David Bowie - "Heroes" (1977)

Mooi, want de discussie is namelijk wel interessant.

Je doelt hier op de discussie over het woord 'ongepolijst'?

Die stond namelijk de andere discussie nogal in de weg.

Zal ik dat woord maar veranderen in bijvoorbeeld 'dissonanter'?

Wat betreft het adjectief 'conventioneel': vergelijk bijvoorbeeld Warszawa eens met Neuköln en let dan op de toontrappen en harmonieën die in beide nummers gebruikt worden en zet dat eens af tegen wat gebruikelijk is (of toen was) in pop/rock.

Dan vind ik dat Neuköln daar nog wat verder van afligt.

Neemt niet weg dat met name kant B van Low ook al behoorlijk far out was. En Breaking Glass bijv. is op punten ook al vrij dissonant.

Toch gaat Heroes voor mij een stuk verder en dieper en is derhalve ook de overtreffende trap van Low.

Persoonlijk vind ik een minpunt van Low dat daar de synthesizers overheersen, terwijl bij Heroes de nadruk meer ligt op de gitaren van Fripp op kant A en instrumenten als piano, sax en koto op kant B.

Misschien dat er op dat vlak wel een verschil is tussen beide albums (alhoewel, luister naar subterraneans, daar gaan zich diezelfde ongemakkelijke opvolgingen van toonladders voordoen - én daar ook die prachtige sax-solo), maar toch doet kant B van Low me nog steeds onconventioneler aan. Dit misschien omdat die synths - zoals je zelf al zei - zeer sterk op de voorgrond treden; qua geluid klinkt het mij allemaal veel verser, nieuwer in de oren; minder tijdsgebonden dan de ietwat ouder aandoende sound op Heroes.

Maar vooral de eerste helft van Low is zoveel vernieuwender dan de quasi doorsnee rocknummers op Heroes. Voor mij wordt Heroes eigenlijk pas écht interessant bij V2-Schneider, terwijl Low vanaf de drop bij 'Speed of Life' al mijn aandacht opeist. Hiermee wil ik natuurlijk allerminst beweren dat Heroes slecht is.

Nou, dadelijk worden we het nog bijna eens

En ook al allebei een 4,5 voor deze plaat...

Het moet niet gekker worden!

Ik ga ook voor de 4,5 sterren.
Mooie, mooie plaat. Joe The Lion rules. Alhier een uitgebreide analyse.

Ongelofelijk eigelijk het nummer Heroes.
Staat misschien zelfs wel in mijn top 10 beste nummers ooit.
.....de sfeer waar je in komt als je dit luistert.

idd Heroes

Luister eens wat meer naar de rest, 3* en 2,5* kan echt niet.

Blackout en de hele b-kant vegen de vloer aan het het titelnummer.

Geloof me,ik ken alle andere nummers echt wel hoor,maar Heroes SPRINGT er gewoon uit.
Zal wel een 3,5 kunnen worden.

Nou, nou Herman toch. Misschien komt het omdat Heroes wat kapot gedraaid is, maar het is toch wel een fantastisch nummer hoor. De rest van de plaat is ook fantastisch, maar Heroes springt er bovenuit.

Heroes is inderdaad geweldig en hier de laatste tijd in de herwaardering. Maar toch, de b-kant geniet ik toch veel en veel meer van.

En toch vind ik het laatste nummer hier behoorlijk misplaats. Ergens vooraan op kant a was beter geweest. De plaat hoort te eindigen met die wegstervende tonen van Neuköln!

