Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Inderdaad, dit is een modern klassiekwerk te noemen wat zeker zijn status zal behouden door de jaren heen. Mag dit nog graag horen, al kun je bijwijze van spreken de ander kant van de plaat door de plaat heen zien.

Ha! op Werchter met de Austrialian Pink Floyd Show deed ik er 1.23 seconden over om SOYCD te herkennen

Het is prima als jij deze muziek niet kunt waarderen, smaken verschillen nou eenmaal. Maar laat jij mij dan ook mijn mening hebben, in plaats van iedereen die deze plaat wel goed vind te bestempelen als "Mindless Meejankers" (Meejankers vertalen was te moeilijk?). Iedereen waardeerd zijn eigen muziek. Ik vind dit een geweldig album, beter dan alle andere Pink Floyd albums (met een korte voorsprong op Animals).

Hij bedoelt daarmee de nummers op deze plaat, niet de mensen die er naar luisteren.

Een vraag: In vergelijking met Dark Side of the Moon, is dit album dan meer gericht op synthesizers/electronics of meer op puur gitaarspel en veel solo's?

Dit is voor mij duidelijk een album waarop er voor toetsenist Richard Wright een hoofdrol is wegelegd qua instrumentatie. Daarnaast is Pink Floyd sowieso een band waarbij de gitaar erg belangrijk is. Op dit album is echter de stand 1-0 in het voordeel van de synthesizers.

Nou, ik vind het wel meevallen. Ik denk dat het ongeveer hetzelfde is als op TDSOTM. Daarnaast zeg je terecht dat de gitaar erg belangrijk is. Dat merk je hier ook wel in terug. Richard Wright voegt inderdaad veel toe met zijn synths maar zodra de gitaar gaat spelen staat het volume van de gitaar zo hard dat je eerder daar op gaat letten dan op de synths. Ik bedoel dan uiteraard de elektrische gitaar. Dit komt alleen niet voor op Welcome to the Machine, dat is 1 groot synth werk

Ik heb dit album nu een stuk of tien keer beluisterd, en nou ben ik benieuwd: waarom staat dit zo hoog genoteerd?
De nummers hebben stuk voor stuk prachtige refreinen, maar als die van Shine on You... in het tweede deel (#5 dus) weer terugkomt begin ik m wel een beetje zat te worden. Bovendien zijn Welcome tot the Machine, Have a Cigar en Wish You Were Here prachtig, maar worden alledrie zonder climax afgesloten geef mij maar Dark Side of the Moon dan

We spreken elkaar opnieuw wanneer je het alubum 20 keer hebt beluisterd Het album samen met vrienden beluisteren kan ook helpen, de muziek delen als het ware.

Onzin, The Dark Side of the Moon is in alle opzichten beter dan Wish You Were Here, ik vind dit album zelfs lichtelijk overschat.

Wish You Were Here was na The Wall pas het 2e Pink Floyd-album dat ik luisterde, en die 2 vind ocharme ik nog altijd de beste.

Wish You Were Here had maar 5 nummertjes, spuwde muziek uit die meer klonk als het brein van een briljante natuurkundige, maar dan in noten en instrumenten, bracht mij prachtige teksten als SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND! en kon me de eerste keer totaal niet bekoren. Wat is dit nou weer?, vroeg een (ik schat) veertienjarige Bastiaan zich af. En het waren niet zozeer de 2 sindsdien verstreken jaren, het waren de meerdere luisterbeurten die desondanks tóch kwamen. Wish You Were Here kruipt ontzettend onder de huid, het album verveelt geen moment, maar bovenal fascineert het. Ieder liedje zet je fantasie aan het werk: waarop heeft deze tekst betrekking, wat is er gaande, wat houdt het in?

Wish You Were Here zelf, het nummer, is eigenlijk de vreemde eend in de bijt op zijn eigen album. Dit nummer is wél duidelijk over wat de gevoelens zijn, klinkt veel minder bovennatuurlijk en veel meer down-to-earth maar oh zo eerlijk. Zo puur. Het is allicht stiekem en verborgen het mooiste liefdesliedje, de mooiste simpele ode aan het mooie in de mens ooit. En wie had dat verwacht van psychedelisch Pink Floyd? Ook ik niet.

Wish You Were Here is hoe dan ook een album dat je bijblijft en dat je ook nooit meer wil loslaten. Wish You Were Here is onaards en aards tegelijk, rustig en losbandig in één, zoet en grof tesamen. Wish You Were Here is bijna als het leven, en dan net een beetje duisterder.

5*

Mooie post vriend!

Het blijft een fan van het eerste uur nog steeds plezier doen dat steeds nieuwere generaties deze prachtplaat, en bij uitbreiding het oeuvre van deze prachtband blijven ontdekken.
1049 stemmen kan al tellen, en die ontzettend hoge waardering bewijst de deugdelijkheid en de onverwoestbaarheid van dit meesterwerk!
Joechei !!

Na 'The Wall' tweede Floyd plaat die ik geluisterd heb. Eerste paar keren was het eigenlijk al veel te laat en had ik het als achtergrond muziekje op staan, wel aardig. Maar ik ben het blijven luisteren, vaker en vaker en nog veel vaker en nu kan ik elke noot ongeveer wel dromen en er nog steeds van genieten.
Hoor altijd verhalen over de geweldige intro van het eerste nummer, waar ik het natuurlijk niet mee oneens kan zijn. Maar 'Shine on you crazy diamond part 2'... deze intro is minstens net zo intens en geweldig. Hoge tonen die je hoofd binnenstormen die, als je het volume een beetje goed open hebt, bijna tegen de pijngrens aanzitten, maar er maar niet voorbij willen komen waardoor je intens geniet. Zulke muziek maken ze gewoon niet meer, jammer, maar des te meer een bewijs van de grootsheid van dit album.

