Whitesnake - 1987 (1987)

Ja man, Looking for love is een dijk van een nummer!! Coverdale heeft ooit eens gezegd dat hij het onbegrijpelijk vond dat de platenmaatschappij liever nummers als Children of the night en Bad boys op het album had dan Looking for love. Nou hoor ik de eerste 2 ook graag maar ik snap wel wat ie bedoeld.

Van deze band heb ik nog nooit iets origineel in huis gehad, en dat terwijl ze toch erg mooie nummers gemaakt hebben. Erg stylistisch en verfijnd gemaakt.

Is This Love vind ik een heerlijk perfecte ballad, er zit werkelijk geen foutje in. Wellicht is dat het probleem juist ook, dat het te gelikt is. Ik houd ervan om zo af en toe een foutje te horen.
Here I Go Again hetzelfde idee. Of misschien is het wel het imago van de band wat me gewoon niet aanspreekt. Stoer ogende gasten die overal op iedere clip laten horen en zien van vrouwen en auto's te houden. Mij te oppervlakkig en te voor de hand liggend. Er zit wat mij betreft gewoon te weinig in. En als je dan eens een interview hoort met heer Coverdale praat hij ook zo bekakt en perfect Engels, op het universitaire af. Mij een beetje te gemaakt deze band.

Als ik de singles van dit album weer eens op de radio hoor vind ik het best jammer hier niets van in huis te hebben. Maar aan de andere kant ben ik het ook zo weer vergeten en weer kwijt.

Denk wel dat ik deze liever heb dan een verzamelaar, want dan hoor de nummers die je nooit gehoord hebt, en vaak beter zijn dan de singles tenminste ook een keertje. Zal hem eens gaan scoren als ik hem zie liggen voor een paar euro.

Ricardo, alleen al voor 'Looking for Love' kan je deze gewoon zonder spijt aanschaffen!

Still Of The Night Of de herberwerking van Crying In The Rain zouden je anders ook wel over de streep moeten kunnen trekken. Die rocken best hard namelijk.

Still Of The Night vind ik ook een erg mooi nummer, vooral de verschillende wendingen daarin. Hard rockende nummers is voor mij niet perse een criterium of het mij dan ook bevalt of niet. Kan maar zo zijn als ik deze heb, dat ik dan Is This Love en het laatste nummer skip, want die heb ik al zo vaak gehoord.

Heb hem al vaak zien liggen voor rond de 5 euro, daar gaatie voor mee, meer heb ik er ook niet voor over trouwens.

Babe in de videoclip mag er ook wezen... Toen waren babes nog babes.... (Tawny Kitaen)


Ik lees net trouwens dat Adje Vandenberg ook in de video meespeelt... Ik dacht al, ik zie een gitarist teveel....

En dudes... zagen er ook uit als babes.

Tegenwoordig ook. Emo's, goths... Maar deze verwijfde mannen konden tenminste spelen. Ik zie er trouwens ook zo uit... Met shawltjes, laarsjes en al...

De idioterie van videoclips heb ik nooit begrepen.

Vandenberg die helegaar geen ene noot speelt, doet in de clip net alsof hij dat cello-achtige stuk voor zijn rekening heeft genomen. En die andere gitarist die figureert is dus Vivian Campbell.

Doe toch normaal.

Maar goed het maakt het nummer uiteraard niet minder gaaf.

Komt enorm veel vaker voor. Ik kan me een videoclipje herinneren van Rod Stewart waarop de drummer heel andere dingen doet, dan wat er in het liedje gebeurd.

Verder vond ik het toen wel stoere mannen. Al die Europes, Extremes en Bon Jovi's etc.
En dat was de bedoeling. Stoere mannen neerzetten in een clip.

Tegenwoordig is dat blote dames, geld en auto's.

Dat lijkt me wat generaliserend. Er zijn heus smaakvolle videoclips out there.

Maar dit soort dingen hoeft van mij niet. Als er dan zonodig een promo geschoten moet worden dan het liefst een band op het podium.

Tuurlijk zijn er genietbare videoclips. Ik vergeleek 80's hairmetalvideo's met de tiener-gerichte video's van nu. Rapmetal, R&B of whatever, doen er van alles aan op ook stoer over te komen.

Ach, ik ben nooit een fan geweest van video's. Maar als 8jarige vond ik het wel stoer dat Roland Orzabal de solo van Shout op een klif speelde, of later Slash een gitaarsolo buiten een kerkje in de woestijn. Of AC/DC die in een halfrond theater speelt met een handvol fans op de balkons.

Allemaal nep, maar erg indrukwekkend, vond ik toen....

Wat mij betreft de beste cd van Whitesnake! Still of the Night is een machtige opener en vol afwisseling en dat geldt ook voor Crying in the Rain. Naast deze voor mij beste nummers louter kwaliteitsrock met de overbekende hitnummers Is This Love en Here I Go Again. Coverdale is in topvorm op deze cd met zijn warme stem.

Een DIJK(!) van een plaat met een weergaloze John Sykes op gitaar. Alles klapte op deze - nog steeds -wereldplaat. Zang top, muziek top. Daarna nam Adje van de Berg het over van John Sykes en weg was de magie!!

nooit geweten dat dit een live plaat was

Ad vanden Berg vind ik wel degelijk een goed gitarist.
Ik weet niet of je kan zeggen dat het aan hem lag dat Whitesnake het niet meer redde.

Ik denk eerder de opkomst van de grunge en crossover.

Vandenberg heeft toch echt de solo van Here I Go Again wel ingespeeld hoor, sla je LP hoes er maar op na.

