinyl gewoon verplicht.

Dit album doet me in de verte toch gewoon denken aan Discipline van King Crimson. Volgens mij hebben beide bands wel met elkaar van doen gehad.

Ook het verschil tussen live en studio schijnt erg groot te zijn van Talking Heads.

Hm, morgen maar even Stop Making Sense en The Name Of This Band ophalen bij een cd shop.

Adrian Belew - je kent 'em wel - speelde live mee op de tour nav dit album. Eigenlijk kan je spreken van een supertrio: dit album, Discipline en My Life in the Bush of Ghosts.

Ga voor de dubbelaar The Name of This Band Is... Betaal niet meer dan 8 euro, want voor 6.50 GBP kan je 'm van Amazon.co.uk laten aanrukken (= 7,80) - koop Stop Making Sense op dvd, voor weinig - heeft het oog ook ook wat.

heb ik weer een excuus erbij om een album van KC aan te schaffen

Wat voor album is dat dan, nooit van gehoord. Maar als dat een supertrio zou zijn met deze en Discipline, ben ik wel erg benieuwd.

Plaat van Brian Eno en David Byrne, nogal psychidelisch: indrukwekkende eclectische sferen, veel gebruik van samples, zeker de moeite waard.

Supertrio a.k.a. drieluik; zit als volgt in elkaar:

1. Byrne is net als Eno onder invloed van wereldmuziek en maakt met zijn plaat waarin polyritmes/jams centraal staan; de gedachte achter dit album was tracks die min of meer in een jam-sessie vorm kregen, gecentreerd rond - veelal gelaagde - (poly)ritmes. Lees bij op allmusic en elders rustig de info over het wordingsproces van dit album

Byrne gaat toeren met Talking Heads, aangevuld met een aantal fameuze gastmusici w.o. Bernie Worrell (keyboards), Donnette McDonald (vocals), Steve Scales (percussie) en Adrian Belew - een reeks wereldconcerten was dat - om in de Jaap Edenhal, bijgewoond door yours truly.

2. In het zelfde jaar komt My Life in the Bush of Ghosts uit - geesteskind van Byrne en Eno; met veel Nooordafrikaanse samples erin verwerkt.

3. In datzelfde jaar komt King Crimson (en Adrian Belew) uit met Discipline - luister en ervaar de kruisverbanden en opnieuw de invloeden van de polyritmes (Belew die zijn gitaar laat ronken als een trompetterende olifant in Elephant's Talk). Uitgaand van de kernleden van een band kan je dus een aantal intressante switches maken. In 1973 en in 1975 hadden bovendien Brian Eno en Robert Fripp al eens samengewerkt.

Het is mij ook opgevallen hoeveel invloeden Adrian Belew van zijn tijd bij Talking Heads heeft meegenomen naar en verwerkt in de muziek van King Crimson ten tijde van Discipline.
Niet alleen dat, maar ook Belew zijn stem komt af en toe akelig dicht in de buurt van die van David Byrne.

En dat beide bands met elkaar van doen gehad hebben is nog licht uitgedrukt ben ik wel achtergekomen !

Adrian Belew speelde namelijk in 1980-1981 bij Talking Heads en ging daarna naar King Crimson.
King Crimson is weer de band van Robert Fripp die al eens een nummertje (I Zimbra) met Talking Heads meespeelde.
Robert Fripp heeft op zijn beurt weer samengewerkt met Brian Eno (No Pussyfooting) en Eno is weer de producer van enkele Talking Heads albums...

Kleine wereld !

en een indicatie dat in de werkelijkheid progressive rock en new-wave/punk niet eens zo ver van elkaar afstaan, zoals sommige liefhebbers van beide genre's wel eens claimen. Beide genre's willen graag het experiment opzoeken doormiddel van exotische invloeden,rare instrumenten,bombasme etc. De een doet dit in de diepte(ritmischer,popformat) de ander in de breedte(langer,rare tijdschema's).

Volledig eens met Misterfool, ik hou van beide stromingen en ik zie absoluut niet in waarom ze met elkaar zouden vloeken. Beiden zijn progressief en vernieuwend maar op een andere manier.

Ik denk alleen dat je Genesis (Selling England by the Pound) naar huidige maatstaven niet echt meer vernieuwend kan noemen (zonder het retroperspectief te hanteren) en dat Talking Heads dat nog steeds zijn, ook naar hedendaagse normen.

Overigens snap ik dat gepolariseer over genres helemaal niet; mensen als Sting schuiven probleemloos van wave/punk naar rock, naar jazz (Blue Turtles), naar klassiek (If on a Winter's Night), en r naar rock (Police reünie) etc; over Elvis Costello kan ik een vergelijkbaar verhaal houden.

Het is blijkbaar heel mensen om dingen te willen labellen en in vakjes te stoppen. Dit is echt wel off-topic.

Laster! Laster!

Lonely at the top

Dit album heb ik exact 1 keer afgespeeld, maar ik draai hun 2 klassieke live albums een stuk liever, veel meer energie en veel lekkerder te beluisteren dan deze. niet dat ik dit geen goed album vind ofzo, dat niet, maar mijn voorkeur lag al vrij snel bij de live albums van deze band.

Heb vanmiddag voor 3 euro de Portugese persing van Remain In Light op LP gekocht bij de plaatselijke platenboer.

Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik de studio-versies allemaal nogal gedateerd en steriel placht te vinden.