Deze plaat na Low beluisterd en daardoor ook minder verrast als bezoeker aan Bowieland.
Het komt mij in vergelijking wel wat donkerder in sfeer over en voor mijn gevoel is de A kant minder tegenstrijdig t.a.v kant B,
B kant is minimalistischer dan die van Low m.i. , ik voel de desolatie van die periode bij wijze van spreken door mijn aderen pulseren.
Moet ook denken aan de film Christiana F. waarin Heroes een prominente rol speelt. (Dit nummer is voor mij niet kapot te krijgen, het zou voor mijn part Alle menschen werden Bruder mogen vervangen als Europees anthem)

Ook hier weer blijf ik mij verbazen over de veelzijdigheid die hij ten toon spreid.
De jaren zeventig heeft artistiek gezien denk ik in veel van zijn tijdgenoten het beste naar boven gebracht, daar waar de jaren tachtig en negentig dit incidenteel deden met diezelfde tijdsgenoten. Verdorie ik wou dat ik toch een paar jaartjes eerder was geboren, om dit ten volste mee te maken. Die sfeer die Bowie pakt in zijn albums vind ik tot nu toe stuk voor stuk geniaal.

Mooie baslijn a la Chic in het slotnummer ook...doet mij denken aan Saddle up van David Christie.

Heroes is met gemak 1 van Bowie's beste nummers. The Secret Life of Arabia is ook zeer sterk, de instrumentale nummers zijn lekker, vooral Moss Garden is echt om bij te ontspannen. V2 Schneider rockt dan weer hard. Kortom, een gevarieerd album. Nu ga ik Low maar eens op de kop tikken.

4*

Een nummer als Blackout.....daar word ik vrolijk van. Wat een glorieuze intro!

De ongekende productiviteit van David Bowie zet zich voort met het album “Heroes”. Dit is het enige album van de trilogie dat ook echt daadwerkelijk helemaal geschreven en opgenomen is in West-Berlijn. Na het deprimerende Low kan dit album worden gezien als het moment waarop Bowie zijn leven daadwerkelijk weer uit het slop haalde. Het is nog steeds niet al te vrolijk allemaal, maar je voelt de hoop door de muziek heen sijpelen. Hij had eindelijk zijn verslavingen onder controle en het sobere leven in Berlijn deed hem erg goed. Zijn huwelijk was definitief op de klippen gelopen, maar hij wist nu in ieder geval wel waar hij aan toe was. Op de hoes neemt Bowie een vreemde pose aan. Deze houding is gebaseerd op het schilderij Roquairol van de Duitse kunstenaar Erich Heckel. Mijn inziens is dit de mooiste cover van Bowie ooit. Zijn ogen (met twee verschillende kleuren) komen prachtig uit, terwijl de houding van de handen mij intrigeert. De foto hangt dan ook op posterformaat boven mijn bed, zodat ik iedere morgen als ik wakker word naar Bowie kijk.

“Heroes” heeft dezelfde indeling als Low: een A-kant met popnummers en een B-kant vol met ambient. Opener Beaty and the Beast werd door een muziekcriticus beschreven als Bowie die voor de oren van de luisteraar verandert in de verschrikkelijke Hulk. Daar zit zeker wat in. Het nummer begint rustig, maar het zwelt op naar een machtig geluid. De tekst gaat over de cocaïneverslaving van Bowie tijdens zijn verblijf in Los Angeles. Zijn humeur was heel wisselend, waardoor hij soms the beauty was en soms the beast. Joe The Lion ademt dezelfde sfeer uit. Bowie werd in Berlijn beïnvloed door de Duitse krautrock van Nue! en Kraftwerk en dat is duidelijk te horen in dit nummer. Robert Fripp (bekend van King Crimson) verzorgde het gitaarwerk. Hij vloog een dagje van de Verenigde Staten naar Berlijn om zijn partijen in te spelen.

Het titelnummer is één van Bowies bekendste nummers allertijden. Niet in de laatste plaats omdat een bekende kabelmaatschappij het nummer zo nodig in allerlei vreselijke versies moest gebruiken voor hun reclamecampagne. Gelukkig kunnen al die vreselijke reclames een nummer wat zó goed is niet verpesten. “Heroes” is van grote invloed geweest door het typische gitaargeluid. Als luisteraar heb je het gevoel dat de gitaar een immense (Berlijnse) muur is. Bowie zingt één van zijn meest persoonlijke teksten over een stelletje dat elkaar omhelst voor de Berlijnse muur. Niet alleen de tekst is aangrijpend, maar vooral de manier waarop Bowie het bijna uitschreeuwt grijpt je bij de strot.