En voor de Give Me All Your Love video nam Campbell speciaal een nieuwe solo op. Het lijkt er dus op dat de heren het zelf ook allerminst plezierig vonden om Sykes gitaarwerk te moeten "playbacken"

Op de album-versie van Here I Go Again speelt Adje Vandenberg inderdaad de solo. Maar de single versie was anders en daar playbackt hij een solo van sessiemuzikant Dann Huff (niet Sykes).

Wat de buurman zegt. Dus.

Alleen maar de solo op de albumversie van Here I Go Again. Verder geen ene noot op het hele album nie. En in de video al helemaal niet.

Bovendien doelde ik met name op de Still Of The Night video. Dat is gewoon (een snede uit de) albumversie. Geen Vandenberg dus. En al helemaal geen Vandenberg die met een strijkstok zijn zessnarige verlengstuk betast.

Ik vond het illustratief voor het rare fenomeen van promovideo's. Ik houd daar namelijk niet zo van. Ik zie liever beelden van een band of artiest aan het werk op een podium.

Of alleen maar een hupsende Tawny Kitaen.

Een compilatie/promo video dus. Met wat livebeelden.

OK het ging dus over In The Still Of The Night video, ja die strijkstok scene haha MTV draait het toch wel moeten ze gedacht hebben. Ik vind die jaren 80 hardrock clips tegenwoordig iets heel naiefs hebben, mannen die eruit zien als vrouwen en met hun getuite lipjes zo stoer mogelijk in de camera proberen te kijken. Er zat helemaal geen kwaad bij die jongens en toch nog altijd stukken beter dan wat je tegenwoordig ziet voorbij komen... mannen die zich gedragen als pimps en elke vrouw behandelen als een soort bezit .

Maargoed ik was dus in de veronderstelling dat het om Here I Go Again ging. De radio/Dann Huff versie is bij mijn weten geen videoclip van gemaakt, zo wel dan zou ik die graag eens zien. Op youtube kom ik alleen de videoclip van de album versie tegen, met daarin onze Ad als sologitarist, zoals het hoort

Nogmaals, als tiener, vond ik de clip wel stoer.
Ik wilde zo zijn als die mannen. Wist ik veel, toentertijd, dat het allemaal playback was.

Ik dacht ook dat Pippie Langkous echt nederlands sprak.

@Nieuwstad

Daar heb jij gelijk in. Het was ook wat verwarrend. Op tv zag je de clip met de albumversie. Met Vandenberg dus. Terwijl ze op de radio steevast die Amerikaanse versie met Huff draaiden.

Ja best verwarrend inderdaad. Het gekke is dat in mijn herinnering (ik was een jaar of 10) ik toen ook wel eens een zwartwit clip voorbij zag komen met de radio versie. Volgens mij was dat toen zelfs de enige versie die ik kende. Ik was ook best verbaasd toen ik vervolgens de LP kocht, Here I Go Again klonk heel anders! Ik vind trouwens de radio versie beter gelukt dan de album versie. Het is weliswaar wat gelikter, maar het wordt niet al te storend. Het origineel met het prachtige intro van Jon Lord (RIP ) is ook interessant om te horen, het nummer werd echt na meerdere keren herschrijven pas een hit.

Qua Here I Go Again vind ik de Saints & Sinners versie wel beter. De 1987 versie vind ik wat uit de toon vallen bij het opgepompte karakter van de rest van de plaat. De brug naar de solo vind ik wel mooi. De albumversie dan. Here I Gooooohooooo en dan die rollende drums en uitgebreide toetsentapijten eronder. Ja. dat mag ik wel.

Crying In The Rain vind ik hier wel weer erg goed gelukt. Alhoewel ik mij bewust ben van het feit dat dat grotendeels bewerkstelligd wordt door een ontketende John Sykes.

Ik kocht de plaat op de dag dat die uitkwam en was totaal overdonderd door Crying In The Rain (het openingsnummer op mijn elpee). Weet nog dat ik dat ik dat thrashmetal gedeelte in de solo toen al wat overdone vond.

1987 is in zekere zin een ware klassieker, maar toch zie ik het altijd als het begin van het einde van Whitesnake. Lovehunter, Ready An' Willing, Come An' Get It... dat is de Whitesnake waar ik van houd. Met Jon Lord inderdaad!

De platen erna zijn lang niet zo goed als deze. Daar ben ik het mee eens. Restless Heart verraste me nog wel. En Starkers In Tokyo. De rest niet.
Eigenlijk houd ik ook heel erg van de oude Whitesnake. Zonde dat Coverdale die kant niet weer eens op zoekt. Dat zou voor zijn stem misschien wel veel beter zijn.

Tsja, dit album was mijn allereerste kennismaking met Whitesnake. Ik vind dit dan ook hun beste album. De oudere albums vind ik ook gaaf maar toch...deze blijft speciaal op de één of andere manier. Die gitaarsound was destijds ook best overdonderend als ik het me goed herinner. Als je tenminste nog niet naar bands als Slayer, Metallica en dat soort jongens luisterde
En Dunbar mept ook heerlijk op z'n drums trouwens! Mooie sound ook.

Ik vond dit ook behoorlijk heavy toen ik dit voor het eerst hoorde! Was toen alleen nog maar bekend met bands als Bon Jovi, Europe en Poison

Vervolgens knalde Crying In The Rain dus door mijn speakers en ja ik werd aardig van mijn stoel geblazen

Dat effect herken en bedoelde ik dus inderdaad!
Overigens vind ik op z'n tijd nog niks mis met Europe, Bon Jovi of Poison maar dat terzijde...