Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Witte en rode wijn, Yin en Yang, Laurel en Hardy, appels en peren, links en rechts... Agiteren over de rol van Waters met die van Gilmour en de zijnen heeft weinig zin. Wat mij betreft lijkt het overduidelijk.

De band bleef bijeen tot en met 1983, solo-uitstapjes of niet, en binnen het bandwezen is het belangrijk om evenredig met goede ideeën aan te komen, maar het was overduidelijk Waters die steeds meer met unieke ideeën kwam om als concept uit te werken. Dat Wright z'n vaste positie verloor is meer te danken aan het feit dat z'n prive-problemen de overhand kregen dan aan Waters' eigenwijsheid. Je bent met elkaar op sleeptouw voor het leeuwendeel van je tijd, dan moeten er beslissingen worden gemaakt, hoe hard ook. Ik kan me best voorstellen hoe Waters zich gevoeld moet hebben met de geringe input van de anderen en waarom hij vertrok.

Ik houd van lijstjes.

Dus:

1. Wish You Were Here
2. Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V)
3. Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX)
4. Have a Cigar
5. Welcome to the Machine

De mijne zou er exact hetzelfde uitzien, denk ik zo.

1. Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V)
2. Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX)
3. Welcome to the Machine
4. Wish You Were Here
5. Have a Cigar

En ja, we weten allemaal dat dit album van begin tot eind op de originele volgorde gedraaid moet worden.

Lijkt me wel ja, de enige juiste volgorde.... is toch sfeerbepalend voor het album...

Ik vind het ook wel fijn om de twee SYOCD's achter elkaar te draaien.

Heb ik ook eens gedaan, dat is zeker mooi, alleen het eind van de eerste delen en het begin van de laatste delen komen niet geheel overeen.

Het album in een andere volgorde? Nah...

De machine die inkomt tijdens de sax-solo aan het einde van Shine On Pt. 1, de akoestische gitaar die na het zender-zoeken aan het einde van Have A Cigar met een lage frequentie binnenkomt, de wind van Shine On Pt. 2 die het titelnummer overvleugeld en dan tenslotte de synthesizer-solo die gewoon aan het einde hoort... Ik vind het allemaal best zo.

Vind ik ook . De overgangen zijn knap uitgewerkt en passen naadloos inelkaar . Maar misschien is het leuk om de plaat eens in een andere volgorde te draaien (?) ik laat het hier maar bij .

Overigens ging het hier al een stuk moeizamer betreffende de samenwerking . Het is duidelijk wel een echte groepsplaat , maar de irritaties begonnen hier .
Overigens is zo dat Floyd tijdens liveconcerten rond deze periode al stukken van Animals speelden .
Qua structuur nog wat anders maar wel herkenbaar . Ravin' and doolin' was dacht ik de voorloper van Dogs .
Was eigenlijk al geschtreven voor Wish You were Here , maar haalde de plaat niet .

Dat was 'You Gotta Be Crazy'. 'Raving and Drooling' was de voorloper van 'Sheep'.

Dat bedoel ik . Ik haalde het even door elkaar . Thanx voor de correctie .
Er ontgaat je ook niets Stijn !!!!

Ik ken dit album al meer dan vier jaar dankzij mijn pa. Ervoor had ik zelfs nog nooit van Pink Floyd gehoord, maar dat was logisch, want ik was pas 13 en luisterde toen ook nog naar wat rommel. Ik vermoed dat dit het eerst progressieve album moet geweest zijn die ik ooit hoorde, welke natuurlijk veel indruk maakte en nog steeds maakt. The Dark Side of The Moon wordt dan wel erg aanbeden, maar ik vind deze toch wel nog steeds (veel) beter. Waarom? Ik vermoed de zang en de algemene sfeer. Ook vind ik dat Wish You Were Here op geen enkel vlak geforceerd klinkt, waar ik bij DSOTM eerder wel het gevoel heb. Ik weet het niet, misschien is "geforceerd" het juiste woord niet, het is maar een snelle bedenking van mij. Ik geloof dat ik dit album (en ook elpee) jaren in de kast heb laten liggen, maar sinds een tijdje draai ik hem weer regelmatig.
Over de nummers: ook de kortere nummers vind ik zeer goed en totaal geen opvullertjes, vooral Have a Cigar is erg sterk. Misschien wel mijn favoriet op dit album. Het titelnummer vind ik wat simpel, maar toch mooi. Welcome to the Machine is een speciaaltje met leuke geluidseffecten. Shine on Your Crazy Diamond (Part I en II) is een klassieker, maar ik denk dat ik hem wat teveel gehoord heb.
Ik zal beginnen met 4, maar misschien komt er nog een halfje bij.