Na deze uitputtende luisterervaring wordt er eventjes gas teruggenomen met Sons of the Silent Age. Het nummer kabbelt een beetje voorbij, maar soms komt Bowie toch wat opzetten met zijn stem. Het is het enige nummer wat al geschreven was voordat het werk aan het album echt begon. De rest werd geïmproviseerd tijdens de opnames in de Hansa Studio, op een paar honderd meter van de Berlijnse muur. Blackout is een fel nummer met een oosters klinkende gitaar van Fripp. Bowie zegt zelf dat het een nummer was over stroomstoringen, maar een andere lezing is dat het gaat over de black-out die hij had in Berlijn. Tijdens één van zijn zuipavondjes in Berlijn zakte Bowie in elkaar en moest hij naar het ziekenhuis worden gebracht (“Get me to the docter”). Daar werd geconstateerd dat hij volledig uitgeput was. Gelukkig kwam hij er allemaal bovenop en kon hij zijn magistrale werk in Berlijn voortzetten.

De ambientzijde van de plaat begint met V2-Schneider, een eerbetoon aan Florian Schneider van de Duitse elektronicapioniers Kraftwerk. Bowie werd (samen met Iggy Pop) door hen genoemd in de tekst van het nummer Trans-Europa Express. De V2 uit de titel is een verwijzing naar de V2 raket van de Nazi’s. De enige tekst van het nummer is het herhalen van de titel met een sterk vervormde stem. De sfeer in de track is erg militaristisch. Je ziet de nazi’s als het ware als marcheren. Sense of Doubt doet mij altijd denken aan de soundtrack van een horrorfilm. Het is een zeer minimalistisch nummer dat een eng gevoel opwekt. De vier lage noten op de piano die steeds terugkomen zijn al niet vrolijk, maar de trage, hogere synthesizerklanken zijn helemaal naargeestig. Geen fijn nummer om alleen in het donker te luisteren, maar o, o, wat is het mooi. Het geluid van de huilende wind laat het nummer vervolgens overvloeien in Moss Garden. Het eerste wat opvalt zijn de Japanse klanken, gemaakt met een snaarinstrument dat de koto wordt genoemd. Je waant je in een tuin in het land van de rijzende zon met allerlei mooie planten, vijvers en houten bruggetjes. Er gebeurt verder vrij weinig, wat deze track het dichtst bij de échte ambient brengt. Normaal gesproken ben ik daar niet de grootste fan van, maar hier werkt het erg goed.

Neuköln is vernoemd naar de wijk waar Bowie in die tijd woonde. Het nummer is wat melodieuzer dan de voorgangers, met een belangrijke rol voor de saxofoon. De sfeer neigt wat meer naar het Arabische. Dit komt doordat ik er nogal veel Turkse immigranten in Neuköln woonden in die tijd. Toen ik zelf in Berlijn was ben ik nog even door de wijk gelopen met dit album als soundtrack op mijn mp3-speler. Ik moet zeggen dat ik de sfeer niet helemaal kon vatten, maar er is natuurlijk ook veel verandert in die dertig jaar. Toen ik in het begin zei dat “Heroes” dezelfde vorm had als Low met een popkant en een ambientkant loog ik een beetje. Afsluiter The Secret Life of Arabia is namelijk een prachtig popliedje. Gezien de titel zou je verwachten dat de Arabische sfeer van Neuköln wordt doorgetrokken, maar dat is geenszins het geval. Het funky ritme zorgt voor een swingend geheel dat wordt opgeleukt met perfect passende handklapjes. Aan de ene kant had dit nummer beter gepast op de eerste kant, maar aan de andere kant is dit ook wel een prettige afsluiter. Na de depressiviteit van Neuköln is het misschien ook wel fijner om te eindigen op een wat vrolijkere noot.

