David Bowie - "Heroes" (1977)

Gelukkig voor jullie is er aan AOR/ POLM dan ook geen reet te "snappen".. beetje de Chiel Montagne bingoavondmuziek onder de rock, maar dus wel rollator-vriendelijk

Ho ho vriend Stu - die OW gebruik ik zelf (met dank aan Oldfart en Premo); die A kan je niet zo maar gebruiken, dat gaat uitsluitend van regeringswege - het suggereert iets dat in mijn geval nog ff niet aan de orde is, en wellicht schuift dat nog op ook.

Kijk broekrok daar spreken wij nou niet (meer) van, maar d'r ligt mooie kreet klaar: gehaktballenrock, al is die niet van mij (en persoonlijk gebruik ik ook wel eens de kreet kattebrokkenmuziek in het geval van AOR - zo van hap, slik weg). Bovendien moet jij een heel fijn weekend met de BBC hebben gehad met zaterdagavond zowat het gehele optreden van The Boss en zondagavond zowel The Quo als Oom Neil uitgebreid in de uitzending. Me dunkt dat je in je vergulde nopjes moet zijn - zoveel van mijn favo's heb ik niet op de treurdoos gezien.

De oude Young vind ik nou net de AOR-standaard ontstijgen, is minstens OLR met een gulden randje.. De andere acts zijn inderdaad voor opa, de oude bierbuiken stonden dan ook flink mee te wiegen achter hun kinderen op het veld van Glastonbury. Gelukkig was de generatie NWers wel flink vertegenwoordigt op de planken, met een heuse hommage aan A Forest van die über OW band
Ik had het eerst altijd over steak'n'beans rock, maar eigenlijk dekt de lading spruitjesrock de lading beter, vrijelijk te combineren met de spruitjeslucht overigens, zeker naarmate de spruitjesrock langer achter elkaar geprogrammeerd staat.

Ach, de volgende editie is de Thin White Duke wel gewoon weer van de partij, die laat zien waarom Groot-Brittanië wél zijn plek in de muziekgeschiedenis waard is! Hopelijk met een lang uitgesponnen versies van onder meer Warszawa en Space Oddity

Ik vind deze van Bowie zeker geen teringherrie.. Vind het zelfs wel een heel gaaf en vrij aparte plaat. Had hem al een tijdje in de map staan en beluister hem nu.

Moss Garden... geinig tussendoortje. Mediterend zelfs. Ja dan is de rest wel 'herrie'.

Stem volgt nog. Maar Bowie bevalt mij steeds meer en meer..

En Neukoln is echt geniaal! Doet mij, zonder blazer en gitaar, een beetje denken aan een deuntje van Zelda 1 op de NES.

Dat een kwaliteitszender als de BBC jouw Favo's niet uitzendt, zegt al genoeg..... . On- topic; Heroes (het nummer) is één van de lekkerste spruitjes uit '77, een stukje "grote groene groente(bal)" die qua smaak wat mij betreft duidelijk één van de hoogtepunten van dat jaar is.... (bijna gelijkwaardig aan dat andere 'spruitje' uit dat jaar...Oehoeoe Oerend Hard van Normaal).

Dit blijft een klassieker van formaat, maar haalt het niet bij Low. Hoewel beide albums van opzet en aanpak overeenstemmen zijn er, althans vind ik, behoorlijke verschillen.
Dat typische Oost/West- Europese gevoel dat Low kenmerkt heb ik hier minder. Kant A van Low is 'fijnzinniger', bijna arty pop met een elektronisch/ambient randje. Heroes is rauwer, minder ingetogen. Fans van Bowie's stemgeluid komen hier dan weer beter aan hun trekken. Kant B van Low voelt Westers aan, kant B van Heroes Oosters. Mijn favoriet hier is Moss Garden. Ik heb een tijd geleden dan ook (eindelijk) eens Lodger aangeschaft, een album dat in vergelijking met Low/Heroes een enorme tegenvaller is. Ik zal dat album binnekort nog eens een herkansing geven.

@LH - Had je beter Young Americans of Station to Station kunnen aanschaffen.

Ik blijf altijd met een vreemd gevoel zitten bij het horen van "Secret Life of Arabia"; naar mijn idee breekt dan de zorgvuldig opgebouwde spanningsboog. Net alsof je een voortreffelijk menu aflsluit met een Dame Blanche van Hertog-ijs, met chocoladesaus uit een fles en slagroom uit een spuitbus. Wethouder Hekking (Juinen) zou zeggen: "nie noar miene smèk".