Van wie is de rochel aan het begin van het titelnummer?

Volgens mij niet van iemand van de band of crew, maar ik kan me vergissen...

Het enige wat ik zo snel kan vinden aan info omtrent deze vraag is het volgende:



Die rochel zal dus wel uit die radio play komen denk ik.

Link

Altijd lastig, een review schrijven over een dergelijk monumentaal album. Bij de meeste albums die ik de laatste tijd hoor, ken ik altijd wel 2 of 3 nummers. Bij dit album is hetzelfde het geval, alleen dit keer is dat gelijkertijd het grootste deel van het album. Zowel Shine On You Crazy Diamond als in mindere mate Wish You Were Here, heb ik altijd al fantastische nummers gevonden. Met name doordat het zeer emotionele nummers zijn, en zich hierdoor onderscheiden van het andere werk van Pink Floyd (waar ik bekend mee ben).

Op basis van die 35 minuten, verdient dit album zonder twijfel de hoogste waardering. Maar dan heb je dus nog Welcome to the Machine en Have a Cigar. Afzonderlijk vind ik de nummers zeker niet verkeerd, maar op dit album vormen deze nummers in vergelijking met de overige nummers een te grote stijlbreuk, zowel emotioneel als qua muziekstijl. Daarom snap ik ook niet dat ze voor 2 thema’s, en dus ook 2 stijlen gekozen hebben. Hierdoor is dit meer een album waarbij ik de nummers liever afzonderlijk draai, dan dat ik het album zal gaan draaien. En dat is best jammer.

Ja, ik snap wel wat je bedoel inderdaad. Ik vind dat persoonlijk de beste twee nummers van dit album maar het staat niet in verhouding met de sfeer die op het album wordt gecreeerd door Shine en Wish.

Aan de andere kant vind ik het ook wel lekker om zulke nummers tussendoor te horen. Anders wordt het een gezapig album.

Het is inderdaad gewoon voor wat afwisseling. Uiteraard draait het wel om WYWH en SOYCD.

Welcome To The Machine vind ik er persoonlijk naadloos in passen . Mooie overgang ook van Shine naar dit nummer . Vooral de sound van Wright op de moog is erg smaakvol .
Deze song vervolgd eigenlijk thematisch het werk op Dark Side Of The Moon . Maatschappelijk en kritisch .
Have A Cigar vind ik muzikaal een iets mindere song , wel veel lichter maar het heeft mij nooit gestoord . De emotie is terug in Wish You Were Here en het meest symfonische en breekbare komt dan weer sterk terug in Shine On . Erg sterk einde .
Ik denk dat Floyd bewust koos om niet al te emotioneel te klinken over de hele linie . Had het misschien ook wel wat saai geworden . Ik kan prima leven met deze keuze van songs .

Ik ook, Michel. De keuze van de songs is wat mij betreft zeer goed gedaan.

Ik begrijp dat Co Jackso het als stijlbreuk ziet, maar ik zie het meer als diversiteit. Welcome to the Machine is zoals jij het aangeeft idd een nummer dat naadloos past na Shine On. Ik vind de soms wat beklemmende toetsenklanken van Wright daarin prachtig. Ook de manier waarop Gilmour dat nummer zingt, past er perfect bij. Bij Have A Cigar vind ik het jammer dat Roy Harper het zingt. Niet omdat ik hem geen goede zanger vindt, maar omdat een PF lid het niet zingt. Ik begreep dat Waters niet goed meer bij stem was nadat hij veel van zijn stem had gevraagd bij het inzingen van Shine On. Problemen tussen hem en Gilmour werden toen al wat zichtbaar aangezien Waters Gilmour vroeg om de partijen in te zingen, maar dat Gilmour weigerde. (Althans, zo heb ik het begrepen.) Erg jammer. Maar verder een prima nummer. Het lichte WYWH vind ik echt een schitterend nummer, ook een typisch Gilmournummer.

