David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)

Bowies bekendste – en volgens velen ook beste – werk is ongetwijfeld dit album met de hele lange titel. Na Hunky Dory wilde Bowie weer terugkeren naar de gitaargerichte rock. Dankzij zijn onfeilbare talent om de nieuwste trends te spotten sprong hij op de glam rocktrein. Hij is niet de uitvinder van deze stroming – die eer gaat naar Marc Bolan van T. Rex – maar hij maakte wel het enige echte glam rockmeesterwerk. Het belangrijkste aspect van glam rock is de aankleding van de artiest. Op het podium werden de meest rare creaties gedragen. Voor een man die regelmatig jurken droeg en zich openlijk biseksueel gedroeg was dit natuurlijk een warm bad.

Ziggy Stardust is een conceptalbum over een androgene rockster die de mensen het nieuws over de aanstaande Apocalyps brengt Het album begint met Five Years waarin Ziggy aankondigt dat de aarde nog maar vijf jaar zal bestaan, want dan zijn de natuurlijke brandstoffen op. Het nummer begint rustig om vervolgens steeds uitbundiger te worden. Bowie zingt richting het einde de titel keer op keer, steeds feller en feller, totdat hij op een haast maniakale manier zijn longen eruit schreeuwt. Niet meezingen is op dat moment eigenlijk onmogelijk. Soul Love gaat verder op dezelfde voet. Het begint in een relaxed tempo, maar tijdens het refrein gaat het tempo omhoog en zingt Bowie weer fel over hoe mooi, maar ook hoe tragisch de liefde kan zijn.

Het verhaal van Ziggy wordt weer opgepakt in Moonage Daydream. Het nummer vertelt hoe Ziggy is gecreëerd uit waarden over religie, seksuele vrijheid, rebellie en passie. Het verhaal wordt verteld in een melodieuze rocksong met onder meer een gierende gitaarsolo van Mick Ronson. Bowie en zijn spinnen op hun best. Van een album waarop de ene hitgevoelige poprocksong na de andere opstaat werd slechts één single getrokken, Starman. Het zal geen verbazing wekken dat ook dit een ontzettend catchy nummer is. Qua stijl zou het goed passen op het vorige album Hunky Dory. De tekst gaat over een starman die een hoopvolle boodschap heeft voor de jeugd op aarde. De single werd een groot succes, mede door het optreden bij Top of the Pops. Bowie legde daar zijn hand op een suggestieve wijze over de schouder van Mick Ronson. Dat was voor veel Engelsen de eerste kennismaking met homoseksualiteit. Bowie staat dan ook bekend om zijn rol als voorvechter voor de acceptatie van homo- en biseksualiteit. Jaren later zou blijken dat hij volstrekt heteroseksueel was en hij slechts toespeelde op zijn biseksualiteit omdat dit zijn verkoop zou stimuleren. Hij had gelijk.

Daarna volgt de gebruikelijke cover. Op ieder album covert Bowie altijd wel één of twee nummers en dit keer is dat It Ain’t Easy, een oud nummer van Ron Davies. Omdat het een cover is heeft het weinig te maken met het verhaal van Ziggy, maar muzikaal past het nummer goed. Ook hier een rustige opbouw met een knetterend refrein waarbij je wel mee móet zingen. Lady Stardust is een ode aan Marc Bolan met teksten als:

The boy in the bright blue jeans
Jumped up on the stage
And lady stardust sang his songs
Of darkness and disgrace

Een mooie manier van Bowie om de pionier van de glam te eren. Star is wederom een nummer met het woord star in de titel, maar net als de anderen is het een fantastisch nummer. De piano wordt erg staccato bespeeld en dat zorgt voor een ontzettend dwingende sfeer. Bowie zingt het nummer gehaast, terwijl Ronson er driftig op los ragt op zijn gitaar. De invloed op de muziekwereld van Bowie blijkt duidelijk in het nummer Hang on to Yourself. De simpele maar o zo krachtige riff en de doeltreffende tekst zorgen ervoor dat dit eigenlijk het eerste nummer van de Ramones is, nog voordat de Ramones bestonden.

De titeltrack pakt het verhaal van Ziggy weer op. Het is een beschrijving van het personage Ziggy Stardust. Hij blijkt een uitstekende gitarist te zijn, die echter te ver ging in zijn narcisme. Dat zorgt er uiteindelijk voor dat hij ten onder gaat en zijn band The Spiders from Mars moet ontbinden. Sufragette City is een futuristische rocker die op het allerlaatste moment aan het album werd toegevoegd. De pianoriff is geïnspireerd op het swingende geluid van Little Richard. De afsluiter der afsluiters is Rock ‘n’ Roll Suicide. Zoals de titel al doet vermoeden gaat het niet zo goed met Ziggy. Over een eenzame akoestische gitaar praat Bowie meer dan dat hij zingt: ‘Youre too old to lose it, too young to choose it’. Halverwege bouwt het nummer op naar een climax waarin duidelijk wordt dat Ziggy niet alleen is en hij bij de hand wordt genomen. Op dat moment heeft het meer weg van een theatrale musical dan een rocknummer, maar verrek, het werkt wel.