“Heroes” is stilistisch een beetje een herhaaloefening van Low. De vraag is of dat erg is. Ik heb er totaal geen problemen mee. De kwaliteit van het gebodene is bijna net zo hoog als bij de voorganger. Bijna, want Low is toch net even wat beter. Allereerst is de nieuwigheid van het concept er de tweede keer wel af. Low was iets compleet nieuws en dat kan van “Heroes” natuurlijk niet gezegd worden. Daarnaast vind ik de nummers hier net wat minder dan op Low. Het titelnummer is fantastisch, maar een nummer als Sons of the Silent Age doet me weinig. De ambientkant is hier zeer goed en consistent, maar een échte uitschieter als Warszaswa staat er niet op. Vandaar dat “Heroes” genoegen moet nemen met een puntje minder.

Met die handen doet hij een soort Vogue, dit is te zien op een clip uit die tijd op You Tube, volgens mij is het meer dan alleen gebaseerd op een schilderij.

Een aardige plaat met wel enkele pareltjes. Het titelnummer staat trouwens in de top 40 van meest gespeelde liedjes op begrafenissen.

Een goede plaat, maar ik vind 'm net een tikkie minder dan 'Low'. Zit 'm voor mij in het geluid van de plaat. Die gitaren van Fripp zijn me soms net wat de overstuurd en nerveus hier, waarbij ik me realiseer dat die criteria (overstuurd en nerveus) op andere platen van andere artiesten heel goed kunnen uitpakken. Vind de ambient nummers ook minder pakkend dan op 'Low'. Dat maakt net het verschil. Het titelnummer is natuurlijk wel fantastisch.

Heroes is een van de allerbeste nummers allertijden en misschien wel het beste Bowie nummer, slechts Life on Mars deelt momenteel deze positie bij mij.

Verder is de cd wel goed, maar de ambient nummers doen mij nog niet zoveel.
Misschien dat dat nog komt.

V-2 Schneider is een lekker nummer, en heel anders als anders.

Zoals wel vaker bij Bowie

"Heroes (1977)" is een rampzalig album. Wat een ongeneerde takke herrie. Ik ben best wel wat gewend maar dit wanproduct van Bowie slaat nergens op.

Takkeherrie? De b-kant heb je zeker niet eens gehaald?

Takkeherrie.. !!??

Nee Herman, na de eerste twee nummers vol ergenis heb ik "Heroes (1977)" inderdaad maar snel afgezet .

Nog vóór het titelnummer "Heroes (6:07)" ?

Dit is een mooi genuanceerde uitspraak. Hoe het komt dat het mij niet echt verbaast? Tja, als OW verbaast het me niet als iemand met een POLM toptien - waarbij P staat voor Pure (en de rest acht ik zo langzamerhand bekend genoeg) dit aan een ear benchmark test onderwerpt. Om Wire even aan te halen: "Should have known better", maar ja die zou ik ook maar niet ter benchmarking opzetten, laat staan Dome.

Helaas ligt al mijn Bowie vinyl nog bij mijn ex (nooit weggedaan, Thank God, met naar verluidt ook nog een aantal mooie 12"s van o.m Tears for Fears). Tijd om 'on speaking terms te komen'. Bowie is het waard om van vinyl te draaien. The return of the thin white duke chez mjuhomme.

Takkeherrie: 'k ga effe een rondje fietsen om mezelf te hervinden.

Mischien ben ik wel degene die, met mijn pijnlijke hernia rug, even een rondje moet gaan lopen om me zelf te hervinden .
Zoals ik elders al zei: ik heb een aantal Bowie cd 's geleend uit de bibliotheek om bekend te raken met David 's "onbekendere" muzikale werk. Ik zal "Heroes (1977)" vanavond toch maar op een Sony cd-r branden. Vanaf nummer 3 "Heroes" lijkt het inderdaad beter te worden.
Het woord takkeherrie neem ik in ieder geval terug en slik ik weer in . Ik heb vandaag om 17.08 uur kennelijk te vroeg mijn bericht geplaatst .

Niet te vroeg juichen Hans, maar het siert je dat je het nog eens probeert. Heroes (het nummer) is echter niet representatief voor dit album, dus verwacht er niet te veel van. Trek je niet teveel aan van sommige AOW' ers/POPU 's , want die zijn nogal fanatiek , maar "snappen" andere muziek weer niet ; succes .