De songopbouw is uitstekend gekozen. Achteraf kun je stellen dat Waters zeker gelijk had toen hij de overige bandleden ervan overtuigde om de nummers You Gotta Be Crazy en Raving and Drooling te skippen op dit album. Als Dogs en Sheep op Animals hebben ze een hele andere, veel schimmigere sfeer, wat minder zou passen op dit album. Dat had Waters goed gezien! Zo is het album echt perfect in balans. Geeft toch wel een deel van de kwaliteiten van Waters weer. PF was in die tijd toch heel erg goed om een bepaalde overkoepelende sfeer in een album te stoppen, wat het album tot een echt geheel maakte. Dat is toch wel een bepalend onderdeel van PF in die jaren. Zeer mooi gemaakt.

Inderdaad Rogier , You Gotta Be Crazy en Raving And Dooling zouden hier niet opgepast hebben .
Deze songs herbergen een ander soort ( grimmiger , zo je wilt) sfeer .
Wish You were Here is een atmosferische plaat , met veel ruimte voor het instrumentale .
Nu is Anmals dat in zekere zin ook wel , maar daar is Waters als tekstschrijver aanweziger dan ooit . Iets wat ook niet meer zou veranderen .

Wat Have A Cigar betreft ; Waters was inderdaad niet helemaal overtuigd van zijn vocale capiciteiten , als het om deze song zou gaan . Hij zou er wel de meest geschikte stem voor hebben gehad . Roy Harper was een vriend van de band en die werd inderdaad benadert .
Hij brengt het er goed van af .

Dat is waar. Roy Harper doet het goed. Ik begreep dat Waters ook tijdens de tour die op dit album volgde ook zelf altijd de vocalen voor zijn rekening nam op dit album.

Ik denk overigens dat Gilmour dit nummer ook zou kunnen zingen. Zoals hij op Welcome to the Machine en Dogs (You Gotta Be Crazy) zingt, zo zou dat hier ook wel een beetje kunnen. Maar het nummer past zeker het best bij Waters.

Toch vind ik het jammer dat er iemand van buiten de band dit nummer inzong. Het is niet anders. Het haalt het album in ieder geval zeker niet naar beneden.

Ik vind dat Roy Harper het ontzettend goed doet. Daar komt bij Gilmour hielp Harper ook weer op zijn solo albums, en trad soms ook met hem op. Dus het is ook weer niet zomaar iemand die even een nummer in zong.

Ik vind ook dat Harper het uitstekend doet. Ik wist trouwens niet dat Gilmour Harper op solo albums hielp en soms met hem optrad. Weer wat geleerd!

En zo wist ik niet dat Welcome To The Machine gezongen werd door Gilmour, heb altijd gedacht dat het Waters was!

Dat hoor je toch duidelijk? Waters zou het veel rauwer hebben gezongen.

Normaal kan ik ze prima uit elkaar houden. Waters klinkt inderdaad meestal wat rauwer, gemener, meer afgeknepen. En dat doet Gilmour hier ook een beetje, daarom ging ik waarschijnlijk de mist in.

Je bent niet de enige, Nieuwstad. Op de artiestenpagina hebben Bluebird en ik er ook eens over gehad. Bluebird dacht dat Shine On door Gilmour werd gezongen en stond versteld dat Waters ook zo fluweel kon zingen. Hij dacht ook dat Welcome To The Machine door Waters werd gezongen, omdat het wat rauwer, wat fel zeg maar was. Ik kan me dat goed voorstellen. Het geeft aan dat zowel Waters als zeker ook Gilmour wel wat in huis had.

Gilmour zingt op Dogs ook het grootste deel, alleen de laatste twee coupletten zijn de vocalen voor Waters. Gilmour zingt daar ook erg op zijn Waters zeg maar.

Schitterend album met experimentele geluiden en Waters en Gimour die soms eens zingen en ook dat geeft sfeer aan de songs mijn twee favorieten zijn de 2 Shine on You Crazy Diamond songs en als 3de favoriet zou ik Welcome to the Machine kiezen.
Het zijn lange songs maar ze blijven boeien dus een welverdiende 4* .

Sorry?

Ik denk dat het wel zo is dat er op deze plaat minder wordt gezongen dan op het gemiddelde rock-album. Dit komt natuurlijk vooral door de beide delen van SoYCD.

Maar ik vind KBF's standpunt inderdaad wel erg overdreven.