Het album mag dan misschien de bekendste zijn van David Bowie, maar is het ook zijn beste? Nee dat vind ik niet. Het is wel zijn beste tot dan toe. Daarnaast is het album ontzettend invloedrijk. De theatrale muziek past perfect bij het zeer tot de verbeelding sprekende concept van de androgene rockster. Het is ook een zeer toegankelijk album. Ik kan iedereen die wil beginnen met de muziek van Bowie dit album van harte aanbevelen. Veel betere poprockplaten zijn er namelijk niet gemaakt.

Whoeha We mant more...we want more...of in ieder geval ik dan.

Ik vind ook dat dit de beste album dat ooit is gemaakt door Bowie,waar ik de live album van de ''last Farwel tour'' ook heel sterk vind ,alleen jammer dat hij er extra muziek intrumenten heeft toe gevoegd ,heb zelf een bootleg van de die avond ,en dan is het toch werkelijk een verschil bvan dag en nacht ,maar toch een sterke plaat

John, I'm Only Dancing en Velvet Goldmine hebben op de achterkant van een cd single gestaan

Mijn vader heeft gelijk, dit is écht geweldig!

Vanavond weer eens opgezet, wat blijft dit toch van het begin tot eind een grandioos album.
Ik heb nog de LP versie van dit album ( track 1 t/m11 ) & later de CD in een speciale verpakking gekocht met de bonus tracks welke ook allemaal geweldig klinken!!

Rock & Roll Suicide is toch wel echt geweldig. Standaard kippenvel als ik dat nummer op zet, en waar in Bowie toch wel echt bewijst een fantastische zanger te zijn.

Mijn vader heeft geen gelijk. Nana Mouskouri is echt níet geweldig.

Gelukkig is de ene vader de andere niet. Ben benieuwd wat mijn - nu anderhalf jaar oude - zoon straks zegt als hij zich in die duizenden platen op zolder gaat verdiepen.

Ik heb ook verschillende platen van mijn vader op zolder gevonden waaronder verschillende van David Bowie, ik ken David Bowie wel van naam maar niet echt qua muziek deze plaat lijkt me wel een mooie kennismaking met Bowie, ik ga hem binnenkort beluisteren.

Dit is mijn eerste kennismaking met David Bowie en wat een kennismaking in één woord geweldig, als ik mijn favoriete nummers van deze plaat zou moeten kiezen (en dat is erg moeilijk want ik vind ze allemaal erg goed) kies ik voor Ziggy Stardust, Five Years, Starman en Suffragette City maar de rest is ook van een zeer hoog niveau, ik ga zeker meer albums van David Bowie beluisteren.

Luister dan ook zeker naar Station to Station en Low . Even terug naar dit album. Bij de eerste twee keer dat ik deze plaat beluisterde kon ik maar niet begrijpen waarom zoveel mensen dit de beste van Bowie vinden. Gisteren toch maar weer een kans gegeven en hij beviel me al een stuk beter. Eerdere keren vond ik de plaat nogal saai, maar dit zal wel zo een plaat zijn die ik vaker moet luisteren en bij elke luisterbeurt weer nieuwe dingen ontdek. Heb een mooie uitvoering op vinyl kunnen bemachtigen, dus zal hem zo weer opleggen .

Dat jongeren dit album van David Bowie ontdekken én waarderen bewijst de klasse en tijdloosheid van dit album. Sommigen zullen dat misschien weer ouwelullenpraat noemen maar er werden in de jaren '60 en '70 (en natuurlijk ook nadien) tal van popklassiekers uitgebracht die zichzelf respecterende popliefhebbers moeten leren kennen en David Bowie is één van de belangrijkste artiesten in de popgeschiedenis.
"Station to Station" en "Low" zijn inderdaad ook ten zeerste aan te raden.

Vind het zeker geen ouwelullenpraat, ben het helemaal met je eens. Luister over het algemeen ook vooral naar muziek uit die tijd, ook al word ik dan wel eens voor ouwelul uitgemaakt door leeftijdsgenoten . Wil natuurlijk niet zeggen dat er nu geen goede muziek word uitgebracht, maar klassiekers als deze moet je eigenlijk een keer beluisteren inderdaad.

samen met Low Bowie's beste werk. Alle nummers zijn super. Geen echte uitschieters en al zeker geen slechte nummers

Pure klasse

Hoezo, integendeel? Het album met de bonustracks kan natuurlijk ook gewoon afgespeeld worden zonder die bonustracks.

De plaat blijft dus even perfect als ze was.



