Whitesnake - 1987 (1987)

Helemaal niks mis mee idd, maar wel grappig dat we het destijds allemaal zo ruig vonden

Ja man, ik weet nog dat ik Maiden voor het eerst hoorde en dacht; holy shit, wat gebeurt hier??!! En bij het horen van de naam Motorhead dacht ik dat het om een deathmetal orkestje ging ofzoiets

soms klinkt whitesnake hier erg gelikt; erg eighties. toch zijn crying in the rain en still in the night blijvertjes. here I go again is mooi maar met een foute gitaarsolo, die toch moeilijk na te spelen is .

Die foute gitaarsolo wordt anders wel gespeeld door de man waarmee ze Slip of the tongue volgens jou opnieuw moeten opnemen

Eh, John Sykes... Verre van een beginneling.

De solo op de albumversie van Here I Go Again is natuurlijk Ad van den Berg. Onmiskenbaar en retegoed. Zou niet weten wat je aan deze solo als "fout" zou moeten zien.

Ad van den Berg kon het niveau van deze topband nooit aan. Na het gitaarwerk op 1987 was het op de opvolger met Adje op gitaar maar behelpen.

Op die opvolger speelde Adje dus geen gitaar! Had hij dat maar gedaan, dan was het resultaat zeer waarschijnlijk beter geweest. Aan de nummers ligt het namelijk niet zozeer vind ik.

Helemaal mee eens! Zou zo graag de demo's met Adje op gitaar eens horen.

Toch vind ik Vai fenomenaal hoor, ook op Slip Of The Tongue. Ad's beste werk vind ik nog altijd zijn spel op de drie Vandenberg platen, die (op een enkel nummer na) ook niet echt heel bluesy waren. Maar het zou inderdaad gaaf zijn om te weten hoe Slip Of The Tongue met hem geklonken had. Het was notabene voor een groot deel zijn eigen muziek!

Volgens mij heeft het met een hardnekkige blessure te maken dat hij het materiaal op Slip Of The Tongue niet in kon spelen. Op de navolgende tour stond de man gewoon te schitteren naast Steve Vai op o.a. Monsters Of Rock. Daar is niet zolang geleden nog een deeveedeetje van uitgebracht. Nogal wat anders dan naast de voorzitter van FC Twente en stom clubliedje staan te spelen.

Ik kijk met spanning uit naar zijn nieuwe plaat. Volgens mij zou die dit najaar zo'n beetje moeten uitkomen.

Zoals het hij zelf zegt:

"If you have a problem with heavy, grooving bluesrock with strong riffs and melodylines, soaring vocals, thunderous drums, ripping bass and wailing guitars, you may have to look elsewhere.."

weet hij mijn nieuwsgierigheid ook wel te wekken.

Na dat zielige clublied verwacht ik er niet bijster veel meer van. Helemaal nu zeker is dat de originele bezetting niet meer samen kan werken.

Teaser en Manic Eden was toch ook in orde?

In orde ja. Maar had niet de magie die Vandenberg had.

Ad heeft nooit zijn stempel op Whitesnake kunnen drukken. Heb laatst zijn Vandenberg platen eens weer beluistert, maar als je dat hoort snap ik best dat Coverdale Vandenberg indertijd naar Whitesnake heeft gehaald. Eenmaal in Whitesnake heeft hij het nooit waar kunnen maken, ondanks het wel aanwezige talent. Daarom ben ik ook heel benieuwd naar zijn nieuwe Vandenberg plaat. Daar zou zomaar een hele brok frustratie uit die onproductieve periode op een positieve manier in bewerkt kunnen zijn. Tenminste, dat hoop ik.
Moet het wel met Nieuwstad eens zijn dat het clublied voor Twente niet hoopgevend is.

Maar....Adje mag de veters echt vastmaken van JOHN SYKES. Wat een gigant is dat.
Ook op de Thin Lizzy cd' Thunder and Ligtning, waar Plil Lynott nog op zingt gaat John echt als een beest tekeer. Toen ik dat album voor het eerst hoorde wist ik niet wat ik hoorde. Een topgitarist (alleen mag hij het zingen van mij achterwege laten)

Die twee vind ik niet te vergelijken. Vandenberg is meestal erg bescheiden in het uitdragen van zijn rol als gitarist. Sykes eist overal alle aandacht op. En hoe, inderdaad. 1987 heeft Sykes 'written all over it'. Zelfs Coverdale's rol wordt bijkans gemarginaliseerd op dit album.

Ze zijn beiden top. Op dit niveau kun je niet meer spreken over beter of slechter, laat staan wie van wie de veters mag strikken en dat soort onzin. Sykes en Vandenberg behoren beiden in de eredivisie der snarenplukkers.

Met De buurman eens! Beide geweldenaren op de snaren

Die solo in Crying in the Rain

Uiteraard mag jij dat vinden, maar Sykes heeft bij mij toch echt twee strpen voor
Slecht vind ik Adje niet, maar het niveau van Sykes haalt hij m.i. gewoonweg niet.

Vandenberg beheerst de kunst van het weglaten iets meer dan Sykes.

Daar ben ik het mee eens. Sykes is een krachtpatser. Een dwingende aanwezigheid op veel albums waar hij aan meedoet. Vandenberg cijfert zich wat meer weg ten faveure van het liedje. Zoals ik al eerder zei: ik vind ze wat moeilijk te vergelijken omdat ze binnen verschillende stijlgebieden opereren.

Iemand een discussie met mij over Aynsley Dunbar? Andere drummers zijn Cozy Powell, Denny Carmassi en Tommy Aldridge en oh ja Ian paice niet te vergeten.

Allemaal topdrummers, maar doe mij maar Aldridge en Dunbar.

Paice spreekt me het meest aan en Powell het minst. Ik vraag me even af waar Powell in het Whitesnakeboek voorkomt overigens. Ook van Carmassi trouwens. Die ken ik helemaal niet.

[i][/i

Er is maar één die er ver bovenuit steekt: N E A L P E A R T

Maar die heeft dan weer geen snars met de Witte Slang te maken dus die opmerking slaat de plank volledig mis

@ Edwynn: Powell drumt volgens mij op Slide it in. Carmassi op Restless heart toch? In ieder geval tijdens de tour die daarop volgde.

Oh ok. My bad. Dat had ik moeten weten. Dan toch Paice. Ik houd van zijn losse doch ferme stijl. Niets ten nadele van de anderen. Die hebben ook puik werk geleverd.