OutKast - Stankonia (2000)

De beats zijn echt geweldig op dit album.
Heerlijke bass zit er overal in, en ze zijn vooral origineel en veelzijdig.
Big Boi en vooral André 3000 vind ik op hun hoogtepunt op dit album, en de gast artiesten voegen stuk voor stuk wat toe.
Jammer dat 't op 't end wat inzakt, anders was dit een 5* album voor mij geweest.

B.O.B. vind ik niet tot de sterkte tracks behoren...
Ik vind Gasoline Dreams, Ms. Jackson, So Fresh So Clean, Snappin' Trappin', I'll Call Before I Come, XXplosion en Humble Mumble stuk voor stuk beter dan die track, die toch de op een na meeste voorkeursstemmen krijgt

Ms. Jackson is mijn all time favorite in dit genre.
Roses van The Love Below staat ook in mijn Hip-Hop top 10.

Ms. Jackson vind ik ook een van de beste nummers ooit, Hey Ya! komt dichtbij maar Ms Jackson is het best van Outkast.

Ik ben meer een voorstander van de tracks op de eerste 3 platen van Outkast. Bijna elk nummer op die 3 platen vind ik beter dan de nummers op deze plaat.

Hier is de sound stuk anders dan op de eerste 3, maar ook dit vind ik kwaliteit. Ms. Jackson werd tot vervelens toe gedraaid destijds toen er nog muziek op tv kwam, kan 'm nu wel weer prima aanhoren. B.O.B., Xplosiion, Gasoline Dreams en die andere single So Fresh, So Clean zijn zeer nice.

Dat gevoel had ik ook. Kreeg OutKast eindelijk de erkenning die het verdiende is het weer overdreven vervelend. En dat werd later nog eens dik over gedaan met Hey Ja.....
Inmiddels waardeer ik het nummer ook wel vooral door die achterstevoren gedraaide beat en die 2e stem. Heerlijk Beatlesque.

Gangsta Shit vind ik het mooiste nummer.

Een van de beste (hip hop) albums ooit, jammer dat veel mensen dat niet weten.

B.O.B. is welhaast een van de fijnste tracks ooit gemaakt. Wat een energie, die eerste rap van Andre en de manier waarop ie afgebouwd wordt: echt briljant.

Samen met Atliens de beste (tot nu toe dan) moet alleen nog The Lovebelow/Speakerbox luisteren. Ik heb het idee dat dit wel de meest Commercieelste Album van hun is. toch vindt ik het vet dus een 4.0.

dit zou een van de beste albums van de 00s zijn, dit valt mij erg tegen....

Vind het om eerlijk te zijn een zwaar irritant album. Waar ATLiens zo lekker old-school klonk en waar Aquemini lekker soulvol was vind ik dit echt niet meer dan een vervelende, luidruchtige bedoening. Ms. Jackson vind ik nog wel een goed nummer, maar nummers al So Fresh, So Clean (vreselijk refrein), B.O.B. en Gasoline Dreams (dat geschreeuw de hele tijd) kan ik echt niet uitstaan. Het klinkt allemaal als een of andere slechte poging om commercieel succes te halen ofzo. Za; hem in ieder geval nog wel een paar kansen geven, maar voor nu een 2,5*

Wat een leuk album zeg! Ik zet in met 4*, maar naarmate ik deze meer ga draaien denk ik wel dat deze op 4,5* zal uitkomen.

Favorieten zijn 'Gasoline Dreams', 'So Fresh, So Clean', 'Ms. Jackson', 'Snappin' & Trappin', 'B.O.B.', 'Xplosion', de fijne interlude '?', 'We Luv Deez Hoez' en het titelnummer. Dat zijn er dus aardig wat!

En ja hoor, daar staat hij dan, de 4,5. Echt een geweldig album vind ik. De lange duur en de skits storen me niet. Mss wel mn favoriete OutKast album. Wat een originele hiphop! Hulde & respect.

Heerlijk album van de heren. Outkast moest de funk de 21e eeuw in brengen en dat is rededlijk gelukt.
De nummers met gitaar (zoals Toilet Tisha) hebben een Prince geluid, terwijl sommige hip hop nummers mij doen denken aan de samenwerking tussen Eminem en Dr, Dre.

Al met al een heel fijn album met als favoerieten Gasoline Dreams, So Fresh, So Clean, Ms. Jacson en Toilet Tisha.

Dit is een beetje hun white album, en de voorganger was Sgt. Peppers. Enige verschil is dat ik dit album beter vind dan de dubbele witte. En Sgt. Peppers vind ik beter dan laatstgenoemde. Maar Stankonia vind ik dan weer nog iets beter dan Aquemini. Kunnen jullie nog volgen?

Zeker man. Dit is gewoon een erg toffe plaat.

OutKast is gewoon cooler dan The Beatles. Eensch.

Hahahahaha, schitterende avatar!

Bij een album als dit mag ik het leuke woord eclectisch wel van stal halen dacht ik zo. Ten opzichte van het vorige album zijn de producties wel stuk drukker. Staan een hoop dikke tracks op, maar wat ik altijd zo jammer aan Stankonia vind is dat dit album gewoon echt te lang duurt. Na Gangsta Shit hadden ze er mee mogen stoppen van mij...dan was dit ongetwijfeld mijn favoriete album van ze geweest. Nu gaat die eer naar Aquemini.

De eerste helft is werkelijk geweldig. Daarna wordt het niveau ineens flink wisselvallig. Een nummer als Toilet Tisha had ik niet gemist in mijn leven...

Net een poeffie minder strak dan z'n twee fraaie voorgangers. De ideeënrijkdom is niet minder, de uitvoering is misschien net wat minder creatief. Maar blijft lekker hoor.

Toch een ietwat rommelige plaat. De hitsingles Ms. Jackson, B.O.B. & So Fresh So Clean zijn natuurlijk fantastisch en hebben er voor gezorgd dat ze wereldwijde erkenning hebben gekregen. Veel van de andere tracks hebben de tand des tijds niet doorstaan. Vooral productioneel vaak chaotisch.

Mijn favoriete onderdeel van het album is eigenlijk de artwork.
Die mag je wel iconisch noemen & alleen om die reden zou ik de LP wel willen hebben eigenlijk.

Leugens. Dit meende ik niet hoor.

Volledig mee eens, enkel om het artwork de Vinyl Me, Please reissue gekocht. Dit album heeft over de hele linie niet het niveau van de 2 voorgangers. Hoewel B.O.B en Ms. Jackson wel ijzersterke hoogtepunten zijn. Verder idd chaotisch en wisselvallig.

Leuk, afwisselend hiphop-album dat helaas wel flink te lang doorzeurt. Na Gangsta Shit is het gedaan met de pret; vervolgens krijg je nog drie lange en vooral saaie tracks voor de kiezen waar amper doorheen te komen is. Maar goed, voor die tijd valt er gelukkig flink wat te beleven, met een aangename mengeling van mid- en uptempo tracks, waarbij de hits Ms. Jackson en B.O.B. natuurlijk wel de aandacht opeisen maar zeker niet de enige hoogtepunten zijn.

Na drie waanzinnig goeie platen waarvan laatste onder absolute mijlpalen van de hiphop geschaard mag worden, lijkt OutKast die lijn op Stankonia aanvankelijk moeiteloos door te trekken. Met Gasoline Dreams wordt het feest knallend geopend waarna de ene na de andere knaller je om de oren vliegt. De hits So Fresh So Clean en Ms Jackson spreken uiteraard tot de verbeelding maar Snappin & Trappin doet mede dankzij een beestachtig harde Killer Mike daar niet voor onder. Dit alles - behoudens wellicht het melige I’ll Call Before I Come - bouwt op tot het monumentale B.O.B.; elk aspect van die track is fenomenaal. De energie waarmee de muziek je kamer in knalt, Andre die met z’n vers daar nog overheen gaat met waanzinnige rijmschema’s, dat koortje voor het refrein, de tweede vers nu van Big Boi met de instrumentatie die deels wegvalt en daarmee perfect bij zijn vers aansluit, de gitaarsolo en het magistrale outro; alles klopt aan dit meesterwerk. Is Stankonia als geheel dan ook weer een nieuw meesterwerk dat zelfs Aquemini de maat gaat nemen? Ook Xplosion is met een heel fijne B-Real erg sterk, maar daarna raakt helaas de klad er (flink) in. Het al aangehaalde melige I’ll Call Before I Come krijgt met We Luv Deez Hoes een flauw broertje en veel vallen veel nummers gewoon niet echt op. Humble Mumble is nog best sterk en eigenlijk is niks slecht maar de focus en scherpte van de eerste helft (en van de eerste drie platen) ontbreken volledig. Alsof het gegroeide zelfvertrouwen is doorgeschoten naar gemakzucht. Heel jammer want dit had de potentie hun beste werk te worden. Nu is het de minste plaat in hun discografie tot dan toe.

Toch vinden veel mensen (die ervoor doorgeleerd schijnen te hebben) dit hun beste werk. Zag laatst een behoorlijk serieuze en gedegen top-300 aller tijden waar dit album in de top-10, of zelfs top-5, stond. En nu dit album 25 jaar bestaat schieten sowieso de superlatieven tekort. Ik sta overigens aan jouw kant; hun eerste drie albums zijn echt wel beter! In de brede zin denk ik zelfs dat SB/LB hun beste en meest invloedrijke werk is.

Tsja, ik heb het idee dat wanneer artiesten van een bepaalde statuut flink buiten de lijntjes gaan kleuren en/of iets onverwachts doen, er altijd een schare critici is die dat gaat ophemelen, of het nu echt beter is dan het meer conventionele werk of niet (denk ook aan Sgt. Pepper en White Album of MBDTF). Voor al die platen (en deze) geldt dat er geniale dingen op staan, maar dat ze verre van consistent zijn, waar eerder werk een veel hogere ondergrens heeft. Voor het luisterplezier (en hoe ik album waardeer) telt de ondergrens heel zwaar. Voor invloed op muziek in het algemeen kan ik me voorstellen dat het juist de pieken zijn die zwaarder wegen. Dat soort lijstjes leunen vaak meer op dat invloedcriterium denk ik.