Station To Station heb ik, een album dat Bowie's eigenzinnigheid typeert maar naar mijn smaak te veel soul is.

Over Secret Life Of Arabia deel ik jouw mening, ik kan eindeloos genieten van het drieluik Sense Of Doubt/Moss Garden/Neuköln en Secret Life is voor mij geen volwaardige climax. Ik had ook liever een meer ambient georiënteerde song als afsluiter gezien.

Dat snap ik nou niet zo goed. Wat is je maatstaf daarvoor: Golden Years, Stay? Het laatste is meer funk - en Golden Years is relatief softe dipso - en dat deed ie ook al een beetje op YA.

Als je dat van Young Americans had gezegd had ik het kunnen snappen. Dat album had en heeft nog steeds een hele broeierige urban (het gehaaste leven van de grote stad) feel, maar bevat krakers als Fame, Young Americans en de buitengewone versie van Across the Universe (Lennon zingt mee, ook op Fame trouwens).

Wat ik al zei aan de hand van een mindmapping plaatje (ik heb gezocht, maar geen bruikbaar plaatje kunnen vinden) is het veel gemakkelijker duidelijk te maken.

Hoewel uit je betoog niet echt duidelijk wordt waarom.

Enfin, het rauwe Heroes vind ik een stuk beter dan het soms wat weeïge Low, maar pakweg een jaar geleden beweerde ik dat hier ook al en toen ging er iemand daardoor compleet uit z'n plaat. (Weet al niet meer wie.)

De manier waarop Bowie zingt op Station To Station (het album dan) verschilt toch duidelijk van zijn zangtechnieken op Ziggy Stardust, Diamond Dogs of het eerste deel van Heroes. Geen zuivere soul misschien, maar het komt wat mij betreft aardig in de buurt. Niet te vergelijken met de Glamrock vanop Ziggy, het soms naar Death Rock neigende Diamond Dogs ('We Are The Dead' zie ik als blauwdruk van wat Bauhuas en andere bands later zijn gaan doen) of het soms crazy coke gevoel bij Heroes (al heb ik dat Coke gevoel -louter passief dan- ook wel bij Station To Station, maar dat is toch anders). Ik kan me goed voorstellen dat mensen één of twee albums van Bowie geweldig vinden en zich moeilijk kunnen identificeren met de rest van het repertoire. Bij mij staat Low bovenaan, gevolgd door respectievelijk Diamond Dogs en Heroes. Hunky Dory moet ik nog proberen, die zal me vermoedelijk ook wel bevallen.

Ik ben het alvast wél met je eens .

Is best wat van te zeggen, als je beide A-kanten naast elkaar legt, die van Low en Heroes, dan komt laatstgenoemde wel rauwer aan het oppervlak. Hoewel ik helemaal niets tegen zo'n element heb ben ik toch een grotere liefhebber van Low. Die heeft naar mijn mening wat meer sleutelsongs en bovenal een sterkere overkoepelende sfeer.

Ik vind de a-kant van Low sterker dan de a-kant van Heroes, omdat ie songs net wat meer schwung en souplesse hebben. En ik heb het idee dat de productie van Low net wat beter is op dit vlak: nummers als Joe the Lion klinken wel een beetje lawaaiierig.

Wat betreft de b-kanten: daar zit m.i. minder verschil tussen. Ik vond de oost/west-vergelijking ergens hierboven wel interessant, al heb ik dat zelf nooit zo ervaren. En wat betreft The Secret Life of Arabia: voor mij doet dat nummer echt aan als een oase, nadat je net het barre ambient-gedeelte doorkruist bent. Ik vind het een prachtige afsluiter.

Mee eens. Had nog 10 minuten door mogen swingen, wat mij betreft.

Als ik alleen naar de a-kanten kijk, kan ik wel deels met je meegaan.
Met name de b-kant van Heroes is nl. zo buitengewoon sterk.

Nee, toch echt die van Low. Van de a-kant van Heroes vind ik alleen Blackout dat hebben.

Tja, als je van muziek dorstig wordt, heb je aan het einde van de zit wel een plek nodig om je te dorst te lessen. Misschien moet je eens naar Low luisteren met een glaasje erbij.

Ik had het toen al, bij release in '77, en ik heb het nog steeds, en ik ben van nature niet koppig en hardleers. Het is ook mijn mening dat Bowie briljantjes afwisselt met falikante misperen - ook qua albums. En ik heb het al tegen LH gezegd: Young Americans, Station to Stations, Low en Heroes zijn voor mij core albums; net als The Man Who, Ziggy, en Hunky dat zijn in de periode ervoor. Daarna volgen aardig wat misperen, al is Scary Monsters dan weer een uitzondering.