Oh ja, en dan zijn er nog de bonustracks. Die zijn alle zeker de moeite. John, I'm only dancing is een lekkere rocksong, Velvet Goldmine een heerlijk nummer en Sweet Head is ook erg goed. Van de twee demo versies is bij Lady Stardust mooi om te horen hoe sterk die song al is alleen met piano begeleiding. Het nummer zoals het uiteindelijk op het album is verschenen past natuurlijk beter in het geheel, maar als los nummer verkies ik de originele demo. Bij Ziggy Stardust, op de demo enkel begeleiding met akoestische gitaar, is dan weer interessant om te horen hoe het uiteindelijke arrangement de song echt tot leven brengt.


ps: Ik ben dus wel blij met deze bonus. Als een extra kers op de toch zo al erg lekkere taart.

Een nog grotere kers zou zijn, als ze My Death als bonustrack hadden toegevoegd!

Deze heb ik beluisterd omdat veel nummers ook op Bowie at the Beeb staan. Het is een goede plaat, maar op Bowie at the Beeb komen de nummers er toch iets beter uit.

Voor mij is het titelnummer het hoogtepunt, heerlijk dat riffje.

Favoriet van het hele bowie-oevre is toch wel Five Years, de rest kan mij echt nog steeds niet bekoren.

Beste Bowie album net iets beter dan Low. Nu nog 3 fafo tracks kiezen. (word moeilijk)

Tot een top5 kom ik nog wel hoor:

1.Moonage Daydream
2.Starman
3.Ziggy Stardust
4.Five Years
5.Lady Stardust

Geen van de andere nummers is slecht natuurlijk, maar deze 5 springen er evidentelijk uit voor mij.

Inderdaad een ijzersterk album, en verreweg de beste van Bowie. Ben het helemaal eens met je top vijf, alleen ik heb de nummer 4 op 2 en omgekeerd. Ik draai deze nog echt vaak.

Het klinkt oud (en dat is het ook) maar ik vind dit album vrij geniaal. Na Low is dit het tweede album van David Bowie dat ik ben gaan luisteren. Die twee zijn niet echt met elkaar te vergelijken. Behalve dan dat ik ze beide erg goed vind. Op Low is Bowie met ambient/electronic gaan experimenteren. Terwijl, dit.. dit is echt een "classic rock" plaat.

Favoriete nummers in willekeurige volgorde zijn nu na 4x luisteren deze... en zullen dat wellicht voor altijd blijven.
Five Years
Starman
Lady Stardust
Ziggy Stardust
Suffragette City

Low uit m'n top 10.
Ziggy Stardust in m'n top 10.

vorige week op de cd beurs in utrecht gekocht voor 7,50. Zo'n klassieker moet je toch in huis hebben. Ook al zal ik m niet veel draaien. Wel een heel sterk album!

Ik heb iets met dit album, wat ik nog niet eerder met een album had. Op enkele nummers vind ik David Bowie zijn stem geweldig en dan doel ik met name op Starman en op andere nummers (helaas wel het merendeel) vind ik er helemaal niks aan en kan ik er maar met moeite naar luisteren. Of dat zo vreemd is weet ik eigenlijk niet, want het zegt eerder iets over de veelzijdigheid van zijn stem en ook dat hij voor mij op sommige instrumentaties wel past en op andere instrumentaties niet. Five Years, Starman en Rock & Roll Suicide vind ik sterk, maar daarnaast heb ik niet veel met dit album.

Elk nummer van het album is fantastisch. Het zijn allemaal klassiekers en verdient ook een 5* van mij. Ik heb altijd al gedacht dat A Space Oddity hier op stond. Had trouwens nog niet eens zo gek geweest. Ziggy Stardust was altijd mijn favoriet van dit album. Nu ben ik vooral gek van het nummer Five Years.

Toch maar een keer kijken op welk plekje deze kan staan in mijn top 10. Er zijn zoveel goeie albums. Ik kan bijna niet kiezen!

Beluister hem nu op vinyl, zowaar nog mooier!

Dit is wat mij betreft toch echt wel het beste van Bowie ooit heeft gemaakt.
De Berlijn periode met Brian Eno is helemaal mijn kopje thee niet, laat staan z'n jaren 80 periode.
Nee, hier is David Bowie nog echt Rock n' Roll, gebruikt hij z'n juiste stem en is z'n begeleidingsband retestrak!

vind niet dat op je op bowies werk kunt zeggen wat het beste album is deze is zeker een 5 waard rock n roll suicide is de top

Als je de albums van Bowie chronologisch beluistert kun je je bijna niet voorstellen dat het nog beter kan na Hunky Dory. Het kan dus wel! Een verbluffend sterke plaat waarvan elk afzonderlijk nummer absolute wereldklasse is, dat geldt zelfs voor de bonustracks! Waar Hunky Dory in het verlengde ligt van Space Oddity, is dit het logische vervolg op The Man Who Sold The World, maar dan veel beter. Het karakter van dit album is veel meer rock dan de voorganger, dat toch wat akoestischer van aard was. Voor vinylfanaten is de uitgave op het Victor label overigens een aanrader.

Ik kan bij Wolfgang1975's commentaar onmogelijk nog iets toevoegen.