5/5

Ik ben op dit moment zover als de eerste zin.
De rest komt hopelijk nog

Toch maar een halfje erbij, Welcome to the Machine en Have a Cigar zijn toch ook wel geniaal.

Die andere drie ook, nog maar een halfje?

Óók?? Die zijn júist geniaal De beste nummers op dit album, naar mijn bescheiden mening.

Ik was vooral onder de indruk van de opener maar nu begin ik de plaat in zijn geheel steeds meer te waarderen.

Als je zo enthousiast bent vraag ik me toch af waarom je zelf geen punten geeft. Ik bedoel 224 berichten en maar 2 stemmen...?

Je hebt helemaal gelijk!

Bijna geniaal album deze van de heren van Floyd,op 3 albums na dan op dit moment dat ik dit post,want......er is immers niets verandelijker dan de mens.Alle 5 nummers zijn echt super,met Shine On als absoluut hoogtepunt op dit album.En als zwakste nummer (als je daar dan al van mag spreken) vind ik de titeltrack daar voor in aanmerking komen. Welkome To The Machine en Have A Sigar zijn ook echt geniaal vind ik. Shine On Part 1 en 2 zie ik het liefst als 1 nummer achterelkaar aan gedraaid. Verder alleen maar hulde voor 1 van de beste muzikale hoogstandjes uit de geschiedenis van de muziek, en in het bijzonder de jaren 70 dan vooral. Groet ricardo.

Ik heb ergens gelezen dat dit oorspronkelijk ook de bedoeling is geweest. Alleen dan werd Shine on dermate lang dat er geen LP was die zich ervoor wilde of kon lenen om ruim 25 minuten aan genialiteit, aan één zijde in het frêle, analoge, vinyle lijf geperst te krijgen.
Hoe dan ook, ik ben heel benieuwd hoe de plaat geweest zou zijn als men destijds over de huidige techniek had beschikt.
Dan hadden op dit album mogelijk nog nummers gestaan die later, in aangepaste vorm, op animals zijn verschenen. En dat laatste kan ik weer niet helemaal vatten omdat de sfeer op animals een compleet andere is dan die op WYWH.

Het is inderdaad mooi als je alle delen van Shine On You Crazy Diamond achter elkaar hoor. Zo heb ik het ook op een cd gebrand. In het lp-tijdperk had dit wellicht wel technisch mogelijk kunnen zijn, maar dan wel in een kwaliteit die niet erg goed zou zijn geweest. Na een paar keer draaien niet meer bruikbaar, zoals de platen die ik destijds kocht bij de Kwantumhallen. Na een paar luisterbeurten waren ze prima te gebruiken als dienblad op een feest.

Ik vind het jammer dat hier nog steeds geen SACD van is verschenen en ik denk dat de kans hierop ook klein is, aangezien er nog nauwelijks SACD poptitels worden uitgebracht. Wat mij betreft is Dark side of the moon Pink Floyd's beste album, op de hielen gezeten door deze prachtige Wish you were here. De wat minder bekende tracks Welcome to the machine en Have a cigar zijn ook geweldig. 5 sterren.

Volgens de statistieken is Shine On You Crazy Diamond 'deel 2' nota bene populairder dan die twee tracks die jij daar noemt.
Mag ik voor het gemak dan maar aannemen dat al deze stemmers als andere favoriet 'deel 1' hebben gekozen? Dan snap ik het nog enigszins...

Eigenlijk is het bij Pink Floyd sowieso zinloos favoriete tracks aan te wijzen, omdat (in mijn ogen) de albums in hun geheel geluisterd dienen te worden en Pink Floyd met minstens 5 fantastische albums (lees: geniale) eenzaam aan de top staat. Inderdaad, voor een geweldig album zijn geweldige tracks nodig, maar zoals 'Earth Song' van Michael Jackson op zichzelf geluisterd kan worden, vind ik dat bij nummers van Pink Floyd een stuk minder het geval. Enige nummer dat er voor in aanmerking komt is 'Echoes', maar ook deze komt een stuk sterker over na het voorafgaande.

Vakkundig gemaakte plaat, die echter verzuipt in z'n pretenties. Het geluid is inmiddels behoorlijk achterhaald (de sober gearrangeerde titeltrack heeft hier nog het minst onder te lijden) en de bijtend bedoelde zang in Have A Cigar werkt haast op de lachspieren. (Zeker als je de cover die Primus van het nummer maakte in je achterhoofd houdt).

Hoe bedoel je dat het verzuipt in zijn pretenties. Volgens mij is hier sprake van een zeer goed album, wat zelfs overeind blijft staan als het door een klassiek orkest wordt uitgevoerd. Een teken voor mij dat het qua composities goed in elkaar zit. Daardoor eerder tijdloos dan achterhaald. Dit album overleeft al van generatie op generatie en het is zeer de vraag of de muziek die nu uitkomt deze status ooit zal halen. Wat dat betreft een beetje te kort door de bocht en de toekomst bepaald wel wie er gelijk heeft als het gaat over iets in de juiste context plaatsen.

Ach wat maakt het uit Gerard, dit album is uit 1975 en staat zo hoog genoteerd en aangeschreven overal dat een beetje tegenwicht ook niet verkeerd is soms. Voor mij blijft dit 1 van de allerbeste studio albums die ooit zijn uitgebracht.