Voor een diepgaander vergelijking Low vs Heroes - leuk bijkomstig voordeel van dit soort discussies - moet ik e.e.a. weer eens goed beluisteren, maar dat vergt een soort Rubik's Cube-achtige manipulatie van mijn playlist (oud, nieuw, pasgekocht; cd, vinyl om maar een paar variabelen te noemen).

Echt dorstig word ik nu ook weer niet van het ambient-gedeelte, maar ik zou me ook geen andere afsluiting van dit album kunnen voorstellen. Of je moet met een depressief gevoel achter willen blijven (want Neuköln is nou niet bepaald vrolijk).

Grappig dat we zo van mening verschillen. Nu zijn mijn Bowie-favorieten (zowel qua nummers als albums) de afgelopen jaren flink gewisseld, The Secret Life of Arabia was toch altijd wel een constante.

Nooit zo heerlijk een tamboerijntje horen invallen als in Secret Life Of Arabia.

Jawel: All I Really Wanna Do - van The Byrds

En da's pas OLM

@Herman: en dat maakt hier komen juist zo leuk, want Mo hierboven (en die zie ik ook op Discogs) vindt hetzelfde als jij en dat maakt dat je anders gaat luisteren; maar ja 30+ jaar in je systeem, zou je zeggen dathet limbisch verankerd is.

helemaal mee eens

Ik spreek alleen voor mezelf, haha..

Heroes is mijn favoriete lp van Bowie, er staat niets op deze plaat wat er niet op had moeten staan.

Neukoln is met afstand het mooiste nummer uit de popmuziek.

Ik houd niet van vergelijken, maar ik begrijp dat mensen Low erbij halen.
Ok dan: weeping wall, subterreneans en Warszawa zijn absurd mooi.

Always crashing in the same car is wat mij betreft de mooiste songtitel aller tijden.

beste bowies:
Heroes
Low
Ziggy Stardust
Station to Station
Young Americans
Heathen
Lodger
Scary Monsters
Hours
Earthling
Reality

ah, nog zo'n idioot

idiot savant, haha

In vergelijking met Low vind ik het ambient gedeelte hier ook iets minder, maar inderdaad ruimschoots goed genoeg.

Het 'normale' songmateriaal vind ik hier dan wel weer sterker dan op Low. Vooral 'Blackout'!

Is er eigenlijk een reden dat de titel van Neuköln niet (gewoon) als Neukölln geschreven is?

Ik begrijp dat dit album (en Low) invloedrijk is geweest, maar ik vind al dat ambientgefröbel maar niets. De rocktracks zijn wel prima. De titeltrack is de absolute uitschieter. Schitterend gitaarwerk van Fripp.

Tweede samenwerking met Eno, weer geslaagd! Aan de ene kant valt dit werk heel goed te vergelijken met Low, maar aan de andere kant heeft ''Heroes'' een hele eigen sound. De verdeling van kant A rock, kant B instrumentaal (op de laatste track na dan) blijft in ieder geval. In tegenstelling tot Low vind ik hier dat een kant duidelijk een stuk beter is dan de ander. Namelijk kant A is krankzinnig goed. Rockmuziek zoals ik het nog nooit heb gehoord. Die fantastische Beauty and the Beast om mee te beginnen, gevolgd door Joe The Lion en dan het bijna heilige Heroes. Deze lange versie behoort echt tot de top van Bowie, werkelijk fantastisch! Alleen kan ik de singleversie bijna niet aanhoren, het lijkt wel of de ziel er daaruit is gehaald door het zo in te korten. Maar hier is het heerlijk 6 minuten genieten. Sons of the Silent Age en Blackout zijn ook weer innovatief en klinken ook geweldig. Helaas is kant B net wat minder. V-2 Schneider is geweldig hoor, ik moet dan altijd aan de beginscene van Christiane F denken dan. Vervolgens krijgen we hele depressieve, maar briljante muziek te horen: Sense of Doubt. Moss Garden doet mij wat minder, Neuköln is (wel) best mooi. Het slotnummer vind ik een beetje buiten de boot vallen, het past niet echt, maar is zeker een goed nummer. Net wat minder dan Low, maar om op zo'n hoog niveau als Station to Station / Low te blijven is vrijwel onmogelijk. Maar hij komt er wel erg in de buurt.

?? Wat klopt er niet aan Neuköln ??

Dat lijkt me toch duidelijk? De correcte spelling is met dubbel l.