Zeker gezien het feit dat ik de laatste tijd het live-album The Name Of This Band Is... helemaal kapot gespeeld heb, dan vallen de studio opnames (mijn inziens) toch behoorlijk tegen...

Niet om het een of ander, maar probeer dan eens een andere persing - Portugese, Spaanse en Franse zijn notoir slecht van kwaliteit. Hier werd met 1 matrijs (zoon) max 5000 lp's geperst; daar perste men tot zeker 10.000 en het kwaliteitsverlies bijde series boven de 5.000 is aanzienlijk.

Overigens was het live geluid idd voller en rijker.

Daar kan wel eens een kern van waarheid in zitten wat je hier zegt.
Helemaal omdat ik na Remain In Light de originele USA persing van Zappa's Freak Out (uit 1966) op de platenspeler heb gelegd en die klonk vervolgens als een klok...

Zal hem zsm eens op cd kopen en dan eens een conclusie trekken omtrent het studio-materiaal.

Bedankt voor de tip

Ooit ware 'Mediterane' persingen de manier om op een beetje goedkope wijze, fl 4,95, aan toch redelijk recente albums te komen. Volgens mij had de Free record shop vaak dit soort LP's in huis.

De toelichting van Mjuman lijk mij helemaal juist, ik heb ook wel eens gehoord dat er een slecht of goedkoop soort vinyl (hergebruikt zelfs) voor deze persingen werd gebruikt.

Later wist je niet hoe snel je de LP moest vervangen door een beter exemplaar.
Gezien wat je er voor hebt betaald, schijnt het inmiddels ook te behoren tot de collectors-items. Had ik dat geweten.

Maarre.....volgens mij waren ze in de Sovjet Unie toch ook wel heel wat gewend, inzake de kwaliteit van het vinyl........

Aangestoken door het Talking Heads virus, heb ik deze cd iedere dag mee in de auto deze week. Het blijft bij tijd en wijle zware kost, maar als zoveel goede albums; ook deze geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. Het zijn de genieuze basloopjes, het inventieve drumwerk en het ritmische gitaarspel wat Remain in Light een delicatesse voor het oor maken. Binnen kort komt ook The Name of This Band is Talking Heads binnen en dan ga ik eens beluisteren hoe dit live gaat klinken

4.5*

Dat zal je zeker niet teleurstellen!

Zeg dat niet te hard...
Maartenn heeft namelijk gisteravond Leonard Cohen live gezien in Duitsland en daarna valt alles tegen !

Aangeschaft onder de rook van de Fernsehturm tijdens een bezoek aan de hoofdstad van het nachtleven. Een directe associatie is dan al snel gemaakt. Een plaat die de stad past als een jas. Het onstuimige, het gehaaste.. Remain in Light valt nergens stil en versnelt het tempo waarmee je je over de straten voortbeweegd.

En dan vergeet je Bowie nog te noemen.

Dat wist ik natuurlijk ook wel, want ''Judas'' Adrian heeft (na hem een zoen gegeven te hebben uiteraard...) Frank Zappa verraden voor Bowie

De reden dat ik Bowie niet noemde in mijn relaas was vanwege het gegeven dat ik zo snel niet echt een link zag tussen Belew's tijd met Bowie in samenhang met zijn carriere bij Talking Heads en King Crimson.

Wil natuurlijk niet zeggen dat Belew zijn ervaringen bij Bowie niet heeft laten doorschemeren tijdens Talking Heads en King Crimson.
Alleen ik hoor het in elk geval zo snel niet...

Fripp speelt op Heroes. Belew speelt diezelfde partijen op Stage? Eno speelt overigens ook mee op Heroes, maar daar speelt Belew dan weer niet.

Ik vind het zo beangstigend hoe dit album nog steeds onder mijn huid kruipt en me pas om drie uur 's nachts doet realiseren dat het nu toch echt bedtijd is... Muziek is slecht voor mijn gezondheid

Met stipt mijn nummer 1 deze.

Overigens zijn de Rome optredens met deze nummers de beste Live-uitvoeringen naar mijn mening. Het joetoepen waard

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde verafschuwde ik ze. Irritant, bijna zenuwslopend, vervelend, saai,... Kortom, het kon niet op. Al wat minder was werd resoluut de grond ingeboord. Maar bij het ouder (en wijzer) worden toch meer en meer deze plaat beginnen te waarderen. Steeds meer en meer en meer. En steeds begon het kwartje te vallen, keer na keer. En hoe die volledige ommezwaai tot stand kwam? Geen flauw idee.

Wat een heerlijke plaat.

Vandaag dit album gekocht voor 5 euro, ik kon hem echt niet laten staan! Een blinde koop waar ik heel erg blij mee ben, want ik luister hem nu en wat is deze heerlijk! Ik kan echt niet stil blijven zitten. Echt druk vind ik het niet, wel heerlijk funky. Deze gaat hoog uitkomen.

Had ik ook don. Ik liep op mijn dooie gemak langs de uitverkoopbakken van de FRS toen deze cd opeens begon te roepen. He jij daar,hier!!. Tsja en 5 euro voor een plaat die in de top 250 staat. Niet te weerstaan die lokroep. Geen geld! voor zo'n meesterwerk.

Ik zei dat deze hoog zou uitkomen, dit is 5 sterren geworden. Ik ben weggeblazen en dat al bij de eerste keer en dat gebeurt niet vaak bij mij. Ook een mooie positie in mijn top 10. Remain in Light is een meesterwerk!