David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)

Daarnet nog eens opgezet en ik moet zeggen: alleen maar hoogtepunten op dit album, geen enkel slecht nummer. Persoonlijke favorieten zijn Ziggy Stardust, Moonage Daydream en Suffragette City.

Gelukkig staat er op MusicMeter een video bij Five Years, anders was de kans groot dat ik dít album van Bowie nooit een kans had gegeven!

Deze plaat van David Bowie heeft werkelijk alles. Het kent eigenlijk geen zwakkere broeders, met bezieling gezongen en de instrumentele bijdrage is ook werkelijk fantastisch.
Ondanks een leeftijd van 36 jaar, heeft het de tand des tijd moeiteloos doorstaan en mag het een oprechte klassieker genoemd worden.
Aan alles merk je dat deze plaat van zeer grote invloed is geweest op de ontwikkeling van de muziek.

Hulde! en een 5*

Moonage Daydream is echt het topnummer van dit album, schitterend. De hoes is ook top.

Ik geef hem een vier, omdat ik mijn Bowie liever à la Low heb, en ik de plaat ietwat overschat vind, MAAR hij heeft zeker zijn verdiensten! Zo zijn alle nummers (op "Lady Stardust na) goed tot uitstekend, van de anthemische rock van "It Ain't Easy" tot de bombastische zwanenzang "Rock And Roll Suicide". En "Suffragette City" hoort bij het beste dat Bowie ooit op band gezwierd heeft. "Wham Bam, Thank You, Ma'am!"

Op Lady Stardust na? Je bent gek! Dat is één van mijn favoriete nummers

Iedereen is gek. Behalve rijstebrij en stekelbaars

Het, ieder zijn favorietjes, nietwaar?

Daarnaast vind ik Suffragette City juist een van de mindere hier.. en ik heb hem in mijn top10

Hoe hij al begint met "People stared at the makeup on his face
Laughed at his long black hair, his animal grace" .. zijn stém alleen al in dit nummer.... zucht

Dat is waar, Joey

'Lady Stardust' is zó simpel, piano plus zang, doch geniaal door de emotie die Bowie met z'n stem in het nummer brengt.

Ik vind een erg goed album, maar op een gegeven moment, al vrij snel eigenlijk, begon ie me te vervelen. Nu zal ik hem niet snel meer opzetten.

Prachtig album dat van mij een 4.5 krijgt. Vooral het it áint easy blijft lang in mijn hoofd rondzingen. Het is trouwens het eerste album van Bowie dat ik doorgenomen heb. Ik ben nu bezig met Hunky Dory.

Het Nummer Ziggy Stardust is geniaal.
Five Years mag er ook zijn.
3.5*

"mag er ook zijn...."

Het is mijn mening,niet de jouwe.

Het middenstuk van deze plaat, zeg vanaf #4 tot en met #8, 9, vind ik wat truttig. Neemt niet weg dat de plaat met drie bijzonder sterke nummers begint. Alledrie bijzonder spannend en overtuigend, goed gedoseerd, goed gearrangeerd. Had ie dit niveau maar heel de plaat volgehouden. Gelukkig eindigen we weer op niveau, met het rücksichtslose Suffragette City en de tongue-in-cheekballad Rock 'n' Roll Suicide.

Hmm, de eerste drie. U suggereert dus dat Starman eerder een misser dan een topper is. MMMkay...

Een truttige topper

tot en met Ziggy Stardust nog wel..

TRUTTIG?!!!!!!!!

Hoe kan je nummers als Starman en Lady Stardust truttig noemen? Maw; wát is er truttig aan?

truttig is wel t laatste woord dat ik voor bijna ALLE bowie albums kan bedenken.

Deze versie van Five Years bij de Old Grey Whistle Test:

http://www.youtube.com/watch?v=3poITeN_V2Q

Deze plaat toch maar weer naar 5* gegooid, waar ie thuis hoort.

Ik heb altijd wel een voorliefde voor Bowie gehad, eigenlijk vanaf dat ik als puber-in-de-dop een keertje Jump They Say op TV zag. Ik luisterde niets anders dan top 40 en dit was toch wel erg goed...

Later eens Ziggy Stardust meegenomen uit de bieb, maar behalve het titelnummer (dat ik bij Kink FM had gehoord - ik luisterde als 15/16-jarige heel veel Kink FM) kon ik er niet echt mee uit de voeten.

Nadat ik eindexamen had gedaan vielen de Ziggy Stardust-kwartjes eindelijk wel. Ik had in de 5e meegedaan aan een uitwisselingsproject met een school in Moskou en zo wat leuke mensen daar leren kennen. Na ons eindexamen ging ik met een vriend terug om er nog een aantal weken te verblijven en dat werd echt een hele leuke vakantie. Hij was nogal into Bowie en had o.a. Ziggy Stardust meegenomen. Hij hield ook nogal van zingen, dus bv. Five Years kwam ook regelmatig langs, of de CD nu op stond of niet. Uiteindelijk heb ik de plaat daar dus ontdekt en alhoewel het voor mij niet de beste Bowie-plaat is, is het wel degene waar ik de mooiste herinneringen aan heb.

Prachtige uitvoering inderdaad, de versie van placebo die ook op die pagina staat is ook niet verkeerd moet ik zeggen.

tja, het is niet slecht, maar het heeft mij te weinig ballen
ik krijg altijd musical/rock opera-associaties bij die nummers

dat heb ik bij de uiterst sterke eerste drie nummers absoluut niet
die wekken zo'n belachelijk hoge verwachtingen en reduceren daarmee het middenstuk tot tralala-liedjes

een stuk oubolligheid, misschien?
hoort sowieso wel bij glamrock... het waren toch ook vooral halve nichten

Opnieuw.. je beseft toch dat je daarmee zowel 'Starman' als 'Ziggy Stardust' als tralala-liedjes bestempelt? En als dat werkelijk je bedoeling is, dan snap ik eigenlijk niet echt wat je hier te zoeken hebt... maar dat zal dan wel aan mij liggen.

Prachtige versie van Five Years inderdaad, herman. Zijn zang is echt om door een ringetje te halen.

ik begrijp die 4 sterren van DJ M niet zo goed. ik begrijp overigens wel wat hij bedoelt. ik heb het al eens eerder beschreven, toen ik een jaar of 20 was vond ik dit helemaal geweldig, maar 'oubollig' is misschien wel een goed woord voor deze plaat. ik ben een groot liefhebber van Bowie geweest, maar ik vind dat slechts een paar albums hun actualiteit niet hebben verloren: zo'n beetje tussen '75 en '80.

Voor mij is Hunky Dory dé Bowie-plaat uit deze periode, en niet deze. Ik vind dat DJ Maus de vinger goed op de zere plek legt. Starman heb ik ook nooit veel aan gevonden.

Gelukkig heb ik een hoge pijngrens, dus kan geen zeer plekje vinden. Natuurlijk kunnen mensen dit album minder vinden, ik snap het gebruik van het woord 'truttig' alleen niet, ik vind (bijna) alle nummers even sterk (ik wijk dan even af om te zeggen dat ik Lady Stardust met name 1 van de beste vind).

Ik luister dit album nu al 20 jaar en het is me nog nooit oudbollig of truttig gaan klinken, maar wie weet ben ik het er over 20 jaar mee eens.

dat ik dat middenstuk 'truttig' vind, wil niet zeggen dat ik het meteen slecht vind, alleen beduidend minder dan de fantastische eerste drie en de afsluiter

echter: die zwakkere nummers hebben binnen het geheel, en zeker gezien het tijdsgewricht waarin de plaat verscheen, hun functie

blijft gemiddeld toch nog een behoorlijk sterke, doch relatief tijdsgebonden plaat over, dus dan zit je al gauw op een 3,5

daarbij komt dat ik als puber erg wild was van deze plaat, daarom nog een halfje erbij, kom